#نقد_فیلم

آستانه 17 سالگی (The Edge of Seventeen )

لحن برای فیلمی چون "آستانه هفده سالگی" همانند داستان اهمیت دارد. فیلم می‎خواهد دوست‌داشتنی و سرگرم‌کننده باشد. گاهی اوقات ما را بخنداند و بعضا ما را به تفکر عمیق وا دارد. تلاش دارد فراز و فرود زندگی دوران نوجوانی را به بهترین شکل به تصویر بکشد؛ دورانی که ممکن است یک روز بهترین روز زندگی فرد باشد اما یک ساعت بعد به بدترینِ آن تبدیل شود. شاید حتی برای یک فیلمساز کارکشته، هدایت امواج خروشان زندگی نادین کاری چالش‌برانگیز باشد، اما «فرمون کریگ» علی‌رغم نداشتن تجربه فیلمسازی و به عنوان اولین اثر خود آن را به نحو احسن به سرانجام رسانده و یکی از بهترین فیلم‌های اخیر را در این ژانر ارائه داده‎است


Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

لبه ی تیغ (Hacksaw Ridge )

واقع‌نمایی فیلم، عالی است و می‌توان تاکید آن بر میدان نبرد را به راحتی دریافت. آن صحنه‌ها از زمان و مکان ویژه‌ی «لبه ی تیغ» حکایت دارد. یکی از دلایل محدود و بی‌اثر بودن نقش ترزا پالمر، نبردی است که در تصرف مردان است، بنابراین فضای کافی برای یک زن وجود ندارد. به همین دلیل او تنها در سکانس‌های پشت خط مقدم حضور دارد.

این بیشتر درباره‌ی نجات جا‌ن‌هاست تا گرفتن آن‌ها. بیشتر درباره‌ی پرهیز از جنگ‌افروزی است تا مقابله به مثل. به هرحال، تماشاگران باید بدانند که این فیلم نیز همچون «نجات سرباز رایان» ابایی از به تصویرکشیدن درّندگی گلوله در مقابل نرمی گوشت انسان ندارد. در این‌جا خونریزی بیشتری نسبت به یک فیلم ترسناک شاهد هستیم. این حجم از خشونت بی‌دلیل نیست اما به هر حال به تصویر کشیده‌شده‌است.

گیبسون مهارت‌های بالای فیلمسازیش را به کار گرفته تا نه تنها یکی از خونبارترین نبردهای جنگ جهانی دوم را بازسازی کند، بلکه ازخودگذشتگی یک فرد را برجسته و نمایان سازد. فردی که او و امثال او شاید نتوانسته باشند امواج سرکش جنگ را به سمتی دیگر هدایت کنند، اما توانسته‌اند پدران، برادران و پسران بیشتری را به جمع خانواده بازگردانند و از دفن‌شدن آن‌ها جلوگیری کنند.

Nemo @Diiaazepam

📽 سکانس فیلم "آینه" تارکوفسکی یکی از 10 سکانس شاهکار هنری قرن گذشته انتخاب شده توسط منتقدان

🎭#نقد_فیلم
Diamond @Diiaazepam

#نقد_فیلم

تقریبا تمام لحظاتی که جیلنهال و سوئینتن در فیلم حضور دارند همانند بازی‌های آسیایی دیوانه‌وار که در آن‌ها شخصیت‌هایی اغراق‌شده در لباس‌هایی زشت و بدنما بر دوربین سنگینی می‌کنند، جلوه می‌کند. این مشخصه‌ی برجسته‌ی بونگ است.
«داریوش خنجی» تصویربرداری درخشان این محصول نتفلیکس را انجام داده که کاملا بر پرده عریض سینما خودنمایی می‌کند. طراحی کاراکتر اوکجا تحسین برانگیز است و جلوه‌های ویژه در سطح متقاعدکننده‌ای قرار دارند. بونگ جنبه‌هایی فراتر از زندگی به حیوان فیلمش بخشیده، در حالی که می‌توانست یک خوک سخنگو باشد (همانند فیلم بیب). نکته کلیدی فیلم در ارتباط تماشاگر با اوکجا و شناخت روح آن نهفته. و هنوز هم کارکنان شرکت میراندو معتقدند که گوشت این ابرخوک، خوراک لذیذی است و همین تماشاگر را کنجکاو می‌کند که آیا شخصیت اصلی واقعا تا این حد خوشمزه است؟!

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم



«سرنوشت خشن» به اندازه‌ی یک اپیزود معمولی اسکوبی دو هم داستان ندارد، سطح احساسات آن در حد کوکو دونده در کارتون میگ‌میگ می‌باشد و شاید به سختی بتوان به اندازه‌ی کارتون پلنگ صورتی، دیالوگ هوشمندانه در فیلمنامه یافت! شاید واژه‌ی "بی‌مغز" کاملا مناسب محصولات سینمایی این‌چنینی باشد!

می‌خواهم بگویم اگر به تماشای این فیلم می‌روید، مغز خود را خاموش کنید تا اذیت نشوید زیرا قرار نیست با چیزی جز صحنه‌های اکشن بی‌شمار و تکراری (که البته در همه‌شان اتومبیل وجود دارد) و موسیقی متنی که به قلمرو شنیداری‌تان تجاوز می‌کند، مواجه شوید.


اگرچه ستاره‌ها‌ی بی‌چون و چرای این فیلم جلوه‌های ویژه‌ی کامپیوتری و تجهیزات آتش‌بازی هستند، ولی تعدادی انسان نیز در آن حوالی پرسه می‌زنند تا مبادا یادمان برود که در حال تماشای یک فیلم سینمایی هستیم نه یک شوی نمایشی!


جای شکی نیست که انتظارات از این‌گونه آثار سینمایی چیست و البته «سرنوشت خشن» تماشاگران را به مراد دل خود می‌رساند. تماشاگر قبل از رفتن به سینما می‌داند قرار است با چه مواجه شود که به هدف خود هم می‌رسد.



Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

داستان واقعی زودیاک داستانیه که فقط کسی مثل فینچر با توجه به فیلم هفت/SE7EN در کارنامش میتونه اون رو به این خوبی و پیچیدگی بسازه!

فیلم شروع خیلی خوبی داره...قاتلی که دو جوون رو میکشه و بعد با پلیس تماس میگیره و گزارش قتل رو میده!
نامه هایی که زودیاک با استفاده از الفبای زودیاک در اوایل فیلم برای اداره پلیس میفرسته میتونه به بیننده نوید یک قاتل حرفه ای و باهوش رو بده که مثل جان دو (قاتل فیلم هفت) دنبال هدف خاصی برای جنایت هاشه...هر دو عقیده ی یکسانی دارند که اون اینه که هر دو فکر میکنند که کار درستی میکنند اما تفاوتشون در اینه که جان دو در انتخاب مقتول ها دقت و ظرافت خاصی به کار میبرد اما کسانی که زودیاک میکشد مانند مقتول های هفت گناهی مرتکب نشده اند.
بازی بازیگران خوب بود به خصوص بازیگر نقش آلن(زودیاک احتمالی) و جیلنهال و رابرت داونی جونیور...فقط رافلو خیلی خوب نبود به شخصیتش خوب پرداخته نشده بود.

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

شاید تام هنکس تنها بازیگری بود که می توانست این نقش را بازی کند. بعد از دیدن اینکه چگونه تام هنکس، فارست گامپ را در قالب انسانی باوقار و رک به تصویر کشیده، من نمی توانم کس دیگری را در نقش گامپ تصور کنم. اجرای فیلم، کاری یکدست و هیجان انگیز بین کمدی وتراژدی؛ در یک داستان باشکوه با خنده های زیاد و حقایق پنهان است.

فارست گامپ در آلاباما، در پانسیونی که متعلق به مادرش بود به دنیا آمد. مادرش تلاش می کند با بستن زانوبند طرز ایستادن او را اصلاح کند اما هرگز از ذهن عقب ماندگی او انتقادی نمی کند. وقتی فارست را «احمق» خطاب می کنند مادرش به او می گوید:« احمق کسیه که کارهای احمقانه انجام میده » و فارست از انجام دادن کارهایی کمتر از کارهای عمیق دست برمی دارد. همچنین وقتی زانوبند از پایش جدا می شود؛ او می فهمد که می تواند مثل باد بدود.

فارست گامپ نه تنها یک فلسفه‌سرایی خسته‌کننده نیست، بلکه ساخته‌ی خواستنی و شیرینی است که امیدواری را با دلیل و منطق به مخاطبان هدیه می‌کند

فارست گامپ فیلم هوشمندانه ای است که قهرمانش را به دل رویدادهای مهم تاریخ آمریکا می برد.

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

نکته تحسین‌برانگیز درباره‌ی «برو بیرون» خوب بودن فیلم است بدون این که به تقلید سایر آثار ژانر وحشت بپردازد. می‌توان آن را دمیدن نفسی تازه به روح این صنعت رنگ‌باخته نامید. عامل اصلی این برتری را می‌توان انتخاب‌ متفاوت بازیگران و نگرش بخصوص «پیل» دانست. دنیل کالویا شخص کلیدی فیلم است. این بازیگر انگلیسی آمیزه‌ای درست از خوشایند و عادی بودن را به نمایش می‌گذارد که بیننده از او انتظار دارد و این به رضایت تماشاگر می‌انجامد. «لیل رل هاوری (راد)» که نقش بهترین دوست کریس را بازی می‌کند، بار کمدی فیلم را به دوش می‎کشد و حضور او برای متعادل‌سازی لحن ضروری است. آلیسون ویلیامز هم در نقش زن کوررنگی‌ست که به نظر می‌رسد زیادی به خانواده‌اش اعتماد دارد.

در همین ابتدای سال 2017 نمی‌توان ادعا کرد که فیلم «برو بیرون» بهترین اثر ترسناک سال است، با این وجود اثری‌ست نادر در ژانر وحشت که چشم‌ها را به سمت خود خیره می‌کند و حتی آن‌هایی که علاقه‌ای به دیدن این ژانر ندارند را به سمت خود جذب می‌کند.

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

« سیکاریو » را می توان یکی از بهترین آثار اکشن - جنایی سال لقب داد. فیلمی که در آن تمام اجزای تشکیل دهنده داستان کنترل شده هستند و هیچیک از آنها خارج از نوبت نواخته نمی شوند تا بخش های دیگر در سایه قرار بگیرند. « سیکاریو » به خوبی ایده « خشونت علیه خشونت » را به تصویر کشیده اما قضاوت درباره درست یا غلط بودن آن را به عهده مخاطب می گذارد. دنیس ویلنوو به جای تعیین تکلیف برای مخاطب، او را به میان انبوهی از لحظات مضطرب کننده و ویرانگر هدایت می کند و اجازه می دهد مخاطب،عمق خشونت را لمس کند و درست در زمانی که آماده شنیدن پیام نهایی فیلم است، نتیجه گیری را برعهده او می گذارد تا مخاطب فیلمش بتواند بارها و بارها فکر کند.

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

« دانکرک » اگرچه اثر بازیگر محوری نیست اما بازیهای یکدستی دارد. نکته حائز اهمیت درباره فیلم جدید نولان ، استفاده او از چهره های جدیدی است که قبلاً تجربه حضور در یک فیلم سینمایی را نداشته اند. از جمله این بازیگران فیون واتهد و هری استایلز می باشند که دومی، تا پیش از اکران فیلم کماکان علامت سوال بزرگ در مقابل انتخاب نولان محسوب می شد اما باید گفت که آنها بهترین بازی های ممکن را از خود به نمایش گذاشته اند و نولان با تسلط کامل توانسته از بازیگران تازه کارش، بازیهای عالی بگیرد و آنها را در اولین قدم سینمایی شان در اوج نگه دارد. بازیگران مطرح دیگر فیلم از جمله تام هاردی، مارک ریلنس ، کیلیان مورفی .کنت برانا نیز در نقش های خود به بهترین نحو ممکن حضور یافته اند تا « دانکرک » در بخش بازیگری یکدست باقی بماند.

« دانکرک » معنا و مفهوم واقعی جنگ ویرانگر را به مخاطب انتقال می دهد تا مخاطب از آن دلزده شود و سودای جنگ آوری را برای همیشه در درون خویش خاموش کند. « دانکرک » تجربه ای بی نظیر از یک فیلم سینمایی را در اختیار مخاطبین قرار می دهد. تجربه ای که پس از سالها نیاز شدید به تماشای آن در فضای سینما و مشخصاً سینماهای IMAX را می طلبد. فیلم جدید کریستوفر نولان اینبار تمام ویژگی های موفقیت در فصل جوایز اسکار را داراست و به نظر می رسد که کار سختی برای موفق شدن در تمام رشته های اصلی نداشته باشد.قطعاً هیچ فیلمی در تاریخ سینما به اندازه « دانکرک » در ارائه یک تصویر واقعی از جنگ موفق نبوده و به راحتی می توان نام فیلم در رده آثاری قرار داد که می بایست سالها در کلاس های فیلمسازی به عنوان نمونه تدریس شود و از دستاوردهایش تقدیر شود. بطور خلاصه می توان گفت که اکران « دانکرک » تقریباً وضعیت فصل جوایز اسکار امسال را تعیین کرده است. « دانکرک » قطعا بهترین فیلم کریستوفر نولان تا به امروز است.


Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

قسمت های Stop Motion فیلم حس زیبایی از داستانی دیگر که در گذشته اتفاق افتاده است را به مخاطب می دهد و داستانی را درون داستانی دیگر به نقطه حساس می رساند و سپس به داستان قبلی باز می گردد. انیمیشن دوباره وقتی که دخترک به دنبال ماجراجویی خود می رود به نقطه اوج باز می گردد و بالاخره شاهزاده را ملاقات می کند . بیشتر از این درباره فیلم حرف نمی زنیم چون ممکن است باعث لو رفتن قسمت هایی شود که باید شما را سورپرایز کند. اثر Antoine de Saint-Exupery نویسنده ی داستان آنقدر محتوا دارد که بتوان راجع به آن فیلم ساخت، همان چیزی که باعث شده بود هالیوود در سال ۱۹۷۴ فیلم دیگری نیز از روی آن بسازد . در نهایت می توان گفت این انیمیشن معصوم و جذاب است، حتی شاید اگر به خوبی طراحی ها و داستان سرایی های Pixar نباشد.

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

شاید "متفقین" جذبه‌ی لازم برای هیاهوی اسکار را نداشته باشد، اما آن‌قدر خوب است که بدون تبلیغات هم بتواند مردم را به سینماها بکشاند. می‌توان گفت فیلم‌هایی همانند این که دو ساعت سرگرمی خالصند و از بازیگرانی جذاب، لوکیشن‌هایی عجیب و سراسر احساس و تعلیق بهره‌مندند، در یک یا دو دهه‌ی پیش به شدت جلب توجه می‌کردند اما از آن زمان تاکنون تجارت سینما بسیار فرق کرده. "متفقین" یک فیلم بزرگ نیست اما به قدری بامهارت و زیبایی ساخته شده که لیاقت دیده‌شدن را دارد. متاسفانه، عملکرد ضعیف در گیشه، می‌تواند تعداد این فیلم‌ها را که تداعی‌گر دوران کودکی هالیوود است، کاهش دهد.

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم


خوشبختانه انیمیشن کوکو که آخرین اثر اورجینال و اولیه استودیو پیکسار است و می‌توان گفت که یکی از بهترین پروژه‌هایی است که آنها تا به امروز تولید کرده‌اند، شما را کاملا به محل متفاوت دیگری می‌برد. از طرف دیگر این انیمیشن توانسته با توجه به اتفاقات و موقعیت‌های سیاسی حال حاضر، مشکلاتی مطابق با این شرایط را در خود جا دهد و آن‌ها را به طرز جدیدی بیان کند. به همین خاطر است که این اثر حس ویژه‌ای دارد و به‌خوبی می‌تواند آن را به مخاطب منتقل کند.

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

جکوب ترمبلی در نقش آگی پولمن که بسیاری، او را با نقش جک در فیلم Room به خاطر دارند در نقش پسربچه‌ای شکننده و خاص، بی‌نقص ظاهر می‌شود،بازیگری که تنها یازده سال دارد و در این فیلم گریم سنگینی روی او به انجامید.
شگفتی در ژانر درام به یکی از دغدغه های بزرگ این کودکان می پردازد ( کودکانی در مادرزادی با نقص عضو به دنیا آمده اند ). شگفتی از دیدگاه همان کودکان حرف میزند و زندگی می کند به طوری که بیننده درمی یابد که شاید این کودکان در ظاهر با افراد معمولی تفاوتی داشته باشند اما در باطن و طرز فکر هیچ تفاوتی ندارند و حتی امکان دارد هوش آنها بالاتر هم باشد.

در فیلم ما با افراد و طرز افکار مختلفی روبرو می شویم. از مهربان گرفته تا فخر فروش
شگفتی به ما تلنگری می زند که هیچ چیزی بالاتر از مهربانی و محبت نیست و همین مهربانی و محبت است که انسانیت را به وجود می آورد. انسان های فخر فروش شاید بتوانند دوره ای خوب زندگی کنند و دیگران را عذاب دهند اما آخر خودشان زمین می خورند.

جوهره فیلم شگفتی را معلم آگی در جلسه اول کلاس درس برایشان روی تخته می‌نویسد: هنگام انتخاب بین درست گفتن و مهربان بودن، مهربانی را انتخاب کنید. پیام شگفتی نیز برای مخاطبانش همین است: مهربانی کنید.

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

« لیدی بیرد » قطعاً یکی از بهترین و محترم ترین فیلمهای سال به شمار می رود. کمدی ارزشمندی که داستان زندگی را دقیقا همانطور که هست به تصویر می کشد. گرتا گرویگ در اولین تجربه کارگردانی اش چنان درخشان است که از حالا باید منتظر درخشش او در فصل جوایز باشیم. بازیگری که پله های موفقیت را در هالیوود با شیب ملایم اما پیوسته طی کرد و از بازیگری ساده، به نویسنده و کارگردانی خلاق و مسلط تبدیل شد و حالا در اولین تجربه فیلمسازی اش، به خوبی نشان می دهد که همانند بازیگر نقش اصلی اش، یک استعداد فوق العاده است. « لیدی بیرد » اثری است که در متن و کارگردانی همواره در اوج است و در بخش فیلمبرداری و بازیگری و البته تدوین نیز یکی از بهترین های سال می باشد. « لیدی بیرد » اثری است که هر علاقه مند به سینمایی باید آن را ببیند و از دست ندهد!

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

«پروژهی فلوریدا» از آن دست فیلم های کوچک، متفکر و شگفت آوری است که توسط مخاطبان خانه های هنری دوست داشته خواهد شد (این فیلم به هیچ وجه محصولی برای جریان اصلی و مخاطبان عام نیست) و شاید سروصدای اسکار برای خود ایجاد کند. بازیگران – به خصوص «پرینس» در نقش «موونه» – دست کم مستحق در نظر گرفته شدن برای اسکار هستند، همانطوربرخی از جنبه های فنی پروژه ،که به شدت برای حالت ذهنیتی که «بیکر» برای تماشاگرانش ایجاد می کند، مهم بوده لایق این انتخاب هستند. «پروژهی فلوریدا» نه یک داستان درباره ی بلوغ، بلکه روایتی است از چگونگی از دست دادن معصومیت. اثر «شان» بیکر بی شک یکی از صادق ترین فیلمها در مورد دوران کودکی بوده که در چند سال اخیر در پرده های سینماهای جهان به نمایش گذاشته شده است.

Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

کنت توران(لس آنجلس تایمز):شکل‌آب اعجازی برای تماشاست. داستان پریانی شگفت‌انگیز، اثرگذار که تا مغز و استخوانش رمانتیک، هیجان آور، جادویی و همراه با مفاهیم اخلاق‌گرایانه است. فیلم با همه قواعد بازی می‌کند و هیچ کدام از این قواعد به حال خود رها نمی‌شوند


رابی کالینز(دیلی تلگراف): «شکل آب» همانند بهترین حمامی که در عمرتان داشته‌اید، هیجان را به تمام بخش‌های بدن‌تان وارد می‌کند طوری که فیلم دیگری به آن دسترسی پیدا نمی‌کند


دیوید رونی(هالیوو ریپرتر): این جواهر هنرمندانه ساخته شده اقناع کننده ترین فیلم گیرمودل تورو از زمان هزارتوی پن است


فیونوآلا هالیگان(اسکرین دیلی):گیرمو دل تورو تمام جریاناتی را که او را منحصر بفرد می‌کند در «شکل آب» بکار می‌گیرد ،قلب و روح و هنرش را در این افسانه بدیع می ریزد.


ریچارد روپر(شیکاگو سان تایمز): به ضرس قاطع یکی از رمانتیک‌ترین و زیباترین فیلم های نفس بُر سال ۲۰۱۷ است.


Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم

رکس رید | نیویورک آبزرور : این فیلم بسیار زیبا و فوق‌العاده چشمگیر که داستانی کاملا واقعی و نسبتا خنده‌داری هم دارد، با صحنه‌های مختلف خود با عجله زیاد آدرنالین را درون بیننده افزایش می‌دهد، به طوری که تا حدودی احساساتی که در مخاطب وجود دارد توسط این صحنه‌های هیجان‌انگیز شکسته شده و پایمال می‌شود.


آلیسون شومیکر | کانسیکوئنس آو ساوند : مارگو رابی در خیلی از آثار به طرز خیلی خوب و شگفت‌انگیزی هنرنمایی کرده است. حتی در آثاری مثل فیلم Suicide Squad (جوخه انتحاری) که اثر آنچنان موفق و محبوبی هم نبود، خیلی دوست داشتنی بازی کرد و یکی از معدود نقاط مثبت آن هم بود. اما به نظر می‌رسد که فیلم I, Tonya اصلا چیز دیگری است؛ رابی در این اثر به معنای واقعی کلمه فوق‌العاده و برجسته ایفای نقش کرده است.


اوون گلیبرمن | ورایتی : فیلم I, Tonya به معنای واقعی کلمه یک اثر فوق‌العاده زیبا و انفجاری است. اگرچه فیلمنامه این فیلم به شدت به حقایق و جزئیات اصلی داستان وفادار است و تا انتها آنها را رها نمی‌کند اما خود داستان فیلمنامه هم به نوبه‌ی خود پیچ و خم‌های زیاد و البته روند زیبایی دارد. از طرف دیگر و مهم‌ترین مسئله درباره این اثر، تیم بازیگری آن است که به طرز خیلی دقیق و خوبی انتخاب شده‌اند و این بازیگران به نحوی در نقش خود فرو رفته‌اند و به طریقی زیبا بازی می‌کنند که هیچکس نمی‌تواند حتی تصور کند که شاید بازیگر دیگری بتواند بهتر از آنها روی پرده سینما ظاهر شود.


Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم



ژان بروکس از The Guardian

آن‌هایی که با کار «مک دانا» آشنا هستند از اینکه بشنوند «سه بیلبورد» یک اثر پر رنگ و جسورانه است که به خوبی پرداخت شده و به غنا نوشته شده است، تعجب نخواهند کرد. کارناوالی خشونت‌باز از زندگی در یک شهر کوچک آمریکایی. با این حال، یک قلب بزرگ تپنده و حتی دلسوزی ناخوشایندی برای ساکنان پر سروصدایش دارد.




بن کرول از Indiewire امتیاز

نه تنها «سه بیلبورد بیرون ابینگ میسوری» کامل‌ترین فیلم کارگردان تا به امروز است بلکه شفیق‌ترین آن‌ها نیز هم هست.




دیوید رونی از The Hollywood Reporter

در حالی که فیلم تقریبا در تمام لحظات خود به ایجاد قهقهه‌ای بلند ادامه می‌دهد اما این فیلم یادداشتی از یک اندوه واقعی، شقت و ندامتی است که طنین انداز می‌شود.




اوون گیلبرمن از Variety

این فیلم یک شاهکار نیست اما هنوز شما را درگیر می‌کند و به آن می‌افزاید. این چیزی است برای دیدن.


Nemo @Diiaazepam

#نقد_فیلم


مایکل رتشافن | The Hollywood Reporter

«جیمز فرانکو» که در نقش «وایزو» ی فریفته و بدبخت بسیار عالی ایفای نقش کرده است رهبر تنی چند از چهره های آشنا شده است که یک کمدی برنده و شبیه به Ed Wood که خود می تواند به بخشی از فرهنگ عامه تبدیل شود را به عهده داشته است.


پیتر دبروژ | Variety

به گونه ای، در میان تلاش برای تصویر کردن عجیب بودن وایزو، «جیمز فرانکو» موفق می شود تا به داخل روح او نگاه بیاندازد


پیتر بردشا | The Guardian

لطیفه های پر تعداد فیلم هیچ وقت باعث نمی شوند که از هدف اصلی فیلم که دست کم نگرفتن استعدادهای یک شخص تحت هر شرایطی است غافل شویم.


اریک چیلدرس | The Playlist

اگر تنها یک کار باشد که «هنرمند فاجعه»(The Disaster Artist) به خوبی انجام می دهد، این است که همه را ترغیب می کند تا «اتاق»(The Room) را ببینند. این مسئله بی شک «تامی» را خوشحال خواهد کرد اما در عین حال شما باز هم می خواهید که «تامیِ جیمز فرانکو» را نیز ببینید و کار خارق العاده او در تصویر کردن این شخصیت و تجربه ای که برای طرفداران خلق کرده است را قدر بدانید.


Nemo @Diiaazepam