اخلاق، برتر از عدالت و سنگ‌بنای قانون است

#A 196
goo.gl/D6WfSs

پیشینه بحث:

این گفتگوی مکتوب، به دنبال انتشار یادداشتی از آقای عباس عبدی با عنوان «داوری اخلاقی کار ساده‌ای نیست» آغاز شد.
(اینجا: t.me/abdiabbas/1735 )
ما در نقد این یادداشت، مطلبی با عنوان «در دفاع از اخلاق و تناظر آن با عدالت» منتشر کردیم.
(اینجا: t.me/divanesara/780 )
خوشبختانه آقای عبدی لطف کردند و با یادداشت دیگری به عنوان «داوری اخلاق اصلا کار ساده‌ای نیست» باب گفتگو را باز نگه داشتند.
(اینجا: t.me/abdiabbas/1785 )


در مقدمه یادداشت اخیر، آقای عبدی به نکته بسیار خوبی در مورد اهداف گفتگو اشاره کرده‌اند که در جریان یک گفتگو، هرگز هدف نمی‌تواند اقناع دیگری باشد. بهترین اتفاق در گفتگو آن است که طرفین بتوانند نظرگاه خود را به خوبی تشریح کنند و در عین حال تلاش کنند که تا حد امکان به فهم نظر دیگری نزدیک شوند. این مفاهمه مشترک، لزوما به نتیجه‌گیری مشترک ختم نخواهد شد، اما بی‌شک برای هر یک از طرفین دستاوردهایی به همراه دارد. یعنی اگر از فرمول قدیمی «تز و آنتی‌تز» استفاده کنیم، هر یک از طرفین می‌توانند در پایان گفتگو، به یک «سنتز» جدید برای خود دست پیدا کنند که احتمالا با جمع‌بندی دیگری متفاوت است و نسبت به نظرات پیشین خود احتمالا در یک سطح نوین و رشدیافته‌تر قرار دارد.

طبیعتا لازمه چنین گفتگویی، اراده و آمادگی کافی طرفین برای شنیدن و فهم دیگری، و فارغ بودن از اندیشه برتری جویی است. اراده‌ای که آقای عبدی در جای دیگر به خوبی تذکر دادند به صورت معمول، در اشکال «مناظره‌ای» وجود ندارد. پس اگر امروز، بسیاری از ما بر ضرورت گفتگو، (تا سر حد تعابیر بزرگی همچون گفتگوی ملی) تاکید می‌کنیم، باید در خاطر داشته باشیم که مواجهه‌هایی از نوع مناظره، بیشتر از جنس جدل هستند و بعید است به همگرایی و یکدلی بینجامند یا در راستای کاهش شکاف‌های اجتماعی مفید واقع شوند.

از این بابت، ما بار دیگر سپاس‌گزاری خود را از آقای عبدی، برای این حسن نیتی که به خرج دادند و وارد این گفتگو شدند اعلام می‌کنیم و ضمن دعوت خوانندگان عزیز به بازخوانی پیشینه بحث، این یادداشت را به صورتی مستقل به ترسیم ایده خود در مورد رابطه اخلاق و عدالت اختصاص می‌دهیم. در واقع، در این یادداشت، هرچند موضوعات مورد اشاره آقای عبدی و البته استدلال‌های ایشان را فراموش نکرده و به صورت ضمنی مورد نظر قرار می‌دهیم، اما در پرهیز از وارد شدن به جزییات یادداشت‌های قبلی، به ارائه تصویری کلان از نظرگاه خود می‌پردازیم. برای مشاهده این یادداشت به ادامه پست مراجعه کنید:
goo.gl/D6WfSs
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

یادآوری یک طنز تاریخی به بهانه مناظره بر سر کودتای ۸۸

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

یادآوری یک طنز تاریخی به بهانه مناظره بر سر کودتای ۸۸

https://t.me/divanesara/792

مناظره‌های اخیر آقایان تاجزاده و زاکانی، بار دیگر برخی مباحث مربوط به انتخابات سال ۸۸ را زنده کرده است. مباحثی که دست‌کم در سطح برخی جزییات، پرونده آن‌ها باید سال‌ها پیش بسته می‌شد و امروز صرفا در سطح یک تجربه تاریخی مورد بازنگری قرار می‌گرفت. با این حال، وقتی هنوز ساده‌ترین پرسش‌های ما در مورد جزییات آن حادثه پاسخی پیدا نکرده، جای تعجب ندارد که با بروز هر فرصتی، بخشی از زخم‌های قدیمی سر باز کنند.

وبلاگ «مجمع دیوانگان» در همان سال‌های ۸۸ و ۸۹، مجموعه‌ای را با عنوان #اسنادکودتا منتشر کرد که به تفصیل به جزییاتی از اسناد مربوط به آن حادثه پرداخته بود. فعلا قصدی برای بازنشر آن مجموعه و ورود دوباره به آن جزییات را نداریم. اینجا فقط به بهانه مناظره اخیر، یکی از شیرین‌کاری‌های بامزه وزارت کشور وقت را یادآوری می‌کنیم.

ماجرا از این قرار بود که جناب کامران دانشجو به نمایندگی از ستاد انتخابات کشور، طبق روال معمول شمارش آرا، هر چند ساعت، خبر جدیدی از روند پیشرفت شمارش آرای انتخاباتی ارائه می‌کرد. البته سرعت خیره کننده شمارش آرای آن انتخابات (مثلا در نسبت با بی‌خبری مطلق از نتایج انتخابات سال ۹۲ که تا صبح فردایش به طول انجامید) خودش حکایتی بود؛ با این حال، حکایت آرای باطله از آن هم جذاب‌تر شد.

تصویر پیوست، روند اعلام نتایج را به صورت کامل پوشش داده است. در این جدول، ما بر اساس اخباری که از خبرگزاری‌های «ایسنا» و «مهر» وجود دارد جدول‌ها را پر کرده‌ایم و سپس با کسر مجموع آرای نامزدها از مجموع آرای ماخوذه، ستون آرای باطله را تشکیل داده‌ایم. (در دو مورد لینک فارس هم وجود دارد) همان‌طور که مشاهده می‌شود این ستون تا مرحله هشتم همچنان صفر است! البته بجز مورد عجیب مرحله دوم که در آن مجموع آرای نامزدها به روایت ایسنا ۴ رای و به روایت مهر ۲ رای از مجوع آرای ماخوذه بیشتر بوده و در نتیجه آرای باطله منفی می‌شود. این را گذاشتیم به پای اشتباه خبرنگاران.

به هر حال، در نهمین مرحله از اعلام آرا، گویی کسی به دوستان «دست‌اندرکار» تذکر می‌دهد که انتخابات به آرای باطله هم نیاز دارد. در این مرحله به ناگاه سر و کله ۳۰ رای باطله پیدا می‌شود که به نسبت ۳۰میلیون رای ماخوذه اصلا به حساب نمی‌آید. پس دوستان در مرحله دهم کمی بیشتر به تکاپو می‌افتند و این بار آرای باطله را به نزدیک ۱۰هزار رای می‌رسانند؛ اما مشکلی که پیش می‌آید این است که در این مرحله آرای جناب محسن رضایی ناگهان ریزش می‌کند! گویی این بار «آرای منفی» شامل حال ایشان شده بود.

در نهایت، حد فاصل مرحله دهم تا مرحله آخر، آرای باطله چنان جهش خیره کننده‌ای پیدا می‌کنند که به ناگاه از آرای اعلام شده مهدی کروبی هم پیشی می‌گیرند و به مانند مسابقه معروف لاک‌پشت و خرگوش، در حالی که طی ۱۰ مرحله قبلی یا صفر بوده‌اند یا نزدیک به صفر، در گام آخر موفق می‌شوند از یکی از رقبا پیشی هم بگیرند!

فهرست لینک اخبار مربوط به هر مرحله را در زیر فهرست می‌کنیم که خوانندگان بتوانند صحت اعداد جدول را با خبرگزاری‌های رسمی کشور چک کنند:

مرحله آخر (آرای نهایی)
ایسنا: goo.gl/cTgTR5
مهر: goo.gl/hJn3dp

مرحله دهم
ایسنا: goo.gl/hudmWo
مهر: goo.gl/2ynjSn

مرحله نهم
ایسنا: goo.gl/id5cNB
مهر: goo.gl/spc1cx

مرحله هشتم
ایسنا: goo.gl/VmN8ga
مهر: goo.gl/cf5d5h

مرحله هفتم
ایسنا: goo.gl/X3MniN
مهر: goo.gl/BNWhX5

مرحله ششم
ایسنا: goo.gl/ncBWnn
مهر: goo.gl/rpFZfi
فارس: goo.gl/aQS3Xn

مرحله پنجم
ایسنا: goo.gl/XEMiJP
مهر: goo.gl/a8V2bQ

مرحله چهارم
ایسنا: goo.gl/H8eDBb
مهر: goo.gl/EX28N7

مرحله سوم
ایسنا: goo.gl/n6ncy7
مهر: goo.gl/11unbg

مرحله دوم
ایسنا: goo.gl/q6TtRp
مهر: goo.gl/YjKf14
فارس: goo.gl/E4kUzH

مرحله نخست
ایسنا: goo.gl/zUvhir

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

📝📝📝 «ارزش‌هایی که معیار نشدند»

🔻🔻🔻یادداشتی از #آرمان_امیری منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

🖊 در تصویری از دیوارنویسی‌های انقلاب، در آن ازدحام شعارها، در آن هیاهوی مرده‌باد و زنده‌باد، لابه‌لای فهرست بلندبالای دشمن‌شناسی انقلابیون تازه‌نفس، یکی هم آن زیر نوشته: «بگفته خمینی نظم را رعایت کنید». حالا سال‌های سال از آن روزهای پر تب و تاب گذشته است. شعارهایی که هر کدام شاید به خط و جریانی در طول تاریخ نظام جمهوری اسلامی ارتباط پیدا کردند و ای بسا اثراتی نیز به همراه داشتند که، رد پایش در سرنوشت امروز ما قابل مشاهده باشد؛ به باور من اما، هیچ کدام از آن فریادها، به اندازه همان جمله کوتاه و آن نصیحت به ظاهر آرام در ماهیت ایران پس از انقلاب و نظام برآمده از دل آن تداوم نیافته است: «بگفته خمینی نظم را رعایت کنید».

🖊 گستره مطلق و بی‌کران ارزش‌ها به قامت رهبر فرهمند بریده می‌شد و پایه قداست و مشروعیت ارزش نیز نه به‌ واسطه ذات ارزشمند خود، بلکه به واسطه تاییدی بود که از رهبر کاریزماتیک دریافت می‌کرد. عدالت خوب بود، چون لنین می‌گفت، و در واقع، عدالت از اساس همان چیزی بود که لنین تعیین می‌کرد. در جدال سخت پارادوکسی که انقلاب‌ها با خود به همراه داشتند، کاریزمای احساسی رهبران بر عقلانیت و ارزش‌گرایی غلبه کرد. تناقض عجیبی است که خلوص ذاتی و کمال مطلق ارزش‌ها را، نه محافظه‌کاران، بلکه انقلابیون آرمان‌گرا زیر پا گذاشتند.

🖊 در چهل سالگی انقلاب، علیرضا زاکانی برای مناظره مقابل مصطفی تاجزاده قرار گرفت. در بخش‌های متعددی از مناظره، آقای زاکانی با ارجاع به تعابیر رهبر انقلاب مثال‌های متعددی زد، از جمله اینکه: «امام فرمودند هرکسی قانون را رعایت نکند مستبد و دیکتاتور است». و سپس با متهم کردن اصلاح‌طلبان به قانون‌شکنی، از تاجزاده خواست تا نسبت خود را با «امام» مشخص کنند.

🖊 ایران برآمده از دل انقلاب نیز به مانند هر جامعه انقلابی دیگر، همواره مدعی آرمان‌گرایی و ارزش‌گرایی باقی ماند. ظهور یک جناح سیاسی با ادعا و برچسب «اصول‌گرایی» که خود را «نیروهای ارزشی» نیز می‌خوانند و ادعای محافظت از ارزش‌های انقلاب را دارند به تنهایی می‌تواند مثبت همین مدعا باشد. پرسشی که باقی می‌ماند اما همان تضاد درونی انقلاب‌هاست: تنها ارزش‌هایی می‌توانند محور و دست‌مایه چنین ادعاهایی قرار گیرند که ذات ناب و مطلق خود را حفظ کرده و قداست‌شان متکی به خود باشد. وقتی حتی نیروی مدعی «ارزش‌گرایی»، قداست و مشروعیت این ارزش‌ها را وام‌دار و وابسته به اشخاص بداند، برای کلیت جامعه چه الگویی باقی می‌ماند؟ آیا عجیب است که چنین جامعه‌ای دچار بحران ارزش‌ها شود؟

#نگاه

tinyurl.com/yd745znr

🔸 نشانی تلگرام «مشق نو»:
t.me/mashghenowofficial

🔸 نشانی وب‌سایت «مشق نو»:
http://mashghenow.com

هنر خوار شد، جادویی ارجمند
#N 042
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

هنر خوار شد، جادویی ارجمند
#N 042
https://goo.gl/vikSm9

امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N- در قرن ششم میلادی زلزله‌ای سهمگین قسطنطنیه را با خاک یکسان کرد. حتی گنبد ایاصوفیه در هم شکسته بود. آگاثیاس، مورخ بیزانسی قرن ششم، بعد از زلزله نوشت: «شارلاتان‌ها و پیامبران خودخوانده در خیابان‌ها می‌گشتند. گویی که جامعه چنین افراد غریبی را مخصوص ایام بدبختی پرورش می‌دهد».

«آناتولی کاشپیروفسکی» هم یکی ازین شارلاتان‌ها بود که در ماه‌های آخر فروپاشی شوروی کمونیستی به شهرتی خیره‌کننده رسید. تخصص کاشپیروفسکی شفای دسته‌جمعی بود! کارش را از سالن‌های کوچک اجتماعات در کیِف اوکراین شروع کرده‌ بود و در اواخر سال ۱۹۸۹ در کل روسیه و اروپای شرقی، برای جمعیتی ۳۰۰میلیونی به صورت تلویزیونی برنامه‌های شفابخشی برگزار می‌کرد. او اولین نمونه چنین افرادی نبود. تاریخ شوروی پر از شفادهندگان، معجزه‌کنندگان و قدیسان است؛ راسپوتین هم پیشرفتش در دربار تزارها را مدیون اعتقاد آن‌ها به قدرت‌های جادویی‌اش بود. اما در مورد کاشپیروفسکی پرسش این بود که چطور سرانجام رژیم کمونیستی، با داعیه ماتریالیسم و رد مذهب، به جایی رسید که به دستور مقامات، تلویزیون رسمی جلسات انرژی‌درمانی برگزار می‌کرد؟

همان‌طور که آگاثیاس پیش‌بینی کرده بود، اواخر سال‌ ۱۹۸۹ ایام بدبختی بود. چیزی از بروز جنبش‌های استقلال‌طلبی و شورش سراسری کارگران به خاطر غذا و صابون نگذشته بود. سیستم همگانی سلامت ویرانه‌ای بیش نبود؛ دارو که هیچ، بیمارستان‌ها به آب شرب هم دسترسی نداشتند. اقتصاد از هم فرو می‌پاشید و مردم در بیم «دوره جدیدی از مشکلات» به سر می‌بردند. درست در همین ایام سر و کله طالع‌بین‌ها، سحرنویسان و شفادهندگان پیدا شد.

دیوید رمنیک، نویسنده کتاب «مقبره لنین» معتقد است که دستور مقامات حزبی برای تلویزیونی کردن آدم‌هایی با چنین اعتقادات و ادعاهایی، یک نقشه کلان برای پرت کردن حواس مردمانی است که در تنگ‌دستی و بیچارگی دست و پا می‌زنند. او احتمالا درست می‌گوید؛ ممکن است حواس‌پرتی مردم از مشکلات روزمره، بخشی از انگیزه مقامات رسمی باشد؛ اما توصیه پیش‌گویانه آگاثیاس تنها متوجه نقشه زیرکانه حاکمان نبود. منظور او از ایام بدبختی زمانی است که قسطنطنیه با خاک یکسان شد؛ قدرت و شکوه ابدی امپراتوری روم شرقی دود شد و جامعه به کلی فروپاشید.

سال ۱۹۸۹ در تاریخ شوروی فقط یادآور بحران‌های اقتصادی و شورش‌‌های متنوع نیست؛ بلکه نقطه عطفی در انسجام سیاسی شوروی است. دیگر کار از انتقاد به اعمال وحشیانه استالین گذشته بود. حتی آزادی انتقاد از لنین هم چاره مشکل نبود. آنچه اتفاق افتاده بود، عبور مردم از تمام روایات، تمام خطوط رسمی سیاست و تمام مصلحت‌سنجی‌های معمول دوران طولانی حاکمیت کمونیستی بود. به یک باره در خیابان‌ها سر و کله مردمی پیدا شده بود که روز جهانی کارگر مقابل چشمان گورباچف رژه می‌رفتند و شعارهای لیبرالیستی می‌دادند. تمام کارایی هفتاد سال پمپاژ بی‌وقفه ایدئولوژی از دست رفته بود.

مقامات حزبی، حداقل آن‌هایی که چشم و گوش‌شان بازتر بود، می‌دانستند که فرمول‌های قدیمی جواب نمی‌دهد. نه سرکوب خشن، نه تکرار دروغ‌های قدیمی و نه وعده‌ها و چشم‌اندازهای رنگارنگی که از آینده سوسیالیسم ترسیم می‌کردند دیگر هیچ کدام کارساز نبود. پس در تلاشی ناشیانه تقلا کردند تا از دایره تنگی که خود کشیده بودند خارج شوند؛ اما اشکالی وجود داشت: شخصیت‌های ملی و مردمی واقعی را رانده بودند و حالا که اعتبار تمام تریبون‌ها و چهره‌های‌شان از بین رفته بود، برای نگه‌داشتن جامعه‌ای فروپاشیده، به ناچار باید دست به دامان مشتی شارلاتان می‌شدند!

ادامه یادداشت در تلگراف را ازینجا (https://goo.gl/vikSm9) یا با instant view بخوانید.

شهادت‌نامه‌ای بر پایداری و صلابت دادگاه‌های انقلاب!

goo.gl/rtKjfZ

آرمان امیری @ArmanParian - این نوشته، شرح مختصری است از تجربه‌ای شخصی که در عین حال می‌تواند گویای وضعیتی باشد که برای سال‌های سال بسیاری از هم وطنان، به ویژه فعالین مدنی و سیاسی با آن مواجه بوده‌اند.

...

شاید بد نباشد که لحظه‌ای با خود بیندیشید که اگر روزی کسی به شما گفت «اثبات کن که در فلان تاریخ فلان حرف را نزده‌ای» چه کاری از دست شما بر می‌آید؟ راست‌اش بنده چیز زیادی به عقل ناقص‌ام نرسید. دست‌کم، نه چیزی فراتر از آنچه خدمت بازپرس محترم عرض کردم؛ اما همه ماجرا این وضعیت شبه‌کافکایی نبود. اوضاع حتی از این هم عجیب‌تر شد:

...

چند روز پیش که برای دریافت حکم خود مراجعه کردم و طبیعتا متوجه شدم به اشد مجازات تعیین شده برای اتهام مذکور محکوم شده‌ام، به تنها چیزی که فکر کردم یک صلابت و تداوم تاریخی بود. کوتاهی زمان دادگاه، صلابت قضات در برابر استیصال متهم بدون وکیل، شیوه طرح اتهام و دلایلی که درست در همان لحظه طرح‌شان، برای خود دادگاه حجت می‌شوند، همه و همه، یادآور یک تداوم تاریخی بودند. تداوم جریان محاکمات انقلابی که تا به امروز نیز همچنان به همان سیاق در جریان هستند.

به لطف چنین تجربه گران‌بهایی، مقامات محترم دستگاه قضایی و سربازان گمنام امام زمان در اطلاعات سپاه توانستند طی یک کارگاه کاملا عملی بنده را به درک و یقینی قطعی از وضعیت پایداری یک نهاد در تاریخ ۴۰ ساله نظام برسانند. پس حالا می‌توانم در محضر تاریخ شهادت بدهم که طی این چهار دهه، هرکه آمد و هرکه رفت، هر قانونی که نوشته شد و هر سنتی که تغییر کرد، هر دولتی با هر گرایشی از راه رسید و نوبت‌اش به آخر رفت، هر تحولی که در نظام قضایی ایجاد شد یا نشد، در یک چیز هیچ تردیدی نیست که دادگاه‌های انقلاب، با همان صلابت و قاطعیت بدوی و حتی پیشاقانونی خود به فعالیت‌شان ادامه می‌دهند و گذر ایام هیچ غبار و زنگاری بر عریانی شمشیر برنده عدالت انقلابی‌شان نینداخته است!

...
برای مطالعه یادداشت کامل، بر روی لینک زیر (یا گزینه instant view ) کلیک کنید:

goo.gl/rtKjfZ

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

📝📝📝 «محاکمات کافکایی»

🔻🔻🔻یادداشتی از #آرمان_امیری منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

🖊 شهروند توتالیتر، زیر سایه سنگین آن دیگری بزرگ و مقتدر، باید در وحشتی مداوم، احساسی از شرم، گناه، تزلزل و بی‌ثباتی را با خود یدک بکشد. او هرگز نمی‌داند کدام رفتارش درست است و کدام غلط. هر لحظه ممکن است توبیخ شود، درست به همان میزان که ممکن است مورد تمجید قرار گرفته و تقدیر شود. یک بار از دیواری بالا می‌رود و قهرمان می‌شود. بار دیگر به همان دلیل مورد عتاب قرار می‌گیرد. هیچ قاعده و قانونی از پیش مشخص نیست و همه چیز موکول به پس از وقوع است. موکول به لحظه‌ای که «دیگری بزرگ» اعلام نظر کند. هرگونه منطق پیش‌بینی‌پذیر، مخل گسترش این وحشت مداوم است.

🖊 ...«یوزف ک.» در بخشی از گفتگوی خود با کشیش زندان می‌گوید: «ولی من گناهکار نیستم. اشتباه می‌کنند. اصلا چه‌طور ممکن است آدمیزاد گناهکار باشد؟ ما در اینجا همه آدم‌ایم، همه مثل هم»؛ و کشیش خیلی ساده در پاسخ‌اش می‌گوید: «این درست است، اما گنا‌هکارها هم همین‌طور حرف می‌زنند». جانشینی اصل بر گناه به جای اصل بنیادین برائت در این شبه‌استدلال خیره‌کننده کشیش کاملا هویداست؛ اما چیرگی وضعیت توتالیتر، درست در زمانی محقق می‌شود که خود قربانیان نیز به چنین ناحقیقت دهشتناکی تن دهند.

🖊 کافکای جوان، نویسنده‌ای گوشه‌گیر و ضعیف‌بنیه بود. در اوج جوانی به بیماری سل گرفتار شد. سال‌ها در بستر بیماری زمین‌گیر ماند و در نهایت نیز از درد همان بیماری جان سپرد. روحیه تنها و زیست منزوی و بیمارگونه‌اش، در کنار جهان غبارگرفته و مالیخولیایی که در آثارش به جای گذاشت، سبب شد بسیاری او را به ناامیدی و پوچ‌گرایی متهم سازند. بر خلاف این گروه، «آلبر کامو» معتقد بود کافکا با همه رنج‌هایی که در داستان‌هایش بازتاب می‌دهد، نویسنده‌ای است که از امید سخن می‌گوید، فقط نه به شکل امیدهای سطحی و مسکن‌های ایدئولوژیک. به نظر می‌رسد، کافکا، تمام هیبت و جهان تیره خود را در برابر یک روزنه قرار می‌دهد، همان تنها نسخه‌ای که آرنت، در مقابل رژیم توتالیتار توصیه می‌کند: امیدوار ماندن، جنگیدن و تسلیم این صحنه‌آرایی خطرناک نشدن.

#نگاه

tinyurl.com/y6epzgyh

🔸 نشانی تلگرام «مشق نو»:
t.me/mashghenowofficial

🔸 نشانی وب‌سایت «مشق نو»:
http://mashghenow.com

goo.gl/HXT66T

آرمان امیری @ArmanParian - با هماهنگی گروهی از دوستان، در مجموعه «ایده ایرانیان»، ۴ جلسه درس‌گفتار با موضوع مبانی علم سیاست تدوین کرده‌ایم که محوریت اصلی آن به ریشه‌یابی ذهنیت اقتدارگرا اختصاص دارد. توضیحات کوتاهی از موضوع جلسات در فایل تصویری پیوست ارائه شده است و در صورت تمایل، برای کسب اطلاعات بیشتر و یا ثبت نام در این دوره کلاس‌های مجازی که از طریق تلگرام برگزار می‌شوند می‌توانید:

به کانال این گروه مراجعه کرده @iranianideasgroup

یا مستقیما از طریق این لینک اقدام کنید: https://goo.gl/forms/0QQXe2Vr9O73WfPB3


.

🔵 ماهنامه سیاسی، اجتماعی «فصل حق ملت»
📍انتشار اولین شماره نیمه دوم اسفندماه
——
به ما بپیوندید:
https://t.me/faslehaghemelat

انتشار نخستین شماره ماهنامه «حق ملت»

کانال مجمع دیوانگان
@Divanesara

https://t.me/divanesara/801

این هفته، نخستین شماره مجله «حق ملت» منتشر شد. مجله‌ای که گمان می‌کنم می‌تواند نماینده‌ای رسانه‌ای برای یک جریان فکری باشد که جای خالی‌اش در فضای رسمی کشور به شدت احساس می‌شود. فهرستی از مطالب شماره نخست را در زیر می‌توانید مشاهده کنید. نشریه، در حال حاضر روی دکه‌های تهران قابل دست‌رس است و برای اطلاعات بیشتر نیز می‌توانید به کانال تلگرامی مجله مراجعه کنید: @faslehaghemelat


- بذری از امید (سیدعلی مجتهدزاده)
- چه باید دانست (حسن اسدی زیدآبادی)

۱- معظل نظام (سعید حجاریان)
۲- تنها راه: قانون اساسی شهروندمحور (علی‌رضا بهشتی در گفتگو با آرمان امیری)
۳- اصلاح قانون اساسی: آری یا نه؟ (عباس عبدی)
۴- آرمان و مصلحت یا منافع و قانون (میرمحمود موسوی در گفتگو با حسن اسدی زیدآبادی)
۵- استبداد دینی و مصلحت دموکراتیک در اندیشه بنیان‌گذار (امین کریم‌الدینی)
۶- داوری در دوره پر دردسر (پدرام امیریان)
۷- برآمدن شورای نگهبان دوم (محمد جلالی در گفتگو با پدرام امیریان)
۸- دو روی سکه همه‌پرسی (رضا اسلامی)
۹- پیشنهادهایی برای تغییر در قانون اساسی (علی‌اکبر گرجی ازندریانی در گفتگو با محمد ایمانی)
۱۰ – مادر همه تغییرها (روزبه کریمی)
۱۱- غیرقانونی به صورت قانونی (مهرداد محمدی)
۱۲ – بودجه بی‌قانونی (احمد توکلی و احمد میدری در گفتگو با مهرداد محمدی)
۱۳- کاهش قدرت مجلس افزایش قدرت رییس (مریم محرابی)
۱۴ – حقوقی برای تمام فصول (آرمان امیری)
۱۵ – زن فقط مادر نیست (مولود حاجی‌زاده)
۱۶ – چه می‌خواستیم چه شد (فائزه هاشمی و فاطمه گوارایی در گفتگو با مولود حاجی‌زاده)
۱۷ – معاصی بی‌لذت (علی ملیحی)

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

جای خالی وزارت خارجه در سیاست خارجی
#N 043
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

جای خالی وزارت خارجه در سیاست خارجی

https://goo.gl/yWvqCw
#N 043

امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N- استعفای جواد ظریف در نهایت قبول نشد و علاوه بر روحانی، سردار سلیمانی هم به دل‌جویی از او پرداخت. با پایان ماجرا و بازگشت ظریف به وزارت خارجه، محافظه‌کاران هوشمندی سردار سلیمانی را ستودند که نظام و دیپلمات نالایقش را از توطئه دشمنان رهانیده است. اصلاح‌طلبان هم راضی بودند ازین که به خیال خودشان با هشتگ #ظریف‌ـبمان نقشه محافظه‌کاران را خنثی کرده‌اند.

به باور ما در این میان نکته مهم‌تری مغفول گذاشته شد. انتشار تصاویر دیدار بشار اسد با رهبری و روحانی پرسشی به دنبال دارد: آیا هیچ‌کدام از دست‌اندرکاران دیدار این مهمان ناخوانده در دعوت، پذیرایی رسمی، و مذاکره با بشار اسد نیازمند وزارت خارجه نبوده‌اند؟ لابد گفت‌وگوهای مهمی در جریان بوده اما وزارت خارجه، به قول سردار سلیمانی مسئول سیاست خارجی، در این گفتگوها غایب بوده است.

این اولین باری نیست که چنین اتفاقی می‌افتد: مقامات نظامی سپاه بارها برای سیاست خارجی شرط و شروط گذاشته و تکلیف معین کرده‌اند. این مسئله در مذاکرات برجام به خوبی علنی شد. کار بدان‌جا رسید که روحانی در مناظرات انتخاباتی یادآور می‌شد که سیاست خارجی از کنترل او خارج می‌شود وقتی که ظریف در ژنو مذاکره می‌کند و سرداران سپاه هم‌زمان موشک‌ منقش به شعار شلیک می‌کنند. سابق بر این علی‌اکبر صالحی، ريیس سازمان انرژی اتمی تأیید کرده بود که رهبری مخفیانه و بدون اطلاع دولت احمدی‌نژاد مذاکره با کشورهای 5+1 را در عمان کلید زده است. پیش از آن نیز احمدی‌نژاد در ناهماهنگی با بخش دیگری از حاکمیت مذاکرات علی لاریجانی با کشورهای اروپایی را ناکام گذاشته بود.

بنابرین پایان خوش این غائله نزد اصلاح‌طلبان جای نقد و شکایت دارد. تبریک و خشنودی از تأثیر مبارزه هشتگی در خنثی‌کردن توطئه جنگ‌طلبان به شوخی شبیه است. متأسفانه برخورد وزیر هم چندان متفاوت نبود. انگار تنها تعلق خاطر ما این است که جهانیان در مورد نقش وزارت خارجه چه فکر می‌کنند. جواد ظریف هم گویی می‌داند که برای مذاکره و قرار و مدار با بشار اسد به او نیازی ندارند، تنها متأسف می‌شود وقتی بدون او عکس می‌اندازند.

*******

هم‌زمان با مناظره‌های ریاست جمهوری ۹۶ در یادداشتی (https://t.me/divanesara/490) این پرسش را مطرح کردیم که چرا حضور نظامی ایران در کشورهای دیگر اصلا جز موضوعات مناظره محسوب نمی‌شود؟ موضوعی با این درجه اهمیت در سرنوشت تک‌تک ایرانیان تأثیر دارد اما گویی حاکمیت برای خواست و اراده عمومی در چنین مسئله‌ای نقشی متصور نیست.

هنوز چند ماه از مناظره‌ها نگذشته بود که در دی ماه مردم بخش بزرگی از سیاست خارجی را به خیابان‌ها آوردند: «سوریه رو رها کن، فکری به حال ما کن». همان‌طور که سابق بر این در سال ۸۸ و ۸۹ چنین کرده بودند: «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران». نتیجه برخورد سیاست‌مداران، یعنی نمایندگان همین مردم چه بود؟ غالب اصلاح‌طلبان خود را در مورد شعارهایی که باید به پای سیاست خارجی نظام نوشته شوند، به نشنیدن زدند.

از محافظه‌کاران شفافیت، پاسخ‌گویی و رفتار دموکراتیک دور از انتظار است. سیاست‌های منطقه‌ای این بخش از نظام در دوران نخست‌وزیری میرحسین موسوی با عملیات برون‌مرزی بدون اطلاع دولت از رفتار و قواعد دموکراتیک فاصله گرفت و هدایت آن به بخش‌هایی از نظام واگذار شده بوده که سر سوزنی از شفافیت و پاسخ‌گویی بهره‌ای نبرده‌اند.

از آن زمان به بعد، سیاست‌های ایران در مورد حماس، حزب‌الله لبنان، نحوه حضور در عراق، یمن و سوریه، سیاست‌های مربوط به انرژی هسته‌ای و پیوستن به نظام‌های بین‌المللی، یا شکل ارتباط با کشورهایی مثل آمریکا، اسرائیل، چین و روسیه از دایره تأثیرگذاری خواست و اراده مردمی هر چه بیش‌تر فاصله گرفته‌اند. در این سه دهه، شاید تنها مورد استثناء انرژی هسته‌ای باشد که به خاطر تحریم‌ها، ماجراجویی‌های نامعمول احمدی‌نژاد، و آشکارشدن ضعف اقتصاد کشور در تأمین معاش مردم، به صحنه رسمی سیاست وارد شده و رأی و اراده مردمی در اداره آن دخیل شده است.

هم‌زمان با پیرشدن انقلاب و کهولت آرمان‌های ایده‌آلیست‌های مسلمان و چپ، مدعای صدور انقلاب اسلامی و دشمنی با غرب رنگ باخته است. بنابرین توجیهات و پروپاگانداهای قدیمی نیازمند جایگزین‌هایی جدید هستند که این بار از صندوقچه امپریالیسم، نئوکان‌ها و رئالیست‌ها سر در آورده: حالا حضور نظامی در سوریه با بهانه‌هایی نظیر تأمین منافع ملی، دفاع پیش‌گیرانه یا گسترش امپریالیسم ایرانی توجیه می‌شود. رئالیسم سطحی و مبتذلی که تنها با برشمردن اعمال شنیع دیگران موجه شده است.

ادامه یادداشت در تلگراف را از اینجا (https://goo.gl/yWvqCw) یا با instant view دنبال کنید.

چرا عادل باید می‌رفت؟

#M 032
کانال «مجمع دیوانگان»

@divanesara

چرا عادل باید می‌رفت؟
#M 032
https://t.me/divanesara/805

محمد افخمی @mohamad_afkhami- چرا عادل فردوسی‌پور درست پس از انتخاب شدن نود به عنوان «برترین برنامه تلویزیونی جشنواره جام‌جم» کنار گذاشته شد؟ بسیاری گمانه‌زنی‌ها دلیل این مساله را شباهت سیما و سیرت مدیر سی ساله شبکه سه و بی‌‌علاقگی شخصی این فرد به عادل فردوسی‌پور دانستند، اما به نظر می رسد علت اصلی چیزی فراتر از کینه و عداوت شخصی جناب رییس است. در مرداد ۹۶ برنامه نود پرده از قراردادی حیرت‌انگیز بین فدراسیون فوتبال و «شرکت مدیریت توسعه هوشمند برهان مبین» برای فروش بلیط بازی‌ها برداشت. شرایط غیرقابل دفاع این قرار (از جمله سهم پورسانت ۳۵٪ای) مسئولان فدراسیون را به واکنش واداشت. در نهایت و پس از بحثی طولانی، کفاشیان، رییس فدراسیون در زمان تنظیم قرارداد ضمن پذیرفتن ایرادات و ضعف نظارت قول پی‌گیری این موضوع را داد. در طول برنامه فردوسی‌پور چند بار تکرار کرد که چنین قراردادی بدون وجود «ژن خوب» و فشار بیرونی قابل عقد نبوده. اما «شرکت مدیریت توسعه هوشمند برهان مبین» متعلق به کیست؟

بر اساس اسناد رسمی، سهامداران اصلی این شرکت، سه شرکت «مدیریت برهان نوین ابتکار»، «توسعه بازار صنایع خلاق برهان» و «مدیریت توسعه برهان مبین» هستند. این شرکت‌ها علاوه بر شباهت اسمی، اشتراکات دیگری هم دارند. من‌جمله این‌که به صورت متقابل سهامدار همدیگر هم هستند. با توجه به گم‌نامی این شرکت‌ها دو سوال ارزش بررسی دارد: نخست این‌که چنین رانتی چطور در اختیار آن‌ها قرار گرفته؟ و دوم اینکه انگیزه ایجاد این ساختار مالکیت تودرتو و در هم‌تنیده چیست؟ ظن قوی می‌توان برد که این شرکت‌ها صرفا ویترینی برای گم کردن رد اصلی هستند.* در حقیقت این دسته شرکت‌ها در عمل به عنوان پوششی برای سه مالک و کنترل کننده اصلی این ساختار عمل می‌کنند:

۱-«کنسرسیوم توسعه اعتماد مبین» تحت مالکیت مشترک ستاد اجرایی فرمان امام و بنیاد تعاون سپاه است. چند سال پیش همین کنسرسیوم در یکی از مشکوک‌ترین قراردادهای معاملاتی تاریخ ایران برنده مزایده خرید سهام شرکت مخابرات اعلام شد. مزایده‌ای که در آن یکی از شرکت‌کنندگان به طرز نامعلومی به قتل رسید. «علی‌رضا شاه‌میرزایی» به نمایندگی از ستاد اجرایی فرمان امام در هر سه شرکت نام‌برده شده حضور دارد. این حضور نیز به طرزی مشکوک تو در تو و سردرگم است. مثلا ایشان نماینده سهام شرکت «مدیریت توسعه برهان مبین» در شرکت «توسعه بازار صنابع خلاق برهان» است. همچنین ایشان عضو هیأت مدیره شرکت «پردیس هوشمند آسمان» مالک اصلی برند «روبیکا» است. روبیکا همان برندی است که از طریق اپلیکیشنی در نظرسنجی محبوب‌ترین برنامه تلویزیون به ضرر برنامه نود تقلب کرده بود. در واقع حالا مشخص می‌شود که سر نخ همه این ماجراها به یک جا ختم می‌شود. گردانندگان اصلی فساد در فروش بلیط بازی‌های فوتبال، همان گردانندگان مضحکه تقلب در نظرسنجی صدا و سیما هستند. غیر از «شاه میرزایی»، افرادی به نام‌های «امین کلاه‌دوزان» و «مهدی صفری» تقلب در نظرسنجی و فساد در فروش بلیط را به هم مربوط می‌کنند. هر دوی این افراد به نمایندگی از «کنسرسیوم توسعه اعتماد مبین»، گرداننده اصلی تقلب در نظرسنجی، در سه شرکت مالک سهام «مدیریت توسعه برهان مبین»، یعنی، گرداننده اصلی فساد در فروش بلیط حضور دارند.

۲-«شرکت مهر اقتصاد مبین» دومین سازمانی است که در هر سه شرکت نماینده دارد. شاید یادآوری این نکته خالی از لطف نباشد که نام پیشین موسسه مالی مهر اقتصاد، «صندوق قرض‌الحسنه بسیجیان» بود.

۳- اما صندلی سوم هیات مدیره سه شرکت گمنامِ مالکِ شرکت فروشنده بلیط، پس از زنجیره‌ای از مالکیت‌های غیرمستقیم، به یک خیریه می‌رسد. «انجمن خیرین توسعه علم و فناوری ایرانیان». در بین شرکا و مدیران این خیریه که در شهر پردیس تاسیس شده دو نام آشنا جلب توجه می‌کند: «محسن رفیق‌دوست» و «قربانعلی دری نجف‌آبادی».

«علی فروغی اصل» رییس فعلی شبکه سه و رییس سابق بسیج صدا و سیما، هم‌زمان عضو هیات مدیره موسسه فرهنگی رزمندگان اسلام هم هست. هیات‌ مدیره‌ای که سردار غلامحسین غیب‌پرور، فرمانده سازمان بسیج مستضعفین هم در آن حضور دارد. چنین سناریویی بیراه نیست. افشاگری فردوسی‌پور فساد فروش بلیط منافع ستاد اجرایی فرمان امام و سپاه را به خطر می‌اندازد. آنها از طریق فروغی دست‌نشانده تلاش می‌کنند امکان افشاگری‌های بیشتر را از سر راه خود بردارند و در این مسیر با تقلب میلیونی در نظرسنجی محبوبیت فردوسی‌پور را دستکاری می‌کنند تا توجیه بیشتری برای اخراج او از نود پیدا شود.

* تعداد این شرکت‌های پوششی بسیار بیشتر از این است. علاقمندان به کسب تصویر کامل‌تر این ساختار می‌توانند به مستندات این سه شرکت نگاه کنند: «شرکت توسعه فناوری برهان»، «سامان سرمایه هما» و «صندوق پژوهشی و فناوری ایرانیان»

کانال «مجمع دیوانگان» @divanesara

داستان «صبح آن روزی که خواهد آمد»

نویسنده و اجرا:
آرمان امیری (@ArmanParian)

کانال:
«مجمع دیوانگان» (@Divanesara)

#داستانک
#پادکست
.
این داستان به مناسبت جشنواره نوروزگاه تهران، در خیابان برادران مظفر، پشت ساختمان فرهنگستان هنر اجرا شد. اجرای آن را تقدیم می‌کنیم به پیرمرد نقاش که جایش در خانه هنر خالی و در قلب‌های ما پر است.

انتقادات حسن روحانی خطاب به ابراهیم رئیسی در جریان مناظره‌های انتخاباتی سال ۹۶

این کلیپ را در پیوند با یادداشت «سال سقوط» منتشر می‌کنیم.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

سال سقوط
https://bit.ly/2OQqpiM

گروه نویسندگان - حسن ختام خوشایندی نبود، اما می‌توان گفت که کاملا متناسب بود و برازنده: سال ۹۷ با استقبال گسترده اصلاح‌طلبان از انتصاب سیدابراهیم رییسی به ریاست قوه قضاییه به پایان رسید. البته برای شهروندان ایرانی موضوع جدیدی نبود که وقتی با آرای خود نشان می‌دهند کسی را برای مناصب انتخابی مناسب نمی‌دانند، دقیقا همان شخص به سمتی ای بسا بالاتر در ساختار غیرانتخابی حکومت منصوب می‌شود؛ اما مورد دیگری را به یاد نداریم که دقیقا همان جماعتی که تمام رای، جایگاه و هویت سیاسی خود را مدیون دامن زدن به بازی «بد و بدتر» هستند، تنها یک سال پس از پیروزی بر رقیب «بدتر»، اینگونه در مقابل چشم رای دهندگان خود از انتصاب «شایسته» او به وجد بیایند.

******

سال ۹۷، برای ساختار کلان نظام، سالی بود که علی‌رغم تمامی بحران‌ها و دشواری‌هایش در نهایت باز هم به پایان رسید؛ اما وضعیت جریان اصلاحات به کلی متفاوت بود. به باور ما، جریان بزرگی که یک زمان با عنوان کلان «جنبش اصلاحات» شناخته می‌شد، با تنگ‌نظری، فرصت‌طلبی و برخوردهای حذفی یک گعده زنجیروار از چهره‌ها و گروه‌های نیمه‌رسمی، تا سرحد یک باند و جریان کوچک سیاسی سقوط کرد. این جریان، با ضعف‌های آشکار در مبانی فکری‌اش، هیچ‌گونه آمادگی و برنامه‌ای برای تحولات سریع سیاسی و اجتماعی نداشت و به ناچار به ورطه نوعی کپی‌کاری ناشیانه از یک ماشین سرکوب و حذف رقبا در غلتید.

بدون تردید، سقوط و نابودی یک جریان اصلاح‌طلب رسمی در داخل هر نظام سیاسی، دیر یا زود به فاجعه‌ای برای کل ساختار منتهی خواهد شد؛ اما این یک پیامد غیرمستقیم است. در گام نخست، نتیجه مستقیم سقوط جریان اصلاحات باید در وقایع سال ۹۸ مشاهده شود که کمترین آن، شکستی مفتضحانه در انتخابات احتمالی مجلس (به شرط برقراری و برگزاری) خواهد بود. نتیجه دیگر، قطعا انتظار بروز و ظهور یک جریان جدید از دل جامعه سیاسی کشور است. جریانی که نه در اسم و ادعا، بلکه به واقع نماینده و پی‌گیر مطالبات تحول‌خواهانه جامعه ایرانی باشد.


(متن کامل این یادداشت را اینجا یا با instant view بخوانید)

@DivaneSara

«سیاست مقایسه‌ای» یا «پروپاگاندای عصاره رذایل»؟!
#A 200
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.