داروینیسم اجتماعی و ملتی که باید شرم کند
#A130
t.me/divanesara/539
آرمان امیری @ArmanParian - «چارلز داروین» در نظریه زیست‌شناسانه خود اصل «بقای اصلح» را مطرح کرد؛ بدین معنا که در نظام طبیعت گونه‌های ضعیف‌تر از بین می‌روند و تنها موجوداتی بقا می‌یابند که قدرت تطابق بیشتری داشته باشند. این نظریه «بقای اصلح» خیلی زود از مرزهای زیست‌شناسی عبور کرد و وارد جامعه‌شناسی شد. نخستین بار این «هربرت اسپنسر» بود که بحث «داروینیسم اجتماعی» را مطرح کرد. اسپنسر دو نطفه نامیمون در نظریه خود کاشت که بعدها به فجایع بزرگی بدل شدند:
نخست اینکه نظریات داروین را در مورد جوامع انسانی نیز صادق دانست. یعنی آنچه به زبان ساده می‌توان «قانون جنگل» خواند را به جوامع انسانی نیز تعمیم داد. نکته دوم که انحرافی آشکار از نظریات داروین بود بحث «الزام‌آور» اسپنسر بود. یعنی بر خلاف داروین که هیچ‌گاه به صراحت نگفته بود که قانون طبیعت «باید اینگونه باشد»، اسپنسر در مورد جوامع انسانی این شرط الزام‌آور را طرح و آن را به صورت یک اصل اخلاقی درآورد. بدین ترتیب، در نظریه داروینیسم اجتماعی که اسپنسر مطرح کرد، نه تنها قوی‌ترها باقی مانده و ضعیف‌ترها از بین می‌روند، بلکه انسان‌ها به صورت اخلاقی باید از کمک به ضعیف‌ترها خودداری کنند تا آن‌ها از بین بروند و نژاد بشر اصلاح شود!
امروزه می‌دانیم که هرگونه توصیف تحولات اجتماعی بر پایه ژنتیک توضیح صریح و شفاف همان «داروینیسم اجتماعی» است. اینکه فقرا به این دلیل فقیر هستند که ژن خوبی نداشته‌اند و افراد موفق به دلیل دریافت ژن موفقیت است که پیروز شده‌اند. با همین نطفه‌های نامیمون، هر گروه فرادست که قدرت می‌یابند خود را محق خواهند دانست که دیگر نژادهای ضعیف یا «پست» را از بین ببرند و چنین جنایتی را «امری اخلاقی برای تضمین زندگی بهتر انسان‌ها» قلمداد کنند. فاشیست‌ها، بزرگترین میراث‌داران همین نظریه «داروینیسم اجتماعی» بودند و دقیقا بر پایه همین نظریات شوم ابتدا نسل‌کشی معلولان و ناتوان‌های ذهنی را به راه انداختند و سپس به سراغ نژادها و اقوام دیگر رفتند.
* * *
زمانی که انتشار خبر و تصاویر گورخواب‌های تهران افکار عمومی را متاثر ساخت، یک کاریکاتوریست مشهور نسخه «مقطوع‌النسل» کردن گورخواب‌ها را پیچید. فرمولی که طابق‌النعل بالنعل یادآور «داروینیسم اجتماعی» بود: حذف یا نادیده گرفتن تمامی علل و عوال اجتماعی و سیاسی که منجر به چنین شکاف طبقاتی آشکاری شده و تقلیل مساله به ژن نامطلوب این افراد که باید جلوی انتقال آن گرفته شود! البته در آن مورد خاص، آقای هنرمند دست‌کم برای حفظ ظاهر مدعی شد که نگرشی نژادگرایانه ندارد، اما خیلی زود نوبت به کسانی رسید که با افتخار از نژادگرایی سخن می‌گویند.
«حمیدرضا عارف» در مصاحبه تصویری خود دلایل «موفقیت« خود را بهره‌مندی از یک «ژنتیک موروثی» و دریافت «دو خون خوب» از جانب پدر و مادرش معرفی کرده است. حتی بزرگترین نظریه‌پردازان نازی هم هیچ‌گاه به مخیله‌شان نرسید که تمام امکانات اجتماعی و رانت‌های خانوادگی را کنار بگذارند و رتبه کنکور کسی را در پیوند ژنتیک با پدر و مادرش خلاصه کنند؛ با این حال، مساله برای من اساسا چیز دیگری است: آنکه دارد کثیف‌ترین نسخه‌های نژادگرایی را به این صراحت و با افتخار مطرح می‌کند، فردی است با پلاکارد و ادعای اصلاح‌طلبی!
مشخصا اگر ما هم بخواهیم گناه نفرت‌انگیز آقازاده جناب عارف را ناشی از ژنتیک معیوب خود ایشان قلمداد کنیم در دام همان نگرش نادرستی افتاده‌ایم که باعث انتقاد از ایشان شده است؛ اما به نظرم کاملا طبیعی و منطقی است که از محمدرضا عارف انتظار داشته باشیم که نسبت خود را با این نگاه‌های نژادگرایانه مشخص کرده و در برابرش موضع بگیرد.
به نظرم در گام نخست، مایه شرم و خجالت است اگر دکتر عارف ضرورتی در تکذیب یا مذمت این نظریات ضدانسانی احساس نکند؛ اما در گام دوم، این اصلاح‌طلبان هستند که باید تکلیف خودشان را با چنین چهره‌ای مشخص کنند. اگر عارف حاضر نباشد این نظریات را منکر شود، آن وقت مایه شرم و خجالت تمامی اصلاح‌طلبان است که چنین فردی را همچنان در اردوگاه خود حفظ کنند، چه برسد در جایگاه «رییس شورای عالی اصلاح‌طلبان». نژادپرگرایان امروزه در سراسر جهان به عنوان بدنام‌ترین گروه در منتها الیه راست افراطی شناخته می‌شوند. پس در گام نخست و شاید از همه مهم‌تر، اگر اصلاح‌طلبان ایرانی هرچه سریع‌تر نسبت خود را با این وضعیت جناب عارف مشخص نکنند، آن وقت حتی کل ملت ایران باید شرم کند از اینکه نژادگرایان خود را به جای یک گروه نفرت‌انگیز افراطی، در جایگاه جریان «اصلاح‌طلب» به رسمیت می‌شناسد.
(ارجاع می‌دهم به مجموعه «ملاک‌هایی برای #اصلاحـطلبی» و ملاک «ضدیت با هرگونه تبعیض» t.me/divanesara/166 )
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A130
t.me/divanesara/539
آرمان امیری @ArmanParian - «چارلز داروین» در نظریه زیست‌شناسانه خود اصل «بقای اصلح» را مطرح کرد؛ بدین معنا که در نظام طبیعت گونه‌های ضعیف‌تر از بین می‌روند و تنها موجوداتی بقا می‌یابند که قدرت تطابق بیشتری داشته باشند. این نظریه «بقای اصلح» خیلی زود از مرزهای زیست‌شناسی عبور کرد و وارد جامعه‌شناسی شد. نخستین بار این «هربرت اسپنسر» بود که بحث «داروینیسم اجتماعی» را مطرح کرد. اسپنسر دو نطفه نامیمون در نظریه خود کاشت که بعدها به فجایع بزرگی بدل شدند:
نخست اینکه نظریات داروین را در مورد جوامع انسانی نیز صادق دانست. یعنی آنچه به زبان ساده می‌توان «قانون جنگل» خواند را به جوامع انسانی نیز تعمیم داد. نکته دوم که انحرافی آشکار از نظریات داروین بود بحث «الزام‌آور» اسپنسر بود. یعنی بر خلاف داروین که هیچ‌گاه به صراحت نگفته بود که قانون طبیعت «باید اینگونه باشد»، اسپنسر در مورد جوامع انسانی این شرط الزام‌آور را طرح و آن را به صورت یک اصل اخلاقی درآورد. بدین ترتیب، در نظریه داروینیسم اجتماعی که اسپنسر مطرح کرد، نه تنها قوی‌ترها باقی مانده و ضعیف‌ترها از بین می‌روند، بلکه انسان‌ها به صورت اخلاقی باید از کمک به ضعیف‌ترها خودداری کنند تا آن‌ها از بین بروند و نژاد بشر اصلاح شود!
امروزه می‌دانیم که هرگونه توصیف تحولات اجتماعی بر پایه ژنتیک توضیح صریح و شفاف همان «داروینیسم اجتماعی» است. اینکه فقرا به این دلیل فقیر هستند که ژن خوبی نداشته‌اند و افراد موفق به دلیل دریافت ژن موفقیت است که پیروز شده‌اند. با همین نطفه‌های نامیمون، هر گروه فرادست که قدرت می‌یابند خود را محق خواهند دانست که دیگر نژادهای ضعیف یا «پست» را از بین ببرند و چنین جنایتی را «امری اخلاقی برای تضمین زندگی بهتر انسان‌ها» قلمداد کنند. فاشیست‌ها، بزرگترین میراث‌داران همین نظریه «داروینیسم اجتماعی» بودند و دقیقا بر پایه همین نظریات شوم ابتدا نسل‌کشی معلولان و ناتوان‌های ذهنی را به راه انداختند و سپس به سراغ نژادها و اقوام دیگر رفتند.
* * *
زمانی که انتشار خبر و تصاویر گورخواب‌های تهران افکار عمومی را متاثر ساخت، یک کاریکاتوریست مشهور نسخه «مقطوع‌النسل» کردن گورخواب‌ها را پیچید. فرمولی که طابق‌النعل بالنعل یادآور «داروینیسم اجتماعی» بود: حذف یا نادیده گرفتن تمامی علل و عوال اجتماعی و سیاسی که منجر به چنین شکاف طبقاتی آشکاری شده و تقلیل مساله به ژن نامطلوب این افراد که باید جلوی انتقال آن گرفته شود! البته در آن مورد خاص، آقای هنرمند دست‌کم برای حفظ ظاهر مدعی شد که نگرشی نژادگرایانه ندارد، اما خیلی زود نوبت به کسانی رسید که با افتخار از نژادگرایی سخن می‌گویند.
«حمیدرضا عارف» در مصاحبه تصویری خود دلایل «موفقیت« خود را بهره‌مندی از یک «ژنتیک موروثی» و دریافت «دو خون خوب» از جانب پدر و مادرش معرفی کرده است. حتی بزرگترین نظریه‌پردازان نازی هم هیچ‌گاه به مخیله‌شان نرسید که تمام امکانات اجتماعی و رانت‌های خانوادگی را کنار بگذارند و رتبه کنکور کسی را در پیوند ژنتیک با پدر و مادرش خلاصه کنند؛ با این حال، مساله برای من اساسا چیز دیگری است: آنکه دارد کثیف‌ترین نسخه‌های نژادگرایی را به این صراحت و با افتخار مطرح می‌کند، فردی است با پلاکارد و ادعای اصلاح‌طلبی!
مشخصا اگر ما هم بخواهیم گناه نفرت‌انگیز آقازاده جناب عارف را ناشی از ژنتیک معیوب خود ایشان قلمداد کنیم در دام همان نگرش نادرستی افتاده‌ایم که باعث انتقاد از ایشان شده است؛ اما به نظرم کاملا طبیعی و منطقی است که از محمدرضا عارف انتظار داشته باشیم که نسبت خود را با این نگاه‌های نژادگرایانه مشخص کرده و در برابرش موضع بگیرد.
به نظرم در گام نخست، مایه شرم و خجالت است اگر دکتر عارف ضرورتی در تکذیب یا مذمت این نظریات ضدانسانی احساس نکند؛ اما در گام دوم، این اصلاح‌طلبان هستند که باید تکلیف خودشان را با چنین چهره‌ای مشخص کنند. اگر عارف حاضر نباشد این نظریات را منکر شود، آن وقت مایه شرم و خجالت تمامی اصلاح‌طلبان است که چنین فردی را همچنان در اردوگاه خود حفظ کنند، چه برسد در جایگاه «رییس شورای عالی اصلاح‌طلبان». نژادپرگرایان امروزه در سراسر جهان به عنوان بدنام‌ترین گروه در منتها الیه راست افراطی شناخته می‌شوند. پس در گام نخست و شاید از همه مهم‌تر، اگر اصلاح‌طلبان ایرانی هرچه سریع‌تر نسبت خود را با این وضعیت جناب عارف مشخص نکنند، آن وقت حتی کل ملت ایران باید شرم کند از اینکه نژادگرایان خود را به جای یک گروه نفرت‌انگیز افراطی، در جایگاه جریان «اصلاح‌طلب» به رسمیت می‌شناسد.
(ارجاع می‌دهم به مجموعه «ملاک‌هایی برای #اصلاحـطلبی» و ملاک «ضدیت با هرگونه تبعیض» t.me/divanesara/166 )
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
داروینیسم اجتماعی و ملتی که باید شرم کند
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
مرثیه‌ای بر یک آرامش گورستانی
#A131
https://t.me/divanesara/541
آرمان امیری @ArmanParian - مهدی کروبی، در جایگاه ریاست مجلس ششم، خطاب به آن قاضی که حکم محکومیت یکی از نمایندگان مجلس را صادر کرده بود می‌گوید: «قاضی محترم، بدان و آگاه باش، این حکم بی‌سابقه و قلم شما ضربه‌ای است که به خانه ملت وارد شده». (به فیلم پیوست مراجعه کنید) آن تیشه به ریشه «خانه ملت»، هرچه بود با رای و حکم قاضی و دادگاه بود؛ حالا اما، سال‌ها از حصر خود مهدی کروبی می‌گذرد، که این یکی حتی به حکم دادگاهی فرمایشی هم ملبس نشد.
دو سال پس از حصر رهبران جنبش سبز، تحول خواهان ایرانی بر سر دوراهی مشارکت یا تحریم انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۹۲ قرار گرفتند. معنای این دوراهی کاملا مشخص بود: بازگشت به مسیر اصلاحات گام‌به‌گام قانونی و استفاده از ته‌مانده ظرفیت‌های سیستم؛ یا قدم گذاشتن در راهی که رنگ و بویی از انقلابی‌گری داشت. مشخصا، انتخاب اکثریت شهروندان و حتی فعالان جنبش، امیدواری دوباره به ظرفیت‌های سیستم بود.
در سه انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ و ۹۶ و مجلس ۹۴، جریانی میانه‌رو و نسبتا اصلاح‌طلب توانست هربار قاطع‌تر از پیش رقبای خود را شکست دهد؛ اما هم این جریان، هم رقبایش و هم اکثر قریب به اتفاق شهروندان می‌دانستند و می‌دانند که پشتوانه آرای این گروه، ابدا به مانند خودش میانه‌رو نبود و نیست، دست‌کم با تعریفی که این روزها از میانه‌روی ارائه می‌شود! مطالبات بدنه فعال که در شعارهای انتخاباتی بازتاب می‌یافت تا حدودی مواضع و اظهارات روحانی را هم تحت تاثیر قرار داد؛ اما در نهایت، آنچه در عرصه حقیقی و حقوقی ساختار قدرت باقی ماند دو نهاد بود: نخست دولتی که بنابر اخبار رسیده، بار دیگر صلاح دیده در چینش کابینه محافظه‌کاری سنتی خود را پیشه کند و به زد و بند با رقبای انتخاباتی‌اش بپردازد، و دوم مجلسی که مثل گورستان ساکت و خاموش است!
ترس از درافتادن موج مردمی در مسیر انقلابی‌گری، نظریه‌پردازان اصلاحات پارلمانتاریستی را چنان به خود مشغول ساخت که در تئوریزه کردن ضرورت و امکان فتح سنگر به سنگر نهادهای حقوقی، از کارکردهای حقیقی این نهادها غافل شدند. به زبان ساده‌تر، فراموش کردیم که فتح مجلس زمانی ارزشمند خواهد بود که امثال «مهدی فرزند احمد» بر کرسی «وکالت ملت» تکیه زنند، نه میان‌مایگانی چون محمدرضا عارف، که بیش از نمایندگی خواست و مطالبات مردم، همچون مبصر کلاس مسوول حفظ آرامش گورستانی بر خانه ملت باشند.
به دنبال انتشار خبر بستری شدن مهدی کروبی در بیمارستان و وخامت سلامت جسمانی میرحسین موسوی در حصر خانگی، گروهی معدود از نمایندگان مجلس تصمیم به ملاقات (عیادت!) محصورین گرفتند. نتیجه را اما «محمود صادقی» در یک توییت ۱۶۰ کاراکتری خلاصه کرد: «تلاش نمایندگان برای ملاقات باآقای کروبی تاکنون بی‌نتیجه بوده. بنابر تماسی که باخانم کوکب موسوی داشتم مراقبت پزشکی از میرحسین نیز مطلوب نیست».
به شخصه برای صداقت و شرافت محمود صادقی احترام و ارزش فراوان قائل هستم، اما اگر جای ایشان بودم، به جای چنین خبری، استعفانامه خود از مجلس را منتشر می‌کردم. اگر مجلسی که قرار بود در راس امور باشد، نه در سطح «شکستن حصر»، که حتی برای «ملاقات با یک محصور بیمار» هم توانایی ندارد، ننگ و شرم بر آن کس چنین ویرانه‌سرایی را خانه ملت بنامد. چه مضحکه‌ای بالاتر که درست در همین ایام، محمود احمدی‌نژاد یک تنه بساطی پیاده می‌کند که متهمی چون بقایی را از بازداشت و بیمارستان بیرون می‌کشد و یک دهن کجی بزرگ به تمام ملت و نظام و دستگاه قضایی هم حواله می‌دهد؟
حکایت پر آه و اشک این مجلس گورستانی به همین‌جا ختم نمی‌شود. بدیهی‌ترین توقع میلیون‌ها رای دهنده در انتخابات ریاست جمهوری آن بود که با تغییر ترکیب مجلس، کابینه دولت دوازدهم نسبت به دولت پیشین حداقل یک گام جلوتر بگذارد. متاسفانه، تمامی اخبار رسیده حاکی از آن است که این بار هم هسته سخت قدرت است که یک قدم پیش رفته و دخالت در کابینه را به یک مرحله پیش از رای اعتماد مجلس کشانده است تا مجلس فرمایشی، بیش از هر زمان دیگر به مضحکه‌ای بی‌رنگ و بو بدل شود.
سال‌ها پیش، نماینده‌ای که بنابر قانون در اجرای مسوولیت‌های خود از مصونیت برخوردار بود به حکم قلم یک قاضی روانه زندان شد. تیشه‌ای که آن زمان به ریشه خانه ملت وارد شد در تمام این سال‌ها کاری و کاری‌تر شده است. حالا شاید وقت آن فرا رسیده که بار دیگر از خود بپرسیم آیا مسیر اصلاحات پارلمانتاریستی همچنان وجود دارد؟ آیا این نهادهای پوشالی تهی شده از معنا، توانایی برآورده‌سازی کف توقعات اجتماعی را هم دارند؟ آیا وقت آن نرسیده که دست‌کم بخشی از تخم‌مرغ‌هایمان را از این سبد پوسیده بیرون بکشیم؟
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A131
https://t.me/divanesara/541
آرمان امیری @ArmanParian - مهدی کروبی، در جایگاه ریاست مجلس ششم، خطاب به آن قاضی که حکم محکومیت یکی از نمایندگان مجلس را صادر کرده بود می‌گوید: «قاضی محترم، بدان و آگاه باش، این حکم بی‌سابقه و قلم شما ضربه‌ای است که به خانه ملت وارد شده». (به فیلم پیوست مراجعه کنید) آن تیشه به ریشه «خانه ملت»، هرچه بود با رای و حکم قاضی و دادگاه بود؛ حالا اما، سال‌ها از حصر خود مهدی کروبی می‌گذرد، که این یکی حتی به حکم دادگاهی فرمایشی هم ملبس نشد.
دو سال پس از حصر رهبران جنبش سبز، تحول خواهان ایرانی بر سر دوراهی مشارکت یا تحریم انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۹۲ قرار گرفتند. معنای این دوراهی کاملا مشخص بود: بازگشت به مسیر اصلاحات گام‌به‌گام قانونی و استفاده از ته‌مانده ظرفیت‌های سیستم؛ یا قدم گذاشتن در راهی که رنگ و بویی از انقلابی‌گری داشت. مشخصا، انتخاب اکثریت شهروندان و حتی فعالان جنبش، امیدواری دوباره به ظرفیت‌های سیستم بود.
در سه انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ و ۹۶ و مجلس ۹۴، جریانی میانه‌رو و نسبتا اصلاح‌طلب توانست هربار قاطع‌تر از پیش رقبای خود را شکست دهد؛ اما هم این جریان، هم رقبایش و هم اکثر قریب به اتفاق شهروندان می‌دانستند و می‌دانند که پشتوانه آرای این گروه، ابدا به مانند خودش میانه‌رو نبود و نیست، دست‌کم با تعریفی که این روزها از میانه‌روی ارائه می‌شود! مطالبات بدنه فعال که در شعارهای انتخاباتی بازتاب می‌یافت تا حدودی مواضع و اظهارات روحانی را هم تحت تاثیر قرار داد؛ اما در نهایت، آنچه در عرصه حقیقی و حقوقی ساختار قدرت باقی ماند دو نهاد بود: نخست دولتی که بنابر اخبار رسیده، بار دیگر صلاح دیده در چینش کابینه محافظه‌کاری سنتی خود را پیشه کند و به زد و بند با رقبای انتخاباتی‌اش بپردازد، و دوم مجلسی که مثل گورستان ساکت و خاموش است!
ترس از درافتادن موج مردمی در مسیر انقلابی‌گری، نظریه‌پردازان اصلاحات پارلمانتاریستی را چنان به خود مشغول ساخت که در تئوریزه کردن ضرورت و امکان فتح سنگر به سنگر نهادهای حقوقی، از کارکردهای حقیقی این نهادها غافل شدند. به زبان ساده‌تر، فراموش کردیم که فتح مجلس زمانی ارزشمند خواهد بود که امثال «مهدی فرزند احمد» بر کرسی «وکالت ملت» تکیه زنند، نه میان‌مایگانی چون محمدرضا عارف، که بیش از نمایندگی خواست و مطالبات مردم، همچون مبصر کلاس مسوول حفظ آرامش گورستانی بر خانه ملت باشند.
به دنبال انتشار خبر بستری شدن مهدی کروبی در بیمارستان و وخامت سلامت جسمانی میرحسین موسوی در حصر خانگی، گروهی معدود از نمایندگان مجلس تصمیم به ملاقات (عیادت!) محصورین گرفتند. نتیجه را اما «محمود صادقی» در یک توییت ۱۶۰ کاراکتری خلاصه کرد: «تلاش نمایندگان برای ملاقات باآقای کروبی تاکنون بی‌نتیجه بوده. بنابر تماسی که باخانم کوکب موسوی داشتم مراقبت پزشکی از میرحسین نیز مطلوب نیست».
به شخصه برای صداقت و شرافت محمود صادقی احترام و ارزش فراوان قائل هستم، اما اگر جای ایشان بودم، به جای چنین خبری، استعفانامه خود از مجلس را منتشر می‌کردم. اگر مجلسی که قرار بود در راس امور باشد، نه در سطح «شکستن حصر»، که حتی برای «ملاقات با یک محصور بیمار» هم توانایی ندارد، ننگ و شرم بر آن کس چنین ویرانه‌سرایی را خانه ملت بنامد. چه مضحکه‌ای بالاتر که درست در همین ایام، محمود احمدی‌نژاد یک تنه بساطی پیاده می‌کند که متهمی چون بقایی را از بازداشت و بیمارستان بیرون می‌کشد و یک دهن کجی بزرگ به تمام ملت و نظام و دستگاه قضایی هم حواله می‌دهد؟
حکایت پر آه و اشک این مجلس گورستانی به همین‌جا ختم نمی‌شود. بدیهی‌ترین توقع میلیون‌ها رای دهنده در انتخابات ریاست جمهوری آن بود که با تغییر ترکیب مجلس، کابینه دولت دوازدهم نسبت به دولت پیشین حداقل یک گام جلوتر بگذارد. متاسفانه، تمامی اخبار رسیده حاکی از آن است که این بار هم هسته سخت قدرت است که یک قدم پیش رفته و دخالت در کابینه را به یک مرحله پیش از رای اعتماد مجلس کشانده است تا مجلس فرمایشی، بیش از هر زمان دیگر به مضحکه‌ای بی‌رنگ و بو بدل شود.
سال‌ها پیش، نماینده‌ای که بنابر قانون در اجرای مسوولیت‌های خود از مصونیت برخوردار بود به حکم قلم یک قاضی روانه زندان شد. تیشه‌ای که آن زمان به ریشه خانه ملت وارد شد در تمام این سال‌ها کاری و کاری‌تر شده است. حالا شاید وقت آن فرا رسیده که بار دیگر از خود بپرسیم آیا مسیر اصلاحات پارلمانتاریستی همچنان وجود دارد؟ آیا این نهادهای پوشالی تهی شده از معنا، توانایی برآورده‌سازی کف توقعات اجتماعی را هم دارند؟ آیا وقت آن نرسیده که دست‌کم بخشی از تخم‌مرغ‌هایمان را از این سبد پوسیده بیرون بکشیم؟
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
مرثیه ای بر یک آرامش گورستانی
#A131
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A131
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
👍1
این دور باطل افراط و تفریط را بشکنیم
#A132
https://t.me/divanesara/543
آرمان امیری @ArmanParian - سال ۹۰ را به یاد داریم. در جریان انتخابات مجلس دهم ، فضا چنان رادیکال بود که نه تنها هیچ کس جرات نداشت با پلاکارد اصلاح‌طلبی نامزد انتخابات شود، که حتی اگر کسی در انتخابات رای هم می‌داد مورد شدیدترین حملات قرار می‌گرفت. (کما اینکه خاتمی رای داد و فحش‌اش را خورد) در پس وقایع سال‌های ۸۸ و ۸۹، هرگونه تلاش برای بهره‌بردن از مسیرها و ظرفیت‌های قانونی، در بین بخش بزرگی از بدنه فعال سیاسی کشور مصداق «خیانت» محسوب می‌شد.
سال ۹۲ این وضعیت به نسبت تعدیل شد و در نهایت با حضور و حمایت نسبی معترضان، روحانی توانست رییس جمهور شود. از اینجا به بعد بود که ورق کاملا برگشت. وزنه تمایل به حضور انتخاباتی روز به روز بیشتر شد و سخن گفتن از راه‌های دیگر سیاست‌ورزی هرچه بیشتر به تابو بدل شد. پیروزی‌های انتخاباتی بعدی، نه تنها مهر ابطالی بود بر هر گونه آلترناتیو سیاست‌ورزی انتخاباتی، بلکه به طرز عجیبی تمامی «مکمل«های این شیوه را نیز از دستور خارج کرد!
در کدام کشور جهان، در کدام یک از پیشرفته‌ترین نظام‌های انتخاباتی، تمامی مسیرهای مطالبه‌گری به صندوق ختم می‌شود؟ در کشور سوییس برای تعیین ساعت جمع‌آوری زباله هم رفراندوم برگزار کردند، اما در همان سوییس هم آیا شهروندان تمام مطالبات خود را موکول به صندوق رای کرده‌اند؟ آیا تجمعات اعتراضی، راهپیمایی، اعتصابات یا انواع و اقسام دیگر از کمپین‌های تبلیغاتی متوقف شده؟ در جالب‌ترین نمونه، پس از پیروزی ترامپ، یک راهپیمایی بزرگ در حمایت از حقوق زنان برگزار شد که حتی سیاست‌مداران ارشد، در سطح وزرای دولت و نمایندگان و سناتورهای آمریکایی هم در آن شرکت کردند. در نظام‌های دموکراتیک، حتی مسوولان ارشد حکومت و قانون‌گذاران هم می‌دانند که روش‌های مشارکت فعال و خیابانی بخشی غیرقابل انفکاک از سیاست‌ورزی قانونی و مدنی هستند؛ پس چطور در نسخه ایرانی به ناگاه تمام پتانسیل‌های ذخیره شده در جامعه به مسیر تنگ و لغزنده انتخابات محدود شد؟
به باورم، دو عامل سبب بروز این افراط و تفریط‌ها در شیوه سیاست‌ورزی دموکراسی‌خواهان ایرانی شده است. نخست نهادینه نشدن مفهوم «اصلاح‌طلبی» به عنوان یک فلسفه منسجم سیاسی، و نه صرفا یک جریان یا یک تاکتیک مقطعی. این امر سبب می‌شود مسیر اصلاح‌طلبی، همواره سایه شوم انقلابی‌گری را بر سر خود ببیند. یعنی به محض وقوع کوچکترین اخلالی در روند ظرفیت‌های قانونی، هرگونه مشارکت انتخاباتی به یک تابو با برچسب «خیانت» بدل می‌شود.
عامل دوم، ضعف، شرمندگی و نداشتن اعتماد به نفس در جریان اصلاح‌طلب است. طبیعتا، هسته مرکزی قدرت تلاش می‌کند تا هر حرکت اعتراضی را با چماق «براندازی» تخطئه کرده و سرکوب کند. ترس مداوم از متهم شدن به «براندازی» باعث شده بخشی از اصلاح‌طلبان چنان بر مسیر «انتخاباتی» پافشاری کنند، که گویی شهروندان هیچ حق دیگری برای دخالت در امور سیاسی و اداری کشور ندارند. این دیگر حاکمیت اقتدارگرا نیست که حقوق مصرح قانونی مردم را سلب کرده، این جریانات و تریبون‌های مدعی اصلاحات هستد که با توهم پرهیز از انقلابی‌گری، ظرفیت‌های قانونی حرکت‌های مردمی را منکر شده و تخطئه می‌کنند. در وضعیتی که گروه فشار، حتی اعتراض چند کارگر به حقوق معوقه خود را هم با چماق براندازی خفه می‌کند، ترس از مواجهه با این برچسب تبلیغاتی بجز نداشتن اعتماد به نفس گروه‌های سیاسی هیچ معنایی ندارد. (مضحک آنکه شما یک عمر دست به عصا راه بروید و باز هم همین برچسب را دریافت کنید. الحق که مصداق خسر الدنیا و الآخره خواهید بود)
برای اصلاح ساده‌ترین امور در دموکراتیک‌ترین کشورهای جهان، و یا حتی صرفا برای دفاع از حقوقی که وجود دارد، نیروهای اجتماعی نیازمند آن هستند که از تمامی ظرفیت‌ها و مسیرهای قانونی و خلاقیت‌های اجتماعی خود بهره ببرند. حال در کشور ما که مشکلات بدین سطح عمیق و مقاومت‌ها تا بدین سطح غیرمنطقی است، چطور می‌توان انتظار داشت که بخش عمده‌ای از ظرفیت‌های سیاست‌ورزی مردمی را حذف کنیم و نتیجه‌ای هم به دست بیاوریم؟ آیا به چشم نمی‌بینیم که نه تنها در هسته قدرت تغییری ایجاد نمی‌شود، بلکه کار به جایی رسیده که منتخبان همین مردم، (از عارف مجلس نشین گرفته تا روحانی رییس جمهور) آسوده از اعتراضات مردمی، به محض اینکه خرشان از پل انتخابات گذشت روی‌کردی غیرپاسخ‌گو در پیش می‌گیرند؟ آیا هنوز چنان دچار افراط و تفریط هستیم که نمی‌توانیم در کنار استفاده از ظرفیت‌های قانونی انتخابات، دیگر مسیرهای مشارکت فعال را هم به کار بگیریم؟ وقتی این سطح گسترده از شهروندان و فعالان اجتماعی، مطالبه‌ای چون رفع حصر دارند، چرا نباید در سطح یک «الله و اکبر شبانه» مطالبه خود را فریاد کنند؟
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A132
https://t.me/divanesara/543
آرمان امیری @ArmanParian - سال ۹۰ را به یاد داریم. در جریان انتخابات مجلس دهم ، فضا چنان رادیکال بود که نه تنها هیچ کس جرات نداشت با پلاکارد اصلاح‌طلبی نامزد انتخابات شود، که حتی اگر کسی در انتخابات رای هم می‌داد مورد شدیدترین حملات قرار می‌گرفت. (کما اینکه خاتمی رای داد و فحش‌اش را خورد) در پس وقایع سال‌های ۸۸ و ۸۹، هرگونه تلاش برای بهره‌بردن از مسیرها و ظرفیت‌های قانونی، در بین بخش بزرگی از بدنه فعال سیاسی کشور مصداق «خیانت» محسوب می‌شد.
سال ۹۲ این وضعیت به نسبت تعدیل شد و در نهایت با حضور و حمایت نسبی معترضان، روحانی توانست رییس جمهور شود. از اینجا به بعد بود که ورق کاملا برگشت. وزنه تمایل به حضور انتخاباتی روز به روز بیشتر شد و سخن گفتن از راه‌های دیگر سیاست‌ورزی هرچه بیشتر به تابو بدل شد. پیروزی‌های انتخاباتی بعدی، نه تنها مهر ابطالی بود بر هر گونه آلترناتیو سیاست‌ورزی انتخاباتی، بلکه به طرز عجیبی تمامی «مکمل«های این شیوه را نیز از دستور خارج کرد!
در کدام کشور جهان، در کدام یک از پیشرفته‌ترین نظام‌های انتخاباتی، تمامی مسیرهای مطالبه‌گری به صندوق ختم می‌شود؟ در کشور سوییس برای تعیین ساعت جمع‌آوری زباله هم رفراندوم برگزار کردند، اما در همان سوییس هم آیا شهروندان تمام مطالبات خود را موکول به صندوق رای کرده‌اند؟ آیا تجمعات اعتراضی، راهپیمایی، اعتصابات یا انواع و اقسام دیگر از کمپین‌های تبلیغاتی متوقف شده؟ در جالب‌ترین نمونه، پس از پیروزی ترامپ، یک راهپیمایی بزرگ در حمایت از حقوق زنان برگزار شد که حتی سیاست‌مداران ارشد، در سطح وزرای دولت و نمایندگان و سناتورهای آمریکایی هم در آن شرکت کردند. در نظام‌های دموکراتیک، حتی مسوولان ارشد حکومت و قانون‌گذاران هم می‌دانند که روش‌های مشارکت فعال و خیابانی بخشی غیرقابل انفکاک از سیاست‌ورزی قانونی و مدنی هستند؛ پس چطور در نسخه ایرانی به ناگاه تمام پتانسیل‌های ذخیره شده در جامعه به مسیر تنگ و لغزنده انتخابات محدود شد؟
به باورم، دو عامل سبب بروز این افراط و تفریط‌ها در شیوه سیاست‌ورزی دموکراسی‌خواهان ایرانی شده است. نخست نهادینه نشدن مفهوم «اصلاح‌طلبی» به عنوان یک فلسفه منسجم سیاسی، و نه صرفا یک جریان یا یک تاکتیک مقطعی. این امر سبب می‌شود مسیر اصلاح‌طلبی، همواره سایه شوم انقلابی‌گری را بر سر خود ببیند. یعنی به محض وقوع کوچکترین اخلالی در روند ظرفیت‌های قانونی، هرگونه مشارکت انتخاباتی به یک تابو با برچسب «خیانت» بدل می‌شود.
عامل دوم، ضعف، شرمندگی و نداشتن اعتماد به نفس در جریان اصلاح‌طلب است. طبیعتا، هسته مرکزی قدرت تلاش می‌کند تا هر حرکت اعتراضی را با چماق «براندازی» تخطئه کرده و سرکوب کند. ترس مداوم از متهم شدن به «براندازی» باعث شده بخشی از اصلاح‌طلبان چنان بر مسیر «انتخاباتی» پافشاری کنند، که گویی شهروندان هیچ حق دیگری برای دخالت در امور سیاسی و اداری کشور ندارند. این دیگر حاکمیت اقتدارگرا نیست که حقوق مصرح قانونی مردم را سلب کرده، این جریانات و تریبون‌های مدعی اصلاحات هستد که با توهم پرهیز از انقلابی‌گری، ظرفیت‌های قانونی حرکت‌های مردمی را منکر شده و تخطئه می‌کنند. در وضعیتی که گروه فشار، حتی اعتراض چند کارگر به حقوق معوقه خود را هم با چماق براندازی خفه می‌کند، ترس از مواجهه با این برچسب تبلیغاتی بجز نداشتن اعتماد به نفس گروه‌های سیاسی هیچ معنایی ندارد. (مضحک آنکه شما یک عمر دست به عصا راه بروید و باز هم همین برچسب را دریافت کنید. الحق که مصداق خسر الدنیا و الآخره خواهید بود)
برای اصلاح ساده‌ترین امور در دموکراتیک‌ترین کشورهای جهان، و یا حتی صرفا برای دفاع از حقوقی که وجود دارد، نیروهای اجتماعی نیازمند آن هستند که از تمامی ظرفیت‌ها و مسیرهای قانونی و خلاقیت‌های اجتماعی خود بهره ببرند. حال در کشور ما که مشکلات بدین سطح عمیق و مقاومت‌ها تا بدین سطح غیرمنطقی است، چطور می‌توان انتظار داشت که بخش عمده‌ای از ظرفیت‌های سیاست‌ورزی مردمی را حذف کنیم و نتیجه‌ای هم به دست بیاوریم؟ آیا به چشم نمی‌بینیم که نه تنها در هسته قدرت تغییری ایجاد نمی‌شود، بلکه کار به جایی رسیده که منتخبان همین مردم، (از عارف مجلس نشین گرفته تا روحانی رییس جمهور) آسوده از اعتراضات مردمی، به محض اینکه خرشان از پل انتخابات گذشت روی‌کردی غیرپاسخ‌گو در پیش می‌گیرند؟ آیا هنوز چنان دچار افراط و تفریط هستیم که نمی‌توانیم در کنار استفاده از ظرفیت‌های قانونی انتخابات، دیگر مسیرهای مشارکت فعال را هم به کار بگیریم؟ وقتی این سطح گسترده از شهروندان و فعالان اجتماعی، مطالبه‌ای چون رفع حصر دارند، چرا نباید در سطح یک «الله و اکبر شبانه» مطالبه خود را فریاد کنند؟
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
این دور باطل افراط و تفریط را بشکنیم
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
#A132
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
#A132
.
در برابر جنگ و تروریسم چه می‌توان کرد؟
#A133
https://t.me/divanesara/545
آرمان امیری @ArmanParian - دست‌کم از یک منظر می‌توان داعش را مظلوم و قربانی تصور کرد: این روزها همه توحش و جنایت را با برچسب داعش در ذهن می‌آورند؛ اما آیا در واقعیت هم همین گونه بوده؟ آیا خشونت (ولو عریان‌ترین و وحشیانه‌ترین نسخه‌های آن) با داعش زاییده شده است؟ کمی عقب‌تر برویم؛ سال‌ها پیش، این «طالبان» بود که در موقعیت مشابه داعش امروزین قرار داشت. پس می‌توانیم پرسش خود را تغییر دهیم: آیا بنیادگرایان و تروریست‌ها تنها کاشفان و مروجان جنگ، خشونت و جنایت هستند؟ آیا پیش از ظهور این «گروه‌های بدون دولت» اوضاع بشر بهتر بود؟ آیا دولت‌ها کمتر از تروریست‌ها دست به جنایت می‌زنند؟
هرقدر عقب‌تر برویم در خواهیم یافت که اوضاع بشر امروز، با ظهور انواع و اقسام تروریست‌ها و خشونت‌طلب‌ها، نسبت به گذشتگان‌اش «بدتر» نشده، هرچند که شاید بهبود چشم‌گیری هم پیدا نکرده باشد. پیش از تروریست‌های هم دولت‌ها با یکدیگر همین می‌کردند و پیش از تشکیل دولت‌ها، ملت‌ها و پیش از تشکیل ملت‌ها، اقوام و پیش از تشکیل اقوام ...
در طول صدها سال گذشته، دست‌کم، از عصر روشنگری اروپا به این سو، ده‌ها اندیشمند و فیلسوف با مکاتب فلسفی و دستگاه‌های ایدئولوژیک از راه رسیده‌اند که هر یک علیه این وضعیت نامطلوب که گاه «جنگ همه علیه همه» خوانده شده طغیان کرده‌اند. فراتر از فلاسفه و مکاتب فلسفی، این دولت‌ها و سازمان‌های نهادی بوده‌اند که مدام قوانین جدید وضع کردند، پیمان‌نامه‌ها بستند، اتحادیه‌های منطقه‌ای و جهانی تاسیس کردند و در نهایت، با رویای تحقق یک جامعه جهانی، سازمان ملل بر پا ساختند، اما هیچ کدام نه تنها نتوانستند جلوی جنگ‌ها را بگیرند، بلکه از پس ده‌ها و صدها قانون و معاهده برای کنترل سلاح‌های کشتار جمعی یا ممنوعیت «جنایات جنگی»، حتی نتوانستند سبعیت جنگ‌ها را کاهش دهند!
اگر هولوکاست، طغیان ضد بشری یک سیستم تماما اهریمنی/فاشیستی بود، بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی به اسم مقابله با آن رخ داد. اگر همه این‌ها پیش از تشکیل سازمان ملل واقع شده بودند، جنگ‌های کره و ویتنام بلافاصله پس از تشکیل سازمان ملل آغاز شدند. اگر نسل‌کشی‌های رواندا و دارفور، یا قتل‌عام انفال (کردستان عراق) در آفریقا و آسیا پنهان بودند، بوسنیایی‌ها در ناف اروپا سلاخی شدند. دردناک آنکه تقریبا هیچ یک از کشورهای جهان، از راست‌گراترین گرفته تا چپ‌گراترین، نمی‌تواند ادعا کند که دامان‌اش از چنین جنایاتی منزه است. شاید یک هژمونی شبه‌روشنفکری بتواند جنگ ویتنام را به نماد و پرچم جنایت‌پیشگی امپریالیسم بدل کند، اما این پرچم آنقدر گسترده نیست که جنایات شوروی در افغانستان را کاملا بپوشاند؛ یا کوهی از جمجمه‌هایی که «خمرهای سرخ» بر جای گذاشتند را پنهان سازد.
حال دوباره باید پرسید: پس این خشونت‌ها محصول چیست؟ چرا همه عوامل تغییر می‌کنند اما نفس خشونت همچنان پابرجا می‌ماند؟ چرا نه تنها سازمان‌ها و نهادها، بلکه حتی اندیشه‌ها و مکاتب فلسفی نیز نسخه مشخصی برای توقف این جنون ددمنشی ندارند؟ آیا باید بپذیریم که به واقع «انسان گرگ انسان» است و رویای صلح جهانی، آنگونه که برخی بدون شرمساری بر زبان می‌رانند تنها یک «آرمان انتزاعی»، برآمده از روحیاتی ضعیف و شاعر مسلک است که ربطی به واقعیت زیست بشری ندارد؟
این پرسش‌ها، طرح موضوعی است برای یک سلسله جلسات با عنوان «جنگ، تروریسم و ادبیات» که به همت موسسه «آپارتمان» برگزار خواهد شد. در این مجموعه پنج جلسه‌ای، به بررسی موضوع جنگ، خشونت و تروریسم از چند منظر متفاوت (به شرح زیر) خواهم پرداخت و در نهایت، تلاش خواهم نمود که پیشنهادی جایگزین برای واکاوی فلسفی خشونت/صلح ارائه کنم. در صورت تمایل برای حضور در این سلسله جلسات، ثبت‌نام و یا کسب اطلاعات بیشتر، می‌توانید با شماره تلفن «۸۸۸۶۶۷۴۴» (از ساعت ۱۱ تا ۱۸) تماس گرفته و یا از طریق تلگرام برای حساب کاربری (@ArmanParian ) پیغام بفرستید.
درس گفتارهای جنگ، تروریسم و ادبیات
جلسه نخست: بنیان‌های توجیه جنگ (نقدی از منظر فلسفه سیاسی با نگاه به آثار «کارل اشمیت»)
جلسه دوم: مدرنیسم و تنهایی (نقدی از منظر جامعه‌شناختی با نگاهی به آثار امیل دورکیم، ماکس وبر و هانا آرنت)
جلسه سوم: جاذبه‌های شرارت مشروع (نقدی از منظر روان‌شناسی، با نگاهی به آثار آرنت، دگمجیان و داستایوفسکی)
جلسه چهارم: بی‌عدالتی و تروریسم (نقدی از منظر اقتصادی)
جلسه پنجم: رمان بالغ در برابر فلسفه اقتدارگرا
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A133
https://t.me/divanesara/545
آرمان امیری @ArmanParian - دست‌کم از یک منظر می‌توان داعش را مظلوم و قربانی تصور کرد: این روزها همه توحش و جنایت را با برچسب داعش در ذهن می‌آورند؛ اما آیا در واقعیت هم همین گونه بوده؟ آیا خشونت (ولو عریان‌ترین و وحشیانه‌ترین نسخه‌های آن) با داعش زاییده شده است؟ کمی عقب‌تر برویم؛ سال‌ها پیش، این «طالبان» بود که در موقعیت مشابه داعش امروزین قرار داشت. پس می‌توانیم پرسش خود را تغییر دهیم: آیا بنیادگرایان و تروریست‌ها تنها کاشفان و مروجان جنگ، خشونت و جنایت هستند؟ آیا پیش از ظهور این «گروه‌های بدون دولت» اوضاع بشر بهتر بود؟ آیا دولت‌ها کمتر از تروریست‌ها دست به جنایت می‌زنند؟
هرقدر عقب‌تر برویم در خواهیم یافت که اوضاع بشر امروز، با ظهور انواع و اقسام تروریست‌ها و خشونت‌طلب‌ها، نسبت به گذشتگان‌اش «بدتر» نشده، هرچند که شاید بهبود چشم‌گیری هم پیدا نکرده باشد. پیش از تروریست‌های هم دولت‌ها با یکدیگر همین می‌کردند و پیش از تشکیل دولت‌ها، ملت‌ها و پیش از تشکیل ملت‌ها، اقوام و پیش از تشکیل اقوام ...
در طول صدها سال گذشته، دست‌کم، از عصر روشنگری اروپا به این سو، ده‌ها اندیشمند و فیلسوف با مکاتب فلسفی و دستگاه‌های ایدئولوژیک از راه رسیده‌اند که هر یک علیه این وضعیت نامطلوب که گاه «جنگ همه علیه همه» خوانده شده طغیان کرده‌اند. فراتر از فلاسفه و مکاتب فلسفی، این دولت‌ها و سازمان‌های نهادی بوده‌اند که مدام قوانین جدید وضع کردند، پیمان‌نامه‌ها بستند، اتحادیه‌های منطقه‌ای و جهانی تاسیس کردند و در نهایت، با رویای تحقق یک جامعه جهانی، سازمان ملل بر پا ساختند، اما هیچ کدام نه تنها نتوانستند جلوی جنگ‌ها را بگیرند، بلکه از پس ده‌ها و صدها قانون و معاهده برای کنترل سلاح‌های کشتار جمعی یا ممنوعیت «جنایات جنگی»، حتی نتوانستند سبعیت جنگ‌ها را کاهش دهند!
اگر هولوکاست، طغیان ضد بشری یک سیستم تماما اهریمنی/فاشیستی بود، بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی به اسم مقابله با آن رخ داد. اگر همه این‌ها پیش از تشکیل سازمان ملل واقع شده بودند، جنگ‌های کره و ویتنام بلافاصله پس از تشکیل سازمان ملل آغاز شدند. اگر نسل‌کشی‌های رواندا و دارفور، یا قتل‌عام انفال (کردستان عراق) در آفریقا و آسیا پنهان بودند، بوسنیایی‌ها در ناف اروپا سلاخی شدند. دردناک آنکه تقریبا هیچ یک از کشورهای جهان، از راست‌گراترین گرفته تا چپ‌گراترین، نمی‌تواند ادعا کند که دامان‌اش از چنین جنایاتی منزه است. شاید یک هژمونی شبه‌روشنفکری بتواند جنگ ویتنام را به نماد و پرچم جنایت‌پیشگی امپریالیسم بدل کند، اما این پرچم آنقدر گسترده نیست که جنایات شوروی در افغانستان را کاملا بپوشاند؛ یا کوهی از جمجمه‌هایی که «خمرهای سرخ» بر جای گذاشتند را پنهان سازد.
حال دوباره باید پرسید: پس این خشونت‌ها محصول چیست؟ چرا همه عوامل تغییر می‌کنند اما نفس خشونت همچنان پابرجا می‌ماند؟ چرا نه تنها سازمان‌ها و نهادها، بلکه حتی اندیشه‌ها و مکاتب فلسفی نیز نسخه مشخصی برای توقف این جنون ددمنشی ندارند؟ آیا باید بپذیریم که به واقع «انسان گرگ انسان» است و رویای صلح جهانی، آنگونه که برخی بدون شرمساری بر زبان می‌رانند تنها یک «آرمان انتزاعی»، برآمده از روحیاتی ضعیف و شاعر مسلک است که ربطی به واقعیت زیست بشری ندارد؟
این پرسش‌ها، طرح موضوعی است برای یک سلسله جلسات با عنوان «جنگ، تروریسم و ادبیات» که به همت موسسه «آپارتمان» برگزار خواهد شد. در این مجموعه پنج جلسه‌ای، به بررسی موضوع جنگ، خشونت و تروریسم از چند منظر متفاوت (به شرح زیر) خواهم پرداخت و در نهایت، تلاش خواهم نمود که پیشنهادی جایگزین برای واکاوی فلسفی خشونت/صلح ارائه کنم. در صورت تمایل برای حضور در این سلسله جلسات، ثبت‌نام و یا کسب اطلاعات بیشتر، می‌توانید با شماره تلفن «۸۸۸۶۶۷۴۴» (از ساعت ۱۱ تا ۱۸) تماس گرفته و یا از طریق تلگرام برای حساب کاربری (@ArmanParian ) پیغام بفرستید.
درس گفتارهای جنگ، تروریسم و ادبیات
جلسه نخست: بنیان‌های توجیه جنگ (نقدی از منظر فلسفه سیاسی با نگاه به آثار «کارل اشمیت»)
جلسه دوم: مدرنیسم و تنهایی (نقدی از منظر جامعه‌شناختی با نگاهی به آثار امیل دورکیم، ماکس وبر و هانا آرنت)
جلسه سوم: جاذبه‌های شرارت مشروع (نقدی از منظر روان‌شناسی، با نگاهی به آثار آرنت، دگمجیان و داستایوفسکی)
جلسه چهارم: بی‌عدالتی و تروریسم (نقدی از منظر اقتصادی)
جلسه پنجم: رمان بالغ در برابر فلسفه اقتدارگرا
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
در برابر جنگ و تروریسم چه می‌توان کرد؟
#A133
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A133
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
جنگ، تروریسم و ادبیات
#A134
https://t.me/divanesara/547
آرمان امیری @ArmanParian
نخست: آیا فلسفه به تنهایی قادر است در برابر نظریه‌های توجیه‌گر جنگ، جایگزینی مطمئن برای نفی خشونت ارائه دهد؟ کارل اشمیت را می‌توان تئوری پرداز فاشیسم آلمانی دانست. اندیشمند توجیه‌گر جنگ که هنوز هم نظریات‌اش، دیدگاه غالب بسیاری از سیاست‌مداران ارشد جهان را تشریح می‌کند. نخستین لرزه‌ها بر پیکر این بنیان فلسفی حامی جنگ نه از دل فلسفه، بلکه از دل رمان پدید آمد.
دوم: مساله تنهایی از چه زمان گریبان‌گیر بشر شد؟ چرا آمار خودکشی با رشد صنعت و توسعه اقتصادی پیوند برقرار کرده است؟ آیا مدرنیته، با رویای بهبود زندگی انسان، او را به غار تنهایی کشانده است؟ چطور تروریسم دقیقا علیه همان مدرنیته‌ای قیام کرده که خود محصول آن است؟ در پاسخ به این پرسش‌ها، امیل دورکیم، هانا آرنت و بسیاری از جامعه‌شناسان و فلاسفه معاصر تحقیقات ارزشمندی انجام داده‌اند. با این حال، مساله همچنان یک پا در سنت رمان دارد.
سوم: انسان چیست؟ آیا بالذات خوب است یا بد؟ شرارت از کجا می‌آید و تا کجا می‌تواند ادامه پیدا کند؟ این پرسش‌ها، غالبا دست‌مایه مطالعات روان‌شناسی هستند؛ اما آیا روان‌شناسان بدون اتکا به رمان می‌توانند پیچیدگی روح انسانی را توضیح دهند؟ چه نسبتی میان این پیچیدگی و پدیده شوم تروریسم وجود دارد؟
چهارم: فقر و اختلاف طبقاتی، بارزترین جلوه‌های بی‌عدالتی در جامعه به شمار می‌روند. ریشه‌های این بی‌عدالتی از کجا ناشی می‌شود؟ آیا ما در حال ترمیم آن هستیم یا به سمت افزایش این شکاف قدم بر می‌داریم؟ این شکاف‌ها چه نسبتی با جنگ و تروریسم دارند؟ پاسخ این پرسش‌ها را در کجا می‌توانیم پیدا کنیم؟
پنجم: در نهایت، آیا بشر قادر است به این انبوه پرسش‌ها پاسخ دهد؟ اگر آری، در کجا باید این پاسخ‌ها را جستجو کرد؟ کدام نجات دهنده است که انسان را از کابوس‌های تنهایی، شرارت، پوچی، جنگ و در نهایت تروریسم رهایی بخشد؟
این‌ها، موضوعات پنج جلسه درس‌گفتارهای «جنگ، تروریسم و ادبیات» هستند که از یکشنبه آینده (۲۲مرداد) در موسسه آپارتمان ارائه خواهم داد. برای ثبت‌نام، تا آخر هفته می‌توانید با شماره تلفن «۸۸۸۶۶۷۴۴» (از ساعت ۱۱ تا ۱۸) تماس گرفته و یا از طریق تلگرام برای حساب کاربری (@ArmanParian ) پیغام بفرستید.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A134
https://t.me/divanesara/547
آرمان امیری @ArmanParian
نخست: آیا فلسفه به تنهایی قادر است در برابر نظریه‌های توجیه‌گر جنگ، جایگزینی مطمئن برای نفی خشونت ارائه دهد؟ کارل اشمیت را می‌توان تئوری پرداز فاشیسم آلمانی دانست. اندیشمند توجیه‌گر جنگ که هنوز هم نظریات‌اش، دیدگاه غالب بسیاری از سیاست‌مداران ارشد جهان را تشریح می‌کند. نخستین لرزه‌ها بر پیکر این بنیان فلسفی حامی جنگ نه از دل فلسفه، بلکه از دل رمان پدید آمد.
دوم: مساله تنهایی از چه زمان گریبان‌گیر بشر شد؟ چرا آمار خودکشی با رشد صنعت و توسعه اقتصادی پیوند برقرار کرده است؟ آیا مدرنیته، با رویای بهبود زندگی انسان، او را به غار تنهایی کشانده است؟ چطور تروریسم دقیقا علیه همان مدرنیته‌ای قیام کرده که خود محصول آن است؟ در پاسخ به این پرسش‌ها، امیل دورکیم، هانا آرنت و بسیاری از جامعه‌شناسان و فلاسفه معاصر تحقیقات ارزشمندی انجام داده‌اند. با این حال، مساله همچنان یک پا در سنت رمان دارد.
سوم: انسان چیست؟ آیا بالذات خوب است یا بد؟ شرارت از کجا می‌آید و تا کجا می‌تواند ادامه پیدا کند؟ این پرسش‌ها، غالبا دست‌مایه مطالعات روان‌شناسی هستند؛ اما آیا روان‌شناسان بدون اتکا به رمان می‌توانند پیچیدگی روح انسانی را توضیح دهند؟ چه نسبتی میان این پیچیدگی و پدیده شوم تروریسم وجود دارد؟
چهارم: فقر و اختلاف طبقاتی، بارزترین جلوه‌های بی‌عدالتی در جامعه به شمار می‌روند. ریشه‌های این بی‌عدالتی از کجا ناشی می‌شود؟ آیا ما در حال ترمیم آن هستیم یا به سمت افزایش این شکاف قدم بر می‌داریم؟ این شکاف‌ها چه نسبتی با جنگ و تروریسم دارند؟ پاسخ این پرسش‌ها را در کجا می‌توانیم پیدا کنیم؟
پنجم: در نهایت، آیا بشر قادر است به این انبوه پرسش‌ها پاسخ دهد؟ اگر آری، در کجا باید این پاسخ‌ها را جستجو کرد؟ کدام نجات دهنده است که انسان را از کابوس‌های تنهایی، شرارت، پوچی، جنگ و در نهایت تروریسم رهایی بخشد؟
این‌ها، موضوعات پنج جلسه درس‌گفتارهای «جنگ، تروریسم و ادبیات» هستند که از یکشنبه آینده (۲۲مرداد) در موسسه آپارتمان ارائه خواهم داد. برای ثبت‌نام، تا آخر هفته می‌توانید با شماره تلفن «۸۸۸۶۶۷۴۴» (از ساعت ۱۱ تا ۱۸) تماس گرفته و یا از طریق تلگرام برای حساب کاربری (@ArmanParian ) پیغام بفرستید.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
جنگ، تروریسم و ادبیات
#A134
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A134
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
چاه ویل داف
#M021
https://t.me/divanesara/549
محمد افخمی- @Mohamad_Afkhami
چندان مشخص نیست که کلمه «داف» چگونه در زبان فارسی به وجود آمده است. برخی ریشه کلمه را در نام «هیلاری داف» جستجو می‌کنند و برخی گمان می‌کنند تولید کلمه صرفا تصادفی بوده است. با این حال این واژه در کمتر از بیست سال به یکی از پرکاربردترین کلمات فارسی روزمره تبدیل شده و در طول این مدت کوتاه تغییرات معنایی بسیاری هم تجربه کرده است. در کشور ما که فرهنگ عامیانه در بسیاری موارد به دلیل سانسور مکتوب نمی‌شود، ترانه‌های زیرزمینی از معدود راه‌های دنبال کردن این تغییرات‌اند.
داف در نسخه‌های اولیه این ترانه‌ها، مثلا آهنگ «اثرات جانبی» از «امیرعلی ای تو» با نگاهی منفی و به معنی بی‌قاعده به کار رفته است. اما این تعبیر به سرعت تغییر پیدا می‌کند و با فراگیرتر شدن هر چه بیشتر در دهه بعد، به دختری اطلاق می‌شود که ضمن تابع مد بودن، سبک و عادات زندگی‌‌اش نزدیک طبقه متوسط است. ایجاد این تغییر در آهنگ «داف» «ساسی مانکن» قابل مشاهده است و تثبیت آن در بسیاری آهنگ‌ها مانند «بگو بینم ندیدیش» از «تتلو» به چشم می‌آید. اما به موازی پررنگ شدن کلمه «پلنگ»، معنی داف هم دچار دگرگونی مجدد می‌شود و مثلا در آلبوم «خاکستری» «لیتو» به معنای کاملا جدیدی به کار می‌رود.
بخش مهمی از این تغییر معنا، طی رابطه‌ای دو طرفه اتفاق می‌افتد. بدین معنی که کلمه پس از تثبیت در زبان لاجرم بازتاب دهنده روند تغییرات جامعه است و نمود عینی آن را در جامعه باید بتوان پیدا کرد. اگر معنی کلمه داف در سال ۸۵ با ۹۵ تفاوت دارد، می‌توان نتیجه گرفت که داف سال ۸۵ متفاوت از داف سال ۹۵ باشد. یکی از قابل توجه‌ترین تغییرات، تبدیل معنی داف از مفهومی کلی و گسترده به واژه‌ای کاملا رقابتی است. جایی که «داف پلنگ» وارد زبان می‌شود و داف با اضافه شدن یک «تر» کاربرد صفت تفضیلی هم پیدا می‌کند: «داف‌تر از فلانی». این تغییر آخر به نوعی هدف انبوه عمل‌های جراحی زیبایی را نشان می‌دهد. هدفی که با کمی اغماض ذیل تلاش برای داف‌تر شدن قابل توصیف است.
در اینجا تفاوت گذاشتن بین داف‌تر شدن و زیباتر شدن اهمیت زیادی دارد. زیبایی بر خلاف دافیت (اسم مصدر من‌درآوردی برای داف) چندان چارچوب‌پذیر نیست. «زیبا» توصیف شدن صرفا بیانگر خوشایند بودن است و در نتیجه معنی زیبا در نگاه هرکس شکل متفاوتی دارد، اما اگر از افراد مختلفی توصیفات ظاهری یک «داف» را بپرسید، به مشخصات کمابیش مشابهی می‌رسید. به همین خاطر است که پیدا کردن کسی که خودش را کاملا بی‌نیاز از عمل جراحی بینی بداند، کار آسانی نخواهد بود. اما این همه ماجرا نیست. ساختار رقابتی داف بودن، هرچند در بسیاری موارد می‌تواند یک نفر را داف‌تر از نفر دیگر برشمرد، اما در اعلام «داف‌ترین» ناتوان است. در رقابت بر سر داف‌ترین بودن به سادگی می‌توان مونکیا بلوچی و مرلین مونرو و شارلیز ترون و اما واتسون و هر کس دیگری را بازنده اعلام کرد بدون این که برنده‌ای وجود داشته باشد. در نتیجه در این چارچوب هیچ کس هیچ وقت از دافیتش رضایت کافی ندارد.
پرواضح است که ویژگی‌های این پدیده، نه محدود به مثال و مفهوم داف است و به این دوره و ایران هم محدود نمی‌شود. اما مقیاس و شدتش، داف را به مثالی عالی برای نگاه به رفتاری گسترده‌تر تبدیل می‌کند. رفتاری که می‌توان آن را ارجحیت دادن قضاوت دیگران به رضایت و خوشحالی شخصی توصیف کرد. رقابت در دافیت از این جهت مثال قابل توجهی است که به راحتی مسائلی دیگر مثل موفقیت کاری و شخصی یا تحصیلات را به درجه پایین‌تری از اهمیت تنزل می‌دهد و همه چیز را در زیر سایه خودش تعریف می‌کند بدون این که برای فرد مزیتی به همراه بیاورد. به عبارت دیگر رضایت و خوشحالی فردی از زندگی را قربانی ادامه دادن این مسابقه بی‌فرجام می‌کند تا زمانی که فرد به جبر سن از مسابقه اخراج شود.
همه برای خوشحال‌تر بودن و رضایت بیشتر از زندگی تلاش می‌کنند و مادامی که طریقه لباس پوشیدن و آرایش و معاشرت انتخاب فردی است، بنایی به قضاوت دیگران وجود ندارد اما می‌توان پرسید در این رقابت وانفسای بی‌برنده آیا اتفاقا همین خوشحالی و رضایت فردی نیست که قربانی می‌شود؟ آیا مسیر تغییر «داف» از یک توصیف کلی به یک صفت تفضیلی نقض غرض نبود؟
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
#M021
https://t.me/divanesara/549
محمد افخمی- @Mohamad_Afkhami
چندان مشخص نیست که کلمه «داف» چگونه در زبان فارسی به وجود آمده است. برخی ریشه کلمه را در نام «هیلاری داف» جستجو می‌کنند و برخی گمان می‌کنند تولید کلمه صرفا تصادفی بوده است. با این حال این واژه در کمتر از بیست سال به یکی از پرکاربردترین کلمات فارسی روزمره تبدیل شده و در طول این مدت کوتاه تغییرات معنایی بسیاری هم تجربه کرده است. در کشور ما که فرهنگ عامیانه در بسیاری موارد به دلیل سانسور مکتوب نمی‌شود، ترانه‌های زیرزمینی از معدود راه‌های دنبال کردن این تغییرات‌اند.
داف در نسخه‌های اولیه این ترانه‌ها، مثلا آهنگ «اثرات جانبی» از «امیرعلی ای تو» با نگاهی منفی و به معنی بی‌قاعده به کار رفته است. اما این تعبیر به سرعت تغییر پیدا می‌کند و با فراگیرتر شدن هر چه بیشتر در دهه بعد، به دختری اطلاق می‌شود که ضمن تابع مد بودن، سبک و عادات زندگی‌‌اش نزدیک طبقه متوسط است. ایجاد این تغییر در آهنگ «داف» «ساسی مانکن» قابل مشاهده است و تثبیت آن در بسیاری آهنگ‌ها مانند «بگو بینم ندیدیش» از «تتلو» به چشم می‌آید. اما به موازی پررنگ شدن کلمه «پلنگ»، معنی داف هم دچار دگرگونی مجدد می‌شود و مثلا در آلبوم «خاکستری» «لیتو» به معنای کاملا جدیدی به کار می‌رود.
بخش مهمی از این تغییر معنا، طی رابطه‌ای دو طرفه اتفاق می‌افتد. بدین معنی که کلمه پس از تثبیت در زبان لاجرم بازتاب دهنده روند تغییرات جامعه است و نمود عینی آن را در جامعه باید بتوان پیدا کرد. اگر معنی کلمه داف در سال ۸۵ با ۹۵ تفاوت دارد، می‌توان نتیجه گرفت که داف سال ۸۵ متفاوت از داف سال ۹۵ باشد. یکی از قابل توجه‌ترین تغییرات، تبدیل معنی داف از مفهومی کلی و گسترده به واژه‌ای کاملا رقابتی است. جایی که «داف پلنگ» وارد زبان می‌شود و داف با اضافه شدن یک «تر» کاربرد صفت تفضیلی هم پیدا می‌کند: «داف‌تر از فلانی». این تغییر آخر به نوعی هدف انبوه عمل‌های جراحی زیبایی را نشان می‌دهد. هدفی که با کمی اغماض ذیل تلاش برای داف‌تر شدن قابل توصیف است.
در اینجا تفاوت گذاشتن بین داف‌تر شدن و زیباتر شدن اهمیت زیادی دارد. زیبایی بر خلاف دافیت (اسم مصدر من‌درآوردی برای داف) چندان چارچوب‌پذیر نیست. «زیبا» توصیف شدن صرفا بیانگر خوشایند بودن است و در نتیجه معنی زیبا در نگاه هرکس شکل متفاوتی دارد، اما اگر از افراد مختلفی توصیفات ظاهری یک «داف» را بپرسید، به مشخصات کمابیش مشابهی می‌رسید. به همین خاطر است که پیدا کردن کسی که خودش را کاملا بی‌نیاز از عمل جراحی بینی بداند، کار آسانی نخواهد بود. اما این همه ماجرا نیست. ساختار رقابتی داف بودن، هرچند در بسیاری موارد می‌تواند یک نفر را داف‌تر از نفر دیگر برشمرد، اما در اعلام «داف‌ترین» ناتوان است. در رقابت بر سر داف‌ترین بودن به سادگی می‌توان مونکیا بلوچی و مرلین مونرو و شارلیز ترون و اما واتسون و هر کس دیگری را بازنده اعلام کرد بدون این که برنده‌ای وجود داشته باشد. در نتیجه در این چارچوب هیچ کس هیچ وقت از دافیتش رضایت کافی ندارد.
پرواضح است که ویژگی‌های این پدیده، نه محدود به مثال و مفهوم داف است و به این دوره و ایران هم محدود نمی‌شود. اما مقیاس و شدتش، داف را به مثالی عالی برای نگاه به رفتاری گسترده‌تر تبدیل می‌کند. رفتاری که می‌توان آن را ارجحیت دادن قضاوت دیگران به رضایت و خوشحالی شخصی توصیف کرد. رقابت در دافیت از این جهت مثال قابل توجهی است که به راحتی مسائلی دیگر مثل موفقیت کاری و شخصی یا تحصیلات را به درجه پایین‌تری از اهمیت تنزل می‌دهد و همه چیز را در زیر سایه خودش تعریف می‌کند بدون این که برای فرد مزیتی به همراه بیاورد. به عبارت دیگر رضایت و خوشحالی فردی از زندگی را قربانی ادامه دادن این مسابقه بی‌فرجام می‌کند تا زمانی که فرد به جبر سن از مسابقه اخراج شود.
همه برای خوشحال‌تر بودن و رضایت بیشتر از زندگی تلاش می‌کنند و مادامی که طریقه لباس پوشیدن و آرایش و معاشرت انتخاب فردی است، بنایی به قضاوت دیگران وجود ندارد اما می‌توان پرسید در این رقابت وانفسای بی‌برنده آیا اتفاقا همین خوشحالی و رضایت فردی نیست که قربانی می‌شود؟ آیا مسیر تغییر «داف» از یک توصیف کلی به یک صفت تفضیلی نقض غرض نبود؟
کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara
Telegram
مجمع دیوانگان
چاه ویل داف
کانال «مجمع دیوانگان»
#M021
کانال «مجمع دیوانگان»
#M021
رهبران ما تنها نیستند
https://t.me/divanesara/551
مهدی #کروبی بیش از ۶ سال است که در حصر خانگی به سر می برد. او که اخیرا پس از جراحی قلب به خانه‌اش بازگردانده شده، در اعتراض به حضور مداوم نیروهای امنیتی در خانه‌اش، و برای برگزاری دادگاهی علنی که به اتهامات او رسیدگی کند، از دیروز صبح به اعتصاب غذای خشک دست زده است. دیشب خانواده کروبی خبر دادند که مهدی کروبی به بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان منتقل شده است. همه فعالان سیاسی به خوبی می‌دانند که مهدی کروبی همواره پیگیر وضعیت زندانیان سیاسی و پناه خانواده‌های ایشان بوده است. حال که سال‌ها از حصر او می‌گذرد، و ما نتوانسته‌ایم حتی گامی کوچک برای بهبود وضعیت رهبران جنبش سبز برداریم، او خود دست به کار شده و با آخرین تیر ترکش به اعاده عدالت برخاسته است.
جمعی از دانش‌آموختگان سازمان استعدادهای درخشان (سمپاد) و فارغ‌التحصیلان دانشگاه شریف به دنبال امضای نامه‌ای کوتاه خطاب به رهبری برای پایان حصر هستند (https://goo.gl/yf5zzh). ما، اعضای مجمع دیوانگان نیز همراه با دیگر دوستان‌مان این نامه را امضا می‌کنیم و از مخاطبان خود نیز چنین می‌خواهیم. به کلیه دانشجویان کشور و سایر گروه‌های اجتماعی نیز پیشنهاد می‌کنیم که اقدامی مشابه را برای دانشگاه‌ها و گروه‌های خود سامان دهند. گروه دیگری از فعالان نیز پیشنهاد داده‌اند ساعت ۹ شب پنج‌شنبه فریاد «الله اکبر» سر دهیم تا پیام عدالت‌خواهی مهدی کروبی را به گوش همه شهر برسانیم. امیدواریم با پیگیری فعال مردمی و البته تدبیر و خیرخواهی مسئولین، حصر مهدی کروبی، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد هرچه زودتر پایانی خوش پیدا کند.
کانال مجمع دیوانگان
@DivaneSara
https://t.me/divanesara/551
مهدی #کروبی بیش از ۶ سال است که در حصر خانگی به سر می برد. او که اخیرا پس از جراحی قلب به خانه‌اش بازگردانده شده، در اعتراض به حضور مداوم نیروهای امنیتی در خانه‌اش، و برای برگزاری دادگاهی علنی که به اتهامات او رسیدگی کند، از دیروز صبح به اعتصاب غذای خشک دست زده است. دیشب خانواده کروبی خبر دادند که مهدی کروبی به بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان منتقل شده است. همه فعالان سیاسی به خوبی می‌دانند که مهدی کروبی همواره پیگیر وضعیت زندانیان سیاسی و پناه خانواده‌های ایشان بوده است. حال که سال‌ها از حصر او می‌گذرد، و ما نتوانسته‌ایم حتی گامی کوچک برای بهبود وضعیت رهبران جنبش سبز برداریم، او خود دست به کار شده و با آخرین تیر ترکش به اعاده عدالت برخاسته است.
جمعی از دانش‌آموختگان سازمان استعدادهای درخشان (سمپاد) و فارغ‌التحصیلان دانشگاه شریف به دنبال امضای نامه‌ای کوتاه خطاب به رهبری برای پایان حصر هستند (https://goo.gl/yf5zzh). ما، اعضای مجمع دیوانگان نیز همراه با دیگر دوستان‌مان این نامه را امضا می‌کنیم و از مخاطبان خود نیز چنین می‌خواهیم. به کلیه دانشجویان کشور و سایر گروه‌های اجتماعی نیز پیشنهاد می‌کنیم که اقدامی مشابه را برای دانشگاه‌ها و گروه‌های خود سامان دهند. گروه دیگری از فعالان نیز پیشنهاد داده‌اند ساعت ۹ شب پنج‌شنبه فریاد «الله اکبر» سر دهیم تا پیام عدالت‌خواهی مهدی کروبی را به گوش همه شهر برسانیم. امیدواریم با پیگیری فعال مردمی و البته تدبیر و خیرخواهی مسئولین، حصر مهدی کروبی، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد هرچه زودتر پایانی خوش پیدا کند.
کانال مجمع دیوانگان
@DivaneSara
Telegram
مجمع دیوانگان
رهبران ما تنها نیستند
کانال مجمع دیوانگان
@DivaneSara
کانال مجمع دیوانگان
@DivaneSara
پایان راه: زوال جنبش ملی فلسطین
#N029
ترجمه کامل‌تر: https://goo.gl/8BG3Kq
ترجمه و خلاصه: امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N -جنبش ملی فلسطین متشکل از فتح، دولت خودمختار و سازمان آزادی‌بخش فلسطین(ساف) توسط یاسر عرفات بنیان گذاشته شد. بزرگترین موفقیت آن یعنی توافق ۱۹۹۳ اسلو که مبنی بر آغاز روند صلح طبق قطع‌نامه ۱۹۶۷ شورای امنیت بود، به صورتی متناقض نقطه آغاز زوال جنبش نیز محسوب می‌شود. موفقیت فتح تا پیش از مرگ عرفات به خاطر پوشش وفادارانه و مشتاقانه طیف وسیعی از دیدگاه‌های فلسطینی بود که این مردمان فراموش‌شده را دوباره در شکل‌گیری تقدیرشان شریک می‌کرد. بعد از مرگ عرفات و در غیاب مبارزه مسلحانه، وضعیت سیاسی-اجتماعی غزه و کرانه باختری از نزاع‌های قبیله‌ای و رقابت‌های شخصی اشباع شد.
امروزه هیچ‌کدام از آن عوامل موفقیت دیگر وجود ندارند. مشروعیت جنبش از دست رفته است، و جناح‌های قدیمی آن گرفتار نبرد قدرت شده‌اند. روح فعالیت سیاسی به بیرون از سازمان منتقل شده، ولی فاقد تشکلی نظام‌مند و هدف سیاسی روشنی است. مهم‌تر از همه، موفقیت‌های دولت خودمختار از جمله تغییر وضعیت به دولت ناظر غیر عضو سازمان ملل تنها جنبه نمادین داشته‌اند.
تغییر رهبری از عرفات به محمود عباس یادآور تداوم روزهای تأسیس جنبش بود. هر چند موقعیت عباس به خاطر پافشاری بر مذاکرات بی‌نتیجه با اسرائیل، مخالفت بی‌قید و شرط با مبارزه مسلحانه و همکاری با اسرائیل در زمینه‌های امنیتی هر روز بیشتر تضعیف می‌شد. همکاری امنیتی با اسرائیل بهترین مثال برای توضیح وضعیت بغرنج دولت خودمختار عباس است. این همکاری‌ها برای جلوگیری از فعالیت‌های مسلحانه به منظور پیش‌گیری از واکنش‌های نامتعادل اسرائیل تنظیم شدند. اما امروزه در واقع به اسرائیلی‌ها کمک می‌کنند تا با هزینه‌ای کمتر به اشغال و تسکین اراضی فلسطینی بپردازند. نبود این همکاری‌ها نیز به علت توان نظامی بالاتر اسرائیل دردی از فلسطینی‌ها دوا نخواهد کرد.
هر چند همین سیاست‌ها، فشار بین‌المللی بر جنبش فتح را از بین برد و نسبت به سیاست‌های اشغالی اسرائیل نگرانی‌های بین‌المللی فزاینده‌ای بوجود آورد. عباس توانست در سال ۱۹۹۴ بسیاری از امور شهری، بهداشتی و آموزشی را برای اولین بار در اختیار فلسطینی‌ها قرار دهد. رهبری امروز اسرائیل مشروعیت خود را در موضوع صلح از دست داده است. اما چهره صلح‌جوی عباس دست‌نخورده باقی مانده، بدون آن که از اهداف اولیه یعنی مرزهای ۱۹۶۷ عقب‌نشینی کند. عباس همچنین توانسته به بی‌نظمی انتفاضه دوم پایان بخشد، با طیف وسیعی از جناح‌های اسرائیلی و رهبران یهودی به گفتگو بپردازد، و مهم‌تر از همه از گسترش خشونت و خرابی بهار عربی به فلسطین جلوگیری کند.
با وجود تضعیف فتح، سرمایه‌های اجتماعی آن هنوز معلق مانده‌اند، و حماس در جذب مردمی که به ملی‌گرایی بیش از اسلام‌گرایی گرایش دارند ناتوان بوده است. تجربه حماس در پیگیری مبارزه مسلحانه، آن هم زمانی که فتح و دیگر جناح‌ها آن را رها کرده‌اند، موفقیت‌آمیزتر نبود. مقاومت مسلحانه غزه در تخلیه نوار غزه از اشغال‌گران سهیم بود اما حماس حتی بیشتر از فتح به فساد، ناکارآمدی و خفقان متهم است. مضاف اینکه زجر محاصره دائمی اسرائیل نیز بر آن افزوده می‌شود.
شهرک‌سازی‌های اسرائیلی مرزهای ۱۹۶۷ را به صورتی یک‌جانبه بر هم زده، اما نیم قرن اشغال این سرزمین‌ها مرزها را به صورتی دیگر نیز شکسته است. بعد از دهه‌ها تنش میان فلسطینی‌ها و شهروندان فلسطینی اسرائیل، در سال‌های اخیر تبادلات روزافزونی میان نخبگان سیاسی و روشن‌فکران دو طرف مرز شکل گرفته است. فلسطینی‌ها به آرامی متوجه نقش برادران خود در اسرائیل می‌شوند و به دنبال راه‌هایی برای ترمیم هویت تکه‌پاره خود می‌گردند. با انقضای جنبش ملی فتح خارج از کرانه باختری و نوار غزه، و شانس کم خود-ترمیمی از داخل، فلسطینی‌های اسرائیل میراث‌دار سهم جدیدی از مبارزه خواهند بود.
محمود عباس و فتح آخرین شانس فلسطین برای دست‌یابی به پیمان صلح با اسرائیل هستند: عباس آخرین رهبر ملی‌ست که اقتداری کافی، هر چند رو به کاهش، برای امضای چنین پیمانی دارد. بعد از عباس و فتح، نه رهبری با اقتدار و مشروعیت او وجود دارد، و نه جنبشی منسجم و فراگیر که بتواند از صلح حفاظت کند. فلسطینی‌ها باید بپذیرند که ملی‌گرایی سابق دیگر بهترین سرمایه سیاسی موجود در دنیای امروز نیست، چرا که ملی‌گرایی خود دگرگون شده است. فلسطینی‌ها باید به دنبال راه‌های جدیدی برای ابراز هویت سیاسی خود بیابند که گذشته را تکرار نکند.
منبع: نیویورکر(https://goo.gl/JTjyaV)
کانال «مجمع دیوانگان» @DivaneSara
#N029
ترجمه کامل‌تر: https://goo.gl/8BG3Kq
ترجمه و خلاصه: امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N -جنبش ملی فلسطین متشکل از فتح، دولت خودمختار و سازمان آزادی‌بخش فلسطین(ساف) توسط یاسر عرفات بنیان گذاشته شد. بزرگترین موفقیت آن یعنی توافق ۱۹۹۳ اسلو که مبنی بر آغاز روند صلح طبق قطع‌نامه ۱۹۶۷ شورای امنیت بود، به صورتی متناقض نقطه آغاز زوال جنبش نیز محسوب می‌شود. موفقیت فتح تا پیش از مرگ عرفات به خاطر پوشش وفادارانه و مشتاقانه طیف وسیعی از دیدگاه‌های فلسطینی بود که این مردمان فراموش‌شده را دوباره در شکل‌گیری تقدیرشان شریک می‌کرد. بعد از مرگ عرفات و در غیاب مبارزه مسلحانه، وضعیت سیاسی-اجتماعی غزه و کرانه باختری از نزاع‌های قبیله‌ای و رقابت‌های شخصی اشباع شد.
امروزه هیچ‌کدام از آن عوامل موفقیت دیگر وجود ندارند. مشروعیت جنبش از دست رفته است، و جناح‌های قدیمی آن گرفتار نبرد قدرت شده‌اند. روح فعالیت سیاسی به بیرون از سازمان منتقل شده، ولی فاقد تشکلی نظام‌مند و هدف سیاسی روشنی است. مهم‌تر از همه، موفقیت‌های دولت خودمختار از جمله تغییر وضعیت به دولت ناظر غیر عضو سازمان ملل تنها جنبه نمادین داشته‌اند.
تغییر رهبری از عرفات به محمود عباس یادآور تداوم روزهای تأسیس جنبش بود. هر چند موقعیت عباس به خاطر پافشاری بر مذاکرات بی‌نتیجه با اسرائیل، مخالفت بی‌قید و شرط با مبارزه مسلحانه و همکاری با اسرائیل در زمینه‌های امنیتی هر روز بیشتر تضعیف می‌شد. همکاری امنیتی با اسرائیل بهترین مثال برای توضیح وضعیت بغرنج دولت خودمختار عباس است. این همکاری‌ها برای جلوگیری از فعالیت‌های مسلحانه به منظور پیش‌گیری از واکنش‌های نامتعادل اسرائیل تنظیم شدند. اما امروزه در واقع به اسرائیلی‌ها کمک می‌کنند تا با هزینه‌ای کمتر به اشغال و تسکین اراضی فلسطینی بپردازند. نبود این همکاری‌ها نیز به علت توان نظامی بالاتر اسرائیل دردی از فلسطینی‌ها دوا نخواهد کرد.
هر چند همین سیاست‌ها، فشار بین‌المللی بر جنبش فتح را از بین برد و نسبت به سیاست‌های اشغالی اسرائیل نگرانی‌های بین‌المللی فزاینده‌ای بوجود آورد. عباس توانست در سال ۱۹۹۴ بسیاری از امور شهری، بهداشتی و آموزشی را برای اولین بار در اختیار فلسطینی‌ها قرار دهد. رهبری امروز اسرائیل مشروعیت خود را در موضوع صلح از دست داده است. اما چهره صلح‌جوی عباس دست‌نخورده باقی مانده، بدون آن که از اهداف اولیه یعنی مرزهای ۱۹۶۷ عقب‌نشینی کند. عباس همچنین توانسته به بی‌نظمی انتفاضه دوم پایان بخشد، با طیف وسیعی از جناح‌های اسرائیلی و رهبران یهودی به گفتگو بپردازد، و مهم‌تر از همه از گسترش خشونت و خرابی بهار عربی به فلسطین جلوگیری کند.
با وجود تضعیف فتح، سرمایه‌های اجتماعی آن هنوز معلق مانده‌اند، و حماس در جذب مردمی که به ملی‌گرایی بیش از اسلام‌گرایی گرایش دارند ناتوان بوده است. تجربه حماس در پیگیری مبارزه مسلحانه، آن هم زمانی که فتح و دیگر جناح‌ها آن را رها کرده‌اند، موفقیت‌آمیزتر نبود. مقاومت مسلحانه غزه در تخلیه نوار غزه از اشغال‌گران سهیم بود اما حماس حتی بیشتر از فتح به فساد، ناکارآمدی و خفقان متهم است. مضاف اینکه زجر محاصره دائمی اسرائیل نیز بر آن افزوده می‌شود.
شهرک‌سازی‌های اسرائیلی مرزهای ۱۹۶۷ را به صورتی یک‌جانبه بر هم زده، اما نیم قرن اشغال این سرزمین‌ها مرزها را به صورتی دیگر نیز شکسته است. بعد از دهه‌ها تنش میان فلسطینی‌ها و شهروندان فلسطینی اسرائیل، در سال‌های اخیر تبادلات روزافزونی میان نخبگان سیاسی و روشن‌فکران دو طرف مرز شکل گرفته است. فلسطینی‌ها به آرامی متوجه نقش برادران خود در اسرائیل می‌شوند و به دنبال راه‌هایی برای ترمیم هویت تکه‌پاره خود می‌گردند. با انقضای جنبش ملی فتح خارج از کرانه باختری و نوار غزه، و شانس کم خود-ترمیمی از داخل، فلسطینی‌های اسرائیل میراث‌دار سهم جدیدی از مبارزه خواهند بود.
محمود عباس و فتح آخرین شانس فلسطین برای دست‌یابی به پیمان صلح با اسرائیل هستند: عباس آخرین رهبر ملی‌ست که اقتداری کافی، هر چند رو به کاهش، برای امضای چنین پیمانی دارد. بعد از عباس و فتح، نه رهبری با اقتدار و مشروعیت او وجود دارد، و نه جنبشی منسجم و فراگیر که بتواند از صلح حفاظت کند. فلسطینی‌ها باید بپذیرند که ملی‌گرایی سابق دیگر بهترین سرمایه سیاسی موجود در دنیای امروز نیست، چرا که ملی‌گرایی خود دگرگون شده است. فلسطینی‌ها باید به دنبال راه‌های جدیدی برای ابراز هویت سیاسی خود بیابند که گذشته را تکرار نکند.
منبع: نیویورکر(https://goo.gl/JTjyaV)
کانال «مجمع دیوانگان» @DivaneSara
Telegraph
پایان راه: زوال جنبش ملی فلسطین
نویسندگان: Hussein Agha, Ahmad Samih Khalidiترجمه و خلاصه: امیرعلی نصراله‌زاده تمایل اسرائیل برای پذیرش پیمان صلح هر روز بیشتر زیر سؤال می‌رود، و فلسطینی‌ها هم به سوی نامعلومی می‌لغزند. محمود عباس نماد آخرین شانس فلسطین برای دست‌یابی به صلح از طریق مذاکره…
تنها مطالبه بنیادینی که باید از دولت بخواهیم
#A135
https://t.me/divanesara/556
آرمان امیری @ArmanParian - در دوره انتخابات اوج می‌گیرد، اما به همان‌جا ختم نمی‌شود. طرح مطالبات شهروندی اتفاقا با پیروزی انتخاباتی افزایش هم می‌یابد. انبوهی از نامه‌های سرگشاده، طومارهایی با صدها امضا و البته توفان‌های توییتری که در پی هر حادثه‌ای به راه می‌افتند؛ توقعی عمومی وجود دارد که دولت پیروز در صدد تحقق مطالبات هوادارن‌اش باشد. توقع بی‌جایی هم نیست، اما واقعیت را همه می‌دانیم: بخش عمده‌ای از این مطالبات نه تنها محقق نمی‌شوند، که گاه حتی در دستور کار هم قرار نمی‌گیرند. از این مهم‌تر، بسیاری از آن‌ها اساسا در حوزه اختیار دولت نیستند. نتیجه این دور باطل، افزایش سطح انتظارات جامعه، سرخوردگی از کسب نتیجه و در نهایت بی‌اعتمادی هرچه بیشتر به ساز و کارهای رسمی سیاست است.
پرسش را شاید باید اینگونه طرح کنیم: این کلاف سردرگم «مطالبات انبوه / ظرفیت اندک / نهاد مسوول نامعلوم» چطور ایجاد شده است؟ کجای کار ما ایراد دارد؟ تقصیر چه کسی است؟ به باور من، چند عامل متنوع است که این کلاف را اینچنین پیچیده کرده است.
نخستین مشکل، منحصر شدن امکان طرح مطالبه، در دولت و شخص رییس جمهور است. بخش عمده‌ای از مطالبات متوجه نهادهایی است که هیچ امکانی برای طرح مطالبه از آن‌ها وجود ندارد. مقام رهبری در طول ۲۵ سال گذشته حتی یک مصاحبه هم با رسانه‌های داخلی انجام نداده‌اند. قوه قضائیه، استقلال خود را در بی‌نیازی از هرگونه پاسخ‌گویی، چه به افکار عمومی و چه به مجلس و دولت تفسیر کرده است. جایگاه مجلس از راس امور به یک ویترین تشریفاتی تنزل یافته و انبوهی از نهادهای دیگر حکومتی در سایه قرار دارند. در این میان، تنها شخص رییس جمهور است که می‌توان از او درخواستی داشت و یا سوالی پرسید.
مشکل دوم، بی‌حساب و کتاب شدن شیوه طرح مطالبه است. هر روز امکان دارد یک گروه از فعالین مجازی مطالبه‌ای را به صدر فهرست اخبار بکشانند، بدون آنکه بدانیم آن مطالبه دغدغه چه بخشی از جامعه است و چه اولویتی در حل مشکلات کشور دارد؟ این شیوه تولید انبوه مطالبه سبب شده تا شاهد پدیده شگفت‌انگیز «مطالبه‌گر حرفه‌ای» باشیم. گروهی که همه عالم و آدم را پاسخ‌گو می‌خواهند، اما خود ابدا پاسخ‌گو نیستند که مشروعیت طرح مطالبات خود را از کجا کسب کرده‌اند؟ در همه جای جهان، نمایندگان افکار عمومی که پیگیر مطالبات هستند، به صورت مداوم باید پاسخ‌گوی افکار عمومی هم باشند. باید مشخص شود که هر مطالبه‌ای دقیقا مطلوب چه بخشی از جامعه است و چه پشتوانه‌ای دارد؟ وگرنه تا بی‌نهایت می‌توان طرح مطالبه کرد و توقعات را بی‌حساب و کتاب افزایش داد.
به باور من، همه این مشکلات از آنجا ناشی می‌شود که ما اساسا امکان اعتراض عملی نداریم؛ حق راهپمیایی، حق تجمع، تحصن، برگزاری تریبون آزاد؛ در نتیجه همگی به پشت صفحات مجازی تبعید شده‌ایم. اگر بنابر عقل سلیم و مطابق نص صریح قانون اساسی و بر اساس بدیهی‌ترین اصول حقوق شهروندی، ما نیز امکان اعتراض مدنی و مسالمت‌آمیز در فضای عمومی را پیدا کنیم، بخش قابل توجهی از این مشکلات مرتفع خواهند شد. دیگر ضرورتی نخواهد داشت که مدام از رییس جمهور بخواهیم به نهادهای مربوط یا نامربوط اعمال فشار کند. خودمان می‌توانیم به صورت مستقیم دست به اعتراض زده و مطالبه خود را پیگیری کنیم. شیوه عهد عتیق نامه‌نگاری و نصیحت‌الملوک را کنار خواهیم گذاشت و حتی در مورد شخص رییس جمهور به جای درخواست کردن، از اعمال فشار حقیقی استفاده خواهیم کرد. در نهایت و شاید از همه مهم‌تر، ضرورت وقت و هزینه‌ای که برای هر مطالبه باید اختصاص یابد، خود بهترین فیلتر برای طبقه‌بندی و اولویت‌بندی مطالبات است. مشخصا هر شهروند وقت و فرصت محدودی برای شرکت فعال در یک اعتراض حقیقی خواهد داشت. در نتیجه مطالبات خود را اولویت‌بندی کرده و صرفا در سطح توانش طرح درخواست کند. (مقایسه کنید با فعالینی که در روز با ۱۰۰ توییت می‌توانند ۱۰۰ مطالبه نجومی طرح کنند!) بدین ترتیب، وزن هر ادعا و مطالبه نیز مشخص خواهد شد.
روی هم رفته، من گمان می‌کنم تنها مطالبه‌ای که همگی باید بر روی آن تمرکز کرده و از دولت بخواهیم، دقیقا «حق شهروندی برای اعتراض مدنی» است. حق راهپیمایی آرام، حق تجمع و برگزاری تریبون‌های اعتراضی، مطابق با همان منشور حقوق شهروندی که دولت خود نیز مدعی طرح و دفاع از آن است. پیگیری این مطالبه بنیادین، درست به مصداق آن است که به جای طلب «ماهی» از دولت، حق «ماهیگیری» را طلب کنیم. با کسب این مجوز، خود بهتر خواهیم دانست که چه مطالبه‌ای طرح کرده و چطور آن را محقق سازیم.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A135
https://t.me/divanesara/556
آرمان امیری @ArmanParian - در دوره انتخابات اوج می‌گیرد، اما به همان‌جا ختم نمی‌شود. طرح مطالبات شهروندی اتفاقا با پیروزی انتخاباتی افزایش هم می‌یابد. انبوهی از نامه‌های سرگشاده، طومارهایی با صدها امضا و البته توفان‌های توییتری که در پی هر حادثه‌ای به راه می‌افتند؛ توقعی عمومی وجود دارد که دولت پیروز در صدد تحقق مطالبات هوادارن‌اش باشد. توقع بی‌جایی هم نیست، اما واقعیت را همه می‌دانیم: بخش عمده‌ای از این مطالبات نه تنها محقق نمی‌شوند، که گاه حتی در دستور کار هم قرار نمی‌گیرند. از این مهم‌تر، بسیاری از آن‌ها اساسا در حوزه اختیار دولت نیستند. نتیجه این دور باطل، افزایش سطح انتظارات جامعه، سرخوردگی از کسب نتیجه و در نهایت بی‌اعتمادی هرچه بیشتر به ساز و کارهای رسمی سیاست است.
پرسش را شاید باید اینگونه طرح کنیم: این کلاف سردرگم «مطالبات انبوه / ظرفیت اندک / نهاد مسوول نامعلوم» چطور ایجاد شده است؟ کجای کار ما ایراد دارد؟ تقصیر چه کسی است؟ به باور من، چند عامل متنوع است که این کلاف را اینچنین پیچیده کرده است.
نخستین مشکل، منحصر شدن امکان طرح مطالبه، در دولت و شخص رییس جمهور است. بخش عمده‌ای از مطالبات متوجه نهادهایی است که هیچ امکانی برای طرح مطالبه از آن‌ها وجود ندارد. مقام رهبری در طول ۲۵ سال گذشته حتی یک مصاحبه هم با رسانه‌های داخلی انجام نداده‌اند. قوه قضائیه، استقلال خود را در بی‌نیازی از هرگونه پاسخ‌گویی، چه به افکار عمومی و چه به مجلس و دولت تفسیر کرده است. جایگاه مجلس از راس امور به یک ویترین تشریفاتی تنزل یافته و انبوهی از نهادهای دیگر حکومتی در سایه قرار دارند. در این میان، تنها شخص رییس جمهور است که می‌توان از او درخواستی داشت و یا سوالی پرسید.
مشکل دوم، بی‌حساب و کتاب شدن شیوه طرح مطالبه است. هر روز امکان دارد یک گروه از فعالین مجازی مطالبه‌ای را به صدر فهرست اخبار بکشانند، بدون آنکه بدانیم آن مطالبه دغدغه چه بخشی از جامعه است و چه اولویتی در حل مشکلات کشور دارد؟ این شیوه تولید انبوه مطالبه سبب شده تا شاهد پدیده شگفت‌انگیز «مطالبه‌گر حرفه‌ای» باشیم. گروهی که همه عالم و آدم را پاسخ‌گو می‌خواهند، اما خود ابدا پاسخ‌گو نیستند که مشروعیت طرح مطالبات خود را از کجا کسب کرده‌اند؟ در همه جای جهان، نمایندگان افکار عمومی که پیگیر مطالبات هستند، به صورت مداوم باید پاسخ‌گوی افکار عمومی هم باشند. باید مشخص شود که هر مطالبه‌ای دقیقا مطلوب چه بخشی از جامعه است و چه پشتوانه‌ای دارد؟ وگرنه تا بی‌نهایت می‌توان طرح مطالبه کرد و توقعات را بی‌حساب و کتاب افزایش داد.
به باور من، همه این مشکلات از آنجا ناشی می‌شود که ما اساسا امکان اعتراض عملی نداریم؛ حق راهپمیایی، حق تجمع، تحصن، برگزاری تریبون آزاد؛ در نتیجه همگی به پشت صفحات مجازی تبعید شده‌ایم. اگر بنابر عقل سلیم و مطابق نص صریح قانون اساسی و بر اساس بدیهی‌ترین اصول حقوق شهروندی، ما نیز امکان اعتراض مدنی و مسالمت‌آمیز در فضای عمومی را پیدا کنیم، بخش قابل توجهی از این مشکلات مرتفع خواهند شد. دیگر ضرورتی نخواهد داشت که مدام از رییس جمهور بخواهیم به نهادهای مربوط یا نامربوط اعمال فشار کند. خودمان می‌توانیم به صورت مستقیم دست به اعتراض زده و مطالبه خود را پیگیری کنیم. شیوه عهد عتیق نامه‌نگاری و نصیحت‌الملوک را کنار خواهیم گذاشت و حتی در مورد شخص رییس جمهور به جای درخواست کردن، از اعمال فشار حقیقی استفاده خواهیم کرد. در نهایت و شاید از همه مهم‌تر، ضرورت وقت و هزینه‌ای که برای هر مطالبه باید اختصاص یابد، خود بهترین فیلتر برای طبقه‌بندی و اولویت‌بندی مطالبات است. مشخصا هر شهروند وقت و فرصت محدودی برای شرکت فعال در یک اعتراض حقیقی خواهد داشت. در نتیجه مطالبات خود را اولویت‌بندی کرده و صرفا در سطح توانش طرح درخواست کند. (مقایسه کنید با فعالینی که در روز با ۱۰۰ توییت می‌توانند ۱۰۰ مطالبه نجومی طرح کنند!) بدین ترتیب، وزن هر ادعا و مطالبه نیز مشخص خواهد شد.
روی هم رفته، من گمان می‌کنم تنها مطالبه‌ای که همگی باید بر روی آن تمرکز کرده و از دولت بخواهیم، دقیقا «حق شهروندی برای اعتراض مدنی» است. حق راهپیمایی آرام، حق تجمع و برگزاری تریبون‌های اعتراضی، مطابق با همان منشور حقوق شهروندی که دولت خود نیز مدعی طرح و دفاع از آن است. پیگیری این مطالبه بنیادین، درست به مصداق آن است که به جای طلب «ماهی» از دولت، حق «ماهیگیری» را طلب کنیم. با کسب این مجوز، خود بهتر خواهیم دانست که چه مطالبه‌ای طرح کرده و چطور آن را محقق سازیم.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
تنها مطالبه بنیادینی که باید از دولت بخواهیم
#A135
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A135
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
نجابت از دست رفته!
#A136
https://t.me/divanesara/558
آرمان امیری @ArmanParian - «دوستان ما، ما را نصیحت می‌کردند که انقلاب را محترم حفظ کنید. این دوستان هم در داخل کشور بودند، در سطوح عالی و هم در خارج کشور که دوست‌داران انقلاب ما بودند. می‌گفتند محترم بمانید؛ محترم باشید؛ مسلمان‌ها شما را دوست دارند؛ انقلاب را دوست دارند؛ وارد این موضوعات نشوید. وارد سوریه نشوید. وارد عراق نشوید. خودتان را وارد این مناقشات نکنید. استدلال هم استدلال ضعیفی نبود اما ما مصالح را باید تشخیص بدهیم».
این‌ها بخش‌هایی سانسور نشده از سخنان «سردار قاسم سلیمانی»، فرمانده سپاه قدس است. سرداری که به همراه مقامات بالادست خود مشخصا نصیحت این «دوستان انقلاب» را نادیده گرفت و کشور ما را وارد جنگی هفت ساله در خارج از مرزها کرد. آن مصلحتی که سردار از آن سخن می‌گوید هنوز بر کسی آشکار نشده؛ یک روز دفاع از حرم اعلام می‌شود، یک روز حفظ خط مقاومت، روز دیگر گسترش «هلال شیعی» و یا ضرورت «جنگ نیابتی». هرچه هست، حکم بر آن صادر شده که ما هفت سال تمام دوش به دوش بشار اسد بجنگیم و در ویران‌سازی شهرهای سوریه سهم بسزایی ایفا کنیم.
به تازگی، نتیجه نهایی تحقیقات سازمان ملل از حملات شیمیایی سوریه منتشر شده است. بر پایه گزارش نهایی «کمیسیون تحقیق حقوق بشر سازمان ملل متحد»، حکومت سوریه مسئول حمله شیمیایی با گاز اعصاب به شهرک خان‌شیخون در جنوب ادلب در چهارم آوریل ۲۰۱۷ بوده است. همچنین، بر پای این تحقیقات، در چهار سال اخیر پس از حمله بزرگ شیمیایی دمشق (مارس ۲۰۱۳-مارس۲۰۱۷) نیروهای حکومت سوریه ۲۰ بار دیگر از تسلیحات شیمیایی علیه مردم کشور خود استفاده کرده‌اند.
برای ما این اخبار چندان غریب نیست. ما بهتر و تلخ‌تر از تمام مردم جهان، صدام بعثی را به یاد داریم که نه تنها «سردشت» ایران، بلکه شهروندان عراقی در «حلبچه» را با حملات شیمیایی قتل عام کرد. حالا، این اسد بعثی است که همان فجایع را یکی پس از دیگری تکرار می‌کند؛ با این تفاوت که ما این بار در برابر جلاد جنایت‌کار قد علم نکرده‌ایم، بلکه دوش به دوش او می‌جنگیم!
یک خبر رسمی، آمار «شهدای مدافع حرم» را بیش از ۲۱۰۰ تن اعلام کرده است. دقیقا مشخص نیست که چه تعداد از این افراد ایرانی بوده و چه تعداد شهروندان پاکستانی و افغانستانی هستند که از جانب سپاه برای اعزام به سوریه استخدام می‌شوند. همچنین هیچ آمار دقیقی وجود ندارد که هزینه‌های جنگ در سوریه برای کشور چقدر بوده و منابع مالی حمایت از بشار اسد چگونه تامین می‌شود. با این حال، تمامی این محاسبات عددی و مادی، در برابر احترام از دست رفته یک انقلاب آرمان‌خواه شاید اصلا به حساب نیایند.
نزدیک به هفت سال از مداخله نظامی ایران در سوریه می‌گذرد. هنوز کوچکترین کورسوی امیدی برای اتمام این جنگ خانمان‌سوز وجود ندارد. فقط می‌دانیم سال‌ها پیش از ما آمریکایی‌ها دقیقا با همین بهانه‌های «جنگ پیشگیرانه برای دفاع از امنیت ملی آمریکا» و «مبارزه با تروریسم» وارد خاک افغانستان شدند. ۱۶ سال پس از حمله آمریکا به افغانستان، نه تنها هنوز آن جنگ به پایان نرسیده، بلکه تمامی گزارش‌های جهانی حکایت از آن دارند که طالبان روز به روز در حال قدرت گرفتن است. حالا دیگر همه دارند یاد می‌گیرند که جنگ، نه تنها درمان تروریسم نیست، بلکه خود بزرگترین خوراک برای تغذیه هیولای ترور است.
در بخش‌هایی از سخنان قاسم سلیمانی که بعدها در مونتاژ تلویزیونی سانسور شدند فرمانده جنگ در سوریه می‌گوید: «یک نفر گفت یعنی ما برویم و از دیکتاتور دفاع کنیم؟ رهبر فرمودند وقتی به کشورهایی که با آن‌ها ارتباط داریم نگاه می‌کنیم، چه کسی دیکتاتور است و چه کسی نیست؟ ما مصالح را نگاه می‌کنیم». ما هیچ وقت متوجه نشدیم که چطور چهار دهه پس از انقلاب علیه دیکتاتوری، مصالح انقلاب به دفاع از سفاک‌ترین دیکتاتور منطقه حکم می‌کند؛ اما دردناک‌تر آنکه، به نظر می‌رسد حتی خود جنگ‌جویان حاضر در سوریه نیز هیچ تصوری از دلایل این «مصلحت» ندارند.
توجیه تلخ یکی از بازماندگان که دلیل کشته شدن در خاک سوریه را «دفاع از حجاب» خوانده بود به اندازه کافی گویاست که حتی قربانیان جنگ هم ابدا تصویر واضحی از معادلات آن ندارند. نیاز به گذشت زمان و قضاوت سخت تاریخ نیست تا دریابیم که اینان، «به چرا مرگ خود ناآگاهانند»، و در این ناآگاهی، نه تنها جان خود، بلکه آبروی یک ملت بزرگ و یک انقلاب «محترم» را وارد جنگی بی‌انتها، خونین و نفرت‌انگیز کرده‌اند.
از اینجا به بعد، تا تاریخ تاریخ است، سنگینی نگاه خیره کودکان خان‌شیخون، با وجدان ایرانیان همان خواهد کرد که نگاه کودکان سردشت یا حلبچه با بعثی‌های عراق. نگاه‌هایی که به ما می‌گویند: کاش نصیحت گوش می‌کردید و محترم باقی می‌ماندید.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
#A136
https://t.me/divanesara/558
آرمان امیری @ArmanParian - «دوستان ما، ما را نصیحت می‌کردند که انقلاب را محترم حفظ کنید. این دوستان هم در داخل کشور بودند، در سطوح عالی و هم در خارج کشور که دوست‌داران انقلاب ما بودند. می‌گفتند محترم بمانید؛ محترم باشید؛ مسلمان‌ها شما را دوست دارند؛ انقلاب را دوست دارند؛ وارد این موضوعات نشوید. وارد سوریه نشوید. وارد عراق نشوید. خودتان را وارد این مناقشات نکنید. استدلال هم استدلال ضعیفی نبود اما ما مصالح را باید تشخیص بدهیم».
این‌ها بخش‌هایی سانسور نشده از سخنان «سردار قاسم سلیمانی»، فرمانده سپاه قدس است. سرداری که به همراه مقامات بالادست خود مشخصا نصیحت این «دوستان انقلاب» را نادیده گرفت و کشور ما را وارد جنگی هفت ساله در خارج از مرزها کرد. آن مصلحتی که سردار از آن سخن می‌گوید هنوز بر کسی آشکار نشده؛ یک روز دفاع از حرم اعلام می‌شود، یک روز حفظ خط مقاومت، روز دیگر گسترش «هلال شیعی» و یا ضرورت «جنگ نیابتی». هرچه هست، حکم بر آن صادر شده که ما هفت سال تمام دوش به دوش بشار اسد بجنگیم و در ویران‌سازی شهرهای سوریه سهم بسزایی ایفا کنیم.
به تازگی، نتیجه نهایی تحقیقات سازمان ملل از حملات شیمیایی سوریه منتشر شده است. بر پایه گزارش نهایی «کمیسیون تحقیق حقوق بشر سازمان ملل متحد»، حکومت سوریه مسئول حمله شیمیایی با گاز اعصاب به شهرک خان‌شیخون در جنوب ادلب در چهارم آوریل ۲۰۱۷ بوده است. همچنین، بر پای این تحقیقات، در چهار سال اخیر پس از حمله بزرگ شیمیایی دمشق (مارس ۲۰۱۳-مارس۲۰۱۷) نیروهای حکومت سوریه ۲۰ بار دیگر از تسلیحات شیمیایی علیه مردم کشور خود استفاده کرده‌اند.
برای ما این اخبار چندان غریب نیست. ما بهتر و تلخ‌تر از تمام مردم جهان، صدام بعثی را به یاد داریم که نه تنها «سردشت» ایران، بلکه شهروندان عراقی در «حلبچه» را با حملات شیمیایی قتل عام کرد. حالا، این اسد بعثی است که همان فجایع را یکی پس از دیگری تکرار می‌کند؛ با این تفاوت که ما این بار در برابر جلاد جنایت‌کار قد علم نکرده‌ایم، بلکه دوش به دوش او می‌جنگیم!
یک خبر رسمی، آمار «شهدای مدافع حرم» را بیش از ۲۱۰۰ تن اعلام کرده است. دقیقا مشخص نیست که چه تعداد از این افراد ایرانی بوده و چه تعداد شهروندان پاکستانی و افغانستانی هستند که از جانب سپاه برای اعزام به سوریه استخدام می‌شوند. همچنین هیچ آمار دقیقی وجود ندارد که هزینه‌های جنگ در سوریه برای کشور چقدر بوده و منابع مالی حمایت از بشار اسد چگونه تامین می‌شود. با این حال، تمامی این محاسبات عددی و مادی، در برابر احترام از دست رفته یک انقلاب آرمان‌خواه شاید اصلا به حساب نیایند.
نزدیک به هفت سال از مداخله نظامی ایران در سوریه می‌گذرد. هنوز کوچکترین کورسوی امیدی برای اتمام این جنگ خانمان‌سوز وجود ندارد. فقط می‌دانیم سال‌ها پیش از ما آمریکایی‌ها دقیقا با همین بهانه‌های «جنگ پیشگیرانه برای دفاع از امنیت ملی آمریکا» و «مبارزه با تروریسم» وارد خاک افغانستان شدند. ۱۶ سال پس از حمله آمریکا به افغانستان، نه تنها هنوز آن جنگ به پایان نرسیده، بلکه تمامی گزارش‌های جهانی حکایت از آن دارند که طالبان روز به روز در حال قدرت گرفتن است. حالا دیگر همه دارند یاد می‌گیرند که جنگ، نه تنها درمان تروریسم نیست، بلکه خود بزرگترین خوراک برای تغذیه هیولای ترور است.
در بخش‌هایی از سخنان قاسم سلیمانی که بعدها در مونتاژ تلویزیونی سانسور شدند فرمانده جنگ در سوریه می‌گوید: «یک نفر گفت یعنی ما برویم و از دیکتاتور دفاع کنیم؟ رهبر فرمودند وقتی به کشورهایی که با آن‌ها ارتباط داریم نگاه می‌کنیم، چه کسی دیکتاتور است و چه کسی نیست؟ ما مصالح را نگاه می‌کنیم». ما هیچ وقت متوجه نشدیم که چطور چهار دهه پس از انقلاب علیه دیکتاتوری، مصالح انقلاب به دفاع از سفاک‌ترین دیکتاتور منطقه حکم می‌کند؛ اما دردناک‌تر آنکه، به نظر می‌رسد حتی خود جنگ‌جویان حاضر در سوریه نیز هیچ تصوری از دلایل این «مصلحت» ندارند.
توجیه تلخ یکی از بازماندگان که دلیل کشته شدن در خاک سوریه را «دفاع از حجاب» خوانده بود به اندازه کافی گویاست که حتی قربانیان جنگ هم ابدا تصویر واضحی از معادلات آن ندارند. نیاز به گذشت زمان و قضاوت سخت تاریخ نیست تا دریابیم که اینان، «به چرا مرگ خود ناآگاهانند»، و در این ناآگاهی، نه تنها جان خود، بلکه آبروی یک ملت بزرگ و یک انقلاب «محترم» را وارد جنگی بی‌انتها، خونین و نفرت‌انگیز کرده‌اند.
از اینجا به بعد، تا تاریخ تاریخ است، سنگینی نگاه خیره کودکان خان‌شیخون، با وجدان ایرانیان همان خواهد کرد که نگاه کودکان سردشت یا حلبچه با بعثی‌های عراق. نگاه‌هایی که به ما می‌گویند: کاش نصیحت گوش می‌کردید و محترم باقی می‌ماندید.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
Telegram
مجمع دیوانگان
نجابت از دست رفته!
#A136
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A136
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.