یادداشت وارده: در چرایی شماتت قربانی
#V017
نویسنده میهمان: امین شاکری @Ashakery
- «تقصیر خودته دیگه صد بار بهت گفتم اینجوری نیا بیرون چیه این مانتو کوتاه خب مزاحمت نشن باید تعجب کنی».
- «مگه قفل پدالو نزده بودی؟ پرایده دیگه معلومه می‌برنش».
- «اصن تو ساعت ۱۱ شب بیرون چیکار می‌کردی که میگی کیفتو زدن»؟
جملات بالا را روزانه می‌شنویم و به کار می‌بریم. یکی از عکس‌العمل‌های رایج ما نسبت به حوادثی که اطراف‌مان رخ می‌دهد بررسی شرایط قربانی برای یافتن ایرادی در رفتار اوست. ما در این شرایط با نادیده گرفتن مجرم اصلی و چشم‌پوشی از ناتوانی ساختارهای مقابله و پیشگیری از وقوع جرم در جامعه دیواری کوتاهتر از قربانی یا آسیب دیده پیدا نمی‌کنیم و او را سیبل انتقادات‌مان قرار می‌دهیم.
چرا قربانی را سرزنش می‌کنیم؟
در مورد علت این رفتار نظریات مختلفی وجود دارد. نظریه جهان عادلانه می‌گوید اگر شما باور داشته باشید که انسان‌های خوب، پاداش خوبی و بدکاران جزای بدی خود را در دنیا دریافت می‌کنند (کارما) شما در مواجهه با حادثه بدی که برای دیگران اتفاق می‌افتد ناخودآگاه به دنبال اشکالی در قربانی می‌گردید تا با قرار دادن به جای علت حادثه مانع از زیر سوال رفتن سیستم فکری خود شوید. نظریه دیگری می‌گوید سرزنش قربانی نوعی محافظت از خود در برابر حادثه است. ما خودمان را متقاعد می‌کنیم که چون دیگری فلان اشتباه را مرتکب شده بود این حادثه برایش اتفاق افتاد، بنابراین من که آن اشتباه را مرتکب نمی‌شوم می‌توانم کماکان احساس امنیت داشته باشم.
نقش سرزنش قربانی در ادامه یافتن جرم
به هر دلیل که باشد، طرز تفکر «کرم از خود درخته» که در ایران و بسیاری از کشورهای توسعه نیافته جهان رایج است با تهدید سلامت روانی قربانی و ایجاد تاخیر در فرایند بهبود و بازیابی خود پس از حادثه ضربه سنگینی به قربانی می‌زند. اگر این واقعیت که سرزنش قربانی اغلب در حوادثی مانند تجاوز، آزار جنسی و خشونت خانگی به کار می‌رود را کنار نرخ پایین گزارش و طرح شکایت در مراجع قضایی از سوی قربانیان قرار دهیم به سادگی پی می‌بریم که ترس از مورد سرزنش قرار گرفتن و نگاه‌های تحقیرآمیز از سوی اطرافیان و جامعه از مهم‌ترین عوامل سکوت قربانیان این جرایم است. وجود تعریف نادرست از مفهوم آبرو در لایه‌های اجتماعی فقیرتر جامعه که بیشتر مستعد بروز چنین حوادثی هستند مانع از این میشود که خانواده‌ای حاضر شود بار سنگین نگاه‌ها و قضاوت همسایگان را تحمل کند و با استدلال «ما چجوری بعد این سرمونو تو محل بالا بگیریم» از طرح شکایت و علنی شدن موضوع جلوگیری کند.
گاهی افراد در عین اینکه قصد علنی کردن موضوع را ندارند توان تحمل فشار حادثه را نیز ندارند که این موجب تسویه حساب‌های شخصی از نزاع های خیابانی گرفته تا چاقوکشی و قتل میشود. اینکه قربانی نتواند از ظلمی که به او روا شده و ضربه سنگین روحی خود صحبت کند از یک سو و تماشای فرار مجرم از مجازات و احیانا تکرار جرم از سوی او باعث فشار روحی زیادی روی قربانیان حادثه میشود که گاه چاره‌ای جز خودکشی پیش روی خود نمی‌بینند.
نقش رسانه ها در پیشگیری از وقوع جرم
ناگفته پیداست که تا زمانی که قربانیان نتوانند بی پرده از جنایتی که در حق‌شان اتفاق افتاده سخن بگویند و توجه جامعه به ابعاد موضوع جلب نشود مجرمان با خیالی آسوده از سکوت قربانیان به اعمال خود ادامه خواهند داد. پوشش رسانه‌ای جرم بدون افشای هویت قربانی که در بسیاری از کشورهای جهان صورت می‌پذیرد در اصلاح نگاه جامعه نسبت به قربانیان و کاهش آمار جرم تاثیر به سزایی دارد. پوشش رسانه‌ای نشان از اهمیت قائل شدن جامعه نسبت به وقوع جرایم این‌چنینی دارد. جامعه‌ای که دغدغه حل این مسائل را دارد این بحران‌ها را علنی کرده و در مورد آنها گفتگو می‌کند زیرا مخفی کردن این جرایم تنها چراغ سبزی برای مجرمان است که با استفاده از سکوت جامعه افراد بیشتری را قربانی کنند. همچون بسیاری از موارد دیگر در این مورد نیز کشورهای اروپای شمالی و اسکاندیناوی با ارائه آموزش‌های کاربردی از دوران کودکی و اصلاح فرهنگ جامعه در برخورد با اینگونه جرائم شرایطی فراهم کرده اند که قربانی بدون شرم بتواند عدالت را طلب کند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#V017
نویسنده میهمان: امین شاکری @Ashakery
- «تقصیر خودته دیگه صد بار بهت گفتم اینجوری نیا بیرون چیه این مانتو کوتاه خب مزاحمت نشن باید تعجب کنی».
- «مگه قفل پدالو نزده بودی؟ پرایده دیگه معلومه می‌برنش».
- «اصن تو ساعت ۱۱ شب بیرون چیکار می‌کردی که میگی کیفتو زدن»؟
جملات بالا را روزانه می‌شنویم و به کار می‌بریم. یکی از عکس‌العمل‌های رایج ما نسبت به حوادثی که اطراف‌مان رخ می‌دهد بررسی شرایط قربانی برای یافتن ایرادی در رفتار اوست. ما در این شرایط با نادیده گرفتن مجرم اصلی و چشم‌پوشی از ناتوانی ساختارهای مقابله و پیشگیری از وقوع جرم در جامعه دیواری کوتاهتر از قربانی یا آسیب دیده پیدا نمی‌کنیم و او را سیبل انتقادات‌مان قرار می‌دهیم.
چرا قربانی را سرزنش می‌کنیم؟
در مورد علت این رفتار نظریات مختلفی وجود دارد. نظریه جهان عادلانه می‌گوید اگر شما باور داشته باشید که انسان‌های خوب، پاداش خوبی و بدکاران جزای بدی خود را در دنیا دریافت می‌کنند (کارما) شما در مواجهه با حادثه بدی که برای دیگران اتفاق می‌افتد ناخودآگاه به دنبال اشکالی در قربانی می‌گردید تا با قرار دادن به جای علت حادثه مانع از زیر سوال رفتن سیستم فکری خود شوید. نظریه دیگری می‌گوید سرزنش قربانی نوعی محافظت از خود در برابر حادثه است. ما خودمان را متقاعد می‌کنیم که چون دیگری فلان اشتباه را مرتکب شده بود این حادثه برایش اتفاق افتاد، بنابراین من که آن اشتباه را مرتکب نمی‌شوم می‌توانم کماکان احساس امنیت داشته باشم.
نقش سرزنش قربانی در ادامه یافتن جرم
به هر دلیل که باشد، طرز تفکر «کرم از خود درخته» که در ایران و بسیاری از کشورهای توسعه نیافته جهان رایج است با تهدید سلامت روانی قربانی و ایجاد تاخیر در فرایند بهبود و بازیابی خود پس از حادثه ضربه سنگینی به قربانی می‌زند. اگر این واقعیت که سرزنش قربانی اغلب در حوادثی مانند تجاوز، آزار جنسی و خشونت خانگی به کار می‌رود را کنار نرخ پایین گزارش و طرح شکایت در مراجع قضایی از سوی قربانیان قرار دهیم به سادگی پی می‌بریم که ترس از مورد سرزنش قرار گرفتن و نگاه‌های تحقیرآمیز از سوی اطرافیان و جامعه از مهم‌ترین عوامل سکوت قربانیان این جرایم است. وجود تعریف نادرست از مفهوم آبرو در لایه‌های اجتماعی فقیرتر جامعه که بیشتر مستعد بروز چنین حوادثی هستند مانع از این میشود که خانواده‌ای حاضر شود بار سنگین نگاه‌ها و قضاوت همسایگان را تحمل کند و با استدلال «ما چجوری بعد این سرمونو تو محل بالا بگیریم» از طرح شکایت و علنی شدن موضوع جلوگیری کند.
گاهی افراد در عین اینکه قصد علنی کردن موضوع را ندارند توان تحمل فشار حادثه را نیز ندارند که این موجب تسویه حساب‌های شخصی از نزاع های خیابانی گرفته تا چاقوکشی و قتل میشود. اینکه قربانی نتواند از ظلمی که به او روا شده و ضربه سنگین روحی خود صحبت کند از یک سو و تماشای فرار مجرم از مجازات و احیانا تکرار جرم از سوی او باعث فشار روحی زیادی روی قربانیان حادثه میشود که گاه چاره‌ای جز خودکشی پیش روی خود نمی‌بینند.
نقش رسانه ها در پیشگیری از وقوع جرم
ناگفته پیداست که تا زمانی که قربانیان نتوانند بی پرده از جنایتی که در حق‌شان اتفاق افتاده سخن بگویند و توجه جامعه به ابعاد موضوع جلب نشود مجرمان با خیالی آسوده از سکوت قربانیان به اعمال خود ادامه خواهند داد. پوشش رسانه‌ای جرم بدون افشای هویت قربانی که در بسیاری از کشورهای جهان صورت می‌پذیرد در اصلاح نگاه جامعه نسبت به قربانیان و کاهش آمار جرم تاثیر به سزایی دارد. پوشش رسانه‌ای نشان از اهمیت قائل شدن جامعه نسبت به وقوع جرایم این‌چنینی دارد. جامعه‌ای که دغدغه حل این مسائل را دارد این بحران‌ها را علنی کرده و در مورد آنها گفتگو می‌کند زیرا مخفی کردن این جرایم تنها چراغ سبزی برای مجرمان است که با استفاده از سکوت جامعه افراد بیشتری را قربانی کنند. همچون بسیاری از موارد دیگر در این مورد نیز کشورهای اروپای شمالی و اسکاندیناوی با ارائه آموزش‌های کاربردی از دوران کودکی و اصلاح فرهنگ جامعه در برخورد با اینگونه جرائم شرایطی فراهم کرده اند که قربانی بدون شرم بتواند عدالت را طلب کند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
سخنی کوتاه با مخاطبان
ضمن تبریک مجدد سال نو به مخاطبان کانال «مجمع دیوانگان»، به عرض می‌رساند که ضمن توافقی که با دیگر نگارندگان کانال داشتیم تلاش کردیم تا با رعایت تعطیلات نوروزی مزاحم حضور مخاطبان در کنار خانواده نشویم؛ در طول این دو هفته از انتشار یادداشت‌های سیاسی پرهیز کرده و معدود یادداشت‌های منتشر شده را به حوزه هنر محدود کنیم.
حال در چهاردهمین روز از فروردین ماه، با امید به اینکه تعطیلات خوبی را پشت سر گذاشته باشید، به اطلاع می‌رساند در تلاش هستیم که چند مجموعه جدید به کانال اضافه کنیم. یادداشت‌ها به روال سابق ادامه خواهند یافت، اما از این پس در کنار یادداشت‌ها، تلاش می‌کنیم پادکست‌های کوتاه صوتی هم تولید کنیم که محتوای آن معمولا مشابه همین یادداشت‌های مکتوب است. بدین ترتیب پای «رادیو مجمع دیوانگان» را با حدود ۵ سال پیشینه، به مانند «وبلاگ مجمع دیوانگان» به این کانال باز کنیم. مجموعه دیگر، کلیپ‌های کوتاه تصویری است که در نخستین گروه با هدف نقد و معرفی ادبیات داستانی روز کشور تهیه و منتشر خواهند شد. به مانند همیشه، تمامی مطالب منتشر شده در کانال حتما تولیدی و دست‌اول خواهند بود و امیدواریم مورد پسند مخاطبان گرامی قرار گیرند.
بار دیگر، سالی سرشار از سلامتی، شادکامی و موفقیت را برای تمامی هم‌وطنان آرزو می‌کنیم.
ضمن تبریک مجدد سال نو به مخاطبان کانال «مجمع دیوانگان»، به عرض می‌رساند که ضمن توافقی که با دیگر نگارندگان کانال داشتیم تلاش کردیم تا با رعایت تعطیلات نوروزی مزاحم حضور مخاطبان در کنار خانواده نشویم؛ در طول این دو هفته از انتشار یادداشت‌های سیاسی پرهیز کرده و معدود یادداشت‌های منتشر شده را به حوزه هنر محدود کنیم.
حال در چهاردهمین روز از فروردین ماه، با امید به اینکه تعطیلات خوبی را پشت سر گذاشته باشید، به اطلاع می‌رساند در تلاش هستیم که چند مجموعه جدید به کانال اضافه کنیم. یادداشت‌ها به روال سابق ادامه خواهند یافت، اما از این پس در کنار یادداشت‌ها، تلاش می‌کنیم پادکست‌های کوتاه صوتی هم تولید کنیم که محتوای آن معمولا مشابه همین یادداشت‌های مکتوب است. بدین ترتیب پای «رادیو مجمع دیوانگان» را با حدود ۵ سال پیشینه، به مانند «وبلاگ مجمع دیوانگان» به این کانال باز کنیم. مجموعه دیگر، کلیپ‌های کوتاه تصویری است که در نخستین گروه با هدف نقد و معرفی ادبیات داستانی روز کشور تهیه و منتشر خواهند شد. به مانند همیشه، تمامی مطالب منتشر شده در کانال حتما تولیدی و دست‌اول خواهند بود و امیدواریم مورد پسند مخاطبان گرامی قرار گیرند.
بار دیگر، سالی سرشار از سلامتی، شادکامی و موفقیت را برای تمامی هم‌وطنان آرزو می‌کنیم.
آدرس غلط شورا با پوشش «تخصص‌گرایی»
#A105
آرمان امیری @ArmanParian- این روزها از ضرورت «تخصص‌گرایی» در انتخابات شورا زیاد می‌شنویم. ظاهر قضیه، هشدارهایی است برای توقف روند انتخاب‌های پوپولیستی نمایندگانی که صلاحیت ندارند؛ اما آیا سمت پیکان اصلاح به سوی درستی نشانه رفته؟ آیا ملاکی که برای انتخاب تبلیغ میشود به واقع معیار درستی است؟ من گمان می‌کنم ما شاهد یک کژفهمی بزرگ در مفهوم نمایندگی هستیم.
برای مثال می‌توانم به متنی از جانب یکی از اساتید دانشگاه اشاره کنم که به وفور در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست میشود. استاد گرانقدر با این استدلال که حتی تعمیر مستراح هم متخصص می‌خواهد، از شهروندان دعوت کرده‌اند که به ورزشکاران، بازیگران، خواننده‌ها و حتی سیاست‌مداران رای ندهند! بدین ترتیب، استاد برای ما کشف کرده‌اند که نماینده شورای شهر نباید ورزشکار باشد. یعنی پیشایش زمینه ورزش را از حوزه عمل شهرداری و شورای شهر حذف شده است. (اگر بخواهیم به انبوه جوانان و نوجوانانی که در کوچه‌ها و زمین‌های خاکی بازی می‌کنند سر و سامان بدهیم، چه کسی بهتر از مهدی مهدوی‌کیا با آن سابقه فعالیت در ورزش‌های پایه؟)
همچنین جناب استاد تاکید دارند که بازیگران و خوانندگان نباید نماینده شورا شوند. پس امورات فرهنگی و هنری، از قبیل رسیدگی به سالن‌های موسیقی، کنسرت، سینما، تیاتر، فضاهای فرهنگی و غیره ابدا در حوزه فعالیت شهری قرار ندارد و اصلا معلوم هم نیست کمیسیون فرهنگی شورای شهر برای چه تشکیل شده؟
در مورد ضرورت اخراج سیاست‌مداران از شورا من چیزی به ذهن‌ام نمی‌رسد چون هنوز نمی‌توانم درک کنم چطور ما یک دانشگاهی داریم که یکی از اساتید آن گمان می‌کند امورات زیست شهری و اجتماعی خارج از حوزه سیاست طبقه‌بندی میشود. این موارد را فقط به عنوان چند نمونه فهرست کردم. نمی‌خواهم خودم در دام تعیین و مرزبندی زمینه‌های مورد نیاز براش شورا و شهرداری بیفتم. اتفاقا تمام سخن من همین است: هیچ یک از ما نمی‌توانیم به تنهایی و یا حتی با مشورت حزبی و گروهی، تمامی زمینه‌های تخصصی و مورد نیاز شهروندان را تشخیص دهیم. بنابر آن قول معروف و همیشگی که «همه‌چیز را همه‌گان دانند»، تنها گروهی که می‌توانند جنبه‌های مختلف و متکثر نیازهای اجتماعی را تکمیل کنند همه مردم هستند. یعنی تمامی رای‌دهندگان با تمامی تکثری که در نگاه، مطالبات و حتی معیارهایشان وجود دارد.
به عنوان یک مثال تاریخی، نخستین مجلس شورای ملی در دوران مشروطه را یادآور می‌شوم. مجلسی که برآمده از دل جامعه بود و از هر نظر برازنده نام «خانه ملت». در آن مجلس از شاهزادگان و درباریان و روحانیون و اشراف و تجار گرفته، تا نمایندگانی از ۷۰ صنف در کنار هم جمع شدند تا تمامی «ملت ایران» را نمایندگی کنند. پدران ما به خوبی می‌دانستند که مشکلات صنف نانوا یا خیاط و یا حتی خرک‌چی را فقط نمایندگانی از همان اصناف بودند که می‌توانستند به خوبی درک کرده و توضیح دهند. نیازی به تاکید هم نیست که همه این اصناف شهروندان کشور بودند و به یک اندازه حق داشتند که مشکلات خود را به عنوان اولویت جامعه طرح کنند.
بدین ترتیب، من گمان می‌کنم، هرآنکس که بین اداره شهر با تعمیر یک ابرمستراح تفاوتی قایل است، بهتر است دست از تعیین ملاک برای مردم بردارد و اینقدر به خود اجازه توهین به شعور و سلایق مردم را ندهد. شورای شهر «سازمان مهندسی و عمران شهرداری» نیست تا به این سادگی مدرک تخصصی‌اش را تعیین کنیم. نمایندگان شورا باید تمامی مطالبات شهروندان را نمایندگی کنند و نخستین و ضروری‌ترین شرطی که به مفهوم «نمایندگی مردم» معنا می‌دهد دقیقا همین است که اجازه بدهیم مردم خودشان ملاک‌های آن را تشخیص بدهند.
روی هم رفته، من بحث تمرکز بر تخصص‌گرایی را یک آدرس انحرافی بزرگ برای دور شدن از مساله اصلی شورا می‌دانم. جایی که بحث بر سر فساد است و نمایندگان و احزاب، با هر مدرک و تخصص داشته و نداشته باید اول به مردم پاسخ بدهند که در جریان مفاسد شهرداری چه کردند؟ در پرونده املاک نجومی چه نقشی داشتند؟ چرا به طرح تحقیق و تفحص از شهرداری رای ندادند؟ آن نماینده‌ای که سلامت، شرافت و صداقت کافی برای گزارش مفاسد و انحرافات احتمالی را داشته باشد، از نظر من حسنی دارد که هیچ تخصص و دانشی با آن برابری نمی‌کند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A105
آرمان امیری @ArmanParian- این روزها از ضرورت «تخصص‌گرایی» در انتخابات شورا زیاد می‌شنویم. ظاهر قضیه، هشدارهایی است برای توقف روند انتخاب‌های پوپولیستی نمایندگانی که صلاحیت ندارند؛ اما آیا سمت پیکان اصلاح به سوی درستی نشانه رفته؟ آیا ملاکی که برای انتخاب تبلیغ میشود به واقع معیار درستی است؟ من گمان می‌کنم ما شاهد یک کژفهمی بزرگ در مفهوم نمایندگی هستیم.
برای مثال می‌توانم به متنی از جانب یکی از اساتید دانشگاه اشاره کنم که به وفور در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست میشود. استاد گرانقدر با این استدلال که حتی تعمیر مستراح هم متخصص می‌خواهد، از شهروندان دعوت کرده‌اند که به ورزشکاران، بازیگران، خواننده‌ها و حتی سیاست‌مداران رای ندهند! بدین ترتیب، استاد برای ما کشف کرده‌اند که نماینده شورای شهر نباید ورزشکار باشد. یعنی پیشایش زمینه ورزش را از حوزه عمل شهرداری و شورای شهر حذف شده است. (اگر بخواهیم به انبوه جوانان و نوجوانانی که در کوچه‌ها و زمین‌های خاکی بازی می‌کنند سر و سامان بدهیم، چه کسی بهتر از مهدی مهدوی‌کیا با آن سابقه فعالیت در ورزش‌های پایه؟)
همچنین جناب استاد تاکید دارند که بازیگران و خوانندگان نباید نماینده شورا شوند. پس امورات فرهنگی و هنری، از قبیل رسیدگی به سالن‌های موسیقی، کنسرت، سینما، تیاتر، فضاهای فرهنگی و غیره ابدا در حوزه فعالیت شهری قرار ندارد و اصلا معلوم هم نیست کمیسیون فرهنگی شورای شهر برای چه تشکیل شده؟
در مورد ضرورت اخراج سیاست‌مداران از شورا من چیزی به ذهن‌ام نمی‌رسد چون هنوز نمی‌توانم درک کنم چطور ما یک دانشگاهی داریم که یکی از اساتید آن گمان می‌کند امورات زیست شهری و اجتماعی خارج از حوزه سیاست طبقه‌بندی میشود. این موارد را فقط به عنوان چند نمونه فهرست کردم. نمی‌خواهم خودم در دام تعیین و مرزبندی زمینه‌های مورد نیاز براش شورا و شهرداری بیفتم. اتفاقا تمام سخن من همین است: هیچ یک از ما نمی‌توانیم به تنهایی و یا حتی با مشورت حزبی و گروهی، تمامی زمینه‌های تخصصی و مورد نیاز شهروندان را تشخیص دهیم. بنابر آن قول معروف و همیشگی که «همه‌چیز را همه‌گان دانند»، تنها گروهی که می‌توانند جنبه‌های مختلف و متکثر نیازهای اجتماعی را تکمیل کنند همه مردم هستند. یعنی تمامی رای‌دهندگان با تمامی تکثری که در نگاه، مطالبات و حتی معیارهایشان وجود دارد.
به عنوان یک مثال تاریخی، نخستین مجلس شورای ملی در دوران مشروطه را یادآور می‌شوم. مجلسی که برآمده از دل جامعه بود و از هر نظر برازنده نام «خانه ملت». در آن مجلس از شاهزادگان و درباریان و روحانیون و اشراف و تجار گرفته، تا نمایندگانی از ۷۰ صنف در کنار هم جمع شدند تا تمامی «ملت ایران» را نمایندگی کنند. پدران ما به خوبی می‌دانستند که مشکلات صنف نانوا یا خیاط و یا حتی خرک‌چی را فقط نمایندگانی از همان اصناف بودند که می‌توانستند به خوبی درک کرده و توضیح دهند. نیازی به تاکید هم نیست که همه این اصناف شهروندان کشور بودند و به یک اندازه حق داشتند که مشکلات خود را به عنوان اولویت جامعه طرح کنند.
بدین ترتیب، من گمان می‌کنم، هرآنکس که بین اداره شهر با تعمیر یک ابرمستراح تفاوتی قایل است، بهتر است دست از تعیین ملاک برای مردم بردارد و اینقدر به خود اجازه توهین به شعور و سلایق مردم را ندهد. شورای شهر «سازمان مهندسی و عمران شهرداری» نیست تا به این سادگی مدرک تخصصی‌اش را تعیین کنیم. نمایندگان شورا باید تمامی مطالبات شهروندان را نمایندگی کنند و نخستین و ضروری‌ترین شرطی که به مفهوم «نمایندگی مردم» معنا می‌دهد دقیقا همین است که اجازه بدهیم مردم خودشان ملاک‌های آن را تشخیص بدهند.
روی هم رفته، من بحث تمرکز بر تخصص‌گرایی را یک آدرس انحرافی بزرگ برای دور شدن از مساله اصلی شورا می‌دانم. جایی که بحث بر سر فساد است و نمایندگان و احزاب، با هر مدرک و تخصص داشته و نداشته باید اول به مردم پاسخ بدهند که در جریان مفاسد شهرداری چه کردند؟ در پرونده املاک نجومی چه نقشی داشتند؟ چرا به طرح تحقیق و تفحص از شهرداری رای ندادند؟ آن نماینده‌ای که سلامت، شرافت و صداقت کافی برای گزارش مفاسد و انحرافات احتمالی را داشته باشد، از نظر من حسنی دارد که هیچ تخصص و دانشی با آن برابری نمی‌کند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
وحوش انسان‌نما
#A106
آرمان امیری @ArmanParian- تفاوت ما با حیوانات چیست؟ قدمت این پرسش شاید به قدمت تاریخ اندیشه بشری باشد. یا شاید، به قدمت جاه‌طلبی بشر، از نخستین زمانی که تلاش کرد میان خودش و حیوانات تمایزی قائل شود. ادیان ابراهیمی پاسخ ساده‌ای می‌دهند: ما، حامل گوهرهای الاهی هستیم که پروردگار با نفسی در کالبد ما دمید: « لقد خلقنا الإنسان في أحسن تقويم». اسطوره‌ای ایرانی، از دوگانه گوهرهای اهورایی و اهریمنی سخن می‌گویند که از «زروان» زاده شدند و در کنار هم انسان را تشکیل دادند. تناسخ باوران، انسان را حیوانی پالوده شده و تعالی‌یافته می‌دانند. حتی فلاسفه و مکاتب غیرمذهبی نیز در پاسخ به این سوال کوشیده‌اند. مثلا افلاطون انسان را حیوانی سیاسی می‌خواند. منظورش یک زیست مدنی بود و بدین ترتیب دست‌یابی به بلوغ مدنیت را لازمه شأن انسانیت می‌دانست. اگزیستانسیالیست‌ها «تقدم وجود بر ماهیت» را ویژگی منحصر به فرد انسان در برابر باقی موجودات می‌دانستند. یعنی تنها انسان است که می‌تواند به هرآنچه که خود اراده می‌کند بدل شود.
در تمامی این تعاریف، دو وجه بارز و متمایز به چشم می‌خورد. نخست پذیرش یک جنبه حیوانی است. تشابهی غیرقابل انکار میان انسان‌ها و حیوانات. وجهی که مدام می‌خواهد انسان را از مقام الاهی‌اش دور کند و به سویه اهریمنی‌اش تنزل دهد. شاید همان کاهلی و سستی که ما را از بلوغ «مدنیت» باز می‌دارد. وجه دوم، گرایش ذاتی انسان به دور شدن از وجه نخست است. میل به تعالی، به الوهیت یافتن به پالوده شدن از توحشی که در ذات طبیعت خاکی است.
بارزترین وجه حیوانی انسان را باید در توحش و خشونتی جست که در جنگ‌ها بیش از هرجای دیگر بروز می‌یابد. هم‌نوعان خود را می‌دریم و عینیتی غیرقابل انکار می‌شویم برای توصیف بدبینانه «هابز» که می‌گفت: «انسان گرگ انسان است». رویای صلح ابدی، درست به مانند افسوس انسان در ترک همیشگی جنبه حیوانی‌اش هنوز محقق نشده و بعید است بتوان دورنمای خوش‌بینانه‌ای برای آن تصور کرد. با این حال، پذیرش این حقیقت تلخ، بشر را از تلاش برای تعدیل این توحش باز نداشته است. قوانین و قواعد جنگی، صریح‌ترین این تلاش‌ها هستند.
می‌گویند کوروش بزرگ به سربازان‌اش توصیه می‌کرد به محض اینکه دشمن شمشیر انداخت از کشتن او صرف نظر کنند. مصونیت اسیران احتمالا از قدیمی‌ترین قواعد مسلم جنگی است. همینکه بشر عنوانی همچون «جنایت جنگی» را ابداع کرد نشان می‌دهد انسان ناکام‌مانده از رویای صلح، هنوز هم امیدوار است که حتی در توحش خود نیز متمایز از افسارگسیختگی جهان وحوش عمل کند. با پیشرفت علم و اختراع سلاح‌های جدید، قواعد جدید نیز یکی پس از دیگری از راه رسیدند. به کارگیری «سلاح‌های کشتار جمعی» درست به مانند قتل‌عام غیرنظامیان «جنایت جنگی» دانسته شد. حالا دیگر توافقی وجود دارد که حتی محکوم به اعدام را اگر بیمار بود، ابتدا درمان کنند و بعد اعدام. حتی سال‌ها تحقیق شد که کدام روش اعدام، آزار کمتری به محکوم می‌رساند. ما برای چگونه مردن هم قواعدی تعیین کردیم که حتی اگر نتوانستیم جلوی دیگری کشی را بگیریم، باز هم بتوانیم مدعی شویم که هنوز به یک چیزهایی پایبندیم.
هزاران سال بعد از آنکه بشر به این فکر افتاد که حتی در اوج توحش جنگ هم حتما باید رد پایی از انسانیت به جای بگذارد، ناگهان جماعت جدیدی از راه می‌رسند که می‌گویند «استفاده از سلاح شیمیایی چه مشکلی دارد؟ وقتی قرار است بکشیم دیگر چگونه کشتن معنایی ندارد». پاسخ به چنین پرسش‌هایی به صورت مجرد بسیار دشوار است. آیا واقعا کشتن با کشتن فرقی دارد؟ بمب خوشه‌ای با گلوله ژ۳ تفاوت دارد؟ میشود به این پرسش‌ها فکر کرد؛ اما وقتی داریم فکر می‌کنیم، هیچ گاه نباید به آن سوال تاریخی و هزاران سال تلاش انسان برای کشف پاسخ‌اش بی‌تفاوت باشیم: «پس فرق ما با حیوانات چیست»؟
وسوسه‌ای به من می‌گوید که منکران این تفاوت‌ها را باید از دایره شمول «انسانیت» خارج دانست و در جهان حیوانات طبقه‌بندی کرد. مگر کل دعوا بر سر پیدا کردن یک وجه تمایز نبود؟ با از بین رفتن آن چه باقی می‌ماند؟ اما خاطره دیگری نیز در ذهن دارم. یک مونولوگ ماندگار از صحنه پایانی فیلم «قطار افسارگسیخته» که می‌گفت: «هیچ حیوان درنده‌خوئی نیست که بویی از شفقت نبرده باشد، اما من بوئی از شفقت نبرده‌ام، پس حیوان نیستم».
به باورم آنکه گمان می‌کند کشتار با سلاح شیمیایی کراهتی ندارد، یا آنکه گمان می‌کند حالا که جنگ شده و طرفین هیچ کدام بر حق نیستند پس ما هم می‌توانیم هر قید و بندی را کنار بگذاریم و صرفا به منافع خود فکر کنیم، نه انسان هستند و نه حیوان! به باورم این‌ها پدیده سومی هستند؛ شاید «وحوشی انسان‌نما» که بی‌شک در «اسفل سافلین» به سر می‌برند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A106
آرمان امیری @ArmanParian- تفاوت ما با حیوانات چیست؟ قدمت این پرسش شاید به قدمت تاریخ اندیشه بشری باشد. یا شاید، به قدمت جاه‌طلبی بشر، از نخستین زمانی که تلاش کرد میان خودش و حیوانات تمایزی قائل شود. ادیان ابراهیمی پاسخ ساده‌ای می‌دهند: ما، حامل گوهرهای الاهی هستیم که پروردگار با نفسی در کالبد ما دمید: « لقد خلقنا الإنسان في أحسن تقويم». اسطوره‌ای ایرانی، از دوگانه گوهرهای اهورایی و اهریمنی سخن می‌گویند که از «زروان» زاده شدند و در کنار هم انسان را تشکیل دادند. تناسخ باوران، انسان را حیوانی پالوده شده و تعالی‌یافته می‌دانند. حتی فلاسفه و مکاتب غیرمذهبی نیز در پاسخ به این سوال کوشیده‌اند. مثلا افلاطون انسان را حیوانی سیاسی می‌خواند. منظورش یک زیست مدنی بود و بدین ترتیب دست‌یابی به بلوغ مدنیت را لازمه شأن انسانیت می‌دانست. اگزیستانسیالیست‌ها «تقدم وجود بر ماهیت» را ویژگی منحصر به فرد انسان در برابر باقی موجودات می‌دانستند. یعنی تنها انسان است که می‌تواند به هرآنچه که خود اراده می‌کند بدل شود.
در تمامی این تعاریف، دو وجه بارز و متمایز به چشم می‌خورد. نخست پذیرش یک جنبه حیوانی است. تشابهی غیرقابل انکار میان انسان‌ها و حیوانات. وجهی که مدام می‌خواهد انسان را از مقام الاهی‌اش دور کند و به سویه اهریمنی‌اش تنزل دهد. شاید همان کاهلی و سستی که ما را از بلوغ «مدنیت» باز می‌دارد. وجه دوم، گرایش ذاتی انسان به دور شدن از وجه نخست است. میل به تعالی، به الوهیت یافتن به پالوده شدن از توحشی که در ذات طبیعت خاکی است.
بارزترین وجه حیوانی انسان را باید در توحش و خشونتی جست که در جنگ‌ها بیش از هرجای دیگر بروز می‌یابد. هم‌نوعان خود را می‌دریم و عینیتی غیرقابل انکار می‌شویم برای توصیف بدبینانه «هابز» که می‌گفت: «انسان گرگ انسان است». رویای صلح ابدی، درست به مانند افسوس انسان در ترک همیشگی جنبه حیوانی‌اش هنوز محقق نشده و بعید است بتوان دورنمای خوش‌بینانه‌ای برای آن تصور کرد. با این حال، پذیرش این حقیقت تلخ، بشر را از تلاش برای تعدیل این توحش باز نداشته است. قوانین و قواعد جنگی، صریح‌ترین این تلاش‌ها هستند.
می‌گویند کوروش بزرگ به سربازان‌اش توصیه می‌کرد به محض اینکه دشمن شمشیر انداخت از کشتن او صرف نظر کنند. مصونیت اسیران احتمالا از قدیمی‌ترین قواعد مسلم جنگی است. همینکه بشر عنوانی همچون «جنایت جنگی» را ابداع کرد نشان می‌دهد انسان ناکام‌مانده از رویای صلح، هنوز هم امیدوار است که حتی در توحش خود نیز متمایز از افسارگسیختگی جهان وحوش عمل کند. با پیشرفت علم و اختراع سلاح‌های جدید، قواعد جدید نیز یکی پس از دیگری از راه رسیدند. به کارگیری «سلاح‌های کشتار جمعی» درست به مانند قتل‌عام غیرنظامیان «جنایت جنگی» دانسته شد. حالا دیگر توافقی وجود دارد که حتی محکوم به اعدام را اگر بیمار بود، ابتدا درمان کنند و بعد اعدام. حتی سال‌ها تحقیق شد که کدام روش اعدام، آزار کمتری به محکوم می‌رساند. ما برای چگونه مردن هم قواعدی تعیین کردیم که حتی اگر نتوانستیم جلوی دیگری کشی را بگیریم، باز هم بتوانیم مدعی شویم که هنوز به یک چیزهایی پایبندیم.
هزاران سال بعد از آنکه بشر به این فکر افتاد که حتی در اوج توحش جنگ هم حتما باید رد پایی از انسانیت به جای بگذارد، ناگهان جماعت جدیدی از راه می‌رسند که می‌گویند «استفاده از سلاح شیمیایی چه مشکلی دارد؟ وقتی قرار است بکشیم دیگر چگونه کشتن معنایی ندارد». پاسخ به چنین پرسش‌هایی به صورت مجرد بسیار دشوار است. آیا واقعا کشتن با کشتن فرقی دارد؟ بمب خوشه‌ای با گلوله ژ۳ تفاوت دارد؟ میشود به این پرسش‌ها فکر کرد؛ اما وقتی داریم فکر می‌کنیم، هیچ گاه نباید به آن سوال تاریخی و هزاران سال تلاش انسان برای کشف پاسخ‌اش بی‌تفاوت باشیم: «پس فرق ما با حیوانات چیست»؟
وسوسه‌ای به من می‌گوید که منکران این تفاوت‌ها را باید از دایره شمول «انسانیت» خارج دانست و در جهان حیوانات طبقه‌بندی کرد. مگر کل دعوا بر سر پیدا کردن یک وجه تمایز نبود؟ با از بین رفتن آن چه باقی می‌ماند؟ اما خاطره دیگری نیز در ذهن دارم. یک مونولوگ ماندگار از صحنه پایانی فیلم «قطار افسارگسیخته» که می‌گفت: «هیچ حیوان درنده‌خوئی نیست که بویی از شفقت نبرده باشد، اما من بوئی از شفقت نبرده‌ام، پس حیوان نیستم».
به باورم آنکه گمان می‌کند کشتار با سلاح شیمیایی کراهتی ندارد، یا آنکه گمان می‌کند حالا که جنگ شده و طرفین هیچ کدام بر حق نیستند پس ما هم می‌توانیم هر قید و بندی را کنار بگذاریم و صرفا به منافع خود فکر کنیم، نه انسان هستند و نه حیوان! به باورم این‌ها پدیده سومی هستند؛ شاید «وحوشی انسان‌نما» که بی‌شک در «اسفل سافلین» به سر می‌برند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
ضرورت اولویت شهرت در نمایندگی شوراها
#A107
آرمان امیری @ArmanParian- شما که این متن را می‌خوانید حتما «عباس جدیدی» را می‌شناسید. به احتمال زیاد طی یکی دو سال گذشته مجموعه‌ای از تصاویر واقعی یا فوتوشاپ شده او را دیده‌اید و شاهد و پی‌گیر بسیاری از انتقادات وارد بر او بوده‌اید. گمان هم می‌کنم روی هم رفته قضاوت مثبتی در مورد نمایندگی‌اش نداشته باشید و دیگر به او رای نخواهید داد. اما سوال من این است: چند نفر از شما «ابوالفضل قناعتی» را می‌شناسید؟ یا مثلا «محمد سالاری» را؟ آیا چیزی از سوابق این افراد هم می‌دانید؟ این‌ها نیز اعضای همان شورای شهری هستند که عباس جدیدی در آن حضور دارد. آیا فکر می‌کنید در وضعیتی هستید که بتوانید در مورد کارنامه این افراد هم قضاوت کنید؟
پیش از این در مورد «آدرس غلط شورا با پوشش تخصص‌گرایی» نوشته بودم. (اینجا:https://t.me/divanesara/440) ذهنیت نادرستی که تفاوت ملزومات «نمایندگی مردم» را با متخصصانی که در بخش اجرایی نهادهایی مثل شهرداری فعالیت می‌کنند نادیده می‌گیرد. اینجا می‌خواهم بر روی یکی از ضرورت‌های بسیار مهم برای نمایندگی مردم تاکید کنم: شهرت!
وقتی در فضای سیاسی، از اهمیت تحزب حرف می‌زنیم، دقیقا داریم بر روی یک فاکتور «قابل پیگیری» تاکید می‌کنیم. فرض بر این است که احزاب تداومی دارند که سبب میشود منافع طولانی مدت خود را فدای دستاوردهای مقطعی و کوتاه مدت کنند. بدین ترتیب، امکان سنجش کارنامه حزب وجود دارد و اگر انتقادی وارد بود، رای دهندگان فرصت دارند در با روی‌گردانی از حزب آن را تنبیه کرده و وادار به اصلاح رویه کنند.
در نمونه مشخص شوراهای شهر و روستا، ما با دو تفاوت عمده نسبت به یک انتخابات تماما سیاسی (مثل ریاست‌جمهوری) مواجه هستیم. نخست اینکه در کشور ما فرهنگ نهادینه شده احزاب وجود ندارد. در بهترین حالت، با دو اردوگاه فراگیر اما نسبتا گنگ مواجه هستیم که زیر نام اصول‌گرا یا اصلاح‌طلب به رقابت می‌پردازند. وقتی فهرست‌ها به جای حزبی، جبهه‌ای می‌شوند، مسوولیت برخی چهره‌های راه یافته به فهرست را هیچ حزب مشخصی به گردن نمی‌گیرد. چالش دوم آنکه اساسا وقتی پای نهادهای شهری و مدنی مانند شورا در میان باشد، بخش‌های فراگیرتری از شهروندان قصد مشارکت در اداره امور را دارند. شهروندانی که در یک معنای ساده شده خود را «سیاسی» نمی‌دانند، اما قصد دارند در روند اداره محیط شهری مشارکت داشته باشند.
ترکیب این دو وضعیت، ما را بر آن می‌دارد که برای انتخاب نمایندگان راه یافته به نهادهای مدنی و شهری، به دنبال معیار جدیدی بگردیم که همچنان کارکرد معیار «تحزب» در فعالیت سیاسی را پوشش دهد. یعنی اولا کارنامه و فعالیت نامزدها هرچه بیشتر قابل پیگیری باشد، در ثانی، حتی‌المقدور نامزد مورد اشاره وضعیتی داشته باشد که نتواند شرایط طولانی مدت خود را قربانی وسوسه‌های یک دوره نمایندگی کند. ترکیب این دو وضعیت از نظر من در فاکتور «شهرت» تجسم پیدا می‌کنند.
چهره‌های محبوبی مثل سوپراستارها (سلبریتی‌ها) حساس‌ترین سرمایه‌های اجتماعی را دارند. آنها از یک سو به شدت وابسته به حمایت و اقبال عمومی هستند و از سوی دیگر، با افزایش این اقبال گاه از هر امتیاز دیگری بی‌نیاز می‌شوند. شهرت آنها باعث میشود حتی در جزیی‌ترین تصمیمات و اعمال‌شان زیر ذره‌بین رسانه‌ها و جامعه مخاطبان قرار داشته باشند. در عین حال، نیازشان به محبوبیت سبب میشود ای بسا بیشتر از هر حزب یا سیاست‌مداری نسبت به انتقادات عمومی پاسخ‌گو باشند و واکنش نشان دهند.
مشخصا باز هم می‌توانیم این ملاک‌ها را در برخوردی کاملا عینی با نامزدهای شورای فعلی بسنجیم. در مقابل امثال عباس جدیدی یا حسین رضازاده که جزیی‌ترین اقدامات‌شان در مقابل افکار عمومی جراحی شده و نقد میشود، گروهی با برچسب «متخصص» در شورا فعال هستند که همواره در سایه سکوت پنهان هستند. شما نه می‌دانید امثال مجتبی شاکری، عبدالمقیم ناصحی، غلام‌رضا انصاری، پرویز سروری و ... که هستند؛ نه می‌دانید چه کردند. اصلا خبر ندارید که آیا پی‌گیر مفاسد شهرداری بودند یا خیر؟ آیا در پرونده املاک نجومی دستی داشتند یا خیر؟ افکار عمومی حتی نمی‌تواند به آنها فشاری وارد کند چون نه می‌داند کجا هستند و نه حتی چه شکلی هستند. همه این‌ها یعنی ما هیچ توان و نفوذی برای تاثیرگذاری بر چنین چهره‌هایی نداریم. از نظر من فردی که نتوانم روی او نظارت یا تاثیری داشته باشم ابدا گزینه خوبی برای «نمایندگی من» نیست. حتی احزاب هم باید افرادی را در اولویت فهرست خود قرار دهند که چه سیاسی باشند چه نباشند، به اندازه کافی از «شهرت» بهره ببرند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A107
آرمان امیری @ArmanParian- شما که این متن را می‌خوانید حتما «عباس جدیدی» را می‌شناسید. به احتمال زیاد طی یکی دو سال گذشته مجموعه‌ای از تصاویر واقعی یا فوتوشاپ شده او را دیده‌اید و شاهد و پی‌گیر بسیاری از انتقادات وارد بر او بوده‌اید. گمان هم می‌کنم روی هم رفته قضاوت مثبتی در مورد نمایندگی‌اش نداشته باشید و دیگر به او رای نخواهید داد. اما سوال من این است: چند نفر از شما «ابوالفضل قناعتی» را می‌شناسید؟ یا مثلا «محمد سالاری» را؟ آیا چیزی از سوابق این افراد هم می‌دانید؟ این‌ها نیز اعضای همان شورای شهری هستند که عباس جدیدی در آن حضور دارد. آیا فکر می‌کنید در وضعیتی هستید که بتوانید در مورد کارنامه این افراد هم قضاوت کنید؟
پیش از این در مورد «آدرس غلط شورا با پوشش تخصص‌گرایی» نوشته بودم. (اینجا:https://t.me/divanesara/440) ذهنیت نادرستی که تفاوت ملزومات «نمایندگی مردم» را با متخصصانی که در بخش اجرایی نهادهایی مثل شهرداری فعالیت می‌کنند نادیده می‌گیرد. اینجا می‌خواهم بر روی یکی از ضرورت‌های بسیار مهم برای نمایندگی مردم تاکید کنم: شهرت!
وقتی در فضای سیاسی، از اهمیت تحزب حرف می‌زنیم، دقیقا داریم بر روی یک فاکتور «قابل پیگیری» تاکید می‌کنیم. فرض بر این است که احزاب تداومی دارند که سبب میشود منافع طولانی مدت خود را فدای دستاوردهای مقطعی و کوتاه مدت کنند. بدین ترتیب، امکان سنجش کارنامه حزب وجود دارد و اگر انتقادی وارد بود، رای دهندگان فرصت دارند در با روی‌گردانی از حزب آن را تنبیه کرده و وادار به اصلاح رویه کنند.
در نمونه مشخص شوراهای شهر و روستا، ما با دو تفاوت عمده نسبت به یک انتخابات تماما سیاسی (مثل ریاست‌جمهوری) مواجه هستیم. نخست اینکه در کشور ما فرهنگ نهادینه شده احزاب وجود ندارد. در بهترین حالت، با دو اردوگاه فراگیر اما نسبتا گنگ مواجه هستیم که زیر نام اصول‌گرا یا اصلاح‌طلب به رقابت می‌پردازند. وقتی فهرست‌ها به جای حزبی، جبهه‌ای می‌شوند، مسوولیت برخی چهره‌های راه یافته به فهرست را هیچ حزب مشخصی به گردن نمی‌گیرد. چالش دوم آنکه اساسا وقتی پای نهادهای شهری و مدنی مانند شورا در میان باشد، بخش‌های فراگیرتری از شهروندان قصد مشارکت در اداره امور را دارند. شهروندانی که در یک معنای ساده شده خود را «سیاسی» نمی‌دانند، اما قصد دارند در روند اداره محیط شهری مشارکت داشته باشند.
ترکیب این دو وضعیت، ما را بر آن می‌دارد که برای انتخاب نمایندگان راه یافته به نهادهای مدنی و شهری، به دنبال معیار جدیدی بگردیم که همچنان کارکرد معیار «تحزب» در فعالیت سیاسی را پوشش دهد. یعنی اولا کارنامه و فعالیت نامزدها هرچه بیشتر قابل پیگیری باشد، در ثانی، حتی‌المقدور نامزد مورد اشاره وضعیتی داشته باشد که نتواند شرایط طولانی مدت خود را قربانی وسوسه‌های یک دوره نمایندگی کند. ترکیب این دو وضعیت از نظر من در فاکتور «شهرت» تجسم پیدا می‌کنند.
چهره‌های محبوبی مثل سوپراستارها (سلبریتی‌ها) حساس‌ترین سرمایه‌های اجتماعی را دارند. آنها از یک سو به شدت وابسته به حمایت و اقبال عمومی هستند و از سوی دیگر، با افزایش این اقبال گاه از هر امتیاز دیگری بی‌نیاز می‌شوند. شهرت آنها باعث میشود حتی در جزیی‌ترین تصمیمات و اعمال‌شان زیر ذره‌بین رسانه‌ها و جامعه مخاطبان قرار داشته باشند. در عین حال، نیازشان به محبوبیت سبب میشود ای بسا بیشتر از هر حزب یا سیاست‌مداری نسبت به انتقادات عمومی پاسخ‌گو باشند و واکنش نشان دهند.
مشخصا باز هم می‌توانیم این ملاک‌ها را در برخوردی کاملا عینی با نامزدهای شورای فعلی بسنجیم. در مقابل امثال عباس جدیدی یا حسین رضازاده که جزیی‌ترین اقدامات‌شان در مقابل افکار عمومی جراحی شده و نقد میشود، گروهی با برچسب «متخصص» در شورا فعال هستند که همواره در سایه سکوت پنهان هستند. شما نه می‌دانید امثال مجتبی شاکری، عبدالمقیم ناصحی، غلام‌رضا انصاری، پرویز سروری و ... که هستند؛ نه می‌دانید چه کردند. اصلا خبر ندارید که آیا پی‌گیر مفاسد شهرداری بودند یا خیر؟ آیا در پرونده املاک نجومی دستی داشتند یا خیر؟ افکار عمومی حتی نمی‌تواند به آنها فشاری وارد کند چون نه می‌داند کجا هستند و نه حتی چه شکلی هستند. همه این‌ها یعنی ما هیچ توان و نفوذی برای تاثیرگذاری بر چنین چهره‌هایی نداریم. از نظر من فردی که نتوانم روی او نظارت یا تاثیری داشته باشم ابدا گزینه خوبی برای «نمایندگی من» نیست. حتی احزاب هم باید افرادی را در اولویت فهرست خود قرار دهند که چه سیاسی باشند چه نباشند، به اندازه کافی از «شهرت» بهره ببرند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
Telegram
مجمع دیوانگان
آدرس غلط شورا با پوشش «تخصص‌گرایی»
#A105
آرمان امیری @ArmanParian- این روزها از ضرورت «تخصص‌گرایی» در انتخابات شورا زیاد می‌شنویم. ظاهر قضیه، هشدارهایی است برای توقف روند انتخاب‌های پوپولیستی نمایندگانی که صلاحیت ندارند؛ اما آیا سمت پیکان اصلاح به سوی درستی…
#A105
آرمان امیری @ArmanParian- این روزها از ضرورت «تخصص‌گرایی» در انتخابات شورا زیاد می‌شنویم. ظاهر قضیه، هشدارهایی است برای توقف روند انتخاب‌های پوپولیستی نمایندگانی که صلاحیت ندارند؛ اما آیا سمت پیکان اصلاح به سوی درستی…
بهاران خجسته باد
#M013
محمد افخمی- @Mohamad_Afkhami
آیا باید از ثبت نام محمود احمدی‌نژاد برای شرکت در انتخابات ترسید؟ خیر. به خاطر این که اولا حضورش در این لحظه مشکل و مساله ما نیست. مساله کسانی است که بزرگش کردند و حیثیت خود را به پایش ریختند. بعد هم ترجیح دادند گمان کنند با اجبارش به «فرود آرام» در پایان دولتش، کابوس تمام شده و هزینه‌ای که داده‌اند محدود به همان دوره خواهد بود. حالا هم در وهله اول، ثبت نام دیروز احمدی‌نژاد مشکل همین جریانیست که برای حذف جریان رقیب از امام زمان هم شاهد آوردند، حتی پس از اتمام دوره‌اش جلوی رسیدگی به تخلفاتش را گرفتند و حالا دوباره باید حذف کسی که پیش‌تر هشت سال رییس دولت بوده را سبک سنگین کنند.
دوم این که اگر با احتمال کم هم آنها بار را از روی دوششان خالی کنند، چرا باید از رویارویی هراس کرد؟ روراست باشیم، اگر محمود احمدی‌نژاد آنقدر رای دارد که در یک انتخابات سه قطبی از پس رییس‌جمهور فعلی که در آن شرایط کشور را دست گرفته بربیاید، این پتانسیل در بدنه جامعه حتی اگر خودش را در قالب رای به احمدی‌نژاد نشان ندهد، دیر یا زود به طریق دیگری خودش را نشان می‌دهد و با نادیده انگاشتن این واقعیت، قطعی بودن وقوع اتفاق از بین نمی‌رود. به علاوه برون‌داد این پتانسیل ویرانگر فرضی به هر صورتی غیر از صندوق رای باشد، احتمالا عواقبی بدتر از رییس‌جمهور شدن محمود احمدی‌نژاد خواهد داشت. بخش مهمی از لازمه‌های حرکت به سمت دموکراسی بیشتر پذیرفتن این است که به جای تلاش برای تغییر زمین بازی و فرار از بازی، با تلاش کردن در چارچوب قواعد موجود، به نتیجه دلخواه دست یافت. از طرف دیگر اگر چنین نباشد که به گمان نگارنده به هیچ وجه چنین نیست، حضور محمود احمدی‌نژاد فرصت مشخص کردن تکلیف پوپولیسم احمدی‌نژادی در آینده کشور است. فرق محمود احمدی‌نژاد امسال با سال‌های ۸۴ و ۸۸، این است که امسال مافیای نظامی، اقتصادی، امنیتی پشتش نایستاده. هویدا شدن وزن گرایش پوپولیسم احمدی‌نژاد، می‌تواند جریان‌های سیاسی را به تلاش برای حرکت دادن کشور به سمت توسعه پایدار به جای توزیع «آرد تبرکی» وادار کند.
دلیل دیگر برای خوشبین بودن به آمدن احمدی‌نژاد، حضور ابراهیم رییسی است. هرچند ایشان در این مدت نشان داده که بعید است در کمپین کردن توان خارق‌العاده‌ای داشته باشد اما به فرض که در روزهای آتی حضورش جدی‌تر شود، انتخابات پیش‌رو فضایی را ایجاد می‌کند که برای اولین بار در ایران ایجاد شده. دو تن از کاندیداها خواه نا‌خواه نماد دو گره مهم حل نشده تاریخ معاصر کشورند، تابستان ۶۷ و انتخابات ۸۸. مادامی که تکلیف این دو اتفاق روشن نشود و به صورت همین زخمی که هست بماند، عوارضش هیچ‌گاه کشور را رها نخواهد کرد. بحث بیشتر درباره این موضوع خارج از حوصله این یادداشت است، اما به عنوان مثالی از تاثیر گره‌های حل نشده در آینده کشور می‌توان ۲۸ مرداد شصت و چهار سال پیش را در نظر داشت و دامنه تاثیراتش بر تمام اتفاقات سال‌های آتی کشور. از این جهت، حضور هم‌زمان این دو شخص، امکان ایجاد فضایی برای پرداختن به این موضوع را بیشتر فراهم می‌کند. در سال ۸۸، در تعبیری مناظره‌های انتخاباتی شطرنج‌بازی کردن با گوریل توصیف شد. اگر در آن زمان تصور شد با وارد کردن رگباری اتهاماتی (که بعد از هشت سال هم هیچ کدامش اثبات نشد) میشود بازی را به هم ریخت، امسال داستان دیگری است. هر دو کاندیدا با سوالات بسیار مشخصی مواجه هستند و چه خودشان و چه هوادارانشان، پیش از تمسک به اغراق، دروغ و شانتاژ و طنز و ویراژ دادن، باید پاسخ‌گوی سوالات و مسائلی باشند که در هویتشان تنیده شده.
پیش از عید نوروز، یکی از دوستان انتخابات ۹۶ را به بعضی از دربی‌های پرسپولیس استقلال در سال‌های پیش تشبیه کرد. بازی‌هایی که معمولا در سرمای زمستان برگزار می‌شد و تاثیر خاصی در جدول نداشت و تصور می‌شد نود دقیقه بازی‌ای کند با نتیجه مساوی از پیش تعیین شده‌ای انجام میشود. بعد به ناگاه همان بازی تبدیل به پرحاشیه‌ترین و پیش‌بینی ناپذیرترین دربی می‌شد. امروز صحنه انتخابات کوچکترین شباهتی به تصور یک ماه پیش ندارد و در این بین کسانی که کمترین جا برای نگرانی دارند مردم شریفی هستند که با صبری بی‌مانند در سال‌های اخیر به دست‌آوردن جایگاه خود در فضای سیاسی کشور را پیگیری کرده‌اند، خواسته‌های مشخصی دارند و حذف شدنی نیستند.
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
#M013
محمد افخمی- @Mohamad_Afkhami
آیا باید از ثبت نام محمود احمدی‌نژاد برای شرکت در انتخابات ترسید؟ خیر. به خاطر این که اولا حضورش در این لحظه مشکل و مساله ما نیست. مساله کسانی است که بزرگش کردند و حیثیت خود را به پایش ریختند. بعد هم ترجیح دادند گمان کنند با اجبارش به «فرود آرام» در پایان دولتش، کابوس تمام شده و هزینه‌ای که داده‌اند محدود به همان دوره خواهد بود. حالا هم در وهله اول، ثبت نام دیروز احمدی‌نژاد مشکل همین جریانیست که برای حذف جریان رقیب از امام زمان هم شاهد آوردند، حتی پس از اتمام دوره‌اش جلوی رسیدگی به تخلفاتش را گرفتند و حالا دوباره باید حذف کسی که پیش‌تر هشت سال رییس دولت بوده را سبک سنگین کنند.
دوم این که اگر با احتمال کم هم آنها بار را از روی دوششان خالی کنند، چرا باید از رویارویی هراس کرد؟ روراست باشیم، اگر محمود احمدی‌نژاد آنقدر رای دارد که در یک انتخابات سه قطبی از پس رییس‌جمهور فعلی که در آن شرایط کشور را دست گرفته بربیاید، این پتانسیل در بدنه جامعه حتی اگر خودش را در قالب رای به احمدی‌نژاد نشان ندهد، دیر یا زود به طریق دیگری خودش را نشان می‌دهد و با نادیده انگاشتن این واقعیت، قطعی بودن وقوع اتفاق از بین نمی‌رود. به علاوه برون‌داد این پتانسیل ویرانگر فرضی به هر صورتی غیر از صندوق رای باشد، احتمالا عواقبی بدتر از رییس‌جمهور شدن محمود احمدی‌نژاد خواهد داشت. بخش مهمی از لازمه‌های حرکت به سمت دموکراسی بیشتر پذیرفتن این است که به جای تلاش برای تغییر زمین بازی و فرار از بازی، با تلاش کردن در چارچوب قواعد موجود، به نتیجه دلخواه دست یافت. از طرف دیگر اگر چنین نباشد که به گمان نگارنده به هیچ وجه چنین نیست، حضور محمود احمدی‌نژاد فرصت مشخص کردن تکلیف پوپولیسم احمدی‌نژادی در آینده کشور است. فرق محمود احمدی‌نژاد امسال با سال‌های ۸۴ و ۸۸، این است که امسال مافیای نظامی، اقتصادی، امنیتی پشتش نایستاده. هویدا شدن وزن گرایش پوپولیسم احمدی‌نژاد، می‌تواند جریان‌های سیاسی را به تلاش برای حرکت دادن کشور به سمت توسعه پایدار به جای توزیع «آرد تبرکی» وادار کند.
دلیل دیگر برای خوشبین بودن به آمدن احمدی‌نژاد، حضور ابراهیم رییسی است. هرچند ایشان در این مدت نشان داده که بعید است در کمپین کردن توان خارق‌العاده‌ای داشته باشد اما به فرض که در روزهای آتی حضورش جدی‌تر شود، انتخابات پیش‌رو فضایی را ایجاد می‌کند که برای اولین بار در ایران ایجاد شده. دو تن از کاندیداها خواه نا‌خواه نماد دو گره مهم حل نشده تاریخ معاصر کشورند، تابستان ۶۷ و انتخابات ۸۸. مادامی که تکلیف این دو اتفاق روشن نشود و به صورت همین زخمی که هست بماند، عوارضش هیچ‌گاه کشور را رها نخواهد کرد. بحث بیشتر درباره این موضوع خارج از حوصله این یادداشت است، اما به عنوان مثالی از تاثیر گره‌های حل نشده در آینده کشور می‌توان ۲۸ مرداد شصت و چهار سال پیش را در نظر داشت و دامنه تاثیراتش بر تمام اتفاقات سال‌های آتی کشور. از این جهت، حضور هم‌زمان این دو شخص، امکان ایجاد فضایی برای پرداختن به این موضوع را بیشتر فراهم می‌کند. در سال ۸۸، در تعبیری مناظره‌های انتخاباتی شطرنج‌بازی کردن با گوریل توصیف شد. اگر در آن زمان تصور شد با وارد کردن رگباری اتهاماتی (که بعد از هشت سال هم هیچ کدامش اثبات نشد) میشود بازی را به هم ریخت، امسال داستان دیگری است. هر دو کاندیدا با سوالات بسیار مشخصی مواجه هستند و چه خودشان و چه هوادارانشان، پیش از تمسک به اغراق، دروغ و شانتاژ و طنز و ویراژ دادن، باید پاسخ‌گوی سوالات و مسائلی باشند که در هویتشان تنیده شده.
پیش از عید نوروز، یکی از دوستان انتخابات ۹۶ را به بعضی از دربی‌های پرسپولیس استقلال در سال‌های پیش تشبیه کرد. بازی‌هایی که معمولا در سرمای زمستان برگزار می‌شد و تاثیر خاصی در جدول نداشت و تصور می‌شد نود دقیقه بازی‌ای کند با نتیجه مساوی از پیش تعیین شده‌ای انجام میشود. بعد به ناگاه همان بازی تبدیل به پرحاشیه‌ترین و پیش‌بینی ناپذیرترین دربی می‌شد. امروز صحنه انتخابات کوچکترین شباهتی به تصور یک ماه پیش ندارد و در این بین کسانی که کمترین جا برای نگرانی دارند مردم شریفی هستند که با صبری بی‌مانند در سال‌های اخیر به دست‌آوردن جایگاه خود در فضای سیاسی کشور را پیگیری کرده‌اند، خواسته‌های مشخصی دارند و حذف شدنی نیستند.
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
فساد، مشکل اصلاح‌طلبان در انتخاب بین بد و بدتر
#N021
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N -«ما می‌دانیم که اگر برویم نفعی به دست می‌آوریم ولو کامل نباشد، و اگر نرویم قطعا ضرر می‌کنیم». این‌ها جملاتی هستند که از زبان حسن روحانی پیش از انتخابات مجلس فعلی برای مجاب کردن مردم به شرکت در آن گفته شده‌اند. تکرار استدلال «بد و بدتر» برای تشویق کسانی که هیچ یک از نامزدها را مستحق رأی نمی‌دانند. استدلالی که البته مختص کشور ما نیست و در انتخابات اخیر آمریکا هم بسیاری از فعالان با همین روش مردم را به مشارکت دعوت می‌کردند. با این حال، کارآمدی استدلال «بد و بدتر» به محقق شدن دو شرط بستگی دارد:
نخست، توافق عمومی بر خطرناک بودن نامزد رقیب است. به میزانی که این توافق عمومی‌تر باشد استفاده از این استدلال هم برای کمپین انتخاباتی به صرفه‌تر است. برای مثال می‌توانیم به دو انتخابات ریاست جمهوری و مجلس پیشین نگاه کنیم. توافق عمومی بر خطرات ادامه مسیر احمدی‌نژاد نه تنها در بدنه جامعه مدنی که حتی در میان اصول‌گرایان نیز شکل گرفته بود. میزان نارضایتی از عملکرد مجلس قبلی نیز در میان مردم بسیار بالا بود. در چنین وضعیتی، استفاده از استدلال انتخاب بد به جای بدتر چندان کار مشکلی نیست. کافی است نشان دهیم نامزدی مانند روحانی وجود دارد که رویکردش نسبت به دیگر نامزدها بیشترین زاویه را با مسیر قبلی دارد. اما هرچه از پایان کار دولت و مجلس قبلی دور می‌شویم، شکل‌گیری این توافق سخت‌تر میشود. ضمن اینکه تاکید بیش از حد بر آن نیز ممکن است صفرا بیفزاید و فرار از مسئولیت‌پذیری قلمداد شود. به علاوه استفاده از این تاکتیک، با ورود یک چهره کاملا تازه به کارزار انتخاباتی چندان سودمند نیست.
شرط دوم، توافق عمومی بر مزایای نسبی یک نامزد است. کسانی که شعار «ترجیح بد بر بدتر» می‌دهند، پذیرفته‌اند که نامزد مورد نظرشان دارای کاستی‌هایی است. پس باید توافقی عمومی ایجاد کنند که هرچند این کاستی‌ها وجود دارد، اما در نهایت مزایای او بیش از این معایب مورد توافق است.
حال به نظر می‌رسد، در انتخابات پیش رو، جریان اصلاح‌طلب در فعالیت انتخاباتی به نفع روحانی و اصلاح‌طلبان و اعتدالیون شورا برای تحقق هر دو شرط بالا با مشکل مواجه است. اولا که مدتی است از پیروزی این جریان در انتخابات ریاست‌جمهوری، مجلس و شورای شهر تهران می‌گذرد و حنای عملکرد افتضاح مسئولین قبلی، هر چند درست باشد دیگر رنگ سابق را ندارد. ثانیا به نظر می‌رسد جریان مقابل در انتخابات ریاست‌جمهوری با چهره‌ای جدید وارد میشود که در این صورت ادامه تخریب او با نتایج بدست آمده در دولت قبل مسئولیت‌گریزی تعبیر خواهد شد. حال چاره چیست؟
میانه‌روی و اعتدال اسم رمز انتخابات ۹۲ و ۹۴ بوده است. با اینکه تفاوت مواضع اصلاح‌طلبانه و اعتدال‌گرایانه چندان مشخص نیست، مقابله و مبارزه با فساد که در دولت و شورای شهر قبلی بیداد می‌کرد، موضعی نیست که ذیل این تقسیم بندی‌ها قرار گیرد. در واقع می‌توان مقابله با فساد را موضعی فراحزبی تلقی کرد که حتی جناح رقیب نیز (شاید منهای جریان احمدی‌نژاد) قادر به استفاده از آن است. مفاسدی مانند حقوق‌ها و املاک نجومی و حادثه پلاسکو با قصور مسئولان اصلاح‌طلب رخ نداده است اما وظیفه پیگیری این مفاسد بر عهده ایشان گذاشته شد و مشخص شد، عده‌ای از همین نمایندگان که با حمایت اصلاح‌طلبان وارد مجلس و شورا شده‌اند خود در این مفاسد همدستی دارند یا پیگیری آن را مسکوت گذاشته‌اند. سایر اصلاح‌طلبان نیز با محافظت از هویت این افراد و طرد نکردن آنها تنها وجهه خود را به اتهام فساد آلوده می‌کنند.
به یاد بیاوریم که در انتخابات ۹۲ اصول‌گرایان به خاطر حمایت بی‌قید و شرط از احمدی‌نژاد مورد سخت‌ترین انتقادها از طرف مردم و اصلاح‌طلبان بودند. معرفی و طرد نمایندگانی که در پیگیری حادثه پلاسکو یا املاک نجومی کوتاهی کردند، نه تنها مسئولیت‌پذیری اصلاح‌طلبان را نشان می‌دهد، بلکه به وجه تمایزی میان آنها و جناح رقیب بدل میشود که می‌توان از آن برای هر دو انتخابات ریاست‌جمهوری و شورای شهر استفاده کرد. نباید اجازه داد فساد به موضوعی بدل شود که در آن نامزدهای ما به اندازه نامزدهای جناح رقیب در مظان اتهام باشند چرا که آلودگی زمین سیاست به اتهام فساد تنها به ایجاد بستری مناسب برای طرح شعارهای پوپولیستی کمک می‌کند که در نهایت باعث تخریب فرصت انتخابات برای انتخاب یک گزینه عقلانی میشود.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
#N021
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N -«ما می‌دانیم که اگر برویم نفعی به دست می‌آوریم ولو کامل نباشد، و اگر نرویم قطعا ضرر می‌کنیم». این‌ها جملاتی هستند که از زبان حسن روحانی پیش از انتخابات مجلس فعلی برای مجاب کردن مردم به شرکت در آن گفته شده‌اند. تکرار استدلال «بد و بدتر» برای تشویق کسانی که هیچ یک از نامزدها را مستحق رأی نمی‌دانند. استدلالی که البته مختص کشور ما نیست و در انتخابات اخیر آمریکا هم بسیاری از فعالان با همین روش مردم را به مشارکت دعوت می‌کردند. با این حال، کارآمدی استدلال «بد و بدتر» به محقق شدن دو شرط بستگی دارد:
نخست، توافق عمومی بر خطرناک بودن نامزد رقیب است. به میزانی که این توافق عمومی‌تر باشد استفاده از این استدلال هم برای کمپین انتخاباتی به صرفه‌تر است. برای مثال می‌توانیم به دو انتخابات ریاست جمهوری و مجلس پیشین نگاه کنیم. توافق عمومی بر خطرات ادامه مسیر احمدی‌نژاد نه تنها در بدنه جامعه مدنی که حتی در میان اصول‌گرایان نیز شکل گرفته بود. میزان نارضایتی از عملکرد مجلس قبلی نیز در میان مردم بسیار بالا بود. در چنین وضعیتی، استفاده از استدلال انتخاب بد به جای بدتر چندان کار مشکلی نیست. کافی است نشان دهیم نامزدی مانند روحانی وجود دارد که رویکردش نسبت به دیگر نامزدها بیشترین زاویه را با مسیر قبلی دارد. اما هرچه از پایان کار دولت و مجلس قبلی دور می‌شویم، شکل‌گیری این توافق سخت‌تر میشود. ضمن اینکه تاکید بیش از حد بر آن نیز ممکن است صفرا بیفزاید و فرار از مسئولیت‌پذیری قلمداد شود. به علاوه استفاده از این تاکتیک، با ورود یک چهره کاملا تازه به کارزار انتخاباتی چندان سودمند نیست.
شرط دوم، توافق عمومی بر مزایای نسبی یک نامزد است. کسانی که شعار «ترجیح بد بر بدتر» می‌دهند، پذیرفته‌اند که نامزد مورد نظرشان دارای کاستی‌هایی است. پس باید توافقی عمومی ایجاد کنند که هرچند این کاستی‌ها وجود دارد، اما در نهایت مزایای او بیش از این معایب مورد توافق است.
حال به نظر می‌رسد، در انتخابات پیش رو، جریان اصلاح‌طلب در فعالیت انتخاباتی به نفع روحانی و اصلاح‌طلبان و اعتدالیون شورا برای تحقق هر دو شرط بالا با مشکل مواجه است. اولا که مدتی است از پیروزی این جریان در انتخابات ریاست‌جمهوری، مجلس و شورای شهر تهران می‌گذرد و حنای عملکرد افتضاح مسئولین قبلی، هر چند درست باشد دیگر رنگ سابق را ندارد. ثانیا به نظر می‌رسد جریان مقابل در انتخابات ریاست‌جمهوری با چهره‌ای جدید وارد میشود که در این صورت ادامه تخریب او با نتایج بدست آمده در دولت قبل مسئولیت‌گریزی تعبیر خواهد شد. حال چاره چیست؟
میانه‌روی و اعتدال اسم رمز انتخابات ۹۲ و ۹۴ بوده است. با اینکه تفاوت مواضع اصلاح‌طلبانه و اعتدال‌گرایانه چندان مشخص نیست، مقابله و مبارزه با فساد که در دولت و شورای شهر قبلی بیداد می‌کرد، موضعی نیست که ذیل این تقسیم بندی‌ها قرار گیرد. در واقع می‌توان مقابله با فساد را موضعی فراحزبی تلقی کرد که حتی جناح رقیب نیز (شاید منهای جریان احمدی‌نژاد) قادر به استفاده از آن است. مفاسدی مانند حقوق‌ها و املاک نجومی و حادثه پلاسکو با قصور مسئولان اصلاح‌طلب رخ نداده است اما وظیفه پیگیری این مفاسد بر عهده ایشان گذاشته شد و مشخص شد، عده‌ای از همین نمایندگان که با حمایت اصلاح‌طلبان وارد مجلس و شورا شده‌اند خود در این مفاسد همدستی دارند یا پیگیری آن را مسکوت گذاشته‌اند. سایر اصلاح‌طلبان نیز با محافظت از هویت این افراد و طرد نکردن آنها تنها وجهه خود را به اتهام فساد آلوده می‌کنند.
به یاد بیاوریم که در انتخابات ۹۲ اصول‌گرایان به خاطر حمایت بی‌قید و شرط از احمدی‌نژاد مورد سخت‌ترین انتقادها از طرف مردم و اصلاح‌طلبان بودند. معرفی و طرد نمایندگانی که در پیگیری حادثه پلاسکو یا املاک نجومی کوتاهی کردند، نه تنها مسئولیت‌پذیری اصلاح‌طلبان را نشان می‌دهد، بلکه به وجه تمایزی میان آنها و جناح رقیب بدل میشود که می‌توان از آن برای هر دو انتخابات ریاست‌جمهوری و شورای شهر استفاده کرد. نباید اجازه داد فساد به موضوعی بدل شود که در آن نامزدهای ما به اندازه نامزدهای جناح رقیب در مظان اتهام باشند چرا که آلودگی زمین سیاست به اتهام فساد تنها به ایجاد بستری مناسب برای طرح شعارهای پوپولیستی کمک می‌کند که در نهایت باعث تخریب فرصت انتخابات برای انتخاب یک گزینه عقلانی میشود.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
استفان زویگ: چه وقت برای مبارزه با فاشیسم دیر است؟
#N022
منبع: نیویورکر (https://goo.gl/fSa7MV)
مترجم: امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - استفان زویگ پیش‌نویس خاطراتش «دنیای دیروز» را در تابستان ۱۹۴۱ نوشت. زمانی که تمامی اخبار، دنیا را در حال فرو رفتن در تاریکی نشان می‌داد. فرانسه دوست‌داشتنیِ زویگ به دست نازی‌ها افتاده بود و حمله به انگستان در ماهِ میِ همان سال به اوج شدت خود رسیده بود. واحدهای سیار کشتار هیتلر پشت ارتش حرکت می‌کردند و با همدستی شهروندان معمولی به قتل عام یهودیان می‌پرداختند.
زویگ اولین باری که نام هیتلر را شنیده بود به خاطر نداشت. هم‌زمان با صعود هیتلر، او هم در اوج دوران کاری‌اش بود. پیوسته از همبستگی بین کشورهای اروپایی حمایت می‌کرد و خواهان تأسیس دانشگاهی اروپایی و برنامه‌ای برای تبادل چرخشی دانشجویان بود تا در معرض جوامع، نژادها و ادیان متنوع قرار گیرند. در عین حال از ناسیونالیسم و نژادپرستی به جا مانده از جنگ جهانی اول آگاه بود و می‌دانست مرارت‌های اقتصادی و حقارتی که شهروندان آلمانی بعد از معاهده ورسای متحمل شده‌اند، خشم و نفرتی به وجود آورده که می‌تواند به پروژه‌هایی افراطی و خونین بینجامد.
زویگ همچنین متوجه منابع مالی و نظم مشهودِ اجتماعات سوسیالیست‌های ملی بود. او در مسافرت‌هایش به مرزهای آلمان، «گروه‌هایی متعدد از جوانان دیده بود که با نشان صلیب شکسته‌ای بر آستین رژه می‌رفتند.» او سوسیالیست‌های ملی‌گرا را بعد از شکست هیتلر در کودتای ۱۹۲۳ از یاد برد. با این که تا انتخابات ۱۹۳۰ آرای‌شان از یک به شش میلیون رسیده بود. حتی در آن زمان نیز، بی‌توجه به اینکه این حمایت مردمی چه در آستین می‌پروراند، شور و شوق مبرز در انتخابات را می‌ستود. او خمودگی سیاست‌مداران قدیمی دموکرات را دلیل پیروزی حزب نازی می‌دانست و نتیجه آن را «انقلاب نابخردانه اما اساسا مفید جوانان علیه آهستگی و تردید سیاست» توصیف می‌کرد.
زویگ در خاطراتش خود و دیگر هم‌فکرانش را در این اشتباه محاسباتی بی‌تقصیر نمی‌داند. «نویسندگانِ کمی که زحمتِ خواندن کتاب هیتلر را به خود داده بودند، نثر مشعشع و گزافه‌گویش را مسخره می‌کردند به جای آنکه روی برنامه‌‌هایش متمرکز شوند.» حتی سال ۱۹۳۰، «روزنامه‌های بزرگ دموکرات، به جای هشدار به خوانندگان‌شان، آنها را از شکست حتمی جنبش هیتلر اقناع می‌کردند.» روشن‌فکران، مغرور از سطح آموزش خود، نمی‌توانستند بپذیرند که «دست‌هایی پشت پرده» برای این «آشوب‌گر سالن‌های آبجوخوری» پشتیبانان زیادی فراهم کرده چرا که اعتقاد داشتند در آلمان قانون بر بنیانی محکم استوار شده است، اکثریت پارلمان مخالف هیتلر است و از «آزادی و حقوق هر شهروندی در قانون اساسی» حفاظت میشود.
فرافکنی نقشی اساسی در فرسایش وجدان دنیا دارد. زویگ توضیح می‌دهد که چگونه فرافکنیِ خیزانِ جنگ جهانی اول، روزنامه‌ها، مجلات و رادیو را اشباع و احساسات و درک مخاطب را نابود می‌کرد. او در توضیح سلامتِ جنبشی که بعد از اعتراض هنرمندی به جنگ در پاییز ۱۹۱۴ شروع شد، می‌نویسد: «کلمه هنوز قدرت داشت. دروغِ سازمان‌دهی شده و فرافکنی هنوز آن را از پای در نیاورده بود.» اما هیتلر «دروغ را به ضایعه‌ای طبیعی» و «انسانی نبودن را به قانون» تبدیل کرد. سال ۱۹۳۹ زویگ می‌نویسد «حتی یک نویسنده پیدا نمی‌شود که اعلامیه‌اش کوچکترین تأثیری داشته باشد ... هیچ کتاب، جزوه، مقاله و شعری نیست که بتواند حرکت هیتلر به سمت جنگ را متوقف کند».
فرافکنی هسته حامی هیتلر را برافروخته می‌کرد، پوششی برای ظالمانه‌ترین اعمالش بود، مرز حقیقت با خیال‌اندیشی را از بین می‌برد و اصرار اروپایی‌ها برای رسیدن به قطع‌نامه‌ای صلح‌آمیز برای رفع این بحران، تمامی تردیدهای منطقی را در نطفه خفه می‌کرد. «کافی بود هیتلر کلمه «صلح» را به زبان بیاورد تا روزنامه‌ها به شوق بیایند، تمامی اعمال گذشته‌اش فراموش شود و دیگر نپرسند که چرا آلمان تا بن دندان مسلح میشود؟» شایعاتی از ارودگاه‌های کار اجباری و تالارهایی مخفی به گوش می‌رسید که در آن بی‌گناهان بدون دادگاه ناپدید می‌شدند، اما کسی باور نمی‌کرد که وضعیت جدید ادامه یابد. آنها فکر می‌کردند «این تنها انفجاری از خشمی کنترل‌نشده است و چنین چیزی در قرن بیستم پایدار نمی‌ماند.»
زویگ نخستین رویارویی‌اش با یکی از پناهندگان فراری از آلمان را بر فراز کوه‌های سالزبورگ و در حال به آب زدن برای رسیدن به اتریش، کوتاه زمانی بعد از رسیدن هیتلر به نخست‌وزیری اینگونه توصیف می‌کند: «ژنده، نزار و پریشان ... آنها پیشوایان فرار از وضعیتی ضد انسانی بودند که قرار بود سرتاسر زمین را در بر گیرد. اما حتی آن زمان نیز من متوجه نبودم که انعکاس زندگی خودم را باید در چهره‌های رنگ‌پریده پناهندگان بجویم و نمی‌دانستم که همه ما در نهایت قربانی سودای قدرت یک فرد می‌شویم.»
کانال «مجمع دیوانگان» @DivaneSara
#N022
منبع: نیویورکر (https://goo.gl/fSa7MV)
مترجم: امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - استفان زویگ پیش‌نویس خاطراتش «دنیای دیروز» را در تابستان ۱۹۴۱ نوشت. زمانی که تمامی اخبار، دنیا را در حال فرو رفتن در تاریکی نشان می‌داد. فرانسه دوست‌داشتنیِ زویگ به دست نازی‌ها افتاده بود و حمله به انگستان در ماهِ میِ همان سال به اوج شدت خود رسیده بود. واحدهای سیار کشتار هیتلر پشت ارتش حرکت می‌کردند و با همدستی شهروندان معمولی به قتل عام یهودیان می‌پرداختند.
زویگ اولین باری که نام هیتلر را شنیده بود به خاطر نداشت. هم‌زمان با صعود هیتلر، او هم در اوج دوران کاری‌اش بود. پیوسته از همبستگی بین کشورهای اروپایی حمایت می‌کرد و خواهان تأسیس دانشگاهی اروپایی و برنامه‌ای برای تبادل چرخشی دانشجویان بود تا در معرض جوامع، نژادها و ادیان متنوع قرار گیرند. در عین حال از ناسیونالیسم و نژادپرستی به جا مانده از جنگ جهانی اول آگاه بود و می‌دانست مرارت‌های اقتصادی و حقارتی که شهروندان آلمانی بعد از معاهده ورسای متحمل شده‌اند، خشم و نفرتی به وجود آورده که می‌تواند به پروژه‌هایی افراطی و خونین بینجامد.
زویگ همچنین متوجه منابع مالی و نظم مشهودِ اجتماعات سوسیالیست‌های ملی بود. او در مسافرت‌هایش به مرزهای آلمان، «گروه‌هایی متعدد از جوانان دیده بود که با نشان صلیب شکسته‌ای بر آستین رژه می‌رفتند.» او سوسیالیست‌های ملی‌گرا را بعد از شکست هیتلر در کودتای ۱۹۲۳ از یاد برد. با این که تا انتخابات ۱۹۳۰ آرای‌شان از یک به شش میلیون رسیده بود. حتی در آن زمان نیز، بی‌توجه به اینکه این حمایت مردمی چه در آستین می‌پروراند، شور و شوق مبرز در انتخابات را می‌ستود. او خمودگی سیاست‌مداران قدیمی دموکرات را دلیل پیروزی حزب نازی می‌دانست و نتیجه آن را «انقلاب نابخردانه اما اساسا مفید جوانان علیه آهستگی و تردید سیاست» توصیف می‌کرد.
زویگ در خاطراتش خود و دیگر هم‌فکرانش را در این اشتباه محاسباتی بی‌تقصیر نمی‌داند. «نویسندگانِ کمی که زحمتِ خواندن کتاب هیتلر را به خود داده بودند، نثر مشعشع و گزافه‌گویش را مسخره می‌کردند به جای آنکه روی برنامه‌‌هایش متمرکز شوند.» حتی سال ۱۹۳۰، «روزنامه‌های بزرگ دموکرات، به جای هشدار به خوانندگان‌شان، آنها را از شکست حتمی جنبش هیتلر اقناع می‌کردند.» روشن‌فکران، مغرور از سطح آموزش خود، نمی‌توانستند بپذیرند که «دست‌هایی پشت پرده» برای این «آشوب‌گر سالن‌های آبجوخوری» پشتیبانان زیادی فراهم کرده چرا که اعتقاد داشتند در آلمان قانون بر بنیانی محکم استوار شده است، اکثریت پارلمان مخالف هیتلر است و از «آزادی و حقوق هر شهروندی در قانون اساسی» حفاظت میشود.
فرافکنی نقشی اساسی در فرسایش وجدان دنیا دارد. زویگ توضیح می‌دهد که چگونه فرافکنیِ خیزانِ جنگ جهانی اول، روزنامه‌ها، مجلات و رادیو را اشباع و احساسات و درک مخاطب را نابود می‌کرد. او در توضیح سلامتِ جنبشی که بعد از اعتراض هنرمندی به جنگ در پاییز ۱۹۱۴ شروع شد، می‌نویسد: «کلمه هنوز قدرت داشت. دروغِ سازمان‌دهی شده و فرافکنی هنوز آن را از پای در نیاورده بود.» اما هیتلر «دروغ را به ضایعه‌ای طبیعی» و «انسانی نبودن را به قانون» تبدیل کرد. سال ۱۹۳۹ زویگ می‌نویسد «حتی یک نویسنده پیدا نمی‌شود که اعلامیه‌اش کوچکترین تأثیری داشته باشد ... هیچ کتاب، جزوه، مقاله و شعری نیست که بتواند حرکت هیتلر به سمت جنگ را متوقف کند».
فرافکنی هسته حامی هیتلر را برافروخته می‌کرد، پوششی برای ظالمانه‌ترین اعمالش بود، مرز حقیقت با خیال‌اندیشی را از بین می‌برد و اصرار اروپایی‌ها برای رسیدن به قطع‌نامه‌ای صلح‌آمیز برای رفع این بحران، تمامی تردیدهای منطقی را در نطفه خفه می‌کرد. «کافی بود هیتلر کلمه «صلح» را به زبان بیاورد تا روزنامه‌ها به شوق بیایند، تمامی اعمال گذشته‌اش فراموش شود و دیگر نپرسند که چرا آلمان تا بن دندان مسلح میشود؟» شایعاتی از ارودگاه‌های کار اجباری و تالارهایی مخفی به گوش می‌رسید که در آن بی‌گناهان بدون دادگاه ناپدید می‌شدند، اما کسی باور نمی‌کرد که وضعیت جدید ادامه یابد. آنها فکر می‌کردند «این تنها انفجاری از خشمی کنترل‌نشده است و چنین چیزی در قرن بیستم پایدار نمی‌ماند.»
زویگ نخستین رویارویی‌اش با یکی از پناهندگان فراری از آلمان را بر فراز کوه‌های سالزبورگ و در حال به آب زدن برای رسیدن به اتریش، کوتاه زمانی بعد از رسیدن هیتلر به نخست‌وزیری اینگونه توصیف می‌کند: «ژنده، نزار و پریشان ... آنها پیشوایان فرار از وضعیتی ضد انسانی بودند که قرار بود سرتاسر زمین را در بر گیرد. اما حتی آن زمان نیز من متوجه نبودم که انعکاس زندگی خودم را باید در چهره‌های رنگ‌پریده پناهندگان بجویم و نمی‌دانستم که همه ما در نهایت قربانی سودای قدرت یک فرد می‌شویم.»
کانال «مجمع دیوانگان» @DivaneSara
The New Yorker
When It’s Too Late to Stop Fascism, According to Stefan Zweig
I wonder how far along the scale of moral degeneration Zweig would judge America to be in its current state.
Rohani Happy Campaign
#پادکست: «بحث نکن، ترانه بخوان»
یادداشت «آرمان امیری» @ArmanParian
کانال تلگرامی «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
یادداشت «آرمان امیری» @ArmanParian
کانال تلگرامی «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
این پرونده هنوز ناتمام است
#A108
آرمان امیری @ArmanParian- اختلاف نظر بر سر صلاحیت محمود احمدی‌نژاد چه پیش و چه پس از اعلام نظر شورای نگهبان بحث‌برانگیز بود و هست. بخش عمده اصول‌گرایان که در این مورد کاملا سکوت کردند. شاید به این امید که افکار عمومی هرگونه پیوند گذشته آنان با احمدی‌نژاد و البته اشتیاق امروزشان به حذف او را فراموش کنند. چند چهره از این اردوگاه نیز طاقت نیاوردند و خواستار رد صلاحیت او شدند. در نقطه مقابل، اغلب اصلاح‌طلبان تلاش کردند تا در تداوم شعار فضای باز سیاسی، حتی از تایید صلاحیت احمدی‌نژاد هم حمایت کنند. با این حال، به باور من، حتی این ژست آزادی‌خواهی نیز ناپخته، خام و بی‌معنا بود.
حتی اگر نمایش مضحک صدها ثبت‌نام کننده نامربوط صدای گلایه خاص و عام را به هوا بلند نکرده بود، صرف همان دوران سیاه ریاست احمدی‌نژاد می‌توانست برای هر ناظر خردمندی یادآوری کند که دموکراسی مستقیم تا چه حد در برابر خطر پوپولیسم آسیب‌پذیر است. تقلیل دادن مفهوم فراگیر و چند لایه دموکراسی به «انتخاب مستقیم»، بزرگترین ضربه به فرآیند دشوار نهادینه شدن دموکراسی است.
مروری ساده به مدل‌های پیشرفته دموکراسی‌های جهان نشان می‌دهد که در هر کشور، تدابیری تکمیلی برای تعمیق ساز و کار ابتدایی «آرای مستقیم» اندیشیده شده؛ از نظام‌های پارلمانی که انتخاب نخست‌وزیر را به دموکراسی غیرمستقیم مجلس واگذار کرده‌اند، تا نظام‌های حزبی که شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری را منوط به عبور از هفت‌خوان پیچیده احزاب کرده‌اند. در کشور ما اما، تنها فیلتر موجود، نهادی غیرانتخابی و غالبا غیرپاسخگوی شورای نگهبان است.
در این مدت، غالب نظرات موافق یا مخالف تایید صلاحیت احمدی‌نژاد، از سطح یک مصداق شخصی فراتر نرفتند. با این روال، اگر بنابر صداقت و وحدت روحیه بود، تمامی موافقان یا مخالفان باید در مورد تک‌تک دیگر نامزدهای شاخص نیز اظهار نظر می‌کردند و مثلا می‌پرسیدند مصطفی کواکبیان چرا تایید نشد؟ یا چطور غرضی که دور قبل تایید شده بود این‌بار رد صلاحیت شد؟
به باور من، بحث رد شدن یا تایید کردن هر نامزدی، تا وقتی به این صورت «سلیقه‌ای» انجام شود هیچ گونه اعتباری ندارد. مادام که شورای نگهبان خود را موظف نداند که دلایل رد صلاحیت نامزدها را اعلام کند، معترضان به تصمیم شورا به همان میزان محق هستند که مدافعان آن. از این روی، اگر اصلاح‌طلبان نیز می‌خواهند هم قوانین و نهادهای کشور را به رسمیت بشناسند و هم در چهارچوب اصل کلی «دفاع از حق مشارکت سیاسی» اعلام موضع کنند، بهتر است اظهار نظر در مورد مصادیقی که اصلا دلیلش اعلام نشده را متوقف کرده و دقیقا بر روی اصل ساز و کار رد صلاحیت‌ها تمرکز کنند.
رد صلاحیت احمدی‌نژاد شاید شخص او را برای مدتی از قدرت دور نگه دارد، اما در مسیر پیشگیری و تداوم سنت نامیمون «احمدی‌نژادیسم» هیچ کمکی نمی‌کند. پس چه اصلاح‌طلبان، چه اصول‌گرایان و چه حتی مسوولان شورای نگهبان، اگر به واقع می‌خواهند به مصلحت خود و کشور عمل کنند، بهتر است بر روی لزوم انتشار دلایل رد صلاحیت احمدی‌نژاد تمرکز کنند. اگر حضور او به کشور آسیبی وارد کرده (که به شخصه گمان می‌کنم کرده) باید توضیحات این مساله به صورت شفاف در اختیار افکار عمومی قرار گیرد.
هشت سال پیش، میرحسین موسوی در گفت‌وگویی با سایت کلمه تصریح کرده بود: «گسترش آگاهی‌ها، استراتژی اصلی جنبش است. باید متواضع باشیم. هدف آن نیست که تغییرات ناشی از این استراتژی حتما بدست سبزها اتفاق بیفتد. سبز بودن یعنی خود در میان نبودن و خودخواه نبودن». goo.gl/U9ciDK
حال که سرانجام، شورای نگهبان قبول زحمت کرده که کار ناتمام سبزها و اصلاح‌طلبان را در «نه گفتن» به احمدی‌نژاد تکمیل کند، به شخصه از تصمیم‌شان استقبال می‌کنم و این را گامی در مسیر عقلانیت نظام می‌دانم. با این حال، همچنان با معیار قرار دادن «گسترش آگاهی‌ها» گمان می‌کنم این پرونده ناتمام باقی مانده است و اتفاقا مختومه شدن آن تنها به دست اعضای شورای نگهبان ممکن است. در طول این سال‌ها منتقدان تمام تلاش خود را در آگاهی‌بخشی نسبت به خطر «احمدی‌نژادیسم» به کار بسته‌اند. حالا این مقامات حکومتی هستند که باید گام نهایی را بردارند و به مردم توضیح بدهند که چه مصلحتی آنان را به کوتاه کردن دست احمدی‌نژاد از قدرت متقاعد ساخته است. اگر بتوانیم از این اولویت «اجرای بدون تنازل و البته شفاف قانون اساسی» عبور کنیم، آن وقت دیر یا زود فرصت به برداشتن گام بعدی خواهد رسید تا نهاد دروازه‌بان انتخاباتی را به نهادی انتخابی با قواعدی کاملا شفاف و مورد توافق بدل کنیم.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A108
آرمان امیری @ArmanParian- اختلاف نظر بر سر صلاحیت محمود احمدی‌نژاد چه پیش و چه پس از اعلام نظر شورای نگهبان بحث‌برانگیز بود و هست. بخش عمده اصول‌گرایان که در این مورد کاملا سکوت کردند. شاید به این امید که افکار عمومی هرگونه پیوند گذشته آنان با احمدی‌نژاد و البته اشتیاق امروزشان به حذف او را فراموش کنند. چند چهره از این اردوگاه نیز طاقت نیاوردند و خواستار رد صلاحیت او شدند. در نقطه مقابل، اغلب اصلاح‌طلبان تلاش کردند تا در تداوم شعار فضای باز سیاسی، حتی از تایید صلاحیت احمدی‌نژاد هم حمایت کنند. با این حال، به باور من، حتی این ژست آزادی‌خواهی نیز ناپخته، خام و بی‌معنا بود.
حتی اگر نمایش مضحک صدها ثبت‌نام کننده نامربوط صدای گلایه خاص و عام را به هوا بلند نکرده بود، صرف همان دوران سیاه ریاست احمدی‌نژاد می‌توانست برای هر ناظر خردمندی یادآوری کند که دموکراسی مستقیم تا چه حد در برابر خطر پوپولیسم آسیب‌پذیر است. تقلیل دادن مفهوم فراگیر و چند لایه دموکراسی به «انتخاب مستقیم»، بزرگترین ضربه به فرآیند دشوار نهادینه شدن دموکراسی است.
مروری ساده به مدل‌های پیشرفته دموکراسی‌های جهان نشان می‌دهد که در هر کشور، تدابیری تکمیلی برای تعمیق ساز و کار ابتدایی «آرای مستقیم» اندیشیده شده؛ از نظام‌های پارلمانی که انتخاب نخست‌وزیر را به دموکراسی غیرمستقیم مجلس واگذار کرده‌اند، تا نظام‌های حزبی که شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری را منوط به عبور از هفت‌خوان پیچیده احزاب کرده‌اند. در کشور ما اما، تنها فیلتر موجود، نهادی غیرانتخابی و غالبا غیرپاسخگوی شورای نگهبان است.
در این مدت، غالب نظرات موافق یا مخالف تایید صلاحیت احمدی‌نژاد، از سطح یک مصداق شخصی فراتر نرفتند. با این روال، اگر بنابر صداقت و وحدت روحیه بود، تمامی موافقان یا مخالفان باید در مورد تک‌تک دیگر نامزدهای شاخص نیز اظهار نظر می‌کردند و مثلا می‌پرسیدند مصطفی کواکبیان چرا تایید نشد؟ یا چطور غرضی که دور قبل تایید شده بود این‌بار رد صلاحیت شد؟
به باور من، بحث رد شدن یا تایید کردن هر نامزدی، تا وقتی به این صورت «سلیقه‌ای» انجام شود هیچ گونه اعتباری ندارد. مادام که شورای نگهبان خود را موظف نداند که دلایل رد صلاحیت نامزدها را اعلام کند، معترضان به تصمیم شورا به همان میزان محق هستند که مدافعان آن. از این روی، اگر اصلاح‌طلبان نیز می‌خواهند هم قوانین و نهادهای کشور را به رسمیت بشناسند و هم در چهارچوب اصل کلی «دفاع از حق مشارکت سیاسی» اعلام موضع کنند، بهتر است اظهار نظر در مورد مصادیقی که اصلا دلیلش اعلام نشده را متوقف کرده و دقیقا بر روی اصل ساز و کار رد صلاحیت‌ها تمرکز کنند.
رد صلاحیت احمدی‌نژاد شاید شخص او را برای مدتی از قدرت دور نگه دارد، اما در مسیر پیشگیری و تداوم سنت نامیمون «احمدی‌نژادیسم» هیچ کمکی نمی‌کند. پس چه اصلاح‌طلبان، چه اصول‌گرایان و چه حتی مسوولان شورای نگهبان، اگر به واقع می‌خواهند به مصلحت خود و کشور عمل کنند، بهتر است بر روی لزوم انتشار دلایل رد صلاحیت احمدی‌نژاد تمرکز کنند. اگر حضور او به کشور آسیبی وارد کرده (که به شخصه گمان می‌کنم کرده) باید توضیحات این مساله به صورت شفاف در اختیار افکار عمومی قرار گیرد.
هشت سال پیش، میرحسین موسوی در گفت‌وگویی با سایت کلمه تصریح کرده بود: «گسترش آگاهی‌ها، استراتژی اصلی جنبش است. باید متواضع باشیم. هدف آن نیست که تغییرات ناشی از این استراتژی حتما بدست سبزها اتفاق بیفتد. سبز بودن یعنی خود در میان نبودن و خودخواه نبودن». goo.gl/U9ciDK
حال که سرانجام، شورای نگهبان قبول زحمت کرده که کار ناتمام سبزها و اصلاح‌طلبان را در «نه گفتن» به احمدی‌نژاد تکمیل کند، به شخصه از تصمیم‌شان استقبال می‌کنم و این را گامی در مسیر عقلانیت نظام می‌دانم. با این حال، همچنان با معیار قرار دادن «گسترش آگاهی‌ها» گمان می‌کنم این پرونده ناتمام باقی مانده است و اتفاقا مختومه شدن آن تنها به دست اعضای شورای نگهبان ممکن است. در طول این سال‌ها منتقدان تمام تلاش خود را در آگاهی‌بخشی نسبت به خطر «احمدی‌نژادیسم» به کار بسته‌اند. حالا این مقامات حکومتی هستند که باید گام نهایی را بردارند و به مردم توضیح بدهند که چه مصلحتی آنان را به کوتاه کردن دست احمدی‌نژاد از قدرت متقاعد ساخته است. اگر بتوانیم از این اولویت «اجرای بدون تنازل و البته شفاف قانون اساسی» عبور کنیم، آن وقت دیر یا زود فرصت به برداشتن گام بعدی خواهد رسید تا نهاد دروازه‌بان انتخاباتی را به نهادی انتخابی با قواعدی کاملا شفاف و مورد توافق بدل کنیم.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
شرکای احمدی‌نژاد را از یاد نبرده‌ایم
#N023
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N- سه سال پیش با یک ساله شدن عمر دولت، با انتقاداتی از جنس «اینا همشون سر و ته یک کرباسن» روبرو بودیم. سه سال پیش در بررسی کارنامه یک ساله دولت روحانی نوشتم:
۱- سه هزار دانشجو در طول شش سال پایانی دولت احمدی‌نژاد ستاره‌دار شدند. مردان روحانی در وزارت علوم بخش بزرگی از این سه هزار نفر را ظرف چند ماه به دانشگاه برگرداندند.
۲- مسکن مهر، سهام عدالت و وام‌های بی‌حساب و کتاب دولت دهم کشور را دچار بحران کرده‌بود. مسکن مهر آب و برق نداشت. سهام عدالت ضرر می‌کرد و وام‌هایی که برای اشتغال داده شده‌بود خرج خرید خانه و ماشین شد. این نتیجه هشت سال مدیریت احمدی‌نژاد بود. نتیجه یک سال فعالیت دولت، بیمه سلامت بود که در شرایط تحریم به داد جان بخشی بزرگی از ایرانیان رسید.
۳- یارانه‌های بی‌حساب کشور را ورشکست کرده بود. قیمت خوراک و اساسی‌ترین کالاها با سرعت قیمت دلار بالا می‌رفت. صف‌های طویل توزیع مرغ و برنج دولتی در دولت احمدی‌نژاد صحنه زد و خورد بود. در حالی که حسن روحانی به خاطر خدشه به کرامت انسانی مردم در صفوف توزیع کالاهای اساسی عذرخواهی می‌کرد.
۴- «وی ماست نیوک آیرن». این صدایی بود که در کنگره و تلویزیون آمریکا به گوش می‌رسید. مذاکرات غیر فلسفی شروع شد و چهارچوب برنامه جامع اقدام مشترک در عرض یک سال به نتیجه رسید. گزینه نظامی دیگر بالای سرمان نبود.
۵- احمدی‌نژاد بانک مرکزی را از آماردهی منع می‌کرد تا نرخ رشد اقتصادیِ منفی دو درصدی پنهان بماند. گزارش‌های مرکز آمار هم برای شایعه جلوه دادن تورم چهل درصدی محرمانه اعلام شد. در سالگرد انتخاب دولت روحانی کم‌کم آن چه هشت سال بر این کشور گذشته بود، معلوم می‌شد.
سه سال دیگر هم گذشته است. برجام امضا شده و اجرا میشود. تحریم‌های غیرانسانی ملغی شده‌اند و حالا اصول‌گرایان مخالف دولت، امنیت جان مسافران را تجمل‌گرایی جار می‌زنند! دانشگاه‌ها به آرامش بازگشته‌اند و دانشجویان توانسته‌اند دوباره به فعالیت سیاسی بپردازند. به جای تحریم هرچه بیشتر اینترنت، دولت جدید توانسته از حق دسترسی میلیون‌ها ایرانی به یک شبکه اجتماعی مانند تلگرام دفاع کند. نرخ رشد اقتصادی دیگر محرمانه نیست و از اعداد منفی بیرون آمده است. تورم چهل درصدی مهار شده و کشور با بحران توزیع خوراک مواجه نیست.
اما آنچه بر این کشور گذشته بود هم روشن‌تر شده است. با حمایت دائمی اصول‌گرایان، فساد دولت به حدی بی‌سابقه رسیده بود چنان‌که نزدیکان محمود احمدی‌نژاد هنوز هم به دادگاه و زندان رفت و آمد دارند و قوه قضاییه از مفتوح بودن پرونده احمدی‌نژاد خبر داده است. حقوق‌های نجومی در دولت روحانی افشا، پیگیری و متوقف شد در حالی که حجم فساد و قیمت دکل‌های تخیلی نفتی مورد توجه اصول‌گرایان نبود و «نجومی» توصیف نمی‌شد. آقای رئیسی نگران از بحران‌های پیش رو، برای نجات کشور آمده‌اند، اما آنچه بر این کشور گذشته ظاهرا باعث نگرانی ایشان نمی‌شده است.
این #تغییرات_ملموس نشان می‌دهند که انتخابات نباید به انتخاب بین بد و بدتر تقلیل داده شود. حدادعادل پیروزی روحانی را شکست خودشان در برابر شیطان می‌داند. او از یک لحاظ درست می‌گوید. تفاوت دولتی که او از آن حمایت می‌کرد و دولتی که امروز قدرت را در دست دارد به همین اندازه است. عملکرد روحانی در بخش‌های مختلف باعث شده همه ایرانیان سهم بیشتری از ایران داشته باشند. این سهم بزرگ‌تر به زندگانی ما که هشت سال نادیده گرفته شد، رونق بیشتری می‌دهد.
کانال «مجمع دیوانگان» @DivaneSara
#N023
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N- سه سال پیش با یک ساله شدن عمر دولت، با انتقاداتی از جنس «اینا همشون سر و ته یک کرباسن» روبرو بودیم. سه سال پیش در بررسی کارنامه یک ساله دولت روحانی نوشتم:
۱- سه هزار دانشجو در طول شش سال پایانی دولت احمدی‌نژاد ستاره‌دار شدند. مردان روحانی در وزارت علوم بخش بزرگی از این سه هزار نفر را ظرف چند ماه به دانشگاه برگرداندند.
۲- مسکن مهر، سهام عدالت و وام‌های بی‌حساب و کتاب دولت دهم کشور را دچار بحران کرده‌بود. مسکن مهر آب و برق نداشت. سهام عدالت ضرر می‌کرد و وام‌هایی که برای اشتغال داده شده‌بود خرج خرید خانه و ماشین شد. این نتیجه هشت سال مدیریت احمدی‌نژاد بود. نتیجه یک سال فعالیت دولت، بیمه سلامت بود که در شرایط تحریم به داد جان بخشی بزرگی از ایرانیان رسید.
۳- یارانه‌های بی‌حساب کشور را ورشکست کرده بود. قیمت خوراک و اساسی‌ترین کالاها با سرعت قیمت دلار بالا می‌رفت. صف‌های طویل توزیع مرغ و برنج دولتی در دولت احمدی‌نژاد صحنه زد و خورد بود. در حالی که حسن روحانی به خاطر خدشه به کرامت انسانی مردم در صفوف توزیع کالاهای اساسی عذرخواهی می‌کرد.
۴- «وی ماست نیوک آیرن». این صدایی بود که در کنگره و تلویزیون آمریکا به گوش می‌رسید. مذاکرات غیر فلسفی شروع شد و چهارچوب برنامه جامع اقدام مشترک در عرض یک سال به نتیجه رسید. گزینه نظامی دیگر بالای سرمان نبود.
۵- احمدی‌نژاد بانک مرکزی را از آماردهی منع می‌کرد تا نرخ رشد اقتصادیِ منفی دو درصدی پنهان بماند. گزارش‌های مرکز آمار هم برای شایعه جلوه دادن تورم چهل درصدی محرمانه اعلام شد. در سالگرد انتخاب دولت روحانی کم‌کم آن چه هشت سال بر این کشور گذشته بود، معلوم می‌شد.
سه سال دیگر هم گذشته است. برجام امضا شده و اجرا میشود. تحریم‌های غیرانسانی ملغی شده‌اند و حالا اصول‌گرایان مخالف دولت، امنیت جان مسافران را تجمل‌گرایی جار می‌زنند! دانشگاه‌ها به آرامش بازگشته‌اند و دانشجویان توانسته‌اند دوباره به فعالیت سیاسی بپردازند. به جای تحریم هرچه بیشتر اینترنت، دولت جدید توانسته از حق دسترسی میلیون‌ها ایرانی به یک شبکه اجتماعی مانند تلگرام دفاع کند. نرخ رشد اقتصادی دیگر محرمانه نیست و از اعداد منفی بیرون آمده است. تورم چهل درصدی مهار شده و کشور با بحران توزیع خوراک مواجه نیست.
اما آنچه بر این کشور گذشته بود هم روشن‌تر شده است. با حمایت دائمی اصول‌گرایان، فساد دولت به حدی بی‌سابقه رسیده بود چنان‌که نزدیکان محمود احمدی‌نژاد هنوز هم به دادگاه و زندان رفت و آمد دارند و قوه قضاییه از مفتوح بودن پرونده احمدی‌نژاد خبر داده است. حقوق‌های نجومی در دولت روحانی افشا، پیگیری و متوقف شد در حالی که حجم فساد و قیمت دکل‌های تخیلی نفتی مورد توجه اصول‌گرایان نبود و «نجومی» توصیف نمی‌شد. آقای رئیسی نگران از بحران‌های پیش رو، برای نجات کشور آمده‌اند، اما آنچه بر این کشور گذشته ظاهرا باعث نگرانی ایشان نمی‌شده است.
این #تغییرات_ملموس نشان می‌دهند که انتخابات نباید به انتخاب بین بد و بدتر تقلیل داده شود. حدادعادل پیروزی روحانی را شکست خودشان در برابر شیطان می‌داند. او از یک لحاظ درست می‌گوید. تفاوت دولتی که او از آن حمایت می‌کرد و دولتی که امروز قدرت را در دست دارد به همین اندازه است. عملکرد روحانی در بخش‌های مختلف باعث شده همه ایرانیان سهم بیشتری از ایران داشته باشند. این سهم بزرگ‌تر به زندگانی ما که هشت سال نادیده گرفته شد، رونق بیشتری می‌دهد.
کانال «مجمع دیوانگان» @DivaneSara