وظیفهای بر دوش بزرگان اصلاحات
#M014
محمد افخمی @Mohamad_Afkhami - فصل برداشت فرا رسیده است. این نویدی است که از اخبار تایید صلاحیت شوراها به گوش میرسد. نهالی که تنها دو سال پیش با نوشتن نام «تمامی افراد هر دو فهرست» کاشتیم، حالا به بر نشسته. نام بسیاری از اعضای «فهرست امید» برای ما ناشناخته بود و بی چشمپوشی از واقعیت، نوشتن نام برخیشان کاری تلخ؛ اما همان فهرست در کمتر از دو سال منجر به برگزاری انتخاباتی شده که از نظر گستردگی سلایق نامزدها تنها با انتخابات شورای شهر دوم قابل مقایسه است. تفاوت اینکه حالا بلوغ سیاسی ما نگاهی یک سره متفاوت به صندوقهای رای را رقم زده است.
هشت سال پیش ارادهای آهنین برای محروم کردن ما از حق حاکمیت بر سرنوشت خویش رخ نمود؛ اما صبور بودیم. آرام و گام به گام پیش آمدیم و سنگرها را یکی پس از دیگری پس گرفتیم. حال میتوان به جرات گفت آنانی که چنین راه دشواری را طی کردهاند بعید است به سادگی آن را رها کنند. با این حال و با وجود تمام دلگرمیای که از نگاه به گذشته ایجاد میشود، نباید با سهلانگاری مسیری برای اشتباهاتی پرهزینه هموار کرد.
بزرگترین خطری که میتواند تیشه به ریشه اعتماد میان مردم و اصلاحطلبان بزند، فساد است. زهر تلخی که میتواند تاثیر هر دستاورد دیگری را از بین ببرد. مجموعه فسادهای اداری گسترده در سالهای اخیر اعتماد مردم به سیاسیون را به حد هشدارآمیزی خدشهدار کرده است. اعتمادی اگر هست به مجموعهای کوچک از چهرههایی است که از امتحانهای سخت سربلند بیرون آمدهاند. گروهی که پیش از این با هزینههایی که دادهاند شرافت خود را ثابت کردهاند و نشان دادهاند که شایسته اعتماد مردم بودهاند. اینان برای اکثر ما «حجت اصلاحطلبی» به حساب میآیند: سیدمحمد خاتمی، مصطفی تاجزاده، بهزاد نبوی، عبدالله رمضانزاده، محسن صفایی فراهانی و ...
حالا بار دیگر چشم عمده رای دهندگان به همین چهرهها است. بدنه اصلاحات آماده است تا بار دیگر و بنابر اعتمادی که به چهرههای شناخته شده خود، دارد از لیست اصلاحطلبان حمایت کند و این بار سنگینی است. قطعا اصلاحات جریان بزرگی است متشکل از احزاب و چهرههای متکثر، اما آنچه مردم به اسم اصلاحطلبان میشناسند همان معدود چهرههایی است که مثل همیشه با پلاکارد سیدمحمد خاتمی شناخته میشوند. برای مردم معادلات و بده بستانها و محذوریتهای درونی این جریان اهمیت چندانی ندارد. بدنه اصلاحات تنها تضمینی میخواهد که دیگر مفاسد و کاستیهای شورای شهر قبلی تکرار نشود.
هشت سال پیش، میرحسین موسوی در بیانیه شماره ۹ خود آورد: «محرم دانستن ملت و شفافیت اطلاعات اولین قدم در راه مبارزه با فساد است». شاید یادآوری این عبارات بیش از هر زمان دیگر برای آن چهرههای معدودی که سند اصلاحطلبی به نامشان خورده ضروری باشد. تمام امید ما بدان است که برای به سرانجام رساندن بار سنگین اعتماد عمومی هر مصلحتسنجی ناگفتهای را کنار بگذارند. حالا بدیهیترین مطالبه ما از این عزیزان آن است که تنها بر فهرستی مهر تایید بزنند که شرافت و سلامت تکتک اعضای آن را به اندازه سلامت خود و به قیمت آبرو و شرافت خود قابل تایید بدانند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#M014
محمد افخمی @Mohamad_Afkhami - فصل برداشت فرا رسیده است. این نویدی است که از اخبار تایید صلاحیت شوراها به گوش میرسد. نهالی که تنها دو سال پیش با نوشتن نام «تمامی افراد هر دو فهرست» کاشتیم، حالا به بر نشسته. نام بسیاری از اعضای «فهرست امید» برای ما ناشناخته بود و بی چشمپوشی از واقعیت، نوشتن نام برخیشان کاری تلخ؛ اما همان فهرست در کمتر از دو سال منجر به برگزاری انتخاباتی شده که از نظر گستردگی سلایق نامزدها تنها با انتخابات شورای شهر دوم قابل مقایسه است. تفاوت اینکه حالا بلوغ سیاسی ما نگاهی یک سره متفاوت به صندوقهای رای را رقم زده است.
هشت سال پیش ارادهای آهنین برای محروم کردن ما از حق حاکمیت بر سرنوشت خویش رخ نمود؛ اما صبور بودیم. آرام و گام به گام پیش آمدیم و سنگرها را یکی پس از دیگری پس گرفتیم. حال میتوان به جرات گفت آنانی که چنین راه دشواری را طی کردهاند بعید است به سادگی آن را رها کنند. با این حال و با وجود تمام دلگرمیای که از نگاه به گذشته ایجاد میشود، نباید با سهلانگاری مسیری برای اشتباهاتی پرهزینه هموار کرد.
بزرگترین خطری که میتواند تیشه به ریشه اعتماد میان مردم و اصلاحطلبان بزند، فساد است. زهر تلخی که میتواند تاثیر هر دستاورد دیگری را از بین ببرد. مجموعه فسادهای اداری گسترده در سالهای اخیر اعتماد مردم به سیاسیون را به حد هشدارآمیزی خدشهدار کرده است. اعتمادی اگر هست به مجموعهای کوچک از چهرههایی است که از امتحانهای سخت سربلند بیرون آمدهاند. گروهی که پیش از این با هزینههایی که دادهاند شرافت خود را ثابت کردهاند و نشان دادهاند که شایسته اعتماد مردم بودهاند. اینان برای اکثر ما «حجت اصلاحطلبی» به حساب میآیند: سیدمحمد خاتمی، مصطفی تاجزاده، بهزاد نبوی، عبدالله رمضانزاده، محسن صفایی فراهانی و ...
حالا بار دیگر چشم عمده رای دهندگان به همین چهرهها است. بدنه اصلاحات آماده است تا بار دیگر و بنابر اعتمادی که به چهرههای شناخته شده خود، دارد از لیست اصلاحطلبان حمایت کند و این بار سنگینی است. قطعا اصلاحات جریان بزرگی است متشکل از احزاب و چهرههای متکثر، اما آنچه مردم به اسم اصلاحطلبان میشناسند همان معدود چهرههایی است که مثل همیشه با پلاکارد سیدمحمد خاتمی شناخته میشوند. برای مردم معادلات و بده بستانها و محذوریتهای درونی این جریان اهمیت چندانی ندارد. بدنه اصلاحات تنها تضمینی میخواهد که دیگر مفاسد و کاستیهای شورای شهر قبلی تکرار نشود.
هشت سال پیش، میرحسین موسوی در بیانیه شماره ۹ خود آورد: «محرم دانستن ملت و شفافیت اطلاعات اولین قدم در راه مبارزه با فساد است». شاید یادآوری این عبارات بیش از هر زمان دیگر برای آن چهرههای معدودی که سند اصلاحطلبی به نامشان خورده ضروری باشد. تمام امید ما بدان است که برای به سرانجام رساندن بار سنگین اعتماد عمومی هر مصلحتسنجی ناگفتهای را کنار بگذارند. حالا بدیهیترین مطالبه ما از این عزیزان آن است که تنها بر فهرستی مهر تایید بزنند که شرافت و سلامت تکتک اعضای آن را به اندازه سلامت خود و به قیمت آبرو و شرافت خود قابل تایید بدانند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
دوستان عزیز،
در یک پروژه مشترک، گروهی از روانشناسان دانشگاههای تهران و اوریگان آمریکا، قصد دارند با بررسی موضوع «غیرت»، این پدیده را بیشتر به جامعه روانشناسان جهان معرفی کنند. رویکرد این تحقیق، بنابر ضرورت فعالیت علمی، نه در جهت تحسین یا توجیه غیرت به عنوان امری پسندیده است و نه در جهت تقبیح آن به عنوان امری ناپسند. پژوهشگران تنها تلاش دارند از زبان زنان و مردان ایرانی بشنوند که «غیرت را چگونه تجربه کردهاند».
شرکت کنندگان، در ازای مشارکت در این پژوهش دانشگاهی و در میان گذاشتن تجربیات شخصی خود، تحلیلی جامع و مفصل از شخصیت خود بر اساس جدیدترین آزمون شخصیت، با عنوان «مدل ۱۵ گانه سلسله مراتبی شخصیت» دریافت خواهند کرد. این تحلیل شخصیتی شرکت کنندگان بلافاصله پس از اتمام پاسخگویی به سوالات در دسترسشان قرار خواهد گرفت.
دقت داشته باشید که برخلاف آزمونهای غیرعلمی و عامهپسند، پرسشنامههای دانشگاهی به نسبت مفصل هستند و پاسخگویی به آنها حدود ۳۰ الی ۴۰ دقیقه زمان میبرد. بنابراین لطفا پیش از اتخاذ تصمیم مشارکت اطمینان حاصل کنید که وقت کافی برای تکمیل پرسشنامه داشته باشید.
در صورت تمایل از طریق لینک زیر میتوانید در این پژوهش شرکت کنید. همچنین بسیار سپاسگذار خواهیم شد اگر با اشتراک گذاشتن این فراخوان در گروههای دیگر ما را در تکمیل این پژوهش علمی یاری کنید.
لینک پژوهش: https://goo.gl/2n3Q7f
با سپاس از شما
گروه پژوهشی خودشناخت
با همکاری کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
در یک پروژه مشترک، گروهی از روانشناسان دانشگاههای تهران و اوریگان آمریکا، قصد دارند با بررسی موضوع «غیرت»، این پدیده را بیشتر به جامعه روانشناسان جهان معرفی کنند. رویکرد این تحقیق، بنابر ضرورت فعالیت علمی، نه در جهت تحسین یا توجیه غیرت به عنوان امری پسندیده است و نه در جهت تقبیح آن به عنوان امری ناپسند. پژوهشگران تنها تلاش دارند از زبان زنان و مردان ایرانی بشنوند که «غیرت را چگونه تجربه کردهاند».
شرکت کنندگان، در ازای مشارکت در این پژوهش دانشگاهی و در میان گذاشتن تجربیات شخصی خود، تحلیلی جامع و مفصل از شخصیت خود بر اساس جدیدترین آزمون شخصیت، با عنوان «مدل ۱۵ گانه سلسله مراتبی شخصیت» دریافت خواهند کرد. این تحلیل شخصیتی شرکت کنندگان بلافاصله پس از اتمام پاسخگویی به سوالات در دسترسشان قرار خواهد گرفت.
دقت داشته باشید که برخلاف آزمونهای غیرعلمی و عامهپسند، پرسشنامههای دانشگاهی به نسبت مفصل هستند و پاسخگویی به آنها حدود ۳۰ الی ۴۰ دقیقه زمان میبرد. بنابراین لطفا پیش از اتخاذ تصمیم مشارکت اطمینان حاصل کنید که وقت کافی برای تکمیل پرسشنامه داشته باشید.
در صورت تمایل از طریق لینک زیر میتوانید در این پژوهش شرکت کنید. همچنین بسیار سپاسگذار خواهیم شد اگر با اشتراک گذاشتن این فراخوان در گروههای دیگر ما را در تکمیل این پژوهش علمی یاری کنید.
لینک پژوهش: https://goo.gl/2n3Q7f
با سپاس از شما
گروه پژوهشی خودشناخت
با همکاری کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
نابود کنندگان همزمان شادی و اشتغال
#A109
آرمان امیری @ArmanParian- در بازار داغ وعدههای انتخاباتی، شعار ایجاد اشتغال شاید بیش از دیگر شعارها مورد توجه افکار عمومی قرار بگیرد. وضعیت بیکاری در کشور نیاز به توضیح و تفسیر ندارد و همه با آن آشنا هستیم. احتمالا به همین دلیل هم رقبای دولت بیش از هر وعده دیگری روی کارآفرینی انگشت گذاشتهاند و از ارقامی سخن میگویند که حتی وعده تحققاش هم میتواند برای لحظاتی کام هر ایرانی را شیرین کند؛ اما معمولا چماق واقعیت از راه میرسد و در ذهن رای دهنده خردمند این پرسش شکل میگیرد که «با کدام طرح و برنامه اقتصادی قرار است شاهد چنین تحول عظیمی باشیم»؟
متاسفانه تا کنون هیچ برنامه مشخصی از جانب نامزدهای مدعی کارآفرینی منتشر نشده که قابلیت نقد و بررسی داشته باشد. پس در اینجا من فقط میخواهم به یک صنعت کلان اقتصادی و فرصت ممتاز برای کارآفرینی اشاره کنم که پیشاپیش میتوانیم اطمینان داشته باشیم هیچ جایی در برنامه اصولگرایان نخواهد داشت؛ چراکه آنان پیش از این نه تنها مخالفت خود را با آن اعلام کردهاند، بلکه تمام تلاش خود را برای ریشهکن ساختناش به کار بستهاند.
بنابر آمار ارائه شده از سوی «فدراسیون جهانی صنعت فونوگرافی»، در سال ۲۰۱۵، درآمد ۲۰ کشور اول جهان از صنعت موسیقی بالغ بر ۱۵ میلیارد دلار بوده است. (برای مقایسه یادآوری میشود که کل بودجه عمرانی کشور ما در سال ۹۶ تقریبا همین مقدار ۱۵ میلیارد دلار است) آمریکاییها در آن سال به تنهایی نزدیک به ۵ میلیارد دلار موسیقی فروختهاند. یعنی فقط فروش موسیقی در آمریکا با یک سوم کل بودجه عمرانی ما برابری میکند. فروش موسیقی انگلیسیها نیز حدود ۱.۵ میلیارد دلار بوده است. شاید تصور شود مزیت اصلی این دو کشور تولید موسیقی به زبان انگلیسی است که در اکثر جهان به فروش میرسد. پس لازم است یادآوری کنیم که اتفاقا رتبه دوم جدول به ژاپنیها تعلق دارد که بیش از ۲.۵ میلیارد دلار موسیقی فروختهاند و درآمد آلمانها هم از انگلستان بیشتر بوده است.
این صنعت میلیاردی موسیقی ابدا در قشر کوچک هنرمندان خواننده یا نوازنده خلاصه نمیشود. فقط در انگلستان بیش از ۱۱۱۰۰۰ نفر به مشاغل وابسته به صنعت موسیقی اشتغال دارند. کمپانیهای ضبط و توزیع موسیقی، تولیدکنندگان نوارها و دیسکهای فشرده، فروشندگان، کارگران تولید کننده و البته برگزار کننده و خلاصه هزار و یک جور مشاغل جانبی که از ضروریات این گردش مالی هستند همگی فرصت دارند تا از درآمدهای این صنعت کلان بهرهمند شوند. البته مشروط بر اینکه اساسا چنین صنعتی را به رسمیت بشناسیم!
فرهنگ و هنر و سنت ایرانی، از دیرباز با موسیقی عجین بوده و پیوند داشته است. کمتر کشوری در جهان وجود دارد که به قدمت ایرانزمین سازها و دستگاههای موسیقی مختص خودش را داشته باشد. حتی خردهفرهنگها و اقوام ایرانی هم موسیقی و ای بسا سازهای مختص خود را دارند. در مورد علاقه ایرانیان به موسیقی نیازی به توضیح این نگارنده نیست که مخاطب خود بهتر میتواند قضاوت کند. اما تمام این ظرفیتها زیر نگاه تنگنظرانه و رویکرد حذفی و سرکوبگر یک جریان خاص سیاسی در حال خفه شدن است.
تلاش برای حرام جلوه دادن موسیقی، ممنوع کردن کنسرتهای موسیقی و معادل دانستن آن با فساد اجتماعی، فقط تیشه اصولگرایان به ریشه صنعت اقتصادی موسیقی نیست؛ بلکه ضربات سنگینی هستند به ظرفیتهای زیست شاد ایرانیان. تلاشی برای انکار سبکی از زندگی ایرانی که قدمتی هزاران ساله دارد و در تار و پود روح مردمان این سرزمین ریشه دوانیده است.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A109
آرمان امیری @ArmanParian- در بازار داغ وعدههای انتخاباتی، شعار ایجاد اشتغال شاید بیش از دیگر شعارها مورد توجه افکار عمومی قرار بگیرد. وضعیت بیکاری در کشور نیاز به توضیح و تفسیر ندارد و همه با آن آشنا هستیم. احتمالا به همین دلیل هم رقبای دولت بیش از هر وعده دیگری روی کارآفرینی انگشت گذاشتهاند و از ارقامی سخن میگویند که حتی وعده تحققاش هم میتواند برای لحظاتی کام هر ایرانی را شیرین کند؛ اما معمولا چماق واقعیت از راه میرسد و در ذهن رای دهنده خردمند این پرسش شکل میگیرد که «با کدام طرح و برنامه اقتصادی قرار است شاهد چنین تحول عظیمی باشیم»؟
متاسفانه تا کنون هیچ برنامه مشخصی از جانب نامزدهای مدعی کارآفرینی منتشر نشده که قابلیت نقد و بررسی داشته باشد. پس در اینجا من فقط میخواهم به یک صنعت کلان اقتصادی و فرصت ممتاز برای کارآفرینی اشاره کنم که پیشاپیش میتوانیم اطمینان داشته باشیم هیچ جایی در برنامه اصولگرایان نخواهد داشت؛ چراکه آنان پیش از این نه تنها مخالفت خود را با آن اعلام کردهاند، بلکه تمام تلاش خود را برای ریشهکن ساختناش به کار بستهاند.
بنابر آمار ارائه شده از سوی «فدراسیون جهانی صنعت فونوگرافی»، در سال ۲۰۱۵، درآمد ۲۰ کشور اول جهان از صنعت موسیقی بالغ بر ۱۵ میلیارد دلار بوده است. (برای مقایسه یادآوری میشود که کل بودجه عمرانی کشور ما در سال ۹۶ تقریبا همین مقدار ۱۵ میلیارد دلار است) آمریکاییها در آن سال به تنهایی نزدیک به ۵ میلیارد دلار موسیقی فروختهاند. یعنی فقط فروش موسیقی در آمریکا با یک سوم کل بودجه عمرانی ما برابری میکند. فروش موسیقی انگلیسیها نیز حدود ۱.۵ میلیارد دلار بوده است. شاید تصور شود مزیت اصلی این دو کشور تولید موسیقی به زبان انگلیسی است که در اکثر جهان به فروش میرسد. پس لازم است یادآوری کنیم که اتفاقا رتبه دوم جدول به ژاپنیها تعلق دارد که بیش از ۲.۵ میلیارد دلار موسیقی فروختهاند و درآمد آلمانها هم از انگلستان بیشتر بوده است.
این صنعت میلیاردی موسیقی ابدا در قشر کوچک هنرمندان خواننده یا نوازنده خلاصه نمیشود. فقط در انگلستان بیش از ۱۱۱۰۰۰ نفر به مشاغل وابسته به صنعت موسیقی اشتغال دارند. کمپانیهای ضبط و توزیع موسیقی، تولیدکنندگان نوارها و دیسکهای فشرده، فروشندگان، کارگران تولید کننده و البته برگزار کننده و خلاصه هزار و یک جور مشاغل جانبی که از ضروریات این گردش مالی هستند همگی فرصت دارند تا از درآمدهای این صنعت کلان بهرهمند شوند. البته مشروط بر اینکه اساسا چنین صنعتی را به رسمیت بشناسیم!
فرهنگ و هنر و سنت ایرانی، از دیرباز با موسیقی عجین بوده و پیوند داشته است. کمتر کشوری در جهان وجود دارد که به قدمت ایرانزمین سازها و دستگاههای موسیقی مختص خودش را داشته باشد. حتی خردهفرهنگها و اقوام ایرانی هم موسیقی و ای بسا سازهای مختص خود را دارند. در مورد علاقه ایرانیان به موسیقی نیازی به توضیح این نگارنده نیست که مخاطب خود بهتر میتواند قضاوت کند. اما تمام این ظرفیتها زیر نگاه تنگنظرانه و رویکرد حذفی و سرکوبگر یک جریان خاص سیاسی در حال خفه شدن است.
تلاش برای حرام جلوه دادن موسیقی، ممنوع کردن کنسرتهای موسیقی و معادل دانستن آن با فساد اجتماعی، فقط تیشه اصولگرایان به ریشه صنعت اقتصادی موسیقی نیست؛ بلکه ضربات سنگینی هستند به ظرفیتهای زیست شاد ایرانیان. تلاشی برای انکار سبکی از زندگی ایرانی که قدمتی هزاران ساله دارد و در تار و پود روح مردمان این سرزمین ریشه دوانیده است.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
آیا میان رییسی و تفکر بهشی نسبتی هست؟
#A110
آرمان امیری @ArmanParian- سوم مهرماه ۱۳۵۸، مجلس خبرگان قانون اساسی، به ریاست آیتالله منتظری، موضوع بحث، پیشنهاد اصل ۳۸ قانون اساسی:
«هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا کسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار یا سوگند، مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است. متخلف از این اصل طبق قانون مجازات میشود»
منتظری: آقای مشکینی بفرمایید.
مشکینی: شکنجه به هر نحو برای گرفتن اقرار یا کسب اطلاع ممنوع است. ما معتقدیم که این یک امر غیراسلامی و غیرانسانی است و رای هم به این میدهیم ولی بعضی از مسائل باید مورد توجه قرار گیرد. مثل اینکه احتمالا چند نفر از شخصیتهای برجسته را ربودهاند و دو سه نفر هستند که میدانیم اینها از ربایندگان اطلاع دارند و اگر چند سیلی به آنها بزنند ممکن است کشف شود. آیا در چنین مواردی شکنجه ممنوع است؟
منتظری: کسب اطلاع راههایی دارد که بدون آن (شکنجه) هم میتوانند آن اطلاعات را به دست آورند.
مشکینی: اگر چند شکنجه اینطوری به او بدهند مطلب را میگوید. مثلا در واقعه استاد مطهری، یک فردی میشناسد که احتمالا ضارب چه کسی است. اگر به او بگویند تو گفتی میگوید نه.
منتظری: ضرر این کار بیش از نفعش است.
مشکینی: مساله دفع افسد به فاسد آیا در این مورد صدق ندارد با توجه به اینکه در گذشته هم وجود داشته است؟
بهشتی: آقای مشکینی، توجه بفرمایید مساله راه چیزی باز شدن است. به محض اینکه این راه باز شد و خواستند کسی را که متهم به بزرگترین جرمها باشد یک سیلی به او بزنند مطمئن باشید به داغ کردن همه افراد منتهی میشود. پس این راه را باید بست. یعنی اگر حتی ده نفر از افراد سرشناس ربوده شوند و این راه باز نشود جامعه سالمتر است.
منتظری: اگر گناهکاری آزاد شود بهتر از این است که بیگناهی گرفتار شود.
(مشروح مذاکرات مجلس خبرگان، جلد دوم، جلسه بیست و نه)
* * *
با آغاز شروع تبلیغات انتخاباتی، کمپین هواداران ابراهیم رییسی، تبلیغات گستردهای را برای ارائه یک تصویر توجیهپذیر از اعدامهای سال ۶۷ آغاز کردهاند. محوریت اصلی این تبلیغات آن است که با ارائه تصاویر یا گزارشهایی از جنایات تروریستی سازمان مجاهدین خلق، افکار عمومی را قانع کنند که اعدام اعضای آن گروه کاملا «به حق» صورت گرفته است. گمان نمیکنم هیچ کس در نفرت از جنایات تروریستی تردیدی داشته باشد. سازمان مجاهدین خلق برای مردم ایران رسواتر و منفورتر از آن است که بخواهیم کسی را متقاعد کنیم. اما انتقادی اگر بود و هست، انتقاد به رعایت نکردن نص صریح قانون اساسی و روح پیماننامههایی است که پس از انقلاب بستیم.
اولا که مساله سال ۶۷ تنها به اعضای سازمان مجاهدین محدود نمیشود و بسیاری از چپگرایان را هم شامل میشود. در ثانی، انتقاد آن نیست که چرا فردی به جرم قتل و جنایت محاکمه و محکوم به اعدام شده است. بحث آن است که چرا عدهای اصلا محاکمه نشدند؟ یا حتی بدتر؛ گروهی محاکمه و در سطح چند سال زندان محکوم شدند، اما به ناگاه و ای بسا پس از اتمام دوره محکومیت به جوخه اعدام سپرده شدند.
هواداران آقای رییسی، در راستای تولید یک وجهه انقلابی برای فردی که در سال ۵۷ فقط ۱۸ سال سن داشت، ایشان را «بهشتی زمان» معرفی میکنند. در نخستین گزارش زنده خبری با حضور آقای رییسی به چشم دیدیم که ایشان خود نیز علاقه وافری به ایجاد تشابه با شهید بهشتی دارند؛ اما به واقع چه نسبتی میان این منش و آن تفکر وجود دارد؟ چه فاصله بعیدی است میان آنکس که راضی به زدن «یک سیلی» برای نجات «بزرگان کشور» هم نبود، با آنکه کمپین تبلیغاتیاش اصرار دارد اعدامهایی گسترده را با ارائه چند تصویر ترور موجه جلوه دهند؟
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A110
آرمان امیری @ArmanParian- سوم مهرماه ۱۳۵۸، مجلس خبرگان قانون اساسی، به ریاست آیتالله منتظری، موضوع بحث، پیشنهاد اصل ۳۸ قانون اساسی:
«هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا کسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار یا سوگند، مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است. متخلف از این اصل طبق قانون مجازات میشود»
منتظری: آقای مشکینی بفرمایید.
مشکینی: شکنجه به هر نحو برای گرفتن اقرار یا کسب اطلاع ممنوع است. ما معتقدیم که این یک امر غیراسلامی و غیرانسانی است و رای هم به این میدهیم ولی بعضی از مسائل باید مورد توجه قرار گیرد. مثل اینکه احتمالا چند نفر از شخصیتهای برجسته را ربودهاند و دو سه نفر هستند که میدانیم اینها از ربایندگان اطلاع دارند و اگر چند سیلی به آنها بزنند ممکن است کشف شود. آیا در چنین مواردی شکنجه ممنوع است؟
منتظری: کسب اطلاع راههایی دارد که بدون آن (شکنجه) هم میتوانند آن اطلاعات را به دست آورند.
مشکینی: اگر چند شکنجه اینطوری به او بدهند مطلب را میگوید. مثلا در واقعه استاد مطهری، یک فردی میشناسد که احتمالا ضارب چه کسی است. اگر به او بگویند تو گفتی میگوید نه.
منتظری: ضرر این کار بیش از نفعش است.
مشکینی: مساله دفع افسد به فاسد آیا در این مورد صدق ندارد با توجه به اینکه در گذشته هم وجود داشته است؟
بهشتی: آقای مشکینی، توجه بفرمایید مساله راه چیزی باز شدن است. به محض اینکه این راه باز شد و خواستند کسی را که متهم به بزرگترین جرمها باشد یک سیلی به او بزنند مطمئن باشید به داغ کردن همه افراد منتهی میشود. پس این راه را باید بست. یعنی اگر حتی ده نفر از افراد سرشناس ربوده شوند و این راه باز نشود جامعه سالمتر است.
منتظری: اگر گناهکاری آزاد شود بهتر از این است که بیگناهی گرفتار شود.
(مشروح مذاکرات مجلس خبرگان، جلد دوم، جلسه بیست و نه)
* * *
با آغاز شروع تبلیغات انتخاباتی، کمپین هواداران ابراهیم رییسی، تبلیغات گستردهای را برای ارائه یک تصویر توجیهپذیر از اعدامهای سال ۶۷ آغاز کردهاند. محوریت اصلی این تبلیغات آن است که با ارائه تصاویر یا گزارشهایی از جنایات تروریستی سازمان مجاهدین خلق، افکار عمومی را قانع کنند که اعدام اعضای آن گروه کاملا «به حق» صورت گرفته است. گمان نمیکنم هیچ کس در نفرت از جنایات تروریستی تردیدی داشته باشد. سازمان مجاهدین خلق برای مردم ایران رسواتر و منفورتر از آن است که بخواهیم کسی را متقاعد کنیم. اما انتقادی اگر بود و هست، انتقاد به رعایت نکردن نص صریح قانون اساسی و روح پیماننامههایی است که پس از انقلاب بستیم.
اولا که مساله سال ۶۷ تنها به اعضای سازمان مجاهدین محدود نمیشود و بسیاری از چپگرایان را هم شامل میشود. در ثانی، انتقاد آن نیست که چرا فردی به جرم قتل و جنایت محاکمه و محکوم به اعدام شده است. بحث آن است که چرا عدهای اصلا محاکمه نشدند؟ یا حتی بدتر؛ گروهی محاکمه و در سطح چند سال زندان محکوم شدند، اما به ناگاه و ای بسا پس از اتمام دوره محکومیت به جوخه اعدام سپرده شدند.
هواداران آقای رییسی، در راستای تولید یک وجهه انقلابی برای فردی که در سال ۵۷ فقط ۱۸ سال سن داشت، ایشان را «بهشتی زمان» معرفی میکنند. در نخستین گزارش زنده خبری با حضور آقای رییسی به چشم دیدیم که ایشان خود نیز علاقه وافری به ایجاد تشابه با شهید بهشتی دارند؛ اما به واقع چه نسبتی میان این منش و آن تفکر وجود دارد؟ چه فاصله بعیدی است میان آنکس که راضی به زدن «یک سیلی» برای نجات «بزرگان کشور» هم نبود، با آنکه کمپین تبلیغاتیاش اصرار دارد اعدامهایی گسترده را با ارائه چند تصویر ترور موجه جلوه دهند؟
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
۴ دلیل برای آنکه قالیباف همیشه بازنده میشود
#A111
آرمان امیری @ArmanParian- در این یادداشت، ادعای «همیشه بازنده» بودن قالیباف، تا جایی که ناظر به شکستهای گذشته ایشان است جنبه تحلیلی دارد و در مورد انتخابات پیشرو وضعیت پیشبینی به خود میگیرد. در واقع سعی میشود از کارنامه گذشته ایشان روندی استخراج شود که به ما امکان تحلیل و پیشبینی میدهد. میخواهم به این سوال بپردازم که چرا قالیباف دو بار (سالهای ۸۴ و ۹۲) در شرایطی رقابتها را آغاز کرد که نظرسنجیها از اقبال مساعدی به او خبر میداد، اما در نهایت آرایی که کسب کرد هر بار کمتر از پیشبینیهای انجام شده بود؟
نخست: نداشتن خاستگاه رای مشخص
قالیباف نماینده هیچ یک از اقشار اجتماعی نبوده و نیست. نه اصولگرای سنتی، نه راست افراطی (احمدینژاد)، نه راست مدرن (روحانی یا کارگزاران) و نه طبیعتا جناح چپ و اصلاحطلبان. سردار سابق، همواره مورد حمایت بخشهایی از سپاه بوده که قصد ورود به اقتصاد را داشتهاند. این لایه نازک نهایتا همان ۴درصد مافیای اقتصادی کشور را تشکیل میدهد که هرچند میتواند در بازی قدرت از او حمایت کند، اما پایگاه قابل اتکایی برای آرای عمومی و مناصب انتخابی نخواهد بود.
دوم: نداشتن جامعه هدف و بندبازی میان سبدهای رای
نداشتن خاستگاه اجتماعی، بلافاصله به معضل دیگری منجر میشود که سرگیجه در انتخاب جامعه هدف است. قالیباف هیچ تصمیمش را نگرفت که دقیقا از کدام گروه میخواهد کسب رای کند؟ باب میل کدام اقشار اجتماعی باید شعار بدهد و کدام ژست را بگیرد؟ تلاش برای «انتخاب ژست» مختص نامزدهایی است که پیشینه مسلم و تثبیتشدهای ندارند. دیگر نامزدها همرنگ و متناسب با خاستگاه اجتماعی خود ظاهر میشوند اما قالیباف هر دوره باید تلاش کند یک چهره مشخص برای خودش انتخاب و ترسیم کند.
سردرگمی انتخاب جامعه هدف، با ضربه مهلک دیگری تکمیل میشود: «وسوسه مداوم برای نوک زدن به تمامی سبدهای رای»! قالیباف به صورت مداوم وسوسه میشود که به تمامی سبدهای رای ناخنکی بزند. در سال ۸۴ میتوانست نامزد مقتدر و کارآمد اصولگرایان به حساب آید و با چیزی حدود ۷ میلیون رای به دور دوم برود و برنده هم بشود؛ اما وسوسه شد که با گرفتن ژستی مدرن، در کنار عنوان «سردار» از مدل «دکتر خلبان» هم استفاده کند و به آرای طبقه متوسط (غالبا اصلاحطلب) هم حمله کند. نتیجه آنکه آرای پیادهنظام اصولگرا را هم از دست داد. بدنه معمول بسیج او را دیگر از جنس خودش ندانست و در آخرین روزها به سمت احمدینژاد گردش کرد.
در سال ۹۲، این بندبازی به اوج خود رسید. در جمع دانشجویان دانشگاه شریف مدعی مخالفت با خشونت در دوران صدارت نیروی انتظامی شد و در جمع دانشجویان بسیجی ادعا کرد که با قاطعیت و حتی فحاشی حکم تیر گرفته است. مردم این تذبذب را درک میکنند و باعث میشود هیچ گروهی از صمیم قلب به او اعتماد نکند.
سوم: مشاوران اجارهای!
قالیباف، به اسم کار علمی و با برنامه، همواره یک بدنه تشکیلاتی بسیار عریض و طویل را به عنوان تیم مشاوران به خدمت میگیرد. از ماهها قبل از انتخابات شروع به فعالیت میکند و با صرف هزینههای کلان میخواهد تا برایش برنامه و شعار تهیه کنند. ظاهرا این گرایش به مشاوران متخصص امر باید یک نقطه قوت باشد، اما مشکل اینجاست که «مشاوران اجارهای»، نه دلسوزی کافی دارند و نه میتوانند یک برنامه منسجم ارائه دهند. هر کس بنابر تصور و رویکرد خودش پیشنهادی میدهد که معمولا نتیجه نهاییشان پر از تعارض و تناقض از آب در میآید.
چهارم: شتابزدگی و شهوت قدرت
سن و سال قالیباف امروز در سطح یک سیاستمدار به نسبت جوان و البته جاافتاده است. از این نظر به ظاهر گزینه بسیار مناسبی برای انتخاب خوهد بود؛ اما مشکل اینجاست که او از ۱۲ سال پیش حمله به کرسی ریاستجمهوری را آغاز کرد! این شتابزدگی باعث شد که خیلی زود و در زمانی که ابدا فضایش مساعد نبود به سیبل حملات منتقدان بدل شود. سالها زیر ذرهبین قرار گرفته و حالا دیگر نمیتواند زیر بار سنگین این همه سال کارنامه و انتقاد کمر راست کند. این شتابزدگی را حتی در شیوههای مناظرات او نیز آشکارا میتوانیم ببینیم. برای حمله به رقبای خود چنان بیتاب و عجول عمل میکند که و معمولا هم با واکنشهایی ویرانگر مواجه میشود.
همه اینها یعنی، با گزینهای مواجه هستیم که هرچند بارها فرصت طلایی صعود در اختیارش قرار گرفت، اما در بهترین سالهای میانسالی احتمالا به یک مهره سوخته ابدی تبدیل شده است.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A111
آرمان امیری @ArmanParian- در این یادداشت، ادعای «همیشه بازنده» بودن قالیباف، تا جایی که ناظر به شکستهای گذشته ایشان است جنبه تحلیلی دارد و در مورد انتخابات پیشرو وضعیت پیشبینی به خود میگیرد. در واقع سعی میشود از کارنامه گذشته ایشان روندی استخراج شود که به ما امکان تحلیل و پیشبینی میدهد. میخواهم به این سوال بپردازم که چرا قالیباف دو بار (سالهای ۸۴ و ۹۲) در شرایطی رقابتها را آغاز کرد که نظرسنجیها از اقبال مساعدی به او خبر میداد، اما در نهایت آرایی که کسب کرد هر بار کمتر از پیشبینیهای انجام شده بود؟
نخست: نداشتن خاستگاه رای مشخص
قالیباف نماینده هیچ یک از اقشار اجتماعی نبوده و نیست. نه اصولگرای سنتی، نه راست افراطی (احمدینژاد)، نه راست مدرن (روحانی یا کارگزاران) و نه طبیعتا جناح چپ و اصلاحطلبان. سردار سابق، همواره مورد حمایت بخشهایی از سپاه بوده که قصد ورود به اقتصاد را داشتهاند. این لایه نازک نهایتا همان ۴درصد مافیای اقتصادی کشور را تشکیل میدهد که هرچند میتواند در بازی قدرت از او حمایت کند، اما پایگاه قابل اتکایی برای آرای عمومی و مناصب انتخابی نخواهد بود.
دوم: نداشتن جامعه هدف و بندبازی میان سبدهای رای
نداشتن خاستگاه اجتماعی، بلافاصله به معضل دیگری منجر میشود که سرگیجه در انتخاب جامعه هدف است. قالیباف هیچ تصمیمش را نگرفت که دقیقا از کدام گروه میخواهد کسب رای کند؟ باب میل کدام اقشار اجتماعی باید شعار بدهد و کدام ژست را بگیرد؟ تلاش برای «انتخاب ژست» مختص نامزدهایی است که پیشینه مسلم و تثبیتشدهای ندارند. دیگر نامزدها همرنگ و متناسب با خاستگاه اجتماعی خود ظاهر میشوند اما قالیباف هر دوره باید تلاش کند یک چهره مشخص برای خودش انتخاب و ترسیم کند.
سردرگمی انتخاب جامعه هدف، با ضربه مهلک دیگری تکمیل میشود: «وسوسه مداوم برای نوک زدن به تمامی سبدهای رای»! قالیباف به صورت مداوم وسوسه میشود که به تمامی سبدهای رای ناخنکی بزند. در سال ۸۴ میتوانست نامزد مقتدر و کارآمد اصولگرایان به حساب آید و با چیزی حدود ۷ میلیون رای به دور دوم برود و برنده هم بشود؛ اما وسوسه شد که با گرفتن ژستی مدرن، در کنار عنوان «سردار» از مدل «دکتر خلبان» هم استفاده کند و به آرای طبقه متوسط (غالبا اصلاحطلب) هم حمله کند. نتیجه آنکه آرای پیادهنظام اصولگرا را هم از دست داد. بدنه معمول بسیج او را دیگر از جنس خودش ندانست و در آخرین روزها به سمت احمدینژاد گردش کرد.
در سال ۹۲، این بندبازی به اوج خود رسید. در جمع دانشجویان دانشگاه شریف مدعی مخالفت با خشونت در دوران صدارت نیروی انتظامی شد و در جمع دانشجویان بسیجی ادعا کرد که با قاطعیت و حتی فحاشی حکم تیر گرفته است. مردم این تذبذب را درک میکنند و باعث میشود هیچ گروهی از صمیم قلب به او اعتماد نکند.
سوم: مشاوران اجارهای!
قالیباف، به اسم کار علمی و با برنامه، همواره یک بدنه تشکیلاتی بسیار عریض و طویل را به عنوان تیم مشاوران به خدمت میگیرد. از ماهها قبل از انتخابات شروع به فعالیت میکند و با صرف هزینههای کلان میخواهد تا برایش برنامه و شعار تهیه کنند. ظاهرا این گرایش به مشاوران متخصص امر باید یک نقطه قوت باشد، اما مشکل اینجاست که «مشاوران اجارهای»، نه دلسوزی کافی دارند و نه میتوانند یک برنامه منسجم ارائه دهند. هر کس بنابر تصور و رویکرد خودش پیشنهادی میدهد که معمولا نتیجه نهاییشان پر از تعارض و تناقض از آب در میآید.
چهارم: شتابزدگی و شهوت قدرت
سن و سال قالیباف امروز در سطح یک سیاستمدار به نسبت جوان و البته جاافتاده است. از این نظر به ظاهر گزینه بسیار مناسبی برای انتخاب خوهد بود؛ اما مشکل اینجاست که او از ۱۲ سال پیش حمله به کرسی ریاستجمهوری را آغاز کرد! این شتابزدگی باعث شد که خیلی زود و در زمانی که ابدا فضایش مساعد نبود به سیبل حملات منتقدان بدل شود. سالها زیر ذرهبین قرار گرفته و حالا دیگر نمیتواند زیر بار سنگین این همه سال کارنامه و انتقاد کمر راست کند. این شتابزدگی را حتی در شیوههای مناظرات او نیز آشکارا میتوانیم ببینیم. برای حمله به رقبای خود چنان بیتاب و عجول عمل میکند که و معمولا هم با واکنشهایی ویرانگر مواجه میشود.
همه اینها یعنی، با گزینهای مواجه هستیم که هرچند بارها فرصت طلایی صعود در اختیارش قرار گرفت، اما در بهترین سالهای میانسالی احتمالا به یک مهره سوخته ابدی تبدیل شده است.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
قالیباف را به خانه بفرستیم
#M015
محمد افخمی- @Mohamad_Afkhami
شاید نحوه ورود و وعدههای اولیه محمدباقر قالیباف برای شناختن تاکتیک انتخاباتی این بارش کافی نبود. اما مناظره دیروز نشان داد کمپینش را از اساس بر روی دروغ بسته است. بعد از بارها تکذیب تصمیم به شرکت در انتخابات، کاندیدا شد. منکر تشکیل ستاد شد و به فاصله چند ساعت رییس ستاد انتخاب کرد. در اولین صحبت انتخاباتی وعده ایجاد پنج میلیون شغل و دو نیم برابر کردن درآمد کشور را داد و کارنامهاش را شاهد ادعایش گرفت. وقتی میزان تخیلی بودن حرفهایش به رخش کشیده شد یک قدم جلوتر آمد که « به ازای هر یک میلیون تن در حوزه پتروشیمی قادریم ۲۰۰ هزار شغل مستقیم و ۴۰۰ هزار شغل غیر مستقیم ایجاد کنیم». وقتی گفتند در همین دولت ۸/۶ میلیون تن تولید پتروشیمی کشور افزایش یافته و با این حساب لابد ۵ میلیون شغل مستقیم و غیرمستقیم ایجاد شده، خود را به نشنیدن زد.
هنوز همه اینها دروغهای موردی بود. گفتمان کمپینش را ایستادگی «دربرابر چهار درصدی که خون نود و شش درصد مردم را میمکند» اعلام کرد. بدینسان، گام اول حلول روح محمود احمدینژاد در قالیباف تکمیل شد. شاید اگر کسی مدعی این میشد که در نظام رانتی ایران ۴٪ مردم انحصار امکانات را در اختیار دارند و ۹۶٪ مردم از امکانات محرومند، میشد ضمن پذیرش کلیت حرفش از او پرسید که ۹۶٪ را چگونه حساب کرده؟ آیا صرفا چون امسال سال ۹۶ بوده، این عدد ۹۶٪ شده و اگر سال ۹۷ بود ۹۷٪ میشد یا حساب و کتابی پشتش است؟ اما شنیدن این حرف از محمد باقر قالیباف که رانتخواریهای خودش و شرکایش و نمکپرودههایش در شهرداری تهران از کفر ابلیس معروفتر است امکان واکنشی جز حیرت به جا نمیگذارد. تو گویی آنچه در دوازده سال اخیر در تهران گذشته، از اساس مربوط به فرد دیگری بوده است. سردار خلبان که گویی باور دارد دروغ با تکرار تبدیل به واقعیت میشود، باز یک گام پیشتر میآید. در مناظره زنده چشم در چشم رییسجمهور از او نقل قول دروغ میآورد و چنان به دروغش باور دارد که خبری که دروغ بودن حرفش را اثبات میکند را پرینت میگیرد و تصمیم میگیرد همانجا از رویش بخواند. لابد به امید امداد غیبی که در ثانیه آخر متن خبر را تغییر دهد.
محمدباقر قالیباف در کمتر از چهار ساعت خاطره تمام هشت سال تقدیس و سروری وقاحت و دروغ در دوره محمود احمدینژاد را در وجود بینندگان زنده کرد. البته سزایش را هم به خوبی دید. آنچه خلبان همیشه ناتمام از نگاه به تجربه سلف راستینش احمدینژاد و تجربه انتخابات اخیر آمریکا و اروپا نیاموخته بود این بود که ریا و دروغ گفتن و وقاحت پیشگی هم ساز و کار و قواعد خودش را دارد و با مدیریت «جهادی» و استراتژی هیئتی نمیتوان به توفیقاتی رسید که الگوهایش بدانها دست یافتند. معلوم نیست چطور با خودش حساب کرده بود که اگر خودش درباره حضور سران حمله به سفارت عربستان در ستادش چیزی نگوید، لابد کسی متوجه نمیشود. یا مثلا حسن روحانی و اسحاق جهانگیری ناتوان از جواب دادن به دمدستیترین دروغها و ریاپیشگیهای او هستند. شاید اینها هم حاصل محاصره کردن خود توسط «۴ درصدیهایی» باشد که جز مجیز گفتن کاری نمیکنند و در نتیجه فرد باور میکند که واقعا چهره خللناپذیری برای خود ساخته است.
اما محمدباقر قالیباف چنان که نه در سال ۸۴ متوجه شد، نه در سال ۸۸ و نه در سال ۹۲، در اولین حضور مهمش در امسال باز هم متوجه نشد چقدر پیرهنی که دوخته برتنش زار میزند و گمان کرد دلیل ناکامیاش این است که به حد کافی وقاحت پیشه نکرده و با تقلید الفاظ میرحسین موسوی به مرحلهای رسید که بعید است حتی محمود احمدینژاد بدان رسیده باشد.
محمدباقر قالیباف دیروز به خوبی آنچه سزاوارش بود را از سوی حسن روحانی و اسحاق جهانگیری دریافت کرد اما باید اعتراف کرد با حرکت آخرش نمک به زخم عمیقی هشت ساله پاشید. نه تنها کشور دیگر توان و امکانی برای زنده شدن دوباره احمدینژادی دیگر را ندارد، که لیاقت ما مردم بیش از این است که ولو در مقیاس شهرداری تهران وادار به حضور چنین فردی و جریانش باشیم. با وجود همه هزینههایی که بر این ملت رفته است سزاوار نیست شهردار پایتخت این کشور کسی باشد که به خود اجازه چنین حضوری داده است.
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
#M015
محمد افخمی- @Mohamad_Afkhami
شاید نحوه ورود و وعدههای اولیه محمدباقر قالیباف برای شناختن تاکتیک انتخاباتی این بارش کافی نبود. اما مناظره دیروز نشان داد کمپینش را از اساس بر روی دروغ بسته است. بعد از بارها تکذیب تصمیم به شرکت در انتخابات، کاندیدا شد. منکر تشکیل ستاد شد و به فاصله چند ساعت رییس ستاد انتخاب کرد. در اولین صحبت انتخاباتی وعده ایجاد پنج میلیون شغل و دو نیم برابر کردن درآمد کشور را داد و کارنامهاش را شاهد ادعایش گرفت. وقتی میزان تخیلی بودن حرفهایش به رخش کشیده شد یک قدم جلوتر آمد که « به ازای هر یک میلیون تن در حوزه پتروشیمی قادریم ۲۰۰ هزار شغل مستقیم و ۴۰۰ هزار شغل غیر مستقیم ایجاد کنیم». وقتی گفتند در همین دولت ۸/۶ میلیون تن تولید پتروشیمی کشور افزایش یافته و با این حساب لابد ۵ میلیون شغل مستقیم و غیرمستقیم ایجاد شده، خود را به نشنیدن زد.
هنوز همه اینها دروغهای موردی بود. گفتمان کمپینش را ایستادگی «دربرابر چهار درصدی که خون نود و شش درصد مردم را میمکند» اعلام کرد. بدینسان، گام اول حلول روح محمود احمدینژاد در قالیباف تکمیل شد. شاید اگر کسی مدعی این میشد که در نظام رانتی ایران ۴٪ مردم انحصار امکانات را در اختیار دارند و ۹۶٪ مردم از امکانات محرومند، میشد ضمن پذیرش کلیت حرفش از او پرسید که ۹۶٪ را چگونه حساب کرده؟ آیا صرفا چون امسال سال ۹۶ بوده، این عدد ۹۶٪ شده و اگر سال ۹۷ بود ۹۷٪ میشد یا حساب و کتابی پشتش است؟ اما شنیدن این حرف از محمد باقر قالیباف که رانتخواریهای خودش و شرکایش و نمکپرودههایش در شهرداری تهران از کفر ابلیس معروفتر است امکان واکنشی جز حیرت به جا نمیگذارد. تو گویی آنچه در دوازده سال اخیر در تهران گذشته، از اساس مربوط به فرد دیگری بوده است. سردار خلبان که گویی باور دارد دروغ با تکرار تبدیل به واقعیت میشود، باز یک گام پیشتر میآید. در مناظره زنده چشم در چشم رییسجمهور از او نقل قول دروغ میآورد و چنان به دروغش باور دارد که خبری که دروغ بودن حرفش را اثبات میکند را پرینت میگیرد و تصمیم میگیرد همانجا از رویش بخواند. لابد به امید امداد غیبی که در ثانیه آخر متن خبر را تغییر دهد.
محمدباقر قالیباف در کمتر از چهار ساعت خاطره تمام هشت سال تقدیس و سروری وقاحت و دروغ در دوره محمود احمدینژاد را در وجود بینندگان زنده کرد. البته سزایش را هم به خوبی دید. آنچه خلبان همیشه ناتمام از نگاه به تجربه سلف راستینش احمدینژاد و تجربه انتخابات اخیر آمریکا و اروپا نیاموخته بود این بود که ریا و دروغ گفتن و وقاحت پیشگی هم ساز و کار و قواعد خودش را دارد و با مدیریت «جهادی» و استراتژی هیئتی نمیتوان به توفیقاتی رسید که الگوهایش بدانها دست یافتند. معلوم نیست چطور با خودش حساب کرده بود که اگر خودش درباره حضور سران حمله به سفارت عربستان در ستادش چیزی نگوید، لابد کسی متوجه نمیشود. یا مثلا حسن روحانی و اسحاق جهانگیری ناتوان از جواب دادن به دمدستیترین دروغها و ریاپیشگیهای او هستند. شاید اینها هم حاصل محاصره کردن خود توسط «۴ درصدیهایی» باشد که جز مجیز گفتن کاری نمیکنند و در نتیجه فرد باور میکند که واقعا چهره خللناپذیری برای خود ساخته است.
اما محمدباقر قالیباف چنان که نه در سال ۸۴ متوجه شد، نه در سال ۸۸ و نه در سال ۹۲، در اولین حضور مهمش در امسال باز هم متوجه نشد چقدر پیرهنی که دوخته برتنش زار میزند و گمان کرد دلیل ناکامیاش این است که به حد کافی وقاحت پیشه نکرده و با تقلید الفاظ میرحسین موسوی به مرحلهای رسید که بعید است حتی محمود احمدینژاد بدان رسیده باشد.
محمدباقر قالیباف دیروز به خوبی آنچه سزاوارش بود را از سوی حسن روحانی و اسحاق جهانگیری دریافت کرد اما باید اعتراف کرد با حرکت آخرش نمک به زخم عمیقی هشت ساله پاشید. نه تنها کشور دیگر توان و امکانی برای زنده شدن دوباره احمدینژادی دیگر را ندارد، که لیاقت ما مردم بیش از این است که ولو در مقیاس شهرداری تهران وادار به حضور چنین فردی و جریانش باشیم. با وجود همه هزینههایی که بر این ملت رفته است سزاوار نیست شهردار پایتخت این کشور کسی باشد که به خود اجازه چنین حضوری داده است.
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
با اصلاح مناظره، جلوی سنت نامیمون «دروغگویی» را بگیرید
#A112
آرمان امیری @ArmanParian- به پیوست فیلمی از مناظره باراک اوباما با سناتور میت رامنی ارسال میشود. (از اینجا: goo.gl/qt3JqM هم میتوانید ببینید) در دقیقه ۱:۲۴ از فیلم، سناتور رامنی خطاب به اوباما میگوید شما فلان جا چنین حرفی زدید. اوباما واکنشی نشان نمیدهد. رامنی سری به نشانه تایید پرسش تکان میدهد. اوباما به جای پاسخ، خطاب به مجری میگوید که ادعا را چک کند. مجری که تا این لحظه هیچ دخالتی نکرده، بنابر درخواست اوباما دخالت میکند و خطاب به رامنی میگوید که ایشان این حرف را نزده و توضیح میدهد که اوباما دقیقا چه گفته. مشخصا مجری با یک تیم کامل در پشت صحنه در ارتباط است و توانایی چک کردن هر ادعایی از جانب طرفین را دارد. نامزدها امکان طرح ادعای خلاف واقع ندارند. مخاطبان هم قرار نیست بین دو ادعای کاملا متضاد که طرفین مدام تکذیب میکنند گیج شوند. همه چیز صریح و واضح است. نامزدها باید بر روی حقایق گام بردارند و فقط در مورد برنامههایشان در مورد این حقایق رقابت کنند.
* * *
در هیچ کجای دنیا مجری مناظره نقش چوب خشک یا نهایتا تایمر را بازی نمیکند. او و البته تیم پشتیبان برگزاری، نماینده افکار عمومی و مخاطبان بیطرف برنامه هستند. پس باید بر روی «اطلاعات خام» ارائه شده نظارت کامل داشته باشند و اگر خبر نادرستی اعلام شد دخالت کرده و حرف صحیح را به مردم اعلام کنند. برای مثال، آمار تورم رسمی کشور یک عدد ثابت است که باید از جانب مراجع ذیصلاح اعلام شود. معنی ندارد که هر نامزدی بنابر مصحلت خودش یک عددی برای تورم اعلام کند. بعد هم هر یک از طرفین بروند در روزنامههای جناح خود مدعی شوند که طرف دیگر دروغ گفت!
سنت نامیمون دروغگویی نامزدها در کشور ما دقیقا محصول نقص در شیوه برگزاری مناظره است. متاسفانه مسوولین برگزاری مناظره در صدا و سیما، تعریفی ابتدایی و کودکانه از بیطرفی دارند. از نظر تلویزیون ملی ایران، بیطرفی مجری در آن است که اگر یک نامزدی به دیگری تهمت دروغ زد سکوت کند! این مساله نه تنها از لحاظ اخلاقی کاملا مردود است، بلکه اساسا مخل قضاوت صحیح شهروندان است.
با این روال نادرست از برگزاری مناظرهها، به جای اینکه مردم در جریان اصل حقایق قرار بگیرند و نامزدها هم موظف شوند راهکارهای خود برای مسائل عینی را مطرح کنند، شاهد وضعیتی هستیم که مدام ادعاهای متناقض ارائه میشود و مردم صرفا باید به این فکر باشند که کدام طرف در حال دروغگویی است! آیا برای کشور و ملت ما شرمآور نیست که جدال نامزدهای بالاترین ارکان اجراییاش به رقابت برای دروغگویی بدل شود؟
اگر مسوولین نظام میخواهند یک بار برای همیشه این جرثومه دروغگویی را ریشهکن کنند تا نه در این دوره و نه در هیچ دوره دیگری نامزدی با هدف «هرچه بیشتر دروغ گفتن» وارد انتخابات نشود، شیوه برگزاری انتخابات باید اصلاح شود. به صورت مصداقی، وقتی دو گزینه مطرح انتخابات (روحانی و قالیباف) دارند در مورد یک صفحه کاغذ یا یک ادعایی که تصویرش موجود است حرفهای متناقض میزنند، تیم برگزاری باید بخشی از وقت مردم (نه از وقت یک نامزد خاص) را به بررسی صحت و سقم ادعای طرح شده اختصاص میدادند و مثلا آن برگه را با صدای بلند برای همه میخواندند و البته در مورد صحت و سقماش هم اعتبارسنجی میکردند. این سادهترین و بدیهیترین وظیفه برگزار کنندگان است و سنت میمونی است که از این پس نه اینقدر بیاخلاقی در مناظره ببینیم و نه اینقدر مردم گیج شوند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A112
آرمان امیری @ArmanParian- به پیوست فیلمی از مناظره باراک اوباما با سناتور میت رامنی ارسال میشود. (از اینجا: goo.gl/qt3JqM هم میتوانید ببینید) در دقیقه ۱:۲۴ از فیلم، سناتور رامنی خطاب به اوباما میگوید شما فلان جا چنین حرفی زدید. اوباما واکنشی نشان نمیدهد. رامنی سری به نشانه تایید پرسش تکان میدهد. اوباما به جای پاسخ، خطاب به مجری میگوید که ادعا را چک کند. مجری که تا این لحظه هیچ دخالتی نکرده، بنابر درخواست اوباما دخالت میکند و خطاب به رامنی میگوید که ایشان این حرف را نزده و توضیح میدهد که اوباما دقیقا چه گفته. مشخصا مجری با یک تیم کامل در پشت صحنه در ارتباط است و توانایی چک کردن هر ادعایی از جانب طرفین را دارد. نامزدها امکان طرح ادعای خلاف واقع ندارند. مخاطبان هم قرار نیست بین دو ادعای کاملا متضاد که طرفین مدام تکذیب میکنند گیج شوند. همه چیز صریح و واضح است. نامزدها باید بر روی حقایق گام بردارند و فقط در مورد برنامههایشان در مورد این حقایق رقابت کنند.
* * *
در هیچ کجای دنیا مجری مناظره نقش چوب خشک یا نهایتا تایمر را بازی نمیکند. او و البته تیم پشتیبان برگزاری، نماینده افکار عمومی و مخاطبان بیطرف برنامه هستند. پس باید بر روی «اطلاعات خام» ارائه شده نظارت کامل داشته باشند و اگر خبر نادرستی اعلام شد دخالت کرده و حرف صحیح را به مردم اعلام کنند. برای مثال، آمار تورم رسمی کشور یک عدد ثابت است که باید از جانب مراجع ذیصلاح اعلام شود. معنی ندارد که هر نامزدی بنابر مصحلت خودش یک عددی برای تورم اعلام کند. بعد هم هر یک از طرفین بروند در روزنامههای جناح خود مدعی شوند که طرف دیگر دروغ گفت!
سنت نامیمون دروغگویی نامزدها در کشور ما دقیقا محصول نقص در شیوه برگزاری مناظره است. متاسفانه مسوولین برگزاری مناظره در صدا و سیما، تعریفی ابتدایی و کودکانه از بیطرفی دارند. از نظر تلویزیون ملی ایران، بیطرفی مجری در آن است که اگر یک نامزدی به دیگری تهمت دروغ زد سکوت کند! این مساله نه تنها از لحاظ اخلاقی کاملا مردود است، بلکه اساسا مخل قضاوت صحیح شهروندان است.
با این روال نادرست از برگزاری مناظرهها، به جای اینکه مردم در جریان اصل حقایق قرار بگیرند و نامزدها هم موظف شوند راهکارهای خود برای مسائل عینی را مطرح کنند، شاهد وضعیتی هستیم که مدام ادعاهای متناقض ارائه میشود و مردم صرفا باید به این فکر باشند که کدام طرف در حال دروغگویی است! آیا برای کشور و ملت ما شرمآور نیست که جدال نامزدهای بالاترین ارکان اجراییاش به رقابت برای دروغگویی بدل شود؟
اگر مسوولین نظام میخواهند یک بار برای همیشه این جرثومه دروغگویی را ریشهکن کنند تا نه در این دوره و نه در هیچ دوره دیگری نامزدی با هدف «هرچه بیشتر دروغ گفتن» وارد انتخابات نشود، شیوه برگزاری انتخابات باید اصلاح شود. به صورت مصداقی، وقتی دو گزینه مطرح انتخابات (روحانی و قالیباف) دارند در مورد یک صفحه کاغذ یا یک ادعایی که تصویرش موجود است حرفهای متناقض میزنند، تیم برگزاری باید بخشی از وقت مردم (نه از وقت یک نامزد خاص) را به بررسی صحت و سقم ادعای طرح شده اختصاص میدادند و مثلا آن برگه را با صدای بلند برای همه میخواندند و البته در مورد صحت و سقماش هم اعتبارسنجی میکردند. این سادهترین و بدیهیترین وظیفه برگزار کنندگان است و سنت میمونی است که از این پس نه اینقدر بیاخلاقی در مناظره ببینیم و نه اینقدر مردم گیج شوند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
YouTube
Best zingers from 2nd presidential debate
President Obama and Mitt Romney dispute various topics at the second presidential debate in New York.
Watch all of the debates LIVE at www.cnn.com/debates/
For more CNN videos, check out our YouTube channel at http://www.youtube.com/cnn
Or visit our site…
Watch all of the debates LIVE at www.cnn.com/debates/
For more CNN videos, check out our YouTube channel at http://www.youtube.com/cnn
Or visit our site…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بخشی از مناظره اوباما و رامنی
مربوط به یادداشت: با اصلاح مناظره، جلوی سنت نامیمون «دروغگویی» را بگیرید
#A112
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
مربوط به یادداشت: با اصلاح مناظره، جلوی سنت نامیمون «دروغگویی» را بگیرید
#A112
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
حالا نوبت «بازیهای مردانه» است
#A113
آرمان امیری @ArmanParian- سالها پیش متنی خواندم از «گور ویدال»، نویسنده آمریکایی. نوشته بود همه عمر دوست داشتم یک رمانی بخوانم که در آن زرتشت، بودا، کنفوسیوس و فلاسفه یونانی را در کنار هم قرار دهد. چون هیچ کسی این رمان را ننوشت، خودم ناچار شدم آن را بنویسم. (نقل به مضمون) آن زمان خواندن رمان تاریخی «آفرینش» تنها نتیجه مواجهه من با متن جناب گورویدال بود؛ اما خیلی زود مساله برایم عوض شد.
«ریچارد روورتی» اعتقاد داشت رمان بزرگترین کشف تمدن غرب است. او در مقاله «هایدگر، کوندرا، دیکنز» نشان میدهد که در برابر تصلب و محدودیت فلسفه، رمان تا چه میزان چندوجهی و بیانتهاست. به تعبیر روورتی، فلسفه به استبداد ختم میشود چرا که هر فیلسوف مدعی است حقیقت همان است که او کشف کرده؛ در برابر، رمان سنگ بنای آزادی و دموکراسی است، چرا که «هر رمان به ما میآموزد که جهان پیچیدهتر از آن است که ما فکر میکنیم». (این جمله از «میلان کوندرا» است) پس بر خلاف فلسفه که شما را به «تبعیت» از یافتههای فیلسوف دعوت میکند، رمان مخاطبش را به «مشارکت» فرا میخواند. حتی دهها قرن پیش از کوندرا و روورتی، «ارسطو» نیز اعتقاد داشت هنر به ذاتی از حقیقت جهان راه میبرد که فلسفه قاصر از درک آن است. نیچه تراژدی را آخرین سنگر در برابر نیهلیسم میدانست و هگل آن را آموزشگاهی اخلاقی، اما هیچ یک از این تحلیلهای فلسفی، دلیل من برای انتخاب رمان نبوده و نیست.
وسوسه آفرینش میتواند به اشکال گوناگون خود را بروز دهد. نیاز به بیان شدن میتواند به فوران شعر بینجامد. خوانشی زیباشناسانه از جهان میتواند در رنگهای نقاشی جلوه یابد یا به هیات مجسمه درآید. شور نوشتن اما یک گام فراتر است. شخصی نیست. انفرادی نیست. به همان میزان که تلاشی برای بیان خود است، همچنان دعوتی است به مشارکت. نویسنده به تنهایی نمیتواند تمامی ابعاد اثر خود را درک کرده و به ظهور برساند. تنها مشارکت فعال مخاطب است که پرده از لایههایی بر خواهد داشت که گاه در ضمیر خودآگاه خالق اثر نیز جایی نداشتهاند. هیچ رمانی خوب نخواهد بود مگر در دستان خوانندهای خوب. این وابستگی دوسویه خالق و مخاطب، نه تنها ویژگی، بلکه ظرفیت و حتی وجه ممیزه رمان است. من رمانهای زیادی خواندم و در خلالشان با نویسندگان زیادی همراه شدم. پای صحبتشان نشستم. گاه احساس همدلی کردم و گاه به جدل برخاستم. در نهایت به آنجا رسیدم که عطش آفرینش من نیز تنها با رمان فروکش خواهد کرد.
* * *
در بخش معرفی وبلاگ «مجمع دیوانگان» نوشتهام: «من شیفته ادبیات و هنر هستم، پس این موضوع اصلی این وبلاگ خواهد بود.» اما واقعیت این است که بیشترین حجم مطالب این وبلاگ را یادداشتهای حوزه سیاست اشغال کردند. از کشورهای دیگر خبر ندارم، اما گویا این سرنوشت ما ایرانیان است که سیاست تا بدین حد بر تمام شئون زندگیمان سایه افکنده و از هر سو که میرویم گریزی از آن نیست. نمونهاش همین مصداق اخیر که سرانجام انتشار و توزیع نخستین رمانام مصادف شد با داغترین روزهای جدال انتخاباتی.
«بازیهای مردانه» را چهار سال پیش نوشتم. نه یک رمان تاریخی است و نه یک بیانیه سیاسی. از هر نظر، یک رمان قصهگو است. سلیقه شخصی خودم آن است که داستانگویی را اصلیترین هسته رمان میدانم و تمامی ظرافتهای دیگر را در اولویتهای بعدی قرار میدهم. با این حال، این قصهها نمیتوانند در خلاء شکل بگیرند؛ به همان ترتیب که جامعه ما را از سایه سنگین سیاست گریزی نیست، طبیعتا رمانهایمان نیز نمیتوانند به کلی مصون از این واقعیتهای اجتماعی باشند.
گمان میکنم، دستکم در سطح شهر تهران کتاب توزیع شده و امکان تهیه آن وجود دارد. در نمایشگاه کتاب هم میتوانید سراغ «بازیهای مردانه» را از غرفه «نشر چشمه» بگیرید. شاید هم در این گیرودار انتخاباتی، دفعه بعد که داشتید از دست دروغهای قالیباف حرص میخوردید، یا از هیاهوی ماشین بیاخلاقی و رقابت ناجوانمردانه ستادش سرسام میگرفتید، ناگهان به ذهنتان رسید که این پست را برای دوستانتان ارسال کنید تا یادآوری کنید: حالا نوبت بازیهای مردانه است!
https://t.me/divanesara/471
کانال مجمع دیوانگان: @Divanesara
.
#A113
آرمان امیری @ArmanParian- سالها پیش متنی خواندم از «گور ویدال»، نویسنده آمریکایی. نوشته بود همه عمر دوست داشتم یک رمانی بخوانم که در آن زرتشت، بودا، کنفوسیوس و فلاسفه یونانی را در کنار هم قرار دهد. چون هیچ کسی این رمان را ننوشت، خودم ناچار شدم آن را بنویسم. (نقل به مضمون) آن زمان خواندن رمان تاریخی «آفرینش» تنها نتیجه مواجهه من با متن جناب گورویدال بود؛ اما خیلی زود مساله برایم عوض شد.
«ریچارد روورتی» اعتقاد داشت رمان بزرگترین کشف تمدن غرب است. او در مقاله «هایدگر، کوندرا، دیکنز» نشان میدهد که در برابر تصلب و محدودیت فلسفه، رمان تا چه میزان چندوجهی و بیانتهاست. به تعبیر روورتی، فلسفه به استبداد ختم میشود چرا که هر فیلسوف مدعی است حقیقت همان است که او کشف کرده؛ در برابر، رمان سنگ بنای آزادی و دموکراسی است، چرا که «هر رمان به ما میآموزد که جهان پیچیدهتر از آن است که ما فکر میکنیم». (این جمله از «میلان کوندرا» است) پس بر خلاف فلسفه که شما را به «تبعیت» از یافتههای فیلسوف دعوت میکند، رمان مخاطبش را به «مشارکت» فرا میخواند. حتی دهها قرن پیش از کوندرا و روورتی، «ارسطو» نیز اعتقاد داشت هنر به ذاتی از حقیقت جهان راه میبرد که فلسفه قاصر از درک آن است. نیچه تراژدی را آخرین سنگر در برابر نیهلیسم میدانست و هگل آن را آموزشگاهی اخلاقی، اما هیچ یک از این تحلیلهای فلسفی، دلیل من برای انتخاب رمان نبوده و نیست.
وسوسه آفرینش میتواند به اشکال گوناگون خود را بروز دهد. نیاز به بیان شدن میتواند به فوران شعر بینجامد. خوانشی زیباشناسانه از جهان میتواند در رنگهای نقاشی جلوه یابد یا به هیات مجسمه درآید. شور نوشتن اما یک گام فراتر است. شخصی نیست. انفرادی نیست. به همان میزان که تلاشی برای بیان خود است، همچنان دعوتی است به مشارکت. نویسنده به تنهایی نمیتواند تمامی ابعاد اثر خود را درک کرده و به ظهور برساند. تنها مشارکت فعال مخاطب است که پرده از لایههایی بر خواهد داشت که گاه در ضمیر خودآگاه خالق اثر نیز جایی نداشتهاند. هیچ رمانی خوب نخواهد بود مگر در دستان خوانندهای خوب. این وابستگی دوسویه خالق و مخاطب، نه تنها ویژگی، بلکه ظرفیت و حتی وجه ممیزه رمان است. من رمانهای زیادی خواندم و در خلالشان با نویسندگان زیادی همراه شدم. پای صحبتشان نشستم. گاه احساس همدلی کردم و گاه به جدل برخاستم. در نهایت به آنجا رسیدم که عطش آفرینش من نیز تنها با رمان فروکش خواهد کرد.
* * *
در بخش معرفی وبلاگ «مجمع دیوانگان» نوشتهام: «من شیفته ادبیات و هنر هستم، پس این موضوع اصلی این وبلاگ خواهد بود.» اما واقعیت این است که بیشترین حجم مطالب این وبلاگ را یادداشتهای حوزه سیاست اشغال کردند. از کشورهای دیگر خبر ندارم، اما گویا این سرنوشت ما ایرانیان است که سیاست تا بدین حد بر تمام شئون زندگیمان سایه افکنده و از هر سو که میرویم گریزی از آن نیست. نمونهاش همین مصداق اخیر که سرانجام انتشار و توزیع نخستین رمانام مصادف شد با داغترین روزهای جدال انتخاباتی.
«بازیهای مردانه» را چهار سال پیش نوشتم. نه یک رمان تاریخی است و نه یک بیانیه سیاسی. از هر نظر، یک رمان قصهگو است. سلیقه شخصی خودم آن است که داستانگویی را اصلیترین هسته رمان میدانم و تمامی ظرافتهای دیگر را در اولویتهای بعدی قرار میدهم. با این حال، این قصهها نمیتوانند در خلاء شکل بگیرند؛ به همان ترتیب که جامعه ما را از سایه سنگین سیاست گریزی نیست، طبیعتا رمانهایمان نیز نمیتوانند به کلی مصون از این واقعیتهای اجتماعی باشند.
گمان میکنم، دستکم در سطح شهر تهران کتاب توزیع شده و امکان تهیه آن وجود دارد. در نمایشگاه کتاب هم میتوانید سراغ «بازیهای مردانه» را از غرفه «نشر چشمه» بگیرید. شاید هم در این گیرودار انتخاباتی، دفعه بعد که داشتید از دست دروغهای قالیباف حرص میخوردید، یا از هیاهوی ماشین بیاخلاقی و رقابت ناجوانمردانه ستادش سرسام میگرفتید، ناگهان به ذهنتان رسید که این پست را برای دوستانتان ارسال کنید تا یادآوری کنید: حالا نوبت بازیهای مردانه است!
https://t.me/divanesara/471
کانال مجمع دیوانگان: @Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
حالا نوبت «بازیهای مردانه» است
#A113
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A113
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
👍1
افسانهای به نام «توده مردم»
محمد افخمی @Mohamad_Afkhami
در گذشته عده زیادی دلیل و توضیح هر اتفاقی را «رفسنجانی» میدانستند. کاربرد «رفسنجانی» نه فقط در توضیح وقایع پشت پرده که تا مسائل روزمره مثل ترافیک گسترده بود. در مواردی هم که مساله را نمیشد به تنهایی با «رفسنجانی» توضیح داد، معمولا از تعابیر دیگری مانند « کار کار انگلیسیهاست » استفاده میشد. «انگلیس» سابقهای بسیار طولانیتر از «رفسنجانی» داشت ولی در طول زمان کمتر به کار گرفته میشد چرا که مسائل جزیی را نمیشد به آن نسبت داد، در حالی که «رفسنجانی» مانند آچار فرانسه برای هر مشکلی مناسب بود. با کمرنگ شدن قدرت مرحوم هاشمی در کشور، همانطور که پبشتر «کار کار انگلیسیهاست» جای خود را به «تقصیر رفسنجانیه» داده بود، «رفسنجانی» هم جای خود را به جعبه سیاههای جدیدتری داد. «توده ملت» یکی از پرکاربردترین جعبه سیاهها بود.
این روزها که بحث و تحلیلهای انتخاباتی داغتر شده، یکی از کلیدواژههایی که مرتبا در هر بحثی تکرار میشود «نظر توده مردم» است. کلماتی مانند «توده مردم»، «مردم عادی» یا «مردم شهرهای کوچک» ابزاری هستند تا گوینده با کمک آن بتواند شاهدی برای نظر خود جور کند. اما واقعا درباره نظر توده مردم یا «مردم عادی» یا «مردم شهرهای کوچک» چه میدانیم؟ در کشور ما نظرسنجیهای منسجم درباره موضوعات مختلف انجام نمیشود یا نتایج آن در اختیار عموم قرار نمیگیرد، پس به سختی میتوان تصور درستی از افکار عمومی داشت. معدود دادههایی که از نظر مردم در دسترس است بیشتر محدود به نتایج انتخابات است که آن هم سه مشکل عمده دارد. نخست این که فقط میتواند تصویری کلی از موضوعاتی محدود در اختیار ما قرار دهد. دوم این که نظارت استصوابی در ادوار مختلف آن را با نظر «واقعی» افراد متفاوت کرده است و سوم این که بین هر مشاهده فاصله زمانی زیادی وجود دارد. این سه مورد امکان تعمیم دادن همین معدود دادههای موجود را هم به شدت کم میکند.
با این حال استناد به نظر «توده مردم» تنها محدود به بحثهای سیاسی نیست. افراد زیادی در تحلیل مسائل نزد خودشان هم تلاش میکنند حداقل تصویری از نظر «توده مردم» درباره موضوع داشته باشند و معمولا تلاش میکنند با نظرخواهی از فامیل، همسایه یا رهگذرهای خیابان که لابد شبیه به «توده مردم» هستند، نظر ایشان را دریابند. این روش، دو اشکال اساسی دارد. اولا بیشتر شبیه تلاش برای پیشبینی آینده از طریق کشف نکات پنهان مابین اخبار رادیو بیبیسی است. بدین معنی که احتمالا ربطی بین این مشاهده محدود و واقعیت وجود ندارد. ثانیا حتی اگر نمونه از جعبه سیاه «توده مردم» انتخاب شده باشد، بعید است نمونهای کاملا تصادفی و متعادل از همه «توده مردم» باشد.
موضوع دیگر خطای رایجیست که بسیاری تحلیلگران ایرانی به آن دچارند: با مشاهده یک اتفاق به جای تلاش برای تحلیل آن، به دنبال پیشبینی نظر «توده مردم» میروند. در حالی که اساسا وظیفه تحلیلگر پیشبینی نظر مخاطب نیست، بلکه تجزیه و تحلیل پدیده است. تحلیلگر مناظره انتخاباتی باید نقاط ضعف و قوت کاندیداها را بررسی کند و تحلیلش از کارایی برنامههای کاندیداها را در اختیار مخاطب قرار دهد، اما آنچه روز جمعه مشاهده شد، تلاش برای توضیح و پیشبینی نظر «عامه مردم» درباره انتخابات بود. علاوه بر این که این نوع تحلیل نقض غرض است، این دست پیشبینیها قابل سنجش نیستند. برای همین اگر تحلیلگری مدعی شود که به نظرش ۹۰٪ «عامه مردم» فلان کاندیدا را در این مناظره برنده خواهند دانست، نمیتوان درستی یا غلطی نظرش را بررسی کرد. چون حتی اگر آرای نهایی هم فاصله زیادی با این عددها داشته باشد، تحلیلگر می تواند مدعی شود که بله، تا پایان مناظره اول اینگونه بود اما بعد از مناظره دوم یا سوم نظرها عوض شد. در نتیجه بعید نیست افرادی تلاش کنند با هرچه عجیبتر کردن پیشبینی خودشان را بیشتر مطرح کنند.
یک تصور رایج و قدیمی انتخاباتی تأثیر سید بودن یک کاندیدا بر آرای اوست. قدمت این نظر حداقل ۲۰ سال است اما کسی دقیقا نمیداند که سید بودن چقدر به نفع یک کاندیداست و در برابر مسائل دیگر چه میزان اهمیتی دارد؟ باید پذیرفت حداقل در شرایط کنونی ما از امکان مطلع بودن از نظر افکار عمومی در مورد بسیاری مسائل بیبهرهایم و اندک نظرسنجیهایی که منتشر میشود را هم باید با انبوهی شک و تردید نگاه کنیم. این مساله بدون شک محدودیت بزرگی است و باید در آینده برای رفعش تلاش کرد، با این حال، در شرایط امروز، در کنار موارد بیشمار دیگری، بخشی از محدودیتهای کار سیاسی در فضای ایران است.
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
محمد افخمی @Mohamad_Afkhami
در گذشته عده زیادی دلیل و توضیح هر اتفاقی را «رفسنجانی» میدانستند. کاربرد «رفسنجانی» نه فقط در توضیح وقایع پشت پرده که تا مسائل روزمره مثل ترافیک گسترده بود. در مواردی هم که مساله را نمیشد به تنهایی با «رفسنجانی» توضیح داد، معمولا از تعابیر دیگری مانند « کار کار انگلیسیهاست » استفاده میشد. «انگلیس» سابقهای بسیار طولانیتر از «رفسنجانی» داشت ولی در طول زمان کمتر به کار گرفته میشد چرا که مسائل جزیی را نمیشد به آن نسبت داد، در حالی که «رفسنجانی» مانند آچار فرانسه برای هر مشکلی مناسب بود. با کمرنگ شدن قدرت مرحوم هاشمی در کشور، همانطور که پبشتر «کار کار انگلیسیهاست» جای خود را به «تقصیر رفسنجانیه» داده بود، «رفسنجانی» هم جای خود را به جعبه سیاههای جدیدتری داد. «توده ملت» یکی از پرکاربردترین جعبه سیاهها بود.
این روزها که بحث و تحلیلهای انتخاباتی داغتر شده، یکی از کلیدواژههایی که مرتبا در هر بحثی تکرار میشود «نظر توده مردم» است. کلماتی مانند «توده مردم»، «مردم عادی» یا «مردم شهرهای کوچک» ابزاری هستند تا گوینده با کمک آن بتواند شاهدی برای نظر خود جور کند. اما واقعا درباره نظر توده مردم یا «مردم عادی» یا «مردم شهرهای کوچک» چه میدانیم؟ در کشور ما نظرسنجیهای منسجم درباره موضوعات مختلف انجام نمیشود یا نتایج آن در اختیار عموم قرار نمیگیرد، پس به سختی میتوان تصور درستی از افکار عمومی داشت. معدود دادههایی که از نظر مردم در دسترس است بیشتر محدود به نتایج انتخابات است که آن هم سه مشکل عمده دارد. نخست این که فقط میتواند تصویری کلی از موضوعاتی محدود در اختیار ما قرار دهد. دوم این که نظارت استصوابی در ادوار مختلف آن را با نظر «واقعی» افراد متفاوت کرده است و سوم این که بین هر مشاهده فاصله زمانی زیادی وجود دارد. این سه مورد امکان تعمیم دادن همین معدود دادههای موجود را هم به شدت کم میکند.
با این حال استناد به نظر «توده مردم» تنها محدود به بحثهای سیاسی نیست. افراد زیادی در تحلیل مسائل نزد خودشان هم تلاش میکنند حداقل تصویری از نظر «توده مردم» درباره موضوع داشته باشند و معمولا تلاش میکنند با نظرخواهی از فامیل، همسایه یا رهگذرهای خیابان که لابد شبیه به «توده مردم» هستند، نظر ایشان را دریابند. این روش، دو اشکال اساسی دارد. اولا بیشتر شبیه تلاش برای پیشبینی آینده از طریق کشف نکات پنهان مابین اخبار رادیو بیبیسی است. بدین معنی که احتمالا ربطی بین این مشاهده محدود و واقعیت وجود ندارد. ثانیا حتی اگر نمونه از جعبه سیاه «توده مردم» انتخاب شده باشد، بعید است نمونهای کاملا تصادفی و متعادل از همه «توده مردم» باشد.
موضوع دیگر خطای رایجیست که بسیاری تحلیلگران ایرانی به آن دچارند: با مشاهده یک اتفاق به جای تلاش برای تحلیل آن، به دنبال پیشبینی نظر «توده مردم» میروند. در حالی که اساسا وظیفه تحلیلگر پیشبینی نظر مخاطب نیست، بلکه تجزیه و تحلیل پدیده است. تحلیلگر مناظره انتخاباتی باید نقاط ضعف و قوت کاندیداها را بررسی کند و تحلیلش از کارایی برنامههای کاندیداها را در اختیار مخاطب قرار دهد، اما آنچه روز جمعه مشاهده شد، تلاش برای توضیح و پیشبینی نظر «عامه مردم» درباره انتخابات بود. علاوه بر این که این نوع تحلیل نقض غرض است، این دست پیشبینیها قابل سنجش نیستند. برای همین اگر تحلیلگری مدعی شود که به نظرش ۹۰٪ «عامه مردم» فلان کاندیدا را در این مناظره برنده خواهند دانست، نمیتوان درستی یا غلطی نظرش را بررسی کرد. چون حتی اگر آرای نهایی هم فاصله زیادی با این عددها داشته باشد، تحلیلگر می تواند مدعی شود که بله، تا پایان مناظره اول اینگونه بود اما بعد از مناظره دوم یا سوم نظرها عوض شد. در نتیجه بعید نیست افرادی تلاش کنند با هرچه عجیبتر کردن پیشبینی خودشان را بیشتر مطرح کنند.
یک تصور رایج و قدیمی انتخاباتی تأثیر سید بودن یک کاندیدا بر آرای اوست. قدمت این نظر حداقل ۲۰ سال است اما کسی دقیقا نمیداند که سید بودن چقدر به نفع یک کاندیداست و در برابر مسائل دیگر چه میزان اهمیتی دارد؟ باید پذیرفت حداقل در شرایط کنونی ما از امکان مطلع بودن از نظر افکار عمومی در مورد بسیاری مسائل بیبهرهایم و اندک نظرسنجیهایی که منتشر میشود را هم باید با انبوهی شک و تردید نگاه کنیم. این مساله بدون شک محدودیت بزرگی است و باید در آینده برای رفعش تلاش کرد، با این حال، در شرایط امروز، در کنار موارد بیشمار دیگری، بخشی از محدودیتهای کار سیاسی در فضای ایران است.
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
دو ره پیداست
#N024, #M017
محمد افخمی-امیرعلی نصرالهزاده (@AmirA_N, @Mohamad_Afkhami)
مناظره امروز کاندیداها گرچه هیجان جمعه پیش را نداشت، اما تصویری تمام عیار از دوراهی پیشروی مردم ایران رسم کرد. مسیر نخست، خودش را در همان هفته اول با دادن وعدههای بیپایه پخش پول در جامعه نمایان کرده بود. بازگشت به دورهای که پول نفت و مالیات مردم با اختلاسهای بسیار دود میشد و به هوا میرفت، یا بدون برنامهریزی بین مردم پخش میشد تا تورم روز به روز کنتور بیندازد و سفرهها از مرغ و تخم مرغ خالی شود. در این مسیر تنها بابک زنجانیها و رضا ضرابها قدر دیدند. کسانی که یارانه گرفتند تنها توانستند شکم خود را سیر کنند و وقتی آن هم کفاف نداد از پشت تریبونهای نماز جمعه شنیدند که باید کمربندهایشان را سفتتر ببندند.
مسیری وجود دارد که برای دیگران پروندهسازیهای دروغین میکند و آمران به شکنجه در بازداشتگاههای مخفیانه را تنها ۲۰۰هزارتومان جریمه میکند، مدعی مبارزه با فساد میشود اما خبرنگاری که فساد را افشا میکند به زندان میاندازد. مسیری که وعده حمایت از طبقات فرودست میدهد اما مشکل دستفروشی فرودستان را با عملیات نظامی اراذل و اوباش حل میکند. مسیری که در انتخابات همواره از مردم میگوید اما در همنوایی با تندترین صداهای ضدایرانی در جهان برای کشاندن کشور به جنگ و تحریم از تخصیص بیلبورد و روزنامه دریغ ندارد. مسیری که در آن کار کارشناسی اتوبان دو طبقهایست، که با هزینهای هنگفت ساخته شده و به جای حل مشکل ترافیک خود به عامل آن بدل میشود. در یک کلام، ۴ درصدیهایی که ژست ۹۶ درصدی می گیرند.
انتخاب دوم، ادامه مسیر «ایران برای همه ایرانیان» است. مسیر تلاش برای بیشتر کردن امکان مشارکت برابر شهروندان، فارغ از نژاد، زبان و جنسیت در کشور. احقاق حقوق سرکوب شده زنان و هموار کردن ورود آنها به اقتصاد کشور و حضورشان در جامعه تنها ازین راه ممکن است. تعامل با کشورهای جهان بر اساس منافع مشترک و ورود ایران به بازارهای جهانی در این مسیر عملی میشود. تامین سرمایههای مالی مورد نیاز برای پیوند با نیروی کار موجود در کشور و چرخاندن زندگی مردم به صورتی پایدار و منظم با این انتخاب میسر خواهد شد. هدایت دولت به سرمایهگذاری در زیرساختها به جای ریخت و پاشهای روزمره و هدر دادن پول که آفت دوران تاریک احمدینژاد بود با ادامه این مسیر ممکن است. حاکمیت شفاف، یعنی نهادی که در آن، به مانند بسیاری کشورهای دیگر، هر شهروند با تنها چند کلیک بتواند از درآمد مسئولین و کارکنان و میزان ثروت آنان مطلع باشد، هدفیست که در انتهای این مسیر قرار دارد. مسیری که در آن صداقت و راستگویی مبنا و ارزش است.
همراه این مسیر دولتی است که در دوره نخست حضورش کشوری را از پرتگاه نجات داده و آن را دوباره بر روی ریل توسعه قرار داده است. دولتی که برای نخستین بار از فرمانداران زن سنی چون حمیرا ریگی در اداره کشور استفاده میکند. همراه این مسیر دولتی است که نه تنها دستور تفکیک جنسیتی نمیدهد بلکه با انتصاب شهیندخت مولاوردی در سمت معاون رییسجمهور نشان داده به برابری جنسی پایبند است. دولتی که مشارکت شهروندان در سرنوشت خودشان را با تأیید صلاحیتهای وزارت کشورش اثبات میکند. همراه این مسیر دولتی است که توانایی مذاکره در عرصه بینالمللی را در عمل نشان داده است. سایه جنگ را از کشور دور کرده، تحریمهای ویرانگر را پایان بخشیده و حالا تنها در قدم اول ساختن مجدد کشور، بیست میلیارد دلار سرمایه به کشور آورده است. همراه این مسیر، دولتی است که خواستار اختصاص بودجه به زیرساختهایی مانند اینترنت و خطوط هوایی است.
نجات طبقه فرودست با کنترل تورم تا سفرهها از هرچه رنگ است خالی نباشند در این دولت اتفاق افتاده است. برای اولین بار افزایش حقوقها متعادل با نرخ تورم شده است و دولت به جای شعارهای پوچ با بیمه سلامت به فکر جان همه طبقات ایرانی بوده است. همراه این مسیر دولتی است که وقتی افکار عمومی حقوقهای نجومی برخی از کارمندانش را نپذیرفت، تمام کارمندان مربوطه را عزل کرد، حقوقهای داده شده را به بیتالمال بازگرداند و بابت مساله پیش آمده از مردم عذرخواهی کرد. همراه این مسیر دولتی است که با مردم راستگو بود. آنچه شدنی بود را انجام داد و اگر کوتاهیای کرد پذیرفت.
این مسیر رو به آیندهای بهتر است. نارضایتیهای امروز ناشی از تدریجی بودن اصلاحات نیست، حاصل اشتباهات فاجعهآمیز گذشته است. دولت روحانی برای ساختن آینده مناسب است در حالی که مقابلش مسیری مرکب از اشتباهات گذشته وجود دارد. تنها همین دو ره پیداست. حسن روحانی امروز در قامت نمایندهای شایسته برای این دولت ظاهر شد و نشان داد در دولت دومش «رییسجمهور همه مردم» ایران خواهد بود. بر سر این دو راه، انتخاب ما دولت صد در صدی است.
کانال «مجمع دیوانگان» @DivaneSara
#N024, #M017
محمد افخمی-امیرعلی نصرالهزاده (@AmirA_N, @Mohamad_Afkhami)
مناظره امروز کاندیداها گرچه هیجان جمعه پیش را نداشت، اما تصویری تمام عیار از دوراهی پیشروی مردم ایران رسم کرد. مسیر نخست، خودش را در همان هفته اول با دادن وعدههای بیپایه پخش پول در جامعه نمایان کرده بود. بازگشت به دورهای که پول نفت و مالیات مردم با اختلاسهای بسیار دود میشد و به هوا میرفت، یا بدون برنامهریزی بین مردم پخش میشد تا تورم روز به روز کنتور بیندازد و سفرهها از مرغ و تخم مرغ خالی شود. در این مسیر تنها بابک زنجانیها و رضا ضرابها قدر دیدند. کسانی که یارانه گرفتند تنها توانستند شکم خود را سیر کنند و وقتی آن هم کفاف نداد از پشت تریبونهای نماز جمعه شنیدند که باید کمربندهایشان را سفتتر ببندند.
مسیری وجود دارد که برای دیگران پروندهسازیهای دروغین میکند و آمران به شکنجه در بازداشتگاههای مخفیانه را تنها ۲۰۰هزارتومان جریمه میکند، مدعی مبارزه با فساد میشود اما خبرنگاری که فساد را افشا میکند به زندان میاندازد. مسیری که وعده حمایت از طبقات فرودست میدهد اما مشکل دستفروشی فرودستان را با عملیات نظامی اراذل و اوباش حل میکند. مسیری که در انتخابات همواره از مردم میگوید اما در همنوایی با تندترین صداهای ضدایرانی در جهان برای کشاندن کشور به جنگ و تحریم از تخصیص بیلبورد و روزنامه دریغ ندارد. مسیری که در آن کار کارشناسی اتوبان دو طبقهایست، که با هزینهای هنگفت ساخته شده و به جای حل مشکل ترافیک خود به عامل آن بدل میشود. در یک کلام، ۴ درصدیهایی که ژست ۹۶ درصدی می گیرند.
انتخاب دوم، ادامه مسیر «ایران برای همه ایرانیان» است. مسیر تلاش برای بیشتر کردن امکان مشارکت برابر شهروندان، فارغ از نژاد، زبان و جنسیت در کشور. احقاق حقوق سرکوب شده زنان و هموار کردن ورود آنها به اقتصاد کشور و حضورشان در جامعه تنها ازین راه ممکن است. تعامل با کشورهای جهان بر اساس منافع مشترک و ورود ایران به بازارهای جهانی در این مسیر عملی میشود. تامین سرمایههای مالی مورد نیاز برای پیوند با نیروی کار موجود در کشور و چرخاندن زندگی مردم به صورتی پایدار و منظم با این انتخاب میسر خواهد شد. هدایت دولت به سرمایهگذاری در زیرساختها به جای ریخت و پاشهای روزمره و هدر دادن پول که آفت دوران تاریک احمدینژاد بود با ادامه این مسیر ممکن است. حاکمیت شفاف، یعنی نهادی که در آن، به مانند بسیاری کشورهای دیگر، هر شهروند با تنها چند کلیک بتواند از درآمد مسئولین و کارکنان و میزان ثروت آنان مطلع باشد، هدفیست که در انتهای این مسیر قرار دارد. مسیری که در آن صداقت و راستگویی مبنا و ارزش است.
همراه این مسیر دولتی است که در دوره نخست حضورش کشوری را از پرتگاه نجات داده و آن را دوباره بر روی ریل توسعه قرار داده است. دولتی که برای نخستین بار از فرمانداران زن سنی چون حمیرا ریگی در اداره کشور استفاده میکند. همراه این مسیر دولتی است که نه تنها دستور تفکیک جنسیتی نمیدهد بلکه با انتصاب شهیندخت مولاوردی در سمت معاون رییسجمهور نشان داده به برابری جنسی پایبند است. دولتی که مشارکت شهروندان در سرنوشت خودشان را با تأیید صلاحیتهای وزارت کشورش اثبات میکند. همراه این مسیر دولتی است که توانایی مذاکره در عرصه بینالمللی را در عمل نشان داده است. سایه جنگ را از کشور دور کرده، تحریمهای ویرانگر را پایان بخشیده و حالا تنها در قدم اول ساختن مجدد کشور، بیست میلیارد دلار سرمایه به کشور آورده است. همراه این مسیر، دولتی است که خواستار اختصاص بودجه به زیرساختهایی مانند اینترنت و خطوط هوایی است.
نجات طبقه فرودست با کنترل تورم تا سفرهها از هرچه رنگ است خالی نباشند در این دولت اتفاق افتاده است. برای اولین بار افزایش حقوقها متعادل با نرخ تورم شده است و دولت به جای شعارهای پوچ با بیمه سلامت به فکر جان همه طبقات ایرانی بوده است. همراه این مسیر دولتی است که وقتی افکار عمومی حقوقهای نجومی برخی از کارمندانش را نپذیرفت، تمام کارمندان مربوطه را عزل کرد، حقوقهای داده شده را به بیتالمال بازگرداند و بابت مساله پیش آمده از مردم عذرخواهی کرد. همراه این مسیر دولتی است که با مردم راستگو بود. آنچه شدنی بود را انجام داد و اگر کوتاهیای کرد پذیرفت.
این مسیر رو به آیندهای بهتر است. نارضایتیهای امروز ناشی از تدریجی بودن اصلاحات نیست، حاصل اشتباهات فاجعهآمیز گذشته است. دولت روحانی برای ساختن آینده مناسب است در حالی که مقابلش مسیری مرکب از اشتباهات گذشته وجود دارد. تنها همین دو ره پیداست. حسن روحانی امروز در قامت نمایندهای شایسته برای این دولت ظاهر شد و نشان داد در دولت دومش «رییسجمهور همه مردم» ایران خواهد بود. بر سر این دو راه، انتخاب ما دولت صد در صدی است.
کانال «مجمع دیوانگان» @DivaneSara