پس از اطمینان مجددا تماس بگیرید!
#A007
آرمان امیری @ArmanParian - «مرضیه رسولی» هفته گذشته یادداشتی در روزنامه شرق منتشر کرد با عنوان «پس از اطمینان مجددا تماس بگیرید». (goo.gl/c4MTn1) یادداشت به این صورت آغاز می‌شد: «وقتی شماره ١٦٠٩ را گرفتم، صدای آن طرف خط گفت: شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید اشتباه است. این شماره‌ای است که پارسال وزارت بهداشت برای شکایت از پزشکان زیرمیزی‌بگیر اعلام کرد». با این شروع خانم رسولی یک یادداشت بلندبالا در نقد وضعیت نظارت بر پزشکان و ماجرای بخیه در بیمارستان «خمینی‌شهر» می‌نویسد. دست‌آخر هم مطلب را به این صورت به پایان می‌برد: «اپراتور خواست پس از اطمینان مجددا تماس بگیرم».
۶ روز می‌گذرد تا بالاخره یادداشتی از یک چشم‌پزشک در روزنامه شرق منتشر شود. یادداشتی که جناب دکتر در آن به خانم خبرنگار یادآوری می‌کند که شماره مورد نظرشان ۱۶۹۰ بوده است و اگر ایشان به اشتباه ۱۶۰۹ را می‌گرفته‌اند مشکل خودشان است. (goo.gl/m7mBHX) در واقع، در تمامی لحظاتی که آن اوپراتور گویا مدام تکرار می‌کرده «پس از اطمینان دوباره تماس بگیرید»، خبرنگار محترم ما به جای اینکه فکر کند که این پیام دقیقا دارد چه چیزی را هشدار می‌دهد، فقط به این فکر کرده که این می‌تواند تیتر خوبی برای مطلب‌اش باشد!
اولین کاری که برای نوشتن این نوت کوتاه انجام دادم، این بود که یک زنگ به ۱۶۹۰ بزنم و ادعای دکتر چشم‌پزشک را بررسی کنم. ادعا درست بود. حالا با کمی آسودگی خاطر دارم به تصویر عجیب و مالیخولیایی ماشین بدون روحی فکر می‌کنم که مدام به انسانِ هوشمندِ خلاق نهیب می‌زند که «پس از اطمینان مجددا تماس بگیرید». اما انسان هوشمند، سرمست از قدرت تفکر، اراده و خلاقیت‌اش، تکرارهای کلیشه‌وار ماشین را نادیده می‌گیرد و در اشتباه خود بیشتر و بیشتر فرو می‌رود!
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
#A007
آرمان امیری @ArmanParian - «مرضیه رسولی» هفته گذشته یادداشتی در روزنامه شرق منتشر کرد با عنوان «پس از اطمینان مجددا تماس بگیرید». (goo.gl/c4MTn1) یادداشت به این صورت آغاز می‌شد: «وقتی شماره ١٦٠٩ را گرفتم، صدای آن طرف خط گفت: شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید اشتباه است. این شماره‌ای است که پارسال وزارت بهداشت برای شکایت از پزشکان زیرمیزی‌بگیر اعلام کرد». با این شروع خانم رسولی یک یادداشت بلندبالا در نقد وضعیت نظارت بر پزشکان و ماجرای بخیه در بیمارستان «خمینی‌شهر» می‌نویسد. دست‌آخر هم مطلب را به این صورت به پایان می‌برد: «اپراتور خواست پس از اطمینان مجددا تماس بگیرم».
۶ روز می‌گذرد تا بالاخره یادداشتی از یک چشم‌پزشک در روزنامه شرق منتشر شود. یادداشتی که جناب دکتر در آن به خانم خبرنگار یادآوری می‌کند که شماره مورد نظرشان ۱۶۹۰ بوده است و اگر ایشان به اشتباه ۱۶۰۹ را می‌گرفته‌اند مشکل خودشان است. (goo.gl/m7mBHX) در واقع، در تمامی لحظاتی که آن اوپراتور گویا مدام تکرار می‌کرده «پس از اطمینان دوباره تماس بگیرید»، خبرنگار محترم ما به جای اینکه فکر کند که این پیام دقیقا دارد چه چیزی را هشدار می‌دهد، فقط به این فکر کرده که این می‌تواند تیتر خوبی برای مطلب‌اش باشد!
اولین کاری که برای نوشتن این نوت کوتاه انجام دادم، این بود که یک زنگ به ۱۶۹۰ بزنم و ادعای دکتر چشم‌پزشک را بررسی کنم. ادعا درست بود. حالا با کمی آسودگی خاطر دارم به تصویر عجیب و مالیخولیایی ماشین بدون روحی فکر می‌کنم که مدام به انسانِ هوشمندِ خلاق نهیب می‌زند که «پس از اطمینان مجددا تماس بگیرید». اما انسان هوشمند، سرمست از قدرت تفکر، اراده و خلاقیت‌اش، تکرارهای کلیشه‌وار ماشین را نادیده می‌گیرد و در اشتباه خود بیشتر و بیشتر فرو می‌رود!
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
حق حماقت و ضرورت انتقاد
#N001
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - کیتی پرایس (Katie Price) یک مدل سرشناس بریتانیایی است. از آن نمونه‌هایی که مورد تمسخر همیشگی کمدین‌های بی‌بی‌سی در برنامه پرمخاطب «QI: Quite Interesting» قرار می‌گیرد. دلیلش هم با کمی جستجو مشخص می‌شود: کیتی دنبال کننده‌های زیادی دارد، اما درست به مانند هم‌تای ایرانی‌اش (سحر قریشی) احتمالا راز این محبوبیت صرفا در همین «جذابیت بصری» خلاصه می‌شود. در جامعه‌ای که «مدل بودن» نقشی جا افتاده است، وجود چنین افرادی باعث تعجب نیست. دو میلیون فالوور او هم نشان دهنده انحطاط عقلی و فکری جامعه به شمار نمی‌آید، و البته به همبن میزان هم، تمسخر این چهره‌ها کاملا طبیعی و بدیهی است!
امثال «کیم کارداشیان» و «پاریس هیلتون» به تنهایی اثبات‌گر سبک‌مغزی یک جامعه نیستند. دنبال کنندگان اخبار و حاشیه‌های آن‌ها هم آمریکا را کشوری متشکل از توده‌هایی غافل و بی‌خرد نمی‌کند. تعبیر «لمپنیسم گستاخ» در این چرخه تبلور نمی‌یابد و طبیعتا دنبال کنندگان میلیونی آن‌ها به خاطر دنبال کردن جذابیت بصری و حاشیه‌های خاله زنکی مورد سرزنش قرار نمی‌گیرند.
آگاهی و دانش واجب نیست. مستحب است. حد آن را نیز کسی مشخص نکرده است. قطعاً بدون آن می‌توان به راحتی زندگی کرد، نقش خود را در جامعه یافت و همان‌طور که می‌بینیم بدون دستیابی به آن به شهرت رسید. اما در کفه دیگر ترازوی این شهرت‌های سهل‌الوصول، انتقاد و تمسخر هویت سطحی این افراد قرار دارد که نه تنها به همان میزان طبیعی و بدیهی، بلکه حتی «لازم و ضروری» هستند. شاید ناآشنایی با «فرانسیس فورد کاپولا» و شاهکاری چون «پدرخوانده» برای اهالی سینما گناهی نابخشودنی نباشد، اما قطعا سرزنش این بی‌اطلاعی برای کسی که در زمینه‌ای مرتبط با آن فعالیت می‌کند لازم و ضروری است.
* * *
مستندهای «حیات وحش» را صرفا برای زیست‌شناسان و جغرافی‌دانان تهیه نمی‌کنند. چنین برنامه‌هایی بستر گفتگو بر سر حقایق و نظرات علمی متخصصین نیستند. این‌ها را با هدف آموزش عمومی تولید می‌کنند و غالباً هم بینندگان به همین خاطر آن‌ها را نگاه می‌کنند. «دیوید اتنبروگ» (David attenbrough) که چهره و صدایش برای بیننده ایرانی نیز آشناست، بیشتر از شصت سال است که به تهیه‌کنندگی، نویسندگی و صداگذاری مستندهای طبیعی بی‌بی‌سی مشغول است. اطلاعاتی که وی در این مدت طولانی در اختیار بینندگانش قرار داده، تا همین دهه اخیر احتمالا کاربردی در زندگی روزانه مردم بریتانیا نداشته است. اما حالا که سر و صدای دانشمندان برای از دست رفتن کره زمین بلند شده است، کشورهایی با مردمانی مطلع‌تر از دانش طبیعی (به مدد چنین برنامه‌هایی) دست دولتمردان‌شان را برای هزینه در مواجهه با گرمایش کره زمین بازتر گذاشته‌اند. حالا این پدیده طبیعت، به تفاوت بزرگی میان کاندیداهای سیاسی تبدیل شده است و دانستن در مورد آن برای تحقق وظیفه شهروندی ضروری به نظر می‌رسد. چه اتفاقی می‌تواند به این خوبی کاربرد روزانه اطلاعات عمومی را نشان دهد؟
بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۲ برای انتخاب صد بریتانیایی برتر تاریخ نظرسنجی جالبی انجام داد. در این میان قاعدتا اثری از کیتی پرایس نبود، اما دیوید اتنبروگ در جایگاه شصت و سوم لیست قرار داشت.
کیتی پرایس و دیوید اتنبروگ به این دلیل از یک کشور انتخاب شدند تا نشان دهند که دنبال کنندگان میلیونی جذابیت بصری، نشان دهنده انحطاط عقلی و فکری جامعه به شمار نمی‌روند. در عین حال، این گزاره تا وقتی درست است که آن میلیون‌ها نفر، تفاوت میان این دو را تشخیص دهند! به محض اینکه در درک این تفاوت دچار مشکل شوند و دفاع علاقه شخصی به مقابله با ارزش و برتری آگاهی و دانش عمومی تبدیل شود، آنگاه واکنش به آن، سرزنش آن و تحقیر و تمسخر آن قطعا ضرورت پیدا می‌کند!
به قول دوستی، «حق احمق بودن، قطعا حقی است که اگر از آن دفاع نکنیم خطر سقوط به دام فاشیسم ما را تهدید می‌کند. اما قطعا بزرگترین حماقت آن است که دست به ستایش احمق‌ها و دفاع از حماقت‌شان بزنیم».
کانال «مجمع دیوانگان»: @Divanesara
#N001
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - کیتی پرایس (Katie Price) یک مدل سرشناس بریتانیایی است. از آن نمونه‌هایی که مورد تمسخر همیشگی کمدین‌های بی‌بی‌سی در برنامه پرمخاطب «QI: Quite Interesting» قرار می‌گیرد. دلیلش هم با کمی جستجو مشخص می‌شود: کیتی دنبال کننده‌های زیادی دارد، اما درست به مانند هم‌تای ایرانی‌اش (سحر قریشی) احتمالا راز این محبوبیت صرفا در همین «جذابیت بصری» خلاصه می‌شود. در جامعه‌ای که «مدل بودن» نقشی جا افتاده است، وجود چنین افرادی باعث تعجب نیست. دو میلیون فالوور او هم نشان دهنده انحطاط عقلی و فکری جامعه به شمار نمی‌آید، و البته به همبن میزان هم، تمسخر این چهره‌ها کاملا طبیعی و بدیهی است!
امثال «کیم کارداشیان» و «پاریس هیلتون» به تنهایی اثبات‌گر سبک‌مغزی یک جامعه نیستند. دنبال کنندگان اخبار و حاشیه‌های آن‌ها هم آمریکا را کشوری متشکل از توده‌هایی غافل و بی‌خرد نمی‌کند. تعبیر «لمپنیسم گستاخ» در این چرخه تبلور نمی‌یابد و طبیعتا دنبال کنندگان میلیونی آن‌ها به خاطر دنبال کردن جذابیت بصری و حاشیه‌های خاله زنکی مورد سرزنش قرار نمی‌گیرند.
آگاهی و دانش واجب نیست. مستحب است. حد آن را نیز کسی مشخص نکرده است. قطعاً بدون آن می‌توان به راحتی زندگی کرد، نقش خود را در جامعه یافت و همان‌طور که می‌بینیم بدون دستیابی به آن به شهرت رسید. اما در کفه دیگر ترازوی این شهرت‌های سهل‌الوصول، انتقاد و تمسخر هویت سطحی این افراد قرار دارد که نه تنها به همان میزان طبیعی و بدیهی، بلکه حتی «لازم و ضروری» هستند. شاید ناآشنایی با «فرانسیس فورد کاپولا» و شاهکاری چون «پدرخوانده» برای اهالی سینما گناهی نابخشودنی نباشد، اما قطعا سرزنش این بی‌اطلاعی برای کسی که در زمینه‌ای مرتبط با آن فعالیت می‌کند لازم و ضروری است.
* * *
مستندهای «حیات وحش» را صرفا برای زیست‌شناسان و جغرافی‌دانان تهیه نمی‌کنند. چنین برنامه‌هایی بستر گفتگو بر سر حقایق و نظرات علمی متخصصین نیستند. این‌ها را با هدف آموزش عمومی تولید می‌کنند و غالباً هم بینندگان به همین خاطر آن‌ها را نگاه می‌کنند. «دیوید اتنبروگ» (David attenbrough) که چهره و صدایش برای بیننده ایرانی نیز آشناست، بیشتر از شصت سال است که به تهیه‌کنندگی، نویسندگی و صداگذاری مستندهای طبیعی بی‌بی‌سی مشغول است. اطلاعاتی که وی در این مدت طولانی در اختیار بینندگانش قرار داده، تا همین دهه اخیر احتمالا کاربردی در زندگی روزانه مردم بریتانیا نداشته است. اما حالا که سر و صدای دانشمندان برای از دست رفتن کره زمین بلند شده است، کشورهایی با مردمانی مطلع‌تر از دانش طبیعی (به مدد چنین برنامه‌هایی) دست دولتمردان‌شان را برای هزینه در مواجهه با گرمایش کره زمین بازتر گذاشته‌اند. حالا این پدیده طبیعت، به تفاوت بزرگی میان کاندیداهای سیاسی تبدیل شده است و دانستن در مورد آن برای تحقق وظیفه شهروندی ضروری به نظر می‌رسد. چه اتفاقی می‌تواند به این خوبی کاربرد روزانه اطلاعات عمومی را نشان دهد؟
بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۲ برای انتخاب صد بریتانیایی برتر تاریخ نظرسنجی جالبی انجام داد. در این میان قاعدتا اثری از کیتی پرایس نبود، اما دیوید اتنبروگ در جایگاه شصت و سوم لیست قرار داشت.
کیتی پرایس و دیوید اتنبروگ به این دلیل از یک کشور انتخاب شدند تا نشان دهند که دنبال کنندگان میلیونی جذابیت بصری، نشان دهنده انحطاط عقلی و فکری جامعه به شمار نمی‌روند. در عین حال، این گزاره تا وقتی درست است که آن میلیون‌ها نفر، تفاوت میان این دو را تشخیص دهند! به محض اینکه در درک این تفاوت دچار مشکل شوند و دفاع علاقه شخصی به مقابله با ارزش و برتری آگاهی و دانش عمومی تبدیل شود، آنگاه واکنش به آن، سرزنش آن و تحقیر و تمسخر آن قطعا ضرورت پیدا می‌کند!
به قول دوستی، «حق احمق بودن، قطعا حقی است که اگر از آن دفاع نکنیم خطر سقوط به دام فاشیسم ما را تهدید می‌کند. اما قطعا بزرگترین حماقت آن است که دست به ستایش احمق‌ها و دفاع از حماقت‌شان بزنیم».
کانال «مجمع دیوانگان»: @Divanesara
گندابی که خانم شادی صدر در آن غوطه می‌خورد!
#A008
آرمان امیری @ArmanParian - «سیدحسن خمینی» متولد ۱۳۵۱ است. در ابتدای دهه ۶۰ ایشان ۹ سال و در سال ۶۷ (زمان اوج‌گیری اعدام‌های بی‌حساب و کتاب) ایشان نهایتا ۱۶ سال سن داشته‌اند. طبیعتا نقشی در وقایع سیاسی آن دهه نداشته است. یک اصل انسانی فراگیر وجود دارد که خوشبختانه در تمام جهان به رسمیت شناخته می‌شود و در کشور ما هم به قوانین راه پیدا کرده است: «هر انسانی صرفا مسوول اعمال و رفتار خودش است».
حالا خانم شادی صدر، به عنوان یک «حقوق‌دان» یادداشتی نوشته و نسبت به استقبال اهالی رسانه از حضور انتخاباتی سیدحسن خمینی واکنش نشان داده. خانم صدر با اشاره به میراث «زندان و شکنجه و اعدام دهه ۶۰» به اینجا رسیده است که چون خمینی جوان، از گذشته پدران‌اش اعلام برائت نکرده، پس استقبال از او یک «تصویر هول‌ناک» است. خانم صدر در پایان‌بندی نوشته خود آورده است: «این تصاویر، هولناک‌اند زیرا عمق گندابی را که در آن غوطه می‌خوریم نشان می دهد». (اینجا: https://goo.gl/rHCd5m)
.
من فکر نمی‌کنم «گندابی» که خانم صدر احساس می‌کند در آن غوطه‌ور شده (و البته بنده خودم را در این غواصی همراه ایشان نمی‌بینم) محصول ثبت‌نام یک نامزد انتخاباتی باشد که نه جرمی علیه او به اثبات رسیده و نه حتی دقیقا مشخص است که چه اتهامی می‌شود به او وارد کرد. به نظرم اگر «گندابی» گرداگرد خانم حقوق‌دان را فراگرفته باشد، ناشی از آن است که یک عمر تعلیم حقوق و برچسب «فعالیت حقوق بشر» نتوانسته به ایشان یاد بدهد که «کسی مسوول اعمال پدران‌اش نیست. اصل بر برائت انسان‌هاست و تا زمانی که جرم آن‌ها به اثبات نرسیده حق نداریم به آن‌ها توهین کنیم!»
پی‌نوشت:
خانم شادی صدر یک چیزهایی هم در مورد لیاقت «ما ملت بدون حداقل اصول اخلاقی و انسانی» گفته‌اند که بنده از همین تریبون استفاده کرده و اشتراک خودم با ایشان در یک ملت فرضی با چنین ویژگی‌هایی را تکذیب می‌کنم. ایشان در مورد خودشان صحبت کرده‌اند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A008
آرمان امیری @ArmanParian - «سیدحسن خمینی» متولد ۱۳۵۱ است. در ابتدای دهه ۶۰ ایشان ۹ سال و در سال ۶۷ (زمان اوج‌گیری اعدام‌های بی‌حساب و کتاب) ایشان نهایتا ۱۶ سال سن داشته‌اند. طبیعتا نقشی در وقایع سیاسی آن دهه نداشته است. یک اصل انسانی فراگیر وجود دارد که خوشبختانه در تمام جهان به رسمیت شناخته می‌شود و در کشور ما هم به قوانین راه پیدا کرده است: «هر انسانی صرفا مسوول اعمال و رفتار خودش است».
حالا خانم شادی صدر، به عنوان یک «حقوق‌دان» یادداشتی نوشته و نسبت به استقبال اهالی رسانه از حضور انتخاباتی سیدحسن خمینی واکنش نشان داده. خانم صدر با اشاره به میراث «زندان و شکنجه و اعدام دهه ۶۰» به اینجا رسیده است که چون خمینی جوان، از گذشته پدران‌اش اعلام برائت نکرده، پس استقبال از او یک «تصویر هول‌ناک» است. خانم صدر در پایان‌بندی نوشته خود آورده است: «این تصاویر، هولناک‌اند زیرا عمق گندابی را که در آن غوطه می‌خوریم نشان می دهد». (اینجا: https://goo.gl/rHCd5m)
.
من فکر نمی‌کنم «گندابی» که خانم صدر احساس می‌کند در آن غوطه‌ور شده (و البته بنده خودم را در این غواصی همراه ایشان نمی‌بینم) محصول ثبت‌نام یک نامزد انتخاباتی باشد که نه جرمی علیه او به اثبات رسیده و نه حتی دقیقا مشخص است که چه اتهامی می‌شود به او وارد کرد. به نظرم اگر «گندابی» گرداگرد خانم حقوق‌دان را فراگرفته باشد، ناشی از آن است که یک عمر تعلیم حقوق و برچسب «فعالیت حقوق بشر» نتوانسته به ایشان یاد بدهد که «کسی مسوول اعمال پدران‌اش نیست. اصل بر برائت انسان‌هاست و تا زمانی که جرم آن‌ها به اثبات نرسیده حق نداریم به آن‌ها توهین کنیم!»
پی‌نوشت:
خانم شادی صدر یک چیزهایی هم در مورد لیاقت «ما ملت بدون حداقل اصول اخلاقی و انسانی» گفته‌اند که بنده از همین تریبون استفاده کرده و اشتراک خودم با ایشان در یک ملت فرضی با چنین ویژگی‌هایی را تکذیب می‌کنم. ایشان در مورد خودشان صحبت کرده‌اند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
👍1
یک ریسک سیاسی با پیام‌هایی آشکار!
#A009
آرمان امیری @ArmanParian - جناب آقای روحانی، امروز با حضور در محل ستاد انتخابات کشور، به عنوان نامزدی انتخابات مجلس خبرگان رهبری ثبت‌نام کردند. به نظرم اگر این اقدام را از جنبه‌های مختلف بررسی کنیم، در درجه نخست کمی «عجیب» به نظر می‌رسد و در درجه دوم پیام‌های مشخصی به همراه دارد.
چرا ریسک سیاسی؟
انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۹۲، آقای روحانی را به ارشدترین مقام «انتخابی» حکومت بدل کرده است. یعنی در حال حاضر، هیچ مقامی در کشور وجود ندارد که به اندازه ایشان مورد اقبال «آرای مستقیم» مردم قرار گرفته باشند. این جایگاه، مشروعیتی منحصر به فرد در اختیار یک سیاست‌مدار قرار می‌دهد. مجوزی که در جریان اختلافات سیاسی می‌تواند از آن استفاده کند و خود را «بالاترین نماینده رای مردم» بخواند. بدین ترتیب، قرار گرفتن در فهرست نامزدهای مجلس خبرگان، از چند جهت برای شخص رییس جمهور نوعی «ریسک سیاسی» محسوب می‌شود.
نخست آنکه روحانی رقابت را به رقبای جناح مقابل (نظیر آقایان محمد یزدی، مصباح یزدی یا احمد خاتمی) واگذار کند. هرچند احتمال چنین شکستی زیاد نیست، اما اگر محقق شود، وجهه رییس جمهور چنان ضربه‌ای می‌خورد که ادامه دوران ریاست‌جمهوری ایشان نیز با چالش‌های جدی مواجه خواهد شد. احتمال دوم این است که جناح اصلاح‌طلب و میانه‌رو برنده انتخابات باشد، اما باز هم آرای چهره‌های شاخصی همچون هاشمی رفسنجانی و سیدحسن خمینی از آقای روحانی بیشتر باشد. در این صورت، هرچند همچنان اعتبار جناحی ایشان آسیبی نمی‌بیند، اما باز هم وجهه «بالاترین نماینده آرای مستقیم مردم» از بین خواهد رفت. در عین حال، نمی‌توان نادیده گرفت که اگر روحانی موفق شود در این انتخابات نیز جایگاه نخست را کسب کند، با وزن و اعتباری دو چندان به فعالیت خود در دولت ادامه می‌دهد و در مجلس خبرگان نیز به کلیدی‌ترین چهره بدل خواهد شد. (اگر به یاد بیاوریم که این مجلس خبرگان احتمال دارد چه مسوولیت خطیری را برای آینده کشور به عهده بگیرد، آن وقت به اهمیت این نقش کلیدی بیشتر پی خواهیم برد)
دو پیام آشکار
اما ثبت‌نام آقای روحانی، اگر برای شخص خودشان یک ریسک سیاسی باشد، برای دیگر جناح‌های سیاسی، نهادهای حکومتی و البته رای‌دهندگان، چند پیام بسیار آشکار و مهم در پی دارد. نخستین و آشکارترین پیام، اهمیت ویژه این دوره از انتخابات خبرگان است. هرچند مشخص است که شاخک‌های جامعه از مدت‌ها پیش به چنین اهمیتی حساس شده بود، اما پذیرش ریسک حضور از جانب رییس جمهور بر این اهمیت تاریخی مهر تاییدی دوباره زده است. بدین ترتیب، می‌توان گفت که این ثبت‌نام به نوعی دعوت به مشارکت حداکثری مردم در انتخابات خبرگان نیز تعبیر شود.
پیام دیگر حضور رییس جمهور به عنوان یک نامزد انتخاباتی، می‌تواند دخالت و نظارت مستقیم شخص ایشان بر روند برگزاری و حتی تایید صلاحیت نامزدهای انتخاباتی باشد. روندی که به صورت سنتی در کشور ما با تردیدهایی مواجه بوده و برخی رفتارها و اظهارنظرهای پراکنده در مورد انتخابات اخیر باز هم به این تردیدها دامن زده است. حال اما شخص رییس دولت، به عنوان بالاترین مسوول اجرایی و برگزار کننده انتخابات به عنوان یک نامزد ثبت نام کرده است، در حالی که روند تایید صلاحیت و سپس نظارت بر انتخابات بر عهده جناح رقیب است. بدین ترتیب، می‌توان گفت آقای روحانی قصد دارد از بالاترین اراده دولت برای برگزاری صحیح یک انتخابات مطمئن خبر دهد. خبری که قطعا باید آن را به فال نیک گرفت و احتمالا در روحیه رای دهندگان تاثیر بسیار مثبتی خواهد گذاشت.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A009
آرمان امیری @ArmanParian - جناب آقای روحانی، امروز با حضور در محل ستاد انتخابات کشور، به عنوان نامزدی انتخابات مجلس خبرگان رهبری ثبت‌نام کردند. به نظرم اگر این اقدام را از جنبه‌های مختلف بررسی کنیم، در درجه نخست کمی «عجیب» به نظر می‌رسد و در درجه دوم پیام‌های مشخصی به همراه دارد.
چرا ریسک سیاسی؟
انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۹۲، آقای روحانی را به ارشدترین مقام «انتخابی» حکومت بدل کرده است. یعنی در حال حاضر، هیچ مقامی در کشور وجود ندارد که به اندازه ایشان مورد اقبال «آرای مستقیم» مردم قرار گرفته باشند. این جایگاه، مشروعیتی منحصر به فرد در اختیار یک سیاست‌مدار قرار می‌دهد. مجوزی که در جریان اختلافات سیاسی می‌تواند از آن استفاده کند و خود را «بالاترین نماینده رای مردم» بخواند. بدین ترتیب، قرار گرفتن در فهرست نامزدهای مجلس خبرگان، از چند جهت برای شخص رییس جمهور نوعی «ریسک سیاسی» محسوب می‌شود.
نخست آنکه روحانی رقابت را به رقبای جناح مقابل (نظیر آقایان محمد یزدی، مصباح یزدی یا احمد خاتمی) واگذار کند. هرچند احتمال چنین شکستی زیاد نیست، اما اگر محقق شود، وجهه رییس جمهور چنان ضربه‌ای می‌خورد که ادامه دوران ریاست‌جمهوری ایشان نیز با چالش‌های جدی مواجه خواهد شد. احتمال دوم این است که جناح اصلاح‌طلب و میانه‌رو برنده انتخابات باشد، اما باز هم آرای چهره‌های شاخصی همچون هاشمی رفسنجانی و سیدحسن خمینی از آقای روحانی بیشتر باشد. در این صورت، هرچند همچنان اعتبار جناحی ایشان آسیبی نمی‌بیند، اما باز هم وجهه «بالاترین نماینده آرای مستقیم مردم» از بین خواهد رفت. در عین حال، نمی‌توان نادیده گرفت که اگر روحانی موفق شود در این انتخابات نیز جایگاه نخست را کسب کند، با وزن و اعتباری دو چندان به فعالیت خود در دولت ادامه می‌دهد و در مجلس خبرگان نیز به کلیدی‌ترین چهره بدل خواهد شد. (اگر به یاد بیاوریم که این مجلس خبرگان احتمال دارد چه مسوولیت خطیری را برای آینده کشور به عهده بگیرد، آن وقت به اهمیت این نقش کلیدی بیشتر پی خواهیم برد)
دو پیام آشکار
اما ثبت‌نام آقای روحانی، اگر برای شخص خودشان یک ریسک سیاسی باشد، برای دیگر جناح‌های سیاسی، نهادهای حکومتی و البته رای‌دهندگان، چند پیام بسیار آشکار و مهم در پی دارد. نخستین و آشکارترین پیام، اهمیت ویژه این دوره از انتخابات خبرگان است. هرچند مشخص است که شاخک‌های جامعه از مدت‌ها پیش به چنین اهمیتی حساس شده بود، اما پذیرش ریسک حضور از جانب رییس جمهور بر این اهمیت تاریخی مهر تاییدی دوباره زده است. بدین ترتیب، می‌توان گفت که این ثبت‌نام به نوعی دعوت به مشارکت حداکثری مردم در انتخابات خبرگان نیز تعبیر شود.
پیام دیگر حضور رییس جمهور به عنوان یک نامزد انتخاباتی، می‌تواند دخالت و نظارت مستقیم شخص ایشان بر روند برگزاری و حتی تایید صلاحیت نامزدهای انتخاباتی باشد. روندی که به صورت سنتی در کشور ما با تردیدهایی مواجه بوده و برخی رفتارها و اظهارنظرهای پراکنده در مورد انتخابات اخیر باز هم به این تردیدها دامن زده است. حال اما شخص رییس دولت، به عنوان بالاترین مسوول اجرایی و برگزار کننده انتخابات به عنوان یک نامزد ثبت نام کرده است، در حالی که روند تایید صلاحیت و سپس نظارت بر انتخابات بر عهده جناح رقیب است. بدین ترتیب، می‌توان گفت آقای روحانی قصد دارد از بالاترین اراده دولت برای برگزاری صحیح یک انتخابات مطمئن خبر دهد. خبری که قطعا باید آن را به فال نیک گرفت و احتمالا در روحیه رای دهندگان تاثیر بسیار مثبتی خواهد گذاشت.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#فعالیتـمدنی ۲ – ملاک‌هایی برای کنشگری اجتماعی و سیاسی
#A010
آرمان امیری @ArmanParian - کنش سیاسی، همواره معطوف به کسب قدرت است. کنشگر سیاسی «باید» قدرت را کسب کند. ناکامی در کسب قدرت برای کنشگر سیاسی یعنی شکست و این بهترین معیار برای سنجش عملکرد یک اوست. در سوی دیگر ما کنشگر اجتماعی/مدنی را داریم که بر خلاف فعال سیاسی، نه قصد کسب قدرت را دارد و نه نیازمند بدان است. فعال اجتماعی، صرفا خواستار بهبود در یک وضعیت نامطلوب است و بر خلاف فعال سیاسی، نیازی نمی‌بیند که برای این تغییر و اصلاح لزوما خودش قدرت را به دست گیرد. بدین ترتیب، هرآنکس که قدرت را در دست دارد برای فعال سیاسی یک «رقیب» به حساب می‌آید؛ اما فعال اجتماعی باید با هرآنکس که قدرت را در دست دارد وارد «تعامل» شود.
ناگفته پیداست که هر کنش جمعی/اجتماعی، در دل خود محتوای سیاسی دارد. اساسا سیاست علم تدبیر جامعه است. هرکجا که جامعه وجود دارد و پای عمل اجتماعی در میان است، قطعا با سیاست و سیاست‌ورزی نیز مواجه هستیم. پس اگر ادعا کنیم که کنشگر اجتماعی نباید رفتار سیاسی داشته باشد، احتمالا کلامی بی‌معنا به کار برده‌ایم. در عین حال، می‌توانیم همچنان از کنشگر اجتماعی توقع داشته باشیم که برای حفظ حریم فعالیت‌های خود، از جدال با سیاسیون پرهیز کرده و توان خود را بر «نتیجه‌گرایی» متمرکز سازد. پس اگر کسب قدرت معیار سنجش عملکرد کنشگر سیاسی است، «نتیجه‌گرایی» نیز باید معیار سنجش و نقد عملکرد فعال اجتماعی/مدنی شناخته شود.
بحث را کمی مصداقی‌تر کنیم. «مارتین لوترکینگ»، یک کنشگر مدنی بود. او ضمن مبارزه برای احقاق حقوق سیاه‌پوستان، به صورت مداوم با شخص رییس جمهور، فرمانداران ایالات و سناتورها در ارتباط بود. لوترکینگ در مطالبات خود فردی سرسخت و پی‌گیر بود، با این حال روی‌کردش به گونه‌ای بود که هیچ سیاست‌مداری احساس نمی‌کرد پیروزی لوترکینگ به معنای حذف او خواهد بود. برای این سیاست‌مداران حفظ قدرت هدف اصلی بود. پس لوترکینگ حرکت خودش را به گونه‌ای پیش برد که در نهایت بسیاری از سیاست‌مداران ناچار شدند که دست‌کم برای «حفظ قدرت»، مطالبات او را بپذیرند. در واقع کنشگر مدنی به سیاست‌مداران اطمینان داد «مطالبه من، حذف شما از قدرت نیست. بلکه تحقق مطالبه من با تداوم قدرت شما کاملا سازگاری دارد».
در نمونه ایرانی، با کنشگری مدنی همچون «محمد نوری‌زاد» مواجه هستیم. نوری‌زاد خود را «فعال حقوق بشر» می‌خواند. او می‌گوید که اعتراضات‌اش در راستای احقاق حقوق بشر است. مدعی است که قصد کسب قدرت سیاسی را ندارد بلکه صرفا در راستای بهبود اوضاع و رفع برخی نارسایی‌ها فعالیت می‌کند. تمامی این تعاریف با چهارچوب فعال مدنی (اینجا فعال حقوق بشری) سازگاری دارد. اما هنگامی که وارد عرصه عمل می‌شویم، لحن، گفتار و ادبیات آقای نوری‌زاد متخاصمانه می‌شود. ایشان صراحتا خواستار حذف تعداد زیادی از سیاست‌مداران ارشد کشور هستند. از محسنی اژه‌ای و پورمحمدی گرفته تا فرماندهان سپاه و حسین طائب و ... در واقع، اینجا آقای نوری‌زاد تمرکز خود را بر بهبود شرایط با حضور هر ارباب قدرتی قرار نداده، بلکه بهبود شرایط را صرفا در تغییر ارباب قدرت پی‌گیری می‌کند. یعنی، از مرزهای فعال مدنی خارج شده و وارد مرز فعال سیاسی می‌شود. حرف و عمل با هم تضاد پیدا می‌کند و معلوم نیست که نتیجه کار ایشان را باید با کدام متر و معیار سنجید؟
ممکن است کسی در این موارد خاص با آقای نوری‌زاد موافق باشد. یعنی اعتقاد داشته باشد که تا وقتی حسین طائب و محسنی اژه‌ای در راس قدرت هستند، هیچ امکانی برای تحقق حقوق بشر وجود نخواهد داشت. اشکالی ندارد. کسی که به چنین مساله‌ای باور دارد، می‌تواند لباس فعالیت مدنی را از تن کنده، رخت سیاست به تن کند تا ساختار قدرت سیاسی را به سود مطلوبات خود تغییر دهد. در آن صورت، این فرد باید نسبت به عملکرد سیاسی خود و دستاوردهای سیاسی خود پاسخ‌گو باشد و اعمال‌اش با متر و عیار «میزان دست‌رسی به قدرت» سنجیده خواهد شد. طبیعتا، اتخاذ این روی‌کرد زیر پلاکارد «فعال مدنی» نقض غرض محسوب می‌شود.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A010
آرمان امیری @ArmanParian - کنش سیاسی، همواره معطوف به کسب قدرت است. کنشگر سیاسی «باید» قدرت را کسب کند. ناکامی در کسب قدرت برای کنشگر سیاسی یعنی شکست و این بهترین معیار برای سنجش عملکرد یک اوست. در سوی دیگر ما کنشگر اجتماعی/مدنی را داریم که بر خلاف فعال سیاسی، نه قصد کسب قدرت را دارد و نه نیازمند بدان است. فعال اجتماعی، صرفا خواستار بهبود در یک وضعیت نامطلوب است و بر خلاف فعال سیاسی، نیازی نمی‌بیند که برای این تغییر و اصلاح لزوما خودش قدرت را به دست گیرد. بدین ترتیب، هرآنکس که قدرت را در دست دارد برای فعال سیاسی یک «رقیب» به حساب می‌آید؛ اما فعال اجتماعی باید با هرآنکس که قدرت را در دست دارد وارد «تعامل» شود.
ناگفته پیداست که هر کنش جمعی/اجتماعی، در دل خود محتوای سیاسی دارد. اساسا سیاست علم تدبیر جامعه است. هرکجا که جامعه وجود دارد و پای عمل اجتماعی در میان است، قطعا با سیاست و سیاست‌ورزی نیز مواجه هستیم. پس اگر ادعا کنیم که کنشگر اجتماعی نباید رفتار سیاسی داشته باشد، احتمالا کلامی بی‌معنا به کار برده‌ایم. در عین حال، می‌توانیم همچنان از کنشگر اجتماعی توقع داشته باشیم که برای حفظ حریم فعالیت‌های خود، از جدال با سیاسیون پرهیز کرده و توان خود را بر «نتیجه‌گرایی» متمرکز سازد. پس اگر کسب قدرت معیار سنجش عملکرد کنشگر سیاسی است، «نتیجه‌گرایی» نیز باید معیار سنجش و نقد عملکرد فعال اجتماعی/مدنی شناخته شود.
بحث را کمی مصداقی‌تر کنیم. «مارتین لوترکینگ»، یک کنشگر مدنی بود. او ضمن مبارزه برای احقاق حقوق سیاه‌پوستان، به صورت مداوم با شخص رییس جمهور، فرمانداران ایالات و سناتورها در ارتباط بود. لوترکینگ در مطالبات خود فردی سرسخت و پی‌گیر بود، با این حال روی‌کردش به گونه‌ای بود که هیچ سیاست‌مداری احساس نمی‌کرد پیروزی لوترکینگ به معنای حذف او خواهد بود. برای این سیاست‌مداران حفظ قدرت هدف اصلی بود. پس لوترکینگ حرکت خودش را به گونه‌ای پیش برد که در نهایت بسیاری از سیاست‌مداران ناچار شدند که دست‌کم برای «حفظ قدرت»، مطالبات او را بپذیرند. در واقع کنشگر مدنی به سیاست‌مداران اطمینان داد «مطالبه من، حذف شما از قدرت نیست. بلکه تحقق مطالبه من با تداوم قدرت شما کاملا سازگاری دارد».
در نمونه ایرانی، با کنشگری مدنی همچون «محمد نوری‌زاد» مواجه هستیم. نوری‌زاد خود را «فعال حقوق بشر» می‌خواند. او می‌گوید که اعتراضات‌اش در راستای احقاق حقوق بشر است. مدعی است که قصد کسب قدرت سیاسی را ندارد بلکه صرفا در راستای بهبود اوضاع و رفع برخی نارسایی‌ها فعالیت می‌کند. تمامی این تعاریف با چهارچوب فعال مدنی (اینجا فعال حقوق بشری) سازگاری دارد. اما هنگامی که وارد عرصه عمل می‌شویم، لحن، گفتار و ادبیات آقای نوری‌زاد متخاصمانه می‌شود. ایشان صراحتا خواستار حذف تعداد زیادی از سیاست‌مداران ارشد کشور هستند. از محسنی اژه‌ای و پورمحمدی گرفته تا فرماندهان سپاه و حسین طائب و ... در واقع، اینجا آقای نوری‌زاد تمرکز خود را بر بهبود شرایط با حضور هر ارباب قدرتی قرار نداده، بلکه بهبود شرایط را صرفا در تغییر ارباب قدرت پی‌گیری می‌کند. یعنی، از مرزهای فعال مدنی خارج شده و وارد مرز فعال سیاسی می‌شود. حرف و عمل با هم تضاد پیدا می‌کند و معلوم نیست که نتیجه کار ایشان را باید با کدام متر و معیار سنجید؟
ممکن است کسی در این موارد خاص با آقای نوری‌زاد موافق باشد. یعنی اعتقاد داشته باشد که تا وقتی حسین طائب و محسنی اژه‌ای در راس قدرت هستند، هیچ امکانی برای تحقق حقوق بشر وجود نخواهد داشت. اشکالی ندارد. کسی که به چنین مساله‌ای باور دارد، می‌تواند لباس فعالیت مدنی را از تن کنده، رخت سیاست به تن کند تا ساختار قدرت سیاسی را به سود مطلوبات خود تغییر دهد. در آن صورت، این فرد باید نسبت به عملکرد سیاسی خود و دستاوردهای سیاسی خود پاسخ‌گو باشد و اعمال‌اش با متر و عیار «میزان دست‌رسی به قدرت» سنجیده خواهد شد. طبیعتا، اتخاذ این روی‌کرد زیر پلاکارد «فعال مدنی» نقض غرض محسوب می‌شود.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#حکایت : بابا و مشروطه!
#A011
آرمان امیری @ArmanParian – وسط میهمانی حرف بابا حسابی گل انداخته و دارد مجلس را گرم می‌کند. وسط تعریف کردن می‌گوید: آن سالی که فلانی و بهمانی رفته بودند مشروطه... تعجب می‌کنم! بابا اهل هرچیزی که باشد، اهل دروغ نیست. حالا دروغ هم بخواهد بگوید دیگر عقل‌اش می‌رسد که مشروطه ۱۱۰ سال پیش بوده. چطور می‌خواهد ادعا کند که در زمان مشروطه حضور داشته؟ می‌پرسم و بابا خنده کنان توضیح می‌دهد که «مشروطه» یک جور اسم رمز است. گویا در زمان درگیری‌های مشروطیت، تنها چیزی که نصیب روستای پدری می‌شود ناآرامی و هرج و مرج و قتل و غارت است. نتیجه اینکه هم‌ولایتی‌های عزیز ما گمان می‌کنند که مشروطه یک چیزی است شبیه غارت و دزدی. خلاصه اینکه از آن پس هرگاه کسی از اهالی روستا به قصد دزدی به روستاهای اطراف می‌رود، می گویند «فلانی رفته مشروطه».
@Divanesara
#A011
آرمان امیری @ArmanParian – وسط میهمانی حرف بابا حسابی گل انداخته و دارد مجلس را گرم می‌کند. وسط تعریف کردن می‌گوید: آن سالی که فلانی و بهمانی رفته بودند مشروطه... تعجب می‌کنم! بابا اهل هرچیزی که باشد، اهل دروغ نیست. حالا دروغ هم بخواهد بگوید دیگر عقل‌اش می‌رسد که مشروطه ۱۱۰ سال پیش بوده. چطور می‌خواهد ادعا کند که در زمان مشروطه حضور داشته؟ می‌پرسم و بابا خنده کنان توضیح می‌دهد که «مشروطه» یک جور اسم رمز است. گویا در زمان درگیری‌های مشروطیت، تنها چیزی که نصیب روستای پدری می‌شود ناآرامی و هرج و مرج و قتل و غارت است. نتیجه اینکه هم‌ولایتی‌های عزیز ما گمان می‌کنند که مشروطه یک چیزی است شبیه غارت و دزدی. خلاصه اینکه از آن پس هرگاه کسی از اهالی روستا به قصد دزدی به روستاهای اطراف می‌رود، می گویند «فلانی رفته مشروطه».
@Divanesara
#ترجمه: چه کسی انتخابات ریاست جمهوری را می‌برد؟
#N002
منبع: نیویورک تایمز
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - تاریخ نشان داده است که نامزد نهایی هر حزب از میان نفرات اول تا سوم رتبه‌بندی بر اساس حمایت مقامات سیاسی، جذب سرمایه و نظرسنجی‌ها انتخاب خواهد شد. نظرسنجی‌ها بیشترین توجه را جلب می‌کنند، با این حال مهمترین مرحله کمپین اولیه انتخاباتی ریاست جمهوری نظرسنجی نیست. شاخص بهتر برای شناخت برنده‌ی این نبرد در واقع «انتخابات مقدماتی نامرئی» است که در آن نامزدها برای جذب حمایت هم‌حزبی‌ها و رهبران احزاب و پشتیبانان مالی رقابت می‌کنند. معمولا نامزدی نمایندگی حزب خویش را به دست می‌آورد که انتخابات مقدماتی نامرئی را برده باشد یا حداقل در جایگاه دوم با فاصله کمی قرار گرفته باشد. چرا که حمایت حزبی هم نشانه و هم منبع قدرت نماینده در بلند مدت است.
بازار پیش‌بینی‌ها
تا وقتی که هنوز مدت زمان زیادی به کمپین انتخاباتی باقی باشد، بازارهای پیش‌بینی (prediction markets) آشکارا سابقه بهتری در تشخیص نامزد نهایی دارند. در این بازارهای پیش‌بینی، تجار روی پیامد انتخابات شرطبندی می‌کنند. در عین حال، این بازارها حداقل یک نقطه ضعف دارند: آن‌ها بعضا در مورد شانس نامزدهای غیرعادی مانند دونالد ترامپ اغراق می‌کنند؛ شاید چون عده‌ای تاجر سودازده می‌توانند قیمت‌ها را تحت تأثیر قرار دهند.
از این منظر، در حزب دموکرات هیلاری کلینتون با ۹۳ درصد احتمال، شانس اول نامزدی حزب دموکرات را در اختیار دارد. برنی سندرز (۶درصد) و مارتین اومالی (۱ درصد) دوم و سوم هستند. در حزب جمهوری خواه، مارکو روبیو با ۳۶درصد رتبه نخست را دارد و تد کروز(۲۷)، دونالد ترامپ(۲۲)، جب بوش(۱۰) و کریس کریستی(۶درصد) وی را تعقیب می‌کنند.
حمایت‌های مالی
نخبگان سیاسی درک بهتری از توانایی کمپین یک نامزد انتخاباتی دارند و می‌توانند روی رأی‌دهنده‌ها و پشتیبانان مالی با حمایت و انتقاد از یک نامزد تأثیرگذار باشند. در میان دموکرات‌ها، کلینتون با حمایت ۱۲ فرماندار و ۱۸۰ نماینده کنگره (شامل مجلس نمایندگان و سنا) پیشتاز است. برنی سندرز تنها حمایت ۳ نماینده کنگره و مارتین اومالی یک نماینده کنگره را در اختیار دارند. در حزب جمهوری خواه، جب بوش با حمایت ۲۹ نماینده کنگره جلوتر از بقیه است. مارکو روبیو ۱۹، تد کروز ۱۱، رند پاول ۱۱ و مایک هاکبی حمایت ۷ نماینده را کسب کرده‌اند. هاکبی از حمایت یک فرماندار هم برخوردار است.
نظرسنجی آیوا
در حال حاضر، هیلاری کلینتون با در اختیار داشتن ۵۰.۴ درصد آرا در نظرسنجی آیوا پیشتاز دموکرات‌ها است. سندرز ۳۷.۲ و مارتین اومالی ۶.۴ درصد آرا را دارند. تد کروز هم در حزب جمهوری خواه با ۳۰.۲ درصد آرا در جایگاه نخست قرار دارد. دونالد ترامپ ۲۸.۸، مارکو روبیو ۱۲.۴، بن کارسن ۸.۶ و جب بوش با ۴.۶ درصد آرا وی را تعقیب می‌کنند.
نظرسنجی نیوهمپشایر
جمهوری‌خواهان ایالت نیوهمپشایر از هم حزبی‌های خود در آیوا میانه‌روتر هستند. آن‌ها چهاربار از شش بار گذشته برای جمهوری خواهان و سه بار از شش بار گذشته برای دموکرات‌ها نامزد نهایی را درست حدس زده‌اند. در نظرسنجی فعلی نیوهمپشایر، برنی سندرز از حزب دموکرات با ۴۷.۸ درصد آرا پیشتاز است. هیلاری کلینتون با ۴۳.۶ و مارتین اومالی با ۳درصد آرا دوم و سوم هستند. در حزب جمهوری خواه، دونالد ترامپ با ۲۵ درصد آرا جلودار است و مارکو روبیو، تد کروز، کریس کریستی و جان کیسیچ به ترتیب با ۱۳.۸، ۱۱.۴، ۱۰.۸ و ۸.۴ در رتبه‌های بعدی قرار دارند.
سرمایه‌‌های جذب شده
همانند حامیان سیاسی، حمایت مالی نیز به دو دلیل مهم است: در درجه نخست نشانه‌ای از قدرت کمپین یک نامزد است و پس از آن خودش به منبعی برای قدرت بیشتر کمپین تبدیل می‌شود. جب بوش با اختلاف بسیار پیش قراول رقابت در جذب سرمایه است. هرچند بیشتر این پول به کمیته سیاسی(super PAC) بوش اهدا شده است و بنابرین وی نمی‌تواند این پول را خرج کارکنان و فعالیت‌های کمپین خود کند. اعداد زیر شامل پول جذب شده از طریق کمپین، کمیته‌های سیاسی و دیگر گروه‌های متحد با کمپین است:
هیلاری کلینتون: ۹۷.۷ میلیون دلار
برنی سندرز ۴۱.۵ میلیون دلار
مارتین اومالی ۳.۶ میلیون دلار
در حزب جمهوری‌خواه:
جب بوش: ۱۳۳ میلیون دلار
تد کروز ۶۴.۹ میلیون دلار
روبیو ۴۸.۶ میلیون دلا
کارسن ۳۱.۶ میلیون دلار
کریستی ۱۸.۲ میلیون دلار
منبع: نیویوک تایمز (http://goo.gl/x0z17W)
@Divanesara
#N002
منبع: نیویورک تایمز
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - تاریخ نشان داده است که نامزد نهایی هر حزب از میان نفرات اول تا سوم رتبه‌بندی بر اساس حمایت مقامات سیاسی، جذب سرمایه و نظرسنجی‌ها انتخاب خواهد شد. نظرسنجی‌ها بیشترین توجه را جلب می‌کنند، با این حال مهمترین مرحله کمپین اولیه انتخاباتی ریاست جمهوری نظرسنجی نیست. شاخص بهتر برای شناخت برنده‌ی این نبرد در واقع «انتخابات مقدماتی نامرئی» است که در آن نامزدها برای جذب حمایت هم‌حزبی‌ها و رهبران احزاب و پشتیبانان مالی رقابت می‌کنند. معمولا نامزدی نمایندگی حزب خویش را به دست می‌آورد که انتخابات مقدماتی نامرئی را برده باشد یا حداقل در جایگاه دوم با فاصله کمی قرار گرفته باشد. چرا که حمایت حزبی هم نشانه و هم منبع قدرت نماینده در بلند مدت است.
بازار پیش‌بینی‌ها
تا وقتی که هنوز مدت زمان زیادی به کمپین انتخاباتی باقی باشد، بازارهای پیش‌بینی (prediction markets) آشکارا سابقه بهتری در تشخیص نامزد نهایی دارند. در این بازارهای پیش‌بینی، تجار روی پیامد انتخابات شرطبندی می‌کنند. در عین حال، این بازارها حداقل یک نقطه ضعف دارند: آن‌ها بعضا در مورد شانس نامزدهای غیرعادی مانند دونالد ترامپ اغراق می‌کنند؛ شاید چون عده‌ای تاجر سودازده می‌توانند قیمت‌ها را تحت تأثیر قرار دهند.
از این منظر، در حزب دموکرات هیلاری کلینتون با ۹۳ درصد احتمال، شانس اول نامزدی حزب دموکرات را در اختیار دارد. برنی سندرز (۶درصد) و مارتین اومالی (۱ درصد) دوم و سوم هستند. در حزب جمهوری خواه، مارکو روبیو با ۳۶درصد رتبه نخست را دارد و تد کروز(۲۷)، دونالد ترامپ(۲۲)، جب بوش(۱۰) و کریس کریستی(۶درصد) وی را تعقیب می‌کنند.
حمایت‌های مالی
نخبگان سیاسی درک بهتری از توانایی کمپین یک نامزد انتخاباتی دارند و می‌توانند روی رأی‌دهنده‌ها و پشتیبانان مالی با حمایت و انتقاد از یک نامزد تأثیرگذار باشند. در میان دموکرات‌ها، کلینتون با حمایت ۱۲ فرماندار و ۱۸۰ نماینده کنگره (شامل مجلس نمایندگان و سنا) پیشتاز است. برنی سندرز تنها حمایت ۳ نماینده کنگره و مارتین اومالی یک نماینده کنگره را در اختیار دارند. در حزب جمهوری خواه، جب بوش با حمایت ۲۹ نماینده کنگره جلوتر از بقیه است. مارکو روبیو ۱۹، تد کروز ۱۱، رند پاول ۱۱ و مایک هاکبی حمایت ۷ نماینده را کسب کرده‌اند. هاکبی از حمایت یک فرماندار هم برخوردار است.
نظرسنجی آیوا
در حال حاضر، هیلاری کلینتون با در اختیار داشتن ۵۰.۴ درصد آرا در نظرسنجی آیوا پیشتاز دموکرات‌ها است. سندرز ۳۷.۲ و مارتین اومالی ۶.۴ درصد آرا را دارند. تد کروز هم در حزب جمهوری خواه با ۳۰.۲ درصد آرا در جایگاه نخست قرار دارد. دونالد ترامپ ۲۸.۸، مارکو روبیو ۱۲.۴، بن کارسن ۸.۶ و جب بوش با ۴.۶ درصد آرا وی را تعقیب می‌کنند.
نظرسنجی نیوهمپشایر
جمهوری‌خواهان ایالت نیوهمپشایر از هم حزبی‌های خود در آیوا میانه‌روتر هستند. آن‌ها چهاربار از شش بار گذشته برای جمهوری خواهان و سه بار از شش بار گذشته برای دموکرات‌ها نامزد نهایی را درست حدس زده‌اند. در نظرسنجی فعلی نیوهمپشایر، برنی سندرز از حزب دموکرات با ۴۷.۸ درصد آرا پیشتاز است. هیلاری کلینتون با ۴۳.۶ و مارتین اومالی با ۳درصد آرا دوم و سوم هستند. در حزب جمهوری خواه، دونالد ترامپ با ۲۵ درصد آرا جلودار است و مارکو روبیو، تد کروز، کریس کریستی و جان کیسیچ به ترتیب با ۱۳.۸، ۱۱.۴، ۱۰.۸ و ۸.۴ در رتبه‌های بعدی قرار دارند.
سرمایه‌‌های جذب شده
همانند حامیان سیاسی، حمایت مالی نیز به دو دلیل مهم است: در درجه نخست نشانه‌ای از قدرت کمپین یک نامزد است و پس از آن خودش به منبعی برای قدرت بیشتر کمپین تبدیل می‌شود. جب بوش با اختلاف بسیار پیش قراول رقابت در جذب سرمایه است. هرچند بیشتر این پول به کمیته سیاسی(super PAC) بوش اهدا شده است و بنابرین وی نمی‌تواند این پول را خرج کارکنان و فعالیت‌های کمپین خود کند. اعداد زیر شامل پول جذب شده از طریق کمپین، کمیته‌های سیاسی و دیگر گروه‌های متحد با کمپین است:
هیلاری کلینتون: ۹۷.۷ میلیون دلار
برنی سندرز ۴۱.۵ میلیون دلار
مارتین اومالی ۳.۶ میلیون دلار
در حزب جمهوری‌خواه:
جب بوش: ۱۳۳ میلیون دلار
تد کروز ۶۴.۹ میلیون دلار
روبیو ۴۸.۶ میلیون دلا
کارسن ۳۱.۶ میلیون دلار
کریستی ۱۸.۲ میلیون دلار
منبع: نیویوک تایمز (http://goo.gl/x0z17W)
@Divanesara
ملاک‌هایی برای اصلاح‌طلبی
تقریبا از نیمه دوم دهه هفتاد، «اصلاح‌طلبی» در کشور ما، به اسم خاص یک جناح سیاسی بدل شد. اگر نگوییم یک حزب خاص، دست‌کم با چیزی شبیه یک «جبهه سیاسی»، متشکل از چندین و چند حزب و شخصیت مستقل مواجه هستیم که همگی زیر نام «اصلاح‌طلب» فعالیت می‌کنند. این اردوگاه عریض و طویل، در برابر اردوگاه بزرگ و متکثر دیگری تحت عنوان «اصول‌گرایان» (محافظه‌کاران سابق) معنای سیاسی به نسبت روشنی برای ایرانیان دارد. با این حال، اصلاح‌طلبی، در معنایی فراتر از یک عنوان کلیشه شده، قطعا مفهومی تعریف‌پذیر با چهارچوب‌های مشخص است. می‌توان ملاک‌هایی برای آن ارایه کرد که سنجش‌پذیر باشند و در عین حال خود، نقش سنگ محک رفتار و گفتار سیاست‌مداران را بازی کنند.
در آستانه انتخابات مجموعه یادداشت‌هایی تهیه کرده‌ایم که خیلی کوتاه و فهرست‌وار قصد دارد همین ملاک‌های اصلاح‌طلبی را مرور کند. ملاک‌هایی که نه تنها می‌توانند برای سنجش و قضاوت در عملکرد فعالین سیاسی به کار روند، بلکه به صورت متقابل می‌توانند برای شهروندان، نقشه راهی را جهت نقش‌آفرینی‌های سیاسی خود تدوین کنند. مجموعه یادداشت‌های #اصلاحـطلبی را از کانال «مجمع دیوانگان» (@Divanesara) دنبال کنید و با اشتراک این متن ما را در ارتباط با دیگر دوستان یاری کنید.
تقریبا از نیمه دوم دهه هفتاد، «اصلاح‌طلبی» در کشور ما، به اسم خاص یک جناح سیاسی بدل شد. اگر نگوییم یک حزب خاص، دست‌کم با چیزی شبیه یک «جبهه سیاسی»، متشکل از چندین و چند حزب و شخصیت مستقل مواجه هستیم که همگی زیر نام «اصلاح‌طلب» فعالیت می‌کنند. این اردوگاه عریض و طویل، در برابر اردوگاه بزرگ و متکثر دیگری تحت عنوان «اصول‌گرایان» (محافظه‌کاران سابق) معنای سیاسی به نسبت روشنی برای ایرانیان دارد. با این حال، اصلاح‌طلبی، در معنایی فراتر از یک عنوان کلیشه شده، قطعا مفهومی تعریف‌پذیر با چهارچوب‌های مشخص است. می‌توان ملاک‌هایی برای آن ارایه کرد که سنجش‌پذیر باشند و در عین حال خود، نقش سنگ محک رفتار و گفتار سیاست‌مداران را بازی کنند.
در آستانه انتخابات مجموعه یادداشت‌هایی تهیه کرده‌ایم که خیلی کوتاه و فهرست‌وار قصد دارد همین ملاک‌های اصلاح‌طلبی را مرور کند. ملاک‌هایی که نه تنها می‌توانند برای سنجش و قضاوت در عملکرد فعالین سیاسی به کار روند، بلکه به صورت متقابل می‌توانند برای شهروندان، نقشه راهی را جهت نقش‌آفرینی‌های سیاسی خود تدوین کنند. مجموعه یادداشت‌های #اصلاحـطلبی را از کانال «مجمع دیوانگان» (@Divanesara) دنبال کنید و با اشتراک این متن ما را در ارتباط با دیگر دوستان یاری کنید.
دیوار بلند و مرد چماق‌دار!
#N003
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - چندی پیش هفته‌نامه یالثارات نشریه ارگان انصار حزب‌الله در سخن نخست نشریه، مولاوردی معاون زنان رئیس جمهور را «همپالگی همان بدتر از فاحشه معروفه» خواند. (+) به دنبال واکنش اعتراضی خانم مولاوردی، نشریه انصار بار دیگر از مواضع قبلی خود دفاع کرد و این بار با انتشار مطلبی تحت عنوان «دیوار شکسته و زن سلیطه» به فحاشی‌های زننده خود ادامه داد. (+) شاید این توهین‌های آشکار به یک مقام دولتی برخی را شگفت‌زده کرده باشد، اما قطعا، آنانکه آشنایی مختصری با پیشینه فعالیتی انصار حزب‌الله دارند نه تعجبی کرده‌اند و نه منتظر اتفاق خاصی هستند.
سال ۱۳۷۴ مجتمع فنی دانشگاه تهران میزبان عبدالکریم سروش بود. سخنرانی با حضور نیروهای انصار برهم زده شد. نه با لغو مجوز و نه با ممانعت از برگزاری بلکه با حضور و فشار و زد و خورد فیزیکی. محتشم، دبیر کل انصار، در توضیح حادثه گفته بود که نیروها سوال داشته‌اند و سخنرانی بوده و چون امکان مناظره نبوده، فضا متشنج شده و در این میان بچه‌های انصار لطف کرده و برای کتک نخوردن، کتک زده‌اند! یک سال نگذشته دوباره این گروه مناظره دکتر سروش، در دانشگاه امیر کبیر را بر هم ریختند. در مشهد مسجد حوض لقمان را پرکردند. به خاتمی که آن زمان نامزد ریاست جمهوری بود فحاشی کردند و طبیعتا در کتک زدن حضار هم کم‌کاری نکردند. عبدالله نوری و عطالله مهاجرانی هر دو وزرای دولت بودند که در محل نماز جمعه مضروب شدند. سخنرانی بهزاد نبوی نایب رئیس وقت مجلس را بر هم زدند. در سخنرانی محمد رضا خاتمی درگیری ایجاد کردند. محسن آرمین، هادی خامنه‌ای، علی اکبر محتشمی (معاون وقت رئیس جمهور)، آیت‌الله طاهری (امام جمعه وقت اصفهان)، محسن کدیور، مصطفی تاجزاده و محمد سلامتی (معاون وزیر تعاون) هم از لطف انصار بی‌نصیب نماندند.
در این مدت کارنامه «فرهنگی» انصار نیز درخشان بود! انتشارات «مرغ آمین» را به آتش کشیدند و یک کتابفروشی در اصفهان را غارت کردند. به سینماهای پخش کننده «آدم‌برفی» و «من مادر هستم» یورش بردند. البته در مورد فیلم‌های «گشت ارشاد» و «زندگی خصوصی» با توجه به حضور «برادران مهرورز» در راس دولت کمی تخفیف دادند و به تجمع و اولتیماتوم اکتفا کردند.
در حوزه‌های دینی نیز انصار دستاوردهای قابل تاملی داشتند. حمله به بیت آیت‌الله منتظری در دهه ۷۰ یک اتفاق عجیب به حساب می‌آمد. از سال‌های نخست انقلاب (و محاصره بیت آیت‌الله شریعتمداری) تا آن زمان، سال‌های سال بود که بیت مراجع خانه امن به حساب می‌آمد. اما پس از درگیری‌های ۸۸، انصار آنقدر حمله به بیت آیات عظامی چون منتظری، صانعی و دستغیب را تکرار کردند که دیگر همه چیز طبیعی شد. توانایی رزمی این گروه به حدی بوده است که امکان محاصره مکانی مانند فرودگاه با آن همه نیروی انتظامی و سپاهی را داشته‌اند. فرودگاه‌های مشهد، طبس و خرم‌آباد، از جمله مواردی بودند که توسط انصار محاصره شدند تا جلوی یک سخنرانی گرفته شود.
یورش‌های انصار اما همیشه هم به چند درگیری و فحاشی خلاصه نمی‌شده است. ترور «کیانوش مظفری» (از اعضای بریده انصار) و قتل «عزت ابراهیم‌نژاد» در جریان حمله به کوی دانشگاه تنها دو نمونه از مواردی است که در آن نیروهای انصار به جرایمی بسیار سنگین‌تر «متهم» شده‌اند، اما هیچ گاه دادگاهی برای رسیدگی به این اتهامات تشکیل نشده است.
احتمالا، فقط یکی از این ده‌ها مورد فعالیت «انصار حزب‌الله» از جانب هر شخص و یا گروه دیگری می‌تواند مشمول اتهامات سنگینی چون «اقدام علیه امنیت ملی» و یا حتی «محاربه» شود، اما انصار حزب‌الله، همچنان به صورت یک تشکیلات گسترده در سراسر کشور فعالیت می‌کند، بجز شهروندان و فعالین اجتماعی، مقامات رسمی و دولتی را تحت فشار قرار می‌دهد، به صورت علنی عربده‌کشی می‌کند و مبارز می‌طلبد. ما نمی‌دانیم (و یا کم‌خطرتر آن است که گمان کنیم نمی‌دانیم) کدام قدرتی توانسته چنین دیوار بلندی از مصونیتی برای انصارحزب‌الله ایجاد کند. فقط می‌توانیم بخوانیم و امیدوار بمانیم که: «ای کاش، ای کاش، ای کاش، عدالتی، عدالتی، عدالتی، در کار، در کار بود».
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
#N003
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - چندی پیش هفته‌نامه یالثارات نشریه ارگان انصار حزب‌الله در سخن نخست نشریه، مولاوردی معاون زنان رئیس جمهور را «همپالگی همان بدتر از فاحشه معروفه» خواند. (+) به دنبال واکنش اعتراضی خانم مولاوردی، نشریه انصار بار دیگر از مواضع قبلی خود دفاع کرد و این بار با انتشار مطلبی تحت عنوان «دیوار شکسته و زن سلیطه» به فحاشی‌های زننده خود ادامه داد. (+) شاید این توهین‌های آشکار به یک مقام دولتی برخی را شگفت‌زده کرده باشد، اما قطعا، آنانکه آشنایی مختصری با پیشینه فعالیتی انصار حزب‌الله دارند نه تعجبی کرده‌اند و نه منتظر اتفاق خاصی هستند.
سال ۱۳۷۴ مجتمع فنی دانشگاه تهران میزبان عبدالکریم سروش بود. سخنرانی با حضور نیروهای انصار برهم زده شد. نه با لغو مجوز و نه با ممانعت از برگزاری بلکه با حضور و فشار و زد و خورد فیزیکی. محتشم، دبیر کل انصار، در توضیح حادثه گفته بود که نیروها سوال داشته‌اند و سخنرانی بوده و چون امکان مناظره نبوده، فضا متشنج شده و در این میان بچه‌های انصار لطف کرده و برای کتک نخوردن، کتک زده‌اند! یک سال نگذشته دوباره این گروه مناظره دکتر سروش، در دانشگاه امیر کبیر را بر هم ریختند. در مشهد مسجد حوض لقمان را پرکردند. به خاتمی که آن زمان نامزد ریاست جمهوری بود فحاشی کردند و طبیعتا در کتک زدن حضار هم کم‌کاری نکردند. عبدالله نوری و عطالله مهاجرانی هر دو وزرای دولت بودند که در محل نماز جمعه مضروب شدند. سخنرانی بهزاد نبوی نایب رئیس وقت مجلس را بر هم زدند. در سخنرانی محمد رضا خاتمی درگیری ایجاد کردند. محسن آرمین، هادی خامنه‌ای، علی اکبر محتشمی (معاون وقت رئیس جمهور)، آیت‌الله طاهری (امام جمعه وقت اصفهان)، محسن کدیور، مصطفی تاجزاده و محمد سلامتی (معاون وزیر تعاون) هم از لطف انصار بی‌نصیب نماندند.
در این مدت کارنامه «فرهنگی» انصار نیز درخشان بود! انتشارات «مرغ آمین» را به آتش کشیدند و یک کتابفروشی در اصفهان را غارت کردند. به سینماهای پخش کننده «آدم‌برفی» و «من مادر هستم» یورش بردند. البته در مورد فیلم‌های «گشت ارشاد» و «زندگی خصوصی» با توجه به حضور «برادران مهرورز» در راس دولت کمی تخفیف دادند و به تجمع و اولتیماتوم اکتفا کردند.
در حوزه‌های دینی نیز انصار دستاوردهای قابل تاملی داشتند. حمله به بیت آیت‌الله منتظری در دهه ۷۰ یک اتفاق عجیب به حساب می‌آمد. از سال‌های نخست انقلاب (و محاصره بیت آیت‌الله شریعتمداری) تا آن زمان، سال‌های سال بود که بیت مراجع خانه امن به حساب می‌آمد. اما پس از درگیری‌های ۸۸، انصار آنقدر حمله به بیت آیات عظامی چون منتظری، صانعی و دستغیب را تکرار کردند که دیگر همه چیز طبیعی شد. توانایی رزمی این گروه به حدی بوده است که امکان محاصره مکانی مانند فرودگاه با آن همه نیروی انتظامی و سپاهی را داشته‌اند. فرودگاه‌های مشهد، طبس و خرم‌آباد، از جمله مواردی بودند که توسط انصار محاصره شدند تا جلوی یک سخنرانی گرفته شود.
یورش‌های انصار اما همیشه هم به چند درگیری و فحاشی خلاصه نمی‌شده است. ترور «کیانوش مظفری» (از اعضای بریده انصار) و قتل «عزت ابراهیم‌نژاد» در جریان حمله به کوی دانشگاه تنها دو نمونه از مواردی است که در آن نیروهای انصار به جرایمی بسیار سنگین‌تر «متهم» شده‌اند، اما هیچ گاه دادگاهی برای رسیدگی به این اتهامات تشکیل نشده است.
احتمالا، فقط یکی از این ده‌ها مورد فعالیت «انصار حزب‌الله» از جانب هر شخص و یا گروه دیگری می‌تواند مشمول اتهامات سنگینی چون «اقدام علیه امنیت ملی» و یا حتی «محاربه» شود، اما انصار حزب‌الله، همچنان به صورت یک تشکیلات گسترده در سراسر کشور فعالیت می‌کند، بجز شهروندان و فعالین اجتماعی، مقامات رسمی و دولتی را تحت فشار قرار می‌دهد، به صورت علنی عربده‌کشی می‌کند و مبارز می‌طلبد. ما نمی‌دانیم (و یا کم‌خطرتر آن است که گمان کنیم نمی‌دانیم) کدام قدرتی توانسته چنین دیوار بلندی از مصونیتی برای انصارحزب‌الله ایجاد کند. فقط می‌توانیم بخوانیم و امیدوار بمانیم که: «ای کاش، ای کاش، ای کاش، عدالتی، عدالتی، عدالتی، در کار، در کار بود».
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
۱- ضدیت با انقلابی‌گری
#A012
(از مجموعه «ملاک‌هایی برای #اصلاحـطلبی»)
آرمان امیری @ArmanParian - نخستین نطفه‌های اندیشه اصلاح‌طلبی، در تقابل با روحیه «انقلابی‌گری» شکل گرفتند. هنوز هم این تقابل، بسیار بیش از مرزبندی با «محافظه‌کاری» می‌تواند مشخص کننده جایگاه اصلاح‌طلبان باشد. پرهیز اصلاح‌طلبان از انقلابی‌گری، دو دلیل عمده دارد:
نخستین دلیل، اکراه از خشونت و افزایش هزینه کنش سیاسی است. با رشد توسعه اجتماعی، آمادگی شهروندان برای پرداخت هزینه کاهش می‌یابد. در نتیجه، رفتارهای پر هزینه انقلابی، بیشتر در توده‌ای بی‌شکل از اقشار توسعه‌نیافته قابلیت بروز و ظهور دارد. این مساله، سرانجامِ «سازنده» و «پیشرونده» انقلابی‌گری را به شدت زیر سال می‌برد. در پاسخ به این دغدغه، مخالفان رادیکال اصلاحات ناچار شدند نسخه‌های به ظاهر مدرنی از انقلابی‌گری ارایه دهند. نسخه‌هایی که تلاش می‌کند ظاهر خشونت‌بار نمونه‌های کلاسیک را زیر تعابیری چون «خشونت‌پرهیزی» پنهان سازد. با این حال مخالفت فرد اصلاح‌طلب با انقلابی‌گری، دلیل دیگری نیز دارد.
در منطق اصلاحات، حتی اگر انقلاب برای اقشار توسعه یافته مقدور و در دست‌رس باشد، باز هم «نامطلوب» است. چه هدف انقلاب برکناری یک شخص خاص باشد، چه یک ساختار حقوقی خاص، در هر مورد، بی‌شمار فاکتور دیگر دخیل در مساله را نادیده گرفته که «مردم» و «جامعه» معمولا پررنگ‌ترین آن‌ها هستند. اجزای جامعه و ساختار سیاسی، آنچنان پیچیده و در عین حال در هم تنیده هستند که تمرکز بر هر یک از عوامل سیاسی یا حقوقی، سقوط در دام تقلیل‌گرایی، یا آفت «نگرش تک بعدی» به جامعه است. از این رو، اصلاح‌طلبی بر آن است که هیچ تغییری نهادینه، ماندگار و البته سازنده نخواهد بود، مگر آنکه از دل جامعه و به صورتی گام به گام استخراج شده باشد. به صورت متقابل، هرگونه دگرگونی سریع‌الوقوع، ولو آنکه در کوتاه مدت بتواند دستاوردهایی ظاهری از خود بروز دهد، در دراز مدت یا به بازتولید وضع سابق ختم می‌شود، یا پیامدهای پیش‌بینی نشده‌ای به دنبال می‌آورد که وضعیت را به مراتب بدتر می‌سازد.
در مرور فرجام انقلاب‌های کلاسیک با مثال‌های فراوانی آشنا هستیم؛ اما سرانجام کشورهایی چون گرجستان، اوکراین، مصر و حتی تونس نشان داد که نسخه‌های مدرن و رنگی انقلابی‌گری نیز نه تنها سرنوشت بهتری از همتایان کلاسیک خود ندارند که ای بسا به مراتب فاجعه‌بارتر باشند*. دخالت‌های نظامی (مانند وقایع عراق، لیبی و یا حتی سوریه) دیگر نمونه‌ای از تغییرات سریع‌الوقوع هستند که بی‌نیاز از توضیح به نظر می‌رسند.
پی‌نوشت:
* بررسی مضرات انقلاب‌های رنگی نسبت به همتایان کلاسیک خود خارج از حوصله و هدف این یادداشت کوتاه است. در سطح یک تلنگر می‌توان اشاره کرد که انقلاب‌های کلاسیک در نهایت به سمت نوعی «دیکتاتوری اکثریت» گرایش داشتند. یعنی هرچند با زیر پا گذاشتن حقوق اقلیت، یکی از اصول دموکراتیک را نقض می‌کردند، اما دست‌کم در سطح چیرگی «اکثریت» گرایشی دموکراتیک داشتند. نسخه‌های رنگین و مخملین انقلاب اما محصول نوعی «دیکتاتوری اقلیت» هستند. یعنی تحمیل خواست یک اقلیت کوچک اما منسجم به یک اکثریت غایب یا ساکت.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A012
(از مجموعه «ملاک‌هایی برای #اصلاحـطلبی»)
آرمان امیری @ArmanParian - نخستین نطفه‌های اندیشه اصلاح‌طلبی، در تقابل با روحیه «انقلابی‌گری» شکل گرفتند. هنوز هم این تقابل، بسیار بیش از مرزبندی با «محافظه‌کاری» می‌تواند مشخص کننده جایگاه اصلاح‌طلبان باشد. پرهیز اصلاح‌طلبان از انقلابی‌گری، دو دلیل عمده دارد:
نخستین دلیل، اکراه از خشونت و افزایش هزینه کنش سیاسی است. با رشد توسعه اجتماعی، آمادگی شهروندان برای پرداخت هزینه کاهش می‌یابد. در نتیجه، رفتارهای پر هزینه انقلابی، بیشتر در توده‌ای بی‌شکل از اقشار توسعه‌نیافته قابلیت بروز و ظهور دارد. این مساله، سرانجامِ «سازنده» و «پیشرونده» انقلابی‌گری را به شدت زیر سال می‌برد. در پاسخ به این دغدغه، مخالفان رادیکال اصلاحات ناچار شدند نسخه‌های به ظاهر مدرنی از انقلابی‌گری ارایه دهند. نسخه‌هایی که تلاش می‌کند ظاهر خشونت‌بار نمونه‌های کلاسیک را زیر تعابیری چون «خشونت‌پرهیزی» پنهان سازد. با این حال مخالفت فرد اصلاح‌طلب با انقلابی‌گری، دلیل دیگری نیز دارد.
در منطق اصلاحات، حتی اگر انقلاب برای اقشار توسعه یافته مقدور و در دست‌رس باشد، باز هم «نامطلوب» است. چه هدف انقلاب برکناری یک شخص خاص باشد، چه یک ساختار حقوقی خاص، در هر مورد، بی‌شمار فاکتور دیگر دخیل در مساله را نادیده گرفته که «مردم» و «جامعه» معمولا پررنگ‌ترین آن‌ها هستند. اجزای جامعه و ساختار سیاسی، آنچنان پیچیده و در عین حال در هم تنیده هستند که تمرکز بر هر یک از عوامل سیاسی یا حقوقی، سقوط در دام تقلیل‌گرایی، یا آفت «نگرش تک بعدی» به جامعه است. از این رو، اصلاح‌طلبی بر آن است که هیچ تغییری نهادینه، ماندگار و البته سازنده نخواهد بود، مگر آنکه از دل جامعه و به صورتی گام به گام استخراج شده باشد. به صورت متقابل، هرگونه دگرگونی سریع‌الوقوع، ولو آنکه در کوتاه مدت بتواند دستاوردهایی ظاهری از خود بروز دهد، در دراز مدت یا به بازتولید وضع سابق ختم می‌شود، یا پیامدهای پیش‌بینی نشده‌ای به دنبال می‌آورد که وضعیت را به مراتب بدتر می‌سازد.
در مرور فرجام انقلاب‌های کلاسیک با مثال‌های فراوانی آشنا هستیم؛ اما سرانجام کشورهایی چون گرجستان، اوکراین، مصر و حتی تونس نشان داد که نسخه‌های مدرن و رنگی انقلابی‌گری نیز نه تنها سرنوشت بهتری از همتایان کلاسیک خود ندارند که ای بسا به مراتب فاجعه‌بارتر باشند*. دخالت‌های نظامی (مانند وقایع عراق، لیبی و یا حتی سوریه) دیگر نمونه‌ای از تغییرات سریع‌الوقوع هستند که بی‌نیاز از توضیح به نظر می‌رسند.
پی‌نوشت:
* بررسی مضرات انقلاب‌های رنگی نسبت به همتایان کلاسیک خود خارج از حوصله و هدف این یادداشت کوتاه است. در سطح یک تلنگر می‌توان اشاره کرد که انقلاب‌های کلاسیک در نهایت به سمت نوعی «دیکتاتوری اکثریت» گرایش داشتند. یعنی هرچند با زیر پا گذاشتن حقوق اقلیت، یکی از اصول دموکراتیک را نقض می‌کردند، اما دست‌کم در سطح چیرگی «اکثریت» گرایشی دموکراتیک داشتند. نسخه‌های رنگین و مخملین انقلاب اما محصول نوعی «دیکتاتوری اقلیت» هستند. یعنی تحمیل خواست یک اقلیت کوچک اما منسجم به یک اکثریت غایب یا ساکت.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara