مرگ آرام یمن؛ فجیع‌ترین بحران انسانی جهان

#N030
https://t.me/divanesara/560

امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N- تمامی زیرساخت‌های یمن بعد از دو سال و نیم جنگ از کار افتاده‌اند. بمباران‌های پیاپی، پل‌ها، بیمارستان‌ها و کارخانه‌ها را تخریب کرده‌اند. اکثر پزشکان و خدمه شهری بیش از یک سال است که حقوق نگرفته‌اند. سوءتغذیه و آلودگی یمن را در مقابل بیماری‌هایی آسیب‌پذیر کرده که در سایر کشورها ریشه‌کن شده؛ وبا تنها در سه ماه اخیر نزدیک ۲۰۰۰ یمنی را به کام مرگ کشانده و بیش از نیم میلیون نفر را آلوده کرده است. گستردگی شیوع این وبا، در نیم قرن گذشته جهان بی‌سابقه است.

یمن فقیرترین کشور عربی‌ است و همواره از مناقشات مسلحانه رنج برده است. مناقشه اخیر در سال ۲۰۱۴ با شورش حوثی‌ها و بخشی از نظامیان متحد با ایشان و یورش به پایتخت و تبعید دولت مستقر آغاز شد. عربستان سعودی به همراه ائتلافی از کشورهای عربی به هدف عقب‌نشینی حوثی‌ها و بازگرداندن دولت به عملیات نظامی در خاک یمن دست زدند. عملیاتی که تا به اینجا شکست خورده و یمن را هم‌چنان دو پاره نگه داشته است.

بسیاری از حملات هوایی ائتلاف به کشته و زخمی شدن غیرنظامیان منجر شده و زیرساخت‌های هوایی یمن از جمله یکی از بنادر مهم، پل‌های حیاتی، بیمارستان‌ها، تأسیسات فاضلاب و کارخانه‌های غیرنظامی را ویران کرده است. خدماتی که یمنی‌ها بیش از همیشه به آن نیاز دارند از بین رفته و وضع اقتصادی کشور بدتر شده است. ائتلاف عربی، بیش از یک سال است که دسترسی به فرودگاه بین‌المللی یمن را هم قطع کرده است که باعث نرسیدن کمک‌های بشردوستانه می‌شود.

خرابی‌های جنگ، یمن را تبدیل به مکان مناسبی برای شیوع وبا کرده است. تخریب فاضلاب‌ها به گسترش وبا سرعت می‌بخشد و ترکیب باران‌های سنگین بهاری و زباله‌های جمع‌آوری نشده، آب چاه‌ها را نیز آلوده می‌کند. در کشورهای توسعه‌یافته، بیماری وبا کشنده نیست، اما در یمن سوءتغذیه شدید، کودکان را در مقابل این بیماری به شدت آسیب‌پذیر کرده است.

سازمان‌های خیریه نمی‌توانند جایگزینی برای وظایف دولت باشند و عملکردشان در کشوری که دولتش سقوط کرده محدودتر نیز می‌شود. سازمان ملل شرایط یمن را بزرگ‌ترین بحران انسانی دنیا توصیف کرده است: بیش از ده میلیون یمنی به کمک فوری نیاز دارند. سازمان بهداشت جهانی هشدار می‌هد که سقوط دولت در حال حاضر خود را به شکل شیوع وبا نشان داده است، اما می‌تواند به راحتی باعث شیوع بیماری‌های دیگری هم در یمن باشد.

گفت‌وگوهای صلحی که سازمان ملل بین طرف‌های مناقشه ترتیب داده بی‌ثمر بوده‌اند. حوثی‌ها بر پایتخت حکمرانی می‌کنند و رهبران سعودی گفته‌اند تا شکست حوثی‌ها به مبارزه ادامه خواهند داد. به نظر می‌رسد مبارزات مسلحانه پایان زودهنگامی نداشته باشد. سازمان ملل نیاز یمن به کمک‌های بشر دوستانه را در حدود ۲.۳ میلیارد دلار تخمین زده است اما تنها ۴۱ درصد این مقدار دریافت شده است. طرف‌های دخیل در نبرد مانند عربستان و امارات مبالغ هنگفتی تحت قالب این کمک‌ها پرداخته‌اند، ولی منتقدین اشاره می‌کنند که هزینه عملیات نظامی ایشان در یمن بسیار بیش‌تر است.

آمریکا نیز یکی از بزرگ‌ترین حامیان کمک‌های بشردوستانه است. در عین حال، اصلی‌ترین تأمین‌کننده اسلحه نیروهای ائتلاف نیز محسوب می‌شود. با این که آمریکا مستقیما در این مناقشه حضور ندارد، شهروندان یمنی اغلب در خرابه‌های به جا مانده از بمباران هوایی، بازمانده‌هایی از مهمات آمریکایی می‌یابند.

«جنگ از همه طرف به ما هجوم آورده،» این را صالح می‌گوید که همراه همسر و شش فرزندش بعد از بمباران‌های ائتلاف عربی از خانه‌شان در شمال یمن فرار کرده‌اند و در پناه‌گاهی ساکن شدند. پناه‌گاه نیز هدف حمله هوایی قرار گرفت و آنها مجبور شدند به صنعا فرار کنند. حالا او و خانواده‌اش در خیابان برای زندگی و برای غذا گدایی می‌کنند.

[در هجوم «همه‌طرفه» دیگر دوست و دشمن معنا ندارد. مهم نیست چه کسی شلیک کرده باشد. در یمن فقط جنگ مانده، بدون زندگی و دیگر هیچ].

منبع: نیویورک تایمز (https://goo.gl/1Boe8a)
کانال «مجمع دیوانگان» @DivaneSara

جشن امضای کتاب بازی‌های مردانه
.
کانال «مجمع دیوانگان»
.

جشن امضای کتاب بازی‌های مردانه
https://t.me/divanesara/562

فردا، پنج شنبه، میهمان گروهی از دوستان خوب شهر "کرمان" هستم. به لطف و دعوت دوستان، جلسه ای در کتابفروشی "طاقچه" خواهیم داشت که نشان و ساعت جلسه در پوستر پیوست وجود دارد، قطعا از دیدار دوستان کرمانی بسیار خوشوقت خواهم شد.

هنوز هم یک جای کار می‌لنگد
#A137
کانال «مجمع دیوانگان»
.

هنوز هم یک جای کار می‌لنگد
#A137

آرمان امیری @ArmanParian - «کارگر بیچاره، کتک زدن نداره». جمع شده بودند و همین را فریاد می‌زدند. کارگرانی که بیش از ۵ ماه است حقوقی دریافت نکرده‌اند. آن هم حقوقی که اگر هر ماه به حساب‌شان واریز می‌شد باز هم معلوم نبود آن‌ها را از زیر خط سنگین فقر خارج کند. نتیجه اما قابل پیش‌بینی بود. بدون خواندن ادامه خبر و یا دیدن تصاویر منتشر شده هم می‌توانیم حدس بزنیم فرجام هرگونه تجمع و اعتراض در کشور ما به کجا ختم می‌شود. (البته بجز آن دست اعتراضاتی که به اسم «خودجوش» با پول و اتوبوس نهادهای معلوم‌الحال سازمان‌دهی می‌شوند)

آیا می‌توانیم صحنه‌ای را تصور کنیم که نیروهای انتظامی به مسوولین یک کارخانه‌ هجوم ببرند و به دلیل پرداخت نکردن حقوق کارگران آنان را به زیر بارانی از مشت و لگد و باتوم بگیرند؟ یا تصور کنیم هیات مدیره یک معدن که با کوتاهی در وظایف‌شان و نقض اصول ایمنی موجبات مرگ چندین کارگر را فراهم ساخته‌اند در وسط خیابان‌های شهر مورد حمله و ضرب و شتم ماموران قرار بگیرند؟ مشخصا این‌ها تصاویر عجیبی هستند که حتی فکر کردن به آن مایه تعجب خواهد بود. به خوبی می‌دانیم که مصداق توحش و خشونت است که افراد را به دلیل اشتباهات و حتی تخلفاتی که انجام می‌دهند بدون محاکمه (و حتی با محاکمه) در ملاء عام ضرب و شتم کنیم؛ پس چرا آن تصویر اولیه برایمان آشنا و قابل پیش‌بینی است؟ چرا نیازی به ادامه خبر نیست که بدانیم چه بلایی بر سر کارگران معترض آمده است؟ آیا گناه کارگری که می‌گوید حقوق من را پرداخت کنید از گناه آن مقامات مسوول بیشتر است؟

در فیلمی که از تجمع اخیر کارگران منتشر شده است، در پاسخ به فریاد «کارگر بیچاره، کتک زدن نداره»، یکی از مسوولان امنیتی حاضر با بلندگو پاسخ می‌دهد: «کارگران عزیز، کسی قصد ندارد با شما برخورد کند، ما از شماییم و شما هم از ما. زمان دارید که موقعیت را ترک کنید. مزاحم مردم هم شده‌اید. ترافیک ایجاد شده. این مردم هم از شما هستند و کار و زندگی دارند. راه را باز کنید». (فیلم را از یوتیوب goo.gl/ksL2DN ببینید)

باز هم بگذارید یک تصویر دیگر را مرور کنیم. در آستانه ماه محرم قرار داریم. به این فکر کنیم که دسته‌ای از عزاداران حسینی در محاضره نیروهای انتظامی گرفتار می‌شوند و یک نفر با بلندگو به آن‌ها هشدار می‌دهد که به دلیل ایجاد ترافیک، باید هرچه سریع‌تر متفرق شوند و در غیر این صورت... باز هم این وضعیت برای ما قابل تصور نیست. احتمالا همه عادت کرده‌ایم که «ایجاد ترافیک» صرفا برای «برخی امور» ممنوع است و در موارد دیگر تشویق هم می‌شود! اما آیا یک سوگ‌واری نمایشی برای امام حسین اولویت بیشتری نسبت به حمایت از مظلومان همین امروز دارد؟ آیا صیحه کشیدن در سوگ «مظلومیت» شهدای کربلا و چشم‌پوشی بر مظلومیت هم‌وطنانی که همین امروز گرفتار فقر، فساد و بی‌عدالتی شده‌اند قابل پذیرش است؟

حتما یک جای کار می‌لنگد. دقیقا همان نقطه‌ای که چوب‌اش را هم کارگر بی‌حقوق می‌خورد، هم روزنامه‌نگار، هم دانشجو، هم نویسنده، هم کارمند، هم زنان معترض و هم مردان منتقد. راست و چپ، منتقد و مخالف، معترض یا دلسوز، همه ما همچنان در یک پیش‌شرط و یک حق بنیادین و بدیهی اشتراک داریم: حق اعتراض!

پیش از این در باب این «حق اعتراض» به عنوان «تنها #مطالبه_بنیادین که باید از دولت طلب کنیم» نوشتم (اینجا بخوانید: t.me/divanesara/557) و همچنان گمان می‌کنم روز‌به‌روز بیشتر و بیشتر به ضرورت تحقق این مطالبه پی می‌بریم. به باور من، تمامی مطالبات مصداقی، چه حقوق کارگر باشد، چه انتقاد از یک بازداشت یا محاکمه ناعادلانه، چه گلایه از رانت‌خواری و فساد و چه اعتراض به انواع تبعیض‌های جنسیتی، مذهبی و یا قومی، همه و همه، موکول به تحقق مطالبه «حق اعتراض» هستند و تا این #مطالبه_بنیادین محقق نشود، نه تنها اعتراض مقدور نخواهد بود، بلکه هرگونه نظارت یا افشاگری نیز بی‌معنا خواهد شد.

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara

پیشگیری از جرم از چنگیزخان تا امروز

#V020

کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara

پیشگیری از جرم از چنگیزخان تا امروز
https://t.me/divanesara/566
#V020

نویسنده مهمان- امین شاکری @aShakery
می‌گویند آقامحمدخان پس از تصرف کرمان که به علت حمایت آنان از لطفعلی‌خان زند صورت گرفت هرمی بزرگ از سرهای مردان کرمان ساخت. ترس از حاکم باعث میشود رعیت فکر شورش به خود راه ندهد. در زمان حمله مغول نیز اخبار رفتار وحشیانه ارتش مغول سریع‌تر از خود ارتش حرکت می‌کرد و موجب تسلیم شهرهای بسیاری در برابر ارتش مغول شد.

ما امروز در زمانه متفاوتی زندگی میکنیم. دموکراسی آمده است تا بتوانیم حاکمان خود را بدون شورش تغییر دهیم. مفاهیم عدالت اقتصادی و آزادی هم اگر چه راه طولانی پیش روی دارند اما پیشرفت قابل‌توجهی داشته اند. ما سعی کرده‌ایم زمینه‌های جرم و جنایت را کاهش دهیم اما وقوع جرم متوقف نشده‌است. ما باید شیوه های موثری برای منصرف کردن مجرمان بالقوه از ارتکاب جرم داشته باشیم. جهان امروز روشی متفاوت از روش آقامحمدخان را انتخاب کرده است. آقا محمد خان باور داشت تر و خشک با هم میسوزند و کل مردم شهر به خاطر تبعیت نکردن از او مجرم‌اند.

ما امروز از مجرم بودن فرد اطمینان حاصل می کنیم اما هنوز وجه تشابه مهمی وجود دارد و آن به نمایش گذاشتن مجازات مجرمین برای عبرت گرفتن دیگران است. آیا این شیوه موثر است؟ اگر از تیمور و چنگیز و آقامحمدخان بپرسیم حتما جواب مثبت خواهند داد چرا که هدف آنان کشورگشایی بود نه اجرای اصلاحات اجتماعی. بررسی آماری کشورهایی که کماکان از چنین شیوه‌هایی بهره‌ می‌برند با کشورهایی که این شیوه ها را منسوخ کرده‌اند نه تنها برتری برای استفاده‌کنندگان نشان نمی‌دهد که گاهی با چند برابر بودن آمار قتل و جنایت در آنها نسبت به گروه دوم نیز مواجهیم.

این موضوع نادرستی مجازات علنی را اثبات نمی‌کند اما حداقل این سوال را برمی‌انگیزد که چه چیز مانع از تأثیرگذاری مجازات علنی میشود؟
1️⃣ نگاه به مردم به عنوان مجرمان بالقوه: مجازات مجرم می‌تواند در خفا هم انجام شود. مجازات علنی یعنی ببینید چه بر سر مجرمین می‌آید و شما چنین کاری را تکرار نکنید. ناخودآگاه این پیام را به همراه دارد که تمامی شما از نظر حکومت مجرمین بالقوه هستید‌ و حکومت به شما اعتماد ندارد.
2️⃣ بی احترامی به حرمت انسانی: جوامع مدرن حرمت ذاتی انسان را پذیرفته اند. انسان حتی جنایتکارش به صرف انسان بودن دارای حقوقی از جمله کرامت است. قتل یک انسان در حضور مردم برای ترساندن دیگر مجرمان نافی وجود چنین کرامتی است.
3️⃣ ترویج خشونت: کسانی که برای تماشای اعدام می‌آیند به دنبال عبرت‌گیری نیستند دنبال لذت‌اند. تماشا یا بدتر از آن اعمال خشونت همواره لذت‌بخش بوده است. امروز که گلادیاتورها در استادیوم‌ها نمیجنگند در صحنه سینما و بازی‌های کامپیوتری میجنگند. تماشای دست و پا زدن بیهوده انسانی پیش از تسلیم شدن در برابر مرگ برای جوانان و نوجوانان که مخاطب اصلی چنین برنامه‌هایی هستند اثری بسیار قوی‌تر از بازی های رایانه‌ای دارد و به عادی‌سازی خشونت در جامعه کمک میکند.

مجازات علنی تنها شامل اعدام نمی‌شود بلکه از گرداندن زورگیرها در سطح شهر (گاهی با لباس زنانه که تحقیر جنسیتی نیز محسوب می شود) تا فرستادن دانش آموز خاطی به گوشه کلاس به عنوان تنبیه را شامل می شود. این رفتار با گرفتن یکی از مهمترین انگیزه‌های عدم ارتکاب دوباره جرم یا خطا یعنی حفظ آبرو، فرد را در مسیر ادامه جرم و خطا یاری می‌دهد. به همین دلیل است که بسیاری از کشورها سالهاست این شیوه را کنار گذاشته‌اند و امیدواریم با شدت گرفتن فشارهای جامعه مدنی در ایران نیز شاهد پایان یافتن چنین رفتارهایی باشیم.

کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara

کار امروز را به فردا نیندازیم
#A138
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

کار امروز را به فردا نیندازیم
#A138
https://t.me/divanesara/568

آرمان امیری @ArmanParian - جنجال برگزاری رفراندوم احتمالی در کردستان عراق خیلی زود به محافل خبری و تحلیلی ایران هم کشیده شده است. بسیاری از نظر دهندگان به خود اجازه می‌دهند که برای حق انتخاب مردم کشور همسایه هم تعیین تکلیف کنند. ما چنین قصدی نداریم. نه اخلاقا خود را مجاز به دخالت در تصمیمات مردمان دیگر نقاط جهان می‌دانیم و نه این تحولات را دغدغه اصلی خود می‌دانیم. ما، این اشاره را فقط زنگ هشداری می‌دانیم برای ناظر خردمند ایرانی که دغدغه ملی دارد. با شنیدن نام رفراندوم استقلال در اقلیم کردستان، ناخودآگاه جایی در پس ذهن ایرانیان احتمال شکل‌گیری مطالبه‌ای مشابه در مناطق غربی ایران جلوه پیدا می‌کند و مساله ما دقیقا همین است.

سه سال پیش، دولت بریتانیا پذیرفت که اسکاتلندی‌ها برای خود رفراندوم استقلال از بریتانیا برگزار کنند. نه جنگی، نه دعوایی و نه سرکوبی. بریتانیا، البته پس از سال‌ها اختلاف نظر، سرانجام حق انتخاب آرام و مسالمت‌آمیز اسکاتلندی‌ها را به رسمیت شناخت؛ اما نتیجه بسیار عجیب بود. حداقل می‌دانیم که برخی روزنامه‌های افراطی ایران که پیشاپیش برای برگزاری جشن استقلال اسکاتلند آماده شده بودند ناگهان غافل‌گیر شدند. مردم اسکاتلند، پس از چندین ماه گفت‌وگو میان موافقان و مخالفان در نهایت به استقلال خود رای منفی دادند تا همچنان اسکاتلند بخشی از خاک بریتانیا باقی بماند. پرسش ما هم اینجاست: وقتی ما از احتمال همه پرسی استقلال سخن می‌گوییم بر روی کدام بخش تمرکز می‌کنیم؟ صدور مجوز برگزاری این همه‌پرسی؟ یا نتایج آن؟

متاسفانه از خلال بحث‌های گسترده‌ای که حول همه‌پرسی استقلال کردستان انجام شده، مشخصا می‌توان محوریت دو موضوع را تشخیص داد:

نخست اینکه آیا کردها حق دارند برای استقلال خود تصمیم بگیرند یا خیر؟
دوم اینکه آیا استقلال آن‌ها به «مصلحت ما» هست یا خیر؟

به نظر می‌رسد هرچیزی این وسط اهمیت دارد بجز این مساله محوری که «آیا اساسا کردها از حضور در کشور خود راضی هستند یا نه؟» گویی هیچ کس تردیدی ندارد که برگزاری همه‌پرسی بلافاصله با پاسخ مثبت کردها به استقلال مواجه خواهد شد و باز هم برای کسی اهمیت ندارد که چرا کار به اینجا رسیده؟ چرا مردم اسکاتلند خودشان آزادانه به استقلال خودشان رای منفی می‌دهند، اما در کشورهای منطقه ما توافقی نانوشته وجود دارد که هرکسی اگر فرصت پیدا کند رای به استقلال می‌دهد؟

پرسش را می‌شود کلان‌تر از بحث استقلال و همه‌پرسی مطرح کرد. چرا باید در بحث هرگونه ناهنجاری، به جای اندیشیدن در مقدمات و دلایل و عوامل ایجاد آن، صرفا در آخرین مرحله بایستیم و در باب چگونگی مواجهه، برخورد یا مجازات بحث کنیم؟ گاهی فرصت از دست رفته است. مثلا مجرمی مرتکب قتل شده است. طبیعتا وقتی که اتفاق افتاده، دیگر نمی‌توانیم برای پیش‌گیری بحث کنیم؛ اما وضعیت کنونی شبیه آن است که کودکی به دنیا آمده و ما از حالا داریم تصمیم می‌گیریم که وقتی این کودک قتلی مرتکب شد او را چگونه اعدام کنیم!

قطعا من درخواست همه‌پرسی برای استقلال را یک جرم شبیه قتل نمی‌دانم. سخن گفتن در باب حق تعیین سرنوشت شهروندان بحث جداگانه‌ای می‌طلبد. اینجا تنها می‌توان پرسید: آنانکه نگران هستند موج درخواست استقلال‌طلبی به کردستان ایران کشیده شود، امروز که هنوز کار از کار نگذشته برای این نگرانی چه کرده‌اند و چه می‌کنند؟ چرا نباید شرایط را به گونه‌ای رقم بزنیم که اگر روزی به اجبار دولت مرکزی هم در کردستان همه‌پرسی برگزار شد، همه شهروندان‌اش به باقی ماندن در دل وطن بزرگ خود رای دهند؟ چرا حتی پیوستن به این کشور نباید به حسرت و مطالبه کردهای عراق هم بدل شود؟

از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و معرفی وزرای کابینه زمان زیادی نگذشته است. دیدیم که استان‌های کردنشین، برای چندمین بار بالاترین رای‌ها را به دولت‌های اصلاح‌طلب دادند. همین دولت آقای روحانی در هر دو مرحله خود بیشترین حمایت‌ها را از استان‌های کردنشین دریافت کرد؛ اما نتیجه این همه اقبال و حسن نیت چه بود؟ حتی یک وزیر کرد به کابینه راه پیدا کرد؟ حتی یک وزیر اهل سنت به کابینه راه پیدا کرد؟ آیا کردها شهروند این مملکت نیستند؟ نباید سهمی در اداره کشور داشته باشند؟ اهل سنت چطور؟ همه‌اش به کنار، همین تیراندازی به کولبرها را هم نمی‌توانیم متوقف کنیم؟

اگر ما خودمان به طور مداوم داریم به بخش عمده‌ای از شهروندان این کشور القا می‌کنیم که سهمی در این کشور ندارند، چطور انتظار داریم آن‌ها تا ابد همچنان خود را دلبسته و وابسته این کشور بدانند؟ چرا همین امروز که امکان و فرصت‌اش را داریم قدمی برای هم‌دلی و برقراری عدالت قومی/مذهبی بر نمی‌داریم که کار به فردای مخاطره‌آمیز کشیده نشود؟


کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

غایت موشکی

#M022

کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara

غایت موشکی
#M022
محمد افخمی-@Mohamad_Afkhami

زمانی می‌گفتند ژاپن اسلامی می‌شویم و وقتی کمی‌ رودربایستی کنار رفت گفتند اگر ژاپن نشد، مالزی هم خیلی بد نیست. چند صباحی بعدتر ریاست به گروهی دیگر رسید که حتی همان برنامه‌های توسعه کشور هم زیر ریل شیرین‌کاری‌هایشان به شوخی تبدیل شد. یگانه فرصتی فراهم شد تا برنامه‌ریزی‌های عددی حوصله‌سربر توسعه و پیشرفت و رفاه جایشان را تمام و کمال به ماجراجویی‌های بین‌المللی بدهند، حاکمیت در قبضه کردن فرصت درنگ نکرد. بعدا معلوم شد سال ۸۶ هرروز منتظر حمله نظامی بوده‌اند در حالی که تنها پشتوانه‌شان توکل به خدا بوده.

سال‌های طولانی یکی از رکوردداران «روحیه انقلابی» در ایران و جهان، محمد منتظری بود که در روز روشن در نظام اسلامی اقدام به هواپیماربایی و قاچاق اسلحه کرده بود. تیم ماجراجویان جدید وقتی سرنوشت رفیق شفیق منتظری، کلنل قذافی را دیدند تصمیم گرفتند به آن پایان دچار نشوند. مدعی بودند (هستند) نه دیکتاتوری مخوف داخلی و نه لاکربی و نه تروریسم بین‌المللی و نه برنامه تولید سلاح کشتار جمعی و نه مسخره کردن سازمان ملل و نه بمباران شهروندان هیچ کدام اهمیتی ندارد. قذافی فقط یک جا اشتباه کرد، جایی که در برابر آنچه غرب می‌خوانند عقب‌نشینی کرد. بعدها که در عرصه بین‌الملل فرصتی پیش آمد نشان دادند به این ادعایشان اعتقاد عمیقی دارند.

وقتی «قطار، ترمز بریده بود»، بدیشان گفتند این مسیر در بهترین و رویایی‌ترین حالت کره شمالی اسلامی است. اما سود مالی آنی و افق‌های پرهیجان اجازه درنگ نمی‌داد. هربار مکث می‌کردند دوباره با سرعتی بیشتر ادامه می‌دادند تا دره بی‌دررو پدیدار شد و کار به برجام رسید و چند مدت لاجرم ایستادند و دور و بر را نگاه کردند. بعد نتیجه گرفتند حسرت بخورند که اگر گذاشته بودید تخت گاز برویم شاید فیض روح‌القدس مددی می‌فرمود و کره شمالی اسلامی شده بودیم و چقدر خر بودید که نگذاشتید. شاید حالا هم دیر نشده باشد ولی شتر سواری دلا دلا نمی‌شود. کره شمالی اسلامی در کمتر از سه سال از فحش به آمال و آرزو تبدیل شد. چون آمریکا را با موشک اتمی تهدید می‌کند و فعلا که محکم پابرجاست: استقلال تمام عیار حاکمیت از جهان. باقی مسائل دم دستی مثل زندگی شهروندان در درجه دهم اهمیت هم نیست. اگر رویارویی ادامه پیدا کرد و به مرحله بعد رسید؟ جنگ و شهادت و ویرانی خود غایت و هدف است. اگر نیست هم با شلیک موشک اول می‌شود، منطق داعشی، نهیلیسم محض.

رییس جمهور آمریکا دست‌دست کردن را کنار گذاشته است و در آغوش نژادپرست‌های داخلی خیال پیاده کردن یک حاکمیت تمامیت‌خواه در آمریکا را در سر می‌پروارند. پشت تریبون سازمان ملل صراحتا از نابود کردن تمام و کمال یک کشور دیگر صحبت می‌کند. حالا دیگر حکم‌رانی پوتینی آشکارا آلترناتیوی برای دموکراسی لیبرال مطرح می‌شود. پیاده کردن جهان‌بینی قرن نوزدهمی در قرن بیست و یک: اسلحه به عنوان راه حل همه چیز. سودهای مالی افسانه‌ای انگیزه کافی برای پایبندی و اتحاد را فراهم می‌کند. ندای پاره کردن برجام ترامپ بلافاصله در داخل کشور لبیک بلند مورد انتظارش را می‌شنود. بر خلاف چند سال پیش دیگر جز تک و توک صدای موجود در جهان نیستند. منطقه در پیاده کردن الگوی پوتینی رقابتی تمام عیار را آغاز کرده است و دیگر خیالشان راحت است توضیح چندانی لازم نیست بدهند. کمی بیشتر طاقت بیاورند همه چیز را می‌توانند به عنوان بدیهیات عرضه کنند و پرسشی اگر هم باشد پرواضح است که گروه فشار و اگر لازم شد اسلحه زحمت رفع شبهه را خواهد کشید. رییس بانک مرکزی می‌گوید در زمان تحریم‌ها شخصا با قایق موتوری از جایی در خلیج فارس اسکناس وارد کشور می‌کرده.جمله‌ای که قاعدتا باید طنز باشد ولی نیست. حتی اگر سلفی با دزدان دریایی را هم ضمیمه گزاره‌اش می‌کرد موضوع تبدیل به طنز نمی‌شد. نماینده شورای شهر که پدر و عمویش را در جنگ عراق از دست داده است در مذمت جنگ‌طلبی توییتی می‌کند و از تلویزیون و اینترنت، سمپات و مخالف بی‌محابا بمباران می‌شود. مهاجمین گاه جمله‌ای درباره هولناکی جنگ و جنگ‌طلبی را خیانت ارزیابی می‌کنند. درباره چرایی مطلوبیت جنگ و نهایتش چیزی نمی‌توان پرسید. پاسخ‌ها از پیش واضح است و همواره در بین خطوط قابل خواندن. جنگ و ویرانی خود غایت موعود است، منطق داعشی، نهیلیسم محض.

در اقلیتند؟ بدون شک. چه در نمونه وطنی و چه در آن‌چه در آمریکا می‌گذرد. اما در این زمین، وزن اقلیت-اکثریت معین کننده سرنوشت نیست. ضمن خوش‌بینی به این که تصویر شرایط فعلی هنوز کاملا ویرانگر نیست، نباید از یاد برد که هنوز برایند تغییرات به نفع آرمان‌شهر ایشان می‌چرخد. آرمان‌شهری که در آن غایت خریت حل کردن مشکلات و کاهش تنش است و غایت هدف کره‌شمالی شدن و موشک بازی و مادر همه بمب‌ها و غایت خوشی لابد کینه‌جویی شخصی. منطق داعشی، نهیلیسم محض.

کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara

خاک پاشیدن به سیمای واقعیت
#A139
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

خاک پاشیدن به سیمای واقعیت
#A139
https://t.me/divanesara/572

آرمان امیری @ArmanParian - دو سال پیش یادداشتی منتشر کردیم (اینجا: t.me/divanesara/87) با عنوان «چهار تصویر از عربستان که در رسانه‌های فارسی نمی‌بینیم». آنجا بر اساس آمارهای رسمی نشان دادیم که غالب ایرانیان در چند مورد تصورات نادرستی از جامعه عربستان دارند. تصور ما این بود که بر پایه روایتی نانوشته، بخشی از ایرانیان عربستان را کشوری عقب‌افتاده(۱)، با مردمانی خشن(۲) و بی‌سواد(۳) و زنانی محصور در خانه(۴) تصور می‌کنند که تنها به مدد دلارهای نفتی توانسته خودش را حفظ کند.(۵)

یادداشت ما دقیقا همین معیارها را نشانه گرفت و نشان داد که اتفاقا بر اساس آمارهای رسمی و جهانی:

۱- شاخصه توسعه انسانی عربستان از ایران بالاتر است.
۲- شاخص خشونت در عربستان به مراتب پایین‌تر از ایران است.
۳- میانگین سواد در عربستان (چه مردان و چه زنان) از ایران بالاتر است.
۴- نرخ مشارکت اقتصادی زنان در عربستان بهتر از ایران است.

در نهایت، و طی یادداشت دیگری نشان دادیم که عربستان یک اقتصاد صنعتی بسیار بزرگ دارد که فقط حجم تولیدات صنعتی آن، به مراتب بیشتر از مجموع تمامی تولیدات نفتی و غیرنفتی ایران است. (اینجا: t.me/divanesara/92)

واکنش‌هایی از جنس انواع و اقسام توهین‌ها، پرخاش‌ها و حتی اتهاماتی عجیب همچون وطن‌فروشی و مزدوری برای آل‌سعود چندان جای تعجب نداشت، بلکه صرفا تایید می‌کرد که مساله در بی‌اطلاعی ایرانیان از وضعیت عربستان خلاصه نمی‌شود، بلکه بسیاری از هم‌وطنان ما اساسا «نمی‌خواستند» این اطلاعات را داشته باشند، یا به عبارت دیگر، ترجیح می‌دادند جهان را آنگونه تصور کنند که دوست دارند!

در تمام این مدت، چند تصویر ساده و اطلاعات جزیی نیز به کمک این بخش از هم‌وطنان ما می‌آمد. موضوعاتی همچون «ممنوعیت رانندگی برای زنان» در عربستان کمک می‌کرد تا ما بتوانیم همچنان امیدوار و ای بسا مسرور باشیم که «از ما بدتر هم هست»؛ و یا متناسب با ضرباهنگ یک گرایش نژادپرستانه، مدعی شویم: «عرب‌ها عقب‌افتاده‌تر از ایرانیان هستند». حالا اما شیپورهایی نواخته شده که این خواب نوشین را آشفته می‌سازد.

چند خبر سریع و غافل‌گیر کننده، به فاصله‌ای اندک، یکی پس از دیگری منتشر شدند. ابتدا لغو ممنوعیت رانندگی زنان عربستان، سپس مجوز صدور فتوا برای زنان مفتی و در نهایت، پخش موسیقی خواننده شهیر عرب، «ام‌کلثوم» از تلویزیون عربستان. این‌ها یعنی خلع سلاح شدن جریان تقلیل‌گرایی که تلاش می‌کرد پیچیدگی‌های مقایسه دو جامعه بزرگ را در سطح یکی دو سطر خلاصه کند و حکم نهایی را باب میل و اراده از پیش تعیین شده خودش صادر کند. حالا تکلیف چیست؟

بی‌شک، و همان‌طور که در همین مدت کوتاه شاهدش بودیم، گروهی دوباره بسیج می‌شوند تا خاک به سیمای واقعیت بپاشند. اینان به هر دری می‌زنند که حقیقت را پنهان کرده یا مخدوش سازند. روند اصلاحات در یکی از بزرگترین کشورهای منطقه و حتی جهان را صرفا محصول یک اراده شخصی و دستوری جلوه دهند، یا آن را توطئه‌ای فریبنده بخوانند. آسمان به ریسمان ببافند و اگر شده حقوق زنان را به جنگ یمن پیوند بزنند تا همچنان آرامش گورستانی این برکه راکد را حفظ کنند. اسم‌اش هرچه می‌خواهد باشد، اما بی‌شک این یک روی‌کرد اصلاح‌طلبانه نیست، ولو آنکه راویان‌اش سربند اصلاح‌طلبی به سر بسته باشند.

روی‌کرد اصلاح‌طلبانه اما اقتضا می‌کند که از هرگونه بهبودی در هرکجای جهان استقبال کنیم؛ خوشحال باشیم و البته سعی کنیم درس بگیریم؛ پیشرفت گام‌به‌گام عربستان در تمامی این سال‌ها را منکر نشویم و سرمایه‌گذاری بزرگ در بخش‌های آموزش و پرورش و حتی توان‌مندسازی زنان را به چشم ببینیم. شاید آن وقت از خود بپرسیم نتیجه چند دهه شعار استقلال، نگاه به داخل و انواع و اقسام نسخه‌های بومی‌سازی به کجا رسید؟ تمام پیشرفت‌های جهان و برنامه‌های توسعه را به اسم فساد و غرب‌زدگی منکر شدیم و به اسم استقلال ارتباط خود را با پیشرفته‌ترین کشورهای جهان قطع کردیم، چطور به دنبال عاقبتی بجز تبدیل شدن به عقب‌افتاده‌ترین‌ها بودیم؟

ما ایرانیان مثل معروف و قابل تاملی داریم: «چون کبک سر در برف فرو کردن». پس باید بهتر از هرکسی بدانیم که تلاش برای انکار واقعیت، حقیقت جهان را تغییر نخواهد داد. اینان که مدام به گوش ما از مفاخر باستانی و تاریخی و سنتی و دینی لالایی می‌خوانند، اینان که مثل جغدهای شوم از تباهی و روسیاهی و فلاکت همه جهان (از غرب گرفته تا خاورمیانه) برای ما داستان‌سرایی می‌کنند، اینان هیچ کدام دوستان خوبی نیستند. حتی اگر نیت خیر و شرافتمندانه‌ای هم داشته باشند دوستی‌شان مصداق دوستی خاله خرسه است. دوست واقعی آن است که تلخی حقیقت را به کام ما بنشاند بلکه تلنگری باشد که به خود بیاییم.

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

مرغ همسایه را در دیگ سر سگ می‌جوشانیم!
#V021
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

مرغ همسایه را در دیگ سر سگ می‌جوشانیم!
#V021
https://t.me/divanesara/574

نویسنده مهمان: سیامک فارسی @Siamakfarsi - عمو جان جلوی تلویزیون نشسته‌اند و پوزخند می‌زنند. عمو جان بزرگ خاندان هستند. عمو جان مهربان هستند و خیر همه را می‌خواهند. ما بچه‌ها هم پیش پای عموجان که روی مبل تک نفره‌اشان لم داده‌اند، نشسته‌ایم. یک چشم‌مان به تلویزیون است و یک چشم‌مان به عمو جان.

تلویزیون ژاپنی آخرین سیستم عمو جان، صفحه مجازی دارد که با تکنولوژی پرده لیزری کار می‌کند. همین چند شب پیش اخبار می‌گفت که متخصصین ما هم بدون هرگونه کمک خارجی به این تکنولوژی دست پیدا کرده‌اند. در دنیا پنج-شش کشور بیشتر این تکنولوژی را ندارند. ما هنوز هم بعد از چند باری که تلویزیون جدید را دیده‌ایم، نصف حواس‌مان محو تشکیل تصویر در فضای خالی می‌شود!

عموجان با پوزخند عصایشان را به زمین می‌زنند و می‌گویند: «اینا همش مسخره‌بازیه. با این اوضاع‌شون حالا مثلا ولیعهدشونم زن بشه، که چی؟ اینا همش ظاهرسازیه. اونجا زن مگه حق داره نفس بکشه؟ اینا همشون وحشین، با دستور که درست نمی‌شن...»

نهار به دستور عمو جان از کبابی اوین درکه کباب آورده‌اند. یادش بخیر، قدیم که زن عمو جان سرحال بود، امکان نداشت غذا از بیرون بیاورند. می‌گفت عموجان ناراحت می‌شوند. یادم می‌آید یک بار که کتلت‌های زن عمو جان کمی برشته شده بود، عمو جان یکی از کتلت‌ها را کوبیدند توی دیوار و تکه تکه شد. بعد هم نشستند روی مبلشان و گفتند: «چایی!»

سر نهار صحبت از اوضاع عربستان است. عمو خسرو که جوان است و تازه از فرنگ برگشته، می‌گوید: «به هرحال اینها هم فهمیدن که اینجوری نمی‌شه با دنیا کنار اومد. دارن خودشونو عوض می‌کنن. اینا همش زور سرمایه‌داریه. بهشون گفتن اگه می‌خواین بازیتون بدیم باید عوض شید.»

عموجان با پوزخند می‌گویند: «اونا چی کار به ایناش دارن؟ نفتشو می‌خوان که خوب دارن از چنگش درمیارن. پولشم که باز ازش پس می‌گیرن می‌رن براش موشک هوا می‌کنن. آخه تو بگو چهارتا عرب هم برن رو کره ماه یا نرن، چیتون عوض می‌شه؟!» و در حالیکه کوبیده را با چنگال، درون دیس نصف می‌کنند، بلند بلند می‌خندند. همه می‌خندیم.

عمو خسرو سبیل‌هایش را با دستمال پاک می‌کند و می‌گوید: «درسته حاج آقا که مسئله نفت و پوله اما افکار عمومی دنیا رو نمی‌تونن گول بزنن. مردم دنیا دیگه جوامع قرون وسطایی غیردموکراتیک رو قبول نمی‌کنن. البته بازم سرمایه‌داری تونسته خودشو با این فضای جدید وفق بده ولی در انتها این صورتک بزرگ از جلوی چهره پلید نظام امپریالیسم کنار میره و مردم دنیا جلوش می‌ایستن. یه روزی می‌فهمن که با پول نمی‌شه...»

عموجان حرف عمو خسرو را با پوزخند قطع می‌کنند و در حالیکه در دهانشان با یک تکه کباب برگ ور می‌روند، می‌گویند: «با پول نمی‌شه چی؟!... چه سفته لامصب... با پول نمی‌شه چی داداش؟!... با پول همه چی می‌شه... تف به ذاتت با این کبابت... با پوووول همه چی می‌شه، همین خود تو. اگه پول من نبود چجوری می‌خواستی از گاوداری هوشنگی دربیای و بری فرنگ... پدرسگ، حیف پولم، کبابه یا لاستیک؟!... بری فرنگ و الآن اینجا اینجوری قلمبه سلمبه بگی؟!... دیگه از این بی همه چیز کباب نگیرید!»

هوشنگی همسایه سی چهل ساله عمو جان اینهاست. گاوداری بزرگی دارد که به پیشنهاد عموجان و با نظارت عمو خسرو، کاملا مکانیزه‌اش کرده. عموجان خودشان تجهیزات مربوطه را از آلمان برایش خریده و وارد کرده‌اند.

عمو خسرو از سر سفره بلند می‌شود و می‌رود روی تراس سیگار بکشد. عموجان با نگاه دنبالش می‌کنند و می‌گویند:« درم ببند بوش نیاد!»

گوینده خبر اعلام می‌کند که به دستور ولیعهد عربستان، نیمی از زنان کابینه عربستان از بین زنان انتخاب خواهند شد. عمو جان بلند بلند می‌خندند و مسخره می‌کنند. همه با عمو جان همراهی می‌کنیم و به متلک‌هایی که می‌اندازند می‌خندیم. غذای عموجان که تمام می‌شود می‌نشینند روی مبل و با صدای بلند می‌گویند:«چایی!... هوشنگی رو صدا کنم بیاد سفره رو جمع کنه؟!»

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

در پرهیز از دیو شوم «قومیت‌گرایی»
#A140
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

در پرهیز از دیو شوم «قومیت‌گرایی»
#A140
https://t.me/divanesara/577

آرمان امیری @ArmanParian - موضوع این یادداشت قطعا مساله استقلال کردستان عراق نیست؛ چرا که دغدغه و اولیت کار ما همواره ایران و مسائل داخلی آن بوده است و باور داریم که تصمیم‌گیری در باب مسائل داخلی کشورهای دیگر را باید به خودشان واگذاریم. پیش از این، در یادداشت «کار امروز را به فردا نیندازیم» (t.me/divanesara/569) انتقاد و پیشنهاد خود را نسبت به روی‌کرد حکومت مطرح کردیم و یادآور شدیم که در درجه نخست، این وظیفه حکومت است که با از میان برداشتن تمامی اشکال تبعیض و بی‌عدالتی، رضایت حداکثری تمامی شهروندان را فراهم سازد تا اساسا شاهد شکل‌گیری چنین گرایشی نباشیم. اما حتی اگر حکومت در انجام وظایف خود کوتاهی کند، (که به نظر می‌رسد کوتاهی می‌کند) آیا تجزیه‌طلبی و سهم‌خواهی قومی مشروعیت پیدا می‌کند؟

۱۶۰ سال پیش، «برونو بوئر» در مقاله «مساله یهود» استدلال کرد: «اگر یهودیان حاضر به پیوستن در مبارزه‌ای عمومی برای دولتی کاملا آزاد نیستند، چرا آلمانی‌های آزادی‌خواه باید به آن‌ها در مبارزه برای کسب حقوق مدنی کمک کنند»؟ کارل مارکس در انتقاد از موضع بوئر مقاله «درباره مساله یهود» را منتشر کرد. البته مارکس به مقاله بوئر به شدت حمله کرد، اما نه از این بابت که یهودیان را در سهم‌خواهی خود محق می‌دانست؛ بلکه مارکس اساسا یک قدم پا را فراتر نهاد؛ او اساس مرزبندی یهودیان و غیریهودیان را در جامعه‌ای انسانی به چالش کشید و مقاله خود را با این جمله به پایان رسانید که: «رهایی اجتماعی یهودیان، رهایی اجتماع از یهودیت است».

حال پرسش ما این است: «آیا ایرانیان، در مسیر تلاش و مبارزه برای رفع تبعیض، ظلم، استبداد و فساد، باید میان خود مرزبندی‌های قومی و زبانی و مذهبی و جنسیتی قائل شوند»؟ البته نمی‌توان منکر شد که در شرایط ویژه حاکمیت امروزی، تبعیض‌ها و ظلم به صورت یکسان میان شهروندان توزیع نشده. بی‌شک اقلیت‌های مذهبی محرومیت‌های بیشتری را تحمل می‌کنند کما اینکه زنان در برابر مردان از دشواری‌های بیشتری رنج می‌برند؛ اما آیا این دشواری‌ها باید سبب شود که مرزبندی‌های کاذبی که حکومت میان شهروندان کشور ایجاد کرده از جانب خود شهروندان هم رسمیت یافته و به ملاک تقسیم‌بندی بدل شود؟

خوشبختانه در سال‌های اخیر به چشم خود دیدیم که موجی از همگرایی در میان ایرانیان، فارغ از رنگ و قوم و زبان و مذهب شکل گرفت که در مسیر اصلاحات قدم بر می‌داشت. بسیاری از مردان آزادی‌خواه ایرانی به صف منتقدان تبعیض‌های جنسیتی پیوستند؛ حمایت از چهره تاثیرگذاری همچون «مولوی عبدالحمید» و درخواست رفع تبعیض‌های مذهبی به یکی از مطالبات بدنه تحول‌خواه کشور بدل شد و در ماجراهایی همچون خشک شدن دریاچه ارومیه، فشار به کولبران کرد، آلودگی هوای خوزستان و البته بیکاری و فقر مردم بلوچستان، جریان تحول‌خواه ایرانی نشان داد که تا چه اندازه مترقی و ملی می‌اندیشد و رفتار می‌کند. بحث تجزیه‌طلبی قومی اما دهن‌کجی به این اتحاد ملی و رویکرد مترقی انسانی است.

تنوع فرهنگی انسان‌ها، از زبان و مذهب گرفته تا رقص و موسیقی و باورهای عامیانه محترم و حتی ارزشمند است؛ اما بر پایه کدام منطق عقلانی و انسانی، به خود اجازه می‌دهیم بین شهروندان یک کشور بر پایه همین تمایزهای فرهنگی مرزبندی ایجاد کنیم؟ چطور رفتارهای شوونیستی وقتی از حکومت‌ها سر بزند محکوم است اما تکرار همان مرزبندی‌ها از جانب شهروندان پذیرفته شده است؟

کردهای ایرانی، درست به مانند ترک‌ها و بلوچ‌ها و عرب‌ها و البته فارس‌ها، شهروندان برابر در کشور ایران، و یکی از اجزای غیرقابل انفکاک در تشکیل ملت بزرگ و چندفرهنگی ایران هستند. بیش از یک قرن تلاش ایرانیان برای دوری جستن از جامعه‌ای قبیله‌ای و جنگ‌ها و اختلافات «حیدری/نعمتی» ما را به نقطه‌ای رسانده که امروز بتوانیم دوش به دوش هم از جامعه مدنی، حقوق شهروندی و رفع هرگونه تبعیض سخن بگوییم. تداوم این مسیر، تنها با از میان برداشتن ملاک‌هایی میسر است مخل برابری کامل «انسان»ها، در شان، کرامت و حقوق قانونی هستند؛ چه چنین ملاک‌هایی از جانب یک حکومت ایدئولوژیک وضع شود و چه از جانب اقلیت‌هایی تحت تبعیض که حالا می‌خواهند پاسخ تبعیض را با تبعیض بدهند.

به باور ما، آنچه جامعه ایرانی و البته «ملت ایران» خوانده می‌شود، تابلوی رنگارنگ و هزار نقشی است که اتحاد و انسجام آن دقیقا در عین تکثرهای جزیی‌اش زیبا و قابل ستایش است و هرگونه تلاش برای پاره کردن گوشه‌ای از این اثر زیبا و تاریخی، به معنای تهاجم به کلیت زیباشناختی آن است.

پی‌نوشت:
کلیپ تصویری پیوست، نمایی است از گرایش هنرمندان ایرانی در کنار هم قرار دادن تنوع فرهنگ‌ها و زبان‌های ایرانی به عنوان یک هارمونی از جامعه ایرانی. بازنمایی زیبایی از تصویر کامل ایران‌زمین به عنوان یک «وحدت در عین کثرت».

ضرورت زایشی دوباره در ۲۰ سالگی اصلاحات
#A141
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

ضرورت زایشی دوباره در ۲۰ سالگی اصلاحات
#A141
https://t.me/divanesara/579

آرمان امیری @ArmanParian - «بن‌بست»، «انسداد»، «ناامیدی»؛ این‌ها کلیدواژه‌هایی هستند که این روزها در مجامع داخی و گپ و گفت‌های سیاسی تکرار می‌شوند، هرچند بعید است به تنهایی قادر به انتقال کامل حس عمومی نسبت به فضای سیاسی کشور باشند. پرسش‌های زیادی می‌توان طرح کرد تا شاید علل این وضعیت و دغدغه فعالین مشخص شود. می‌توان از انحراف آشکار دولت نسبت به وعده‌های انتخاباتی‌اش پرسید؛ از تداوم رکود فراگیر اقتصادی، تحریم‌ها، خطرات بین‌المللی و البته سایه شوم جنگ. ما اما پرسش‌هایی کلان‌تر را ترجیح می‌دهیم:

آیا اصلاحات به بن‌بست رسیده؟ آیا وضعیت سیاسی امروز ما نسبت به ۲۰ سال پیش (خرداد ۷۶) بهبود یافته؟ اگر پاسخ منفی است، آیا می‌توان همچنان به همان روال گذشته از تداوم اصلاح‌طلبی دفاع کرد؟

این پرسش‌ها می‌توانستند به سادگی به بحث گذاشته شوند، اگر مورد عجیب پرونده «سپنتا نیک‌نام» پیش نیامده بود. توضیحات بیشتر را به آینده موکول خواهیم کرد؛ فعلا به همین میزان اکتفا می‌کنیم که از نظر ما، تصمیم شورای نگهبان در پرونده سپنتا نیک‌نام، نه تنها تاریخچه اصلاحات، که حتی تاریخ نظام جمهوری اسلامی را نیز ورق زد و وارد مرحله جدیدی کرد که با فرمول‌های پیشین قابل تحلیل نخواهد بود. بدین ترتیب، ما تصمیم گرفتیم که با فاصله گرفتن از وقایع روزمره، به ریشه‌یابی و آسیب‌شناسی جریان اصلاح‌طلبی بپردازیم و در نهایت پیشنهادات جایگزین‌مان را مطرح کنیم.

در این راه، آنچه در گام نخست ما را نگران ساخت، سوءتفاهم‌های ناشی از نقد اصلاح‌طلبی است. به احتمال فراوان، هرگونه نقادی بنیادین جریان اصلاحات، در خطر سوءتفاهم چرخش به سمت انقلابی‌گری قرار دارد. در پرهیز از این سوءتفاهم، بهتر دیدیم در گام نخست، به بازتعریف اصول کلان خود بپردازیم که پیش از این در مجموعه «ملاک‌هایی برای اصلاح‌طلبی» (این فایل: t.me/divanesara/580) ارائه شده بود.

۱- تقابل با انقلاب
ما نخستین سنگ‌بنای هرگونه کنش خود را در نفی انقلابی‌گری می‌دانیم. در اینجا، انقلاب نمی‌تواند در معنای تغییر قوانین (از جمله قانون اساسی) یا تغییر ساختارها و نهادهای حکومت معنا شود. ساختارها همواره در دست تغییر هستند و حتی رهبر نظام از امکان تغییر سیستم حکومتی به نخست‌وزیری سخن می‌گوید. پس تقابل اصلاح‌طلبی با انقلابی‌گری، نه در ضرورت حفظ چهارچوب‌های موجود، بلکه در شکل و شیوه عمل معنا می‌یابد. انقلاب، تحولی انفجاری بر پایه کنش‌های خشن در راستای ویرانی بنیادین ساختارهاست. در مقابل، اصلاح‌طلبی بر کنشی مستمر، گام به گام، سازنده و متداوم تاکید دارد. هدف انقلابی‌گری متلاشی ساختن کلیت ساختار و هدف اصلاح‌طلبی، ایجاد تغییراتی در جزییات برای حفظ و ترمیم کلیت ساختار است.

۲- در نفی جنگ و خشونت
مرام اصلاح‌طلبی، یک دستگاه فکری و عملی فراگیر است. مرزهای آن را نمی‌توان در کنش سیاست داخلی محدود کرد؛ بلکه در سیاست جهانی و حتی فراتر از سیاست، در شیوه زیست فردی نیز قابل تعمیم خواهد بود. بدین ترتیب، هیچ اصلاح‌طلبی نمی‌تواند برای تغییرات درونی کشور خود نسخه پرهیز از خشونت و یا انقلابی‌گری تجویز کند، اما در معادلات جهانی به حمایت از شیوه‌های خشن بپردازد. «دموکراسی برای ایران و صلح برای جهان» شاید شعاری راهبردی در توصیف این وضعیت باشد.

۳- قداست انسان، آزادی و عدالت
اولویت و محوریت اندیشه و البته عمل ما، همواره حول محور قداست انسان، وجود و حیات‌اش، و البته شأن و کرامت‌اش خواهد بود. زیستی صلح‌آمیز در مسیر گسترش رفاه و آرامش، با تاکید بر سه عنصر «آزادی» (به عنوان گوهره والای تمایز انسانی)، «دموکراسی» (به عنوان نماد و تبلور اجتماعی این گوهره) و البته «عدالت»، (به عنوان ضرورتی غیرقابل اجتناب)، سنگ بنای جامعه آرمانی ما را تشکیل می‌دهند. ما هرگز گمان نمی‌کنیم که باید در جدال کاذب و انحرافی میان «آزادی» و «عدالت»، یکی را به پای دیگری قربانی کنیم. از نگاه ما، هیچ یک از این دو بدون دیگری محقق نخواهند شد. هرگونه تبعیض، بی‌شک غیرعادلانه و البته در تضاد با آزادی‌های انسانی است.

۴- ایران برای همه ایرانیان
در نهایت آنکه، در تکمیل آرمان عدالت و آزادی برای تک‌تک شهروندان ایرانی، ما گمان می‌کنیم ایران سرزمین تمامی ایرانیان است و هیچ حکومتی شایسته این سرزمین نیست، مگر دولتی ملی و دموکراتیک که پیشرفت و منافع ملی را در پیشرفت و مصلحت فردی تک‌تک شهروندان‌اش جستجو کند و با هیچ قانون تبعیض‌آمیزی میان یکپارچگی ملی ایرانیان مرزی کاذب ایجاد نکند. ما ضمن احترام به کرامت و برابری انسان‌ها فارغ از تمامی مرزبندی‌های سیاسی و جغرافیایی و با آرزوی صلح برای تمام جهانیان، اولویت دغدغه‌های خود را در درون مرزهای ایران‌زمین و منافع ملی ایرانیان جستجو می‌کنیم.

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.