این تابوی زشت را باید بشکنیم
#A 210
https://t.me/divanesara/850
آرمان امیری @ArmanParian- در خبر محکومیت و سپس زندانی شدن «مهدی حاجتی»، یک نکته تکان دهنده وجود دارد که احتمالا چون لکه‌ای سیاه در تاریخ سیاسی و حتی قضایی کشور ما باقی بماند: حاجتی به حق‌کشی، یا حق‌خوری، یا جفا و ظلم و فساد و تضییع حقوق شهروندان متهم نشده بود، بلکه اتفاقا او متهم است به «دفاع از حقوق شهروندان»!
تصویر پیوست، توییتی از این عضو شورای شهر شیراز است که مستند اتهام «حمایت از بهاییان» قرار گرفته و برای او محکومیت و زندان به همراه آورده است. عباراتی ساده و متین، که وقتی در کنار فرجام کار حاجتی قرار می‌گیرد بیش از پیش گویا و بی‌نیاز از تفسیر می‌شوند.
* * *
شاید به خاطر داشته باشید که یک روال معمول در اتهامات امنیتی و سیاسی دهه هفتاد، افزوده شدن مواردی از شرب خمر در پرونده متهمین بود. یعنی بسیاری از چهره‌های سیاسی که بازداشت می‌شدند، تاکید می‌شد که در منزل ایشان چند بطری مشروب و ای بسا دستگاه ماهواره هم پیدا شده است. فارغ از اینکه این مساله چقدر صحت داشت، صرف بیان‌اش نشان می‌داد که از نظر دستگاه امنیتی، فضای سیاسی و اجتماعی جامعه نسبت به این موارد حساسیت خاصی دارند و به همین دلیل تحریک این حساسیت می‌تواند به آن برخوردهای سیاسی مشروعیت ببخشد یا حداقل از میزان اعتراضات بکاهد. حساسیتی که به مرور فرو ریخت. پس امروز حتی اگر چنین مواردی کشف هم بشوند، هرگز گزارش نمی‌شوند چرا که با واکنش تند و حمایت‌گر جامعه همراه خواهند بود.
مساله محکومیت مهدی حاجتی را نیز می‌توان از همین منظر بازخوانی کرد: «چرا وضعیت به گونه‌ای است که دستگاه امنیتی به خودش جرات می‌دهد یک نماینده شورا را به اتهام حمایت از شهروندان بهایی محاکمه و زندانی کند»؟
بحث من اینجا حقوقی و قانونی نیست چرا که تخصصی در این زمینه ندارم و به جزییات پرونده نیز آشنا نیستم؛ اما از بعد سیاسی می‌دانم که هنوز شرب خمر یا داشتن ماهواره هم غیرقانونی و جرم است. پس عوامل دیگری هستند که فارغ از مصادیق حقوقی و قانونی، این بستر را فراهم می‌سازند که در جدال‌های سیاسی چه اتهاماتی فعال و عملیاتی شوند.
من گمان می‌کنم، در درجه نخست کلیت جامعه ایرانی، و به صورت مشخص‌تر، نیروهای فعال سیاسی، در تمامی این سال‌ها، نسبت به دفاع از حقوق اقلیت‌های کشور کوتاهی کرده‌اند. این اقلیت‌ها ممکن است دگراندیشان مذهبی چون بهاییان یا دراویش باشند، یا اکثریتی همچون زنان، که نیمی از جامعه را تشکیل می‌دهند اما تا همین سال‌های اخیر مطالبات آنها جایی در اولویت‌بندی‌های سیاسی پیدا نمی‌کرد.
متاسفانه، ما در شرایطی مدعی اصلاح در وضعیت کشور هستیم، که به نظر می‌رسد دایره این اصلاح را صرفا در حقوق گروه بسیار کوچکی از فعالین رسمی محدود کرده‌ایم. در مساله مشروبات الکلی، این خود جامعه بود که عملا مرزها را جابجا کرد. حتی در سال‌های اخیر که باز هم خود جامعه در زمینه احقاق حقوق زنان فعال شده است، هنوز هیچ جریان سیاسی مشخصی به صورت جدی، دفاع از حقوق انسانی و شهروندی این گروه بزرگ را در دستور کار خود قرار نداده و واکنش‌ها از اظهارنظرهای پراکنده و دوپهلو فراتر نرفته است.
در گفتگویی که چند وقت پیش با جناب دکتر بهشتی داشتم (و در مجله «حق ملت» منتشر شد)، ایشان نیز اعتقاد داشتند که قانون اساسی آینده ایران، باید با محوریت «شهروندی» مورد بازنگری قرار گیرد. هویت شهروندی، هویتی است فارغ از جنسیت، قومیت، نژاد، مذهب و یا هرگونه وجه ممیزه‌ای که سبب تبعیض میان انسان‌ها شود. نباید فراموش کنیم که هر کدام از این وجوه، اگر به تمایزات قانونی منجر شود، از مصادیق فاشیسم، نژادپرستی، یا آپارتاید خواهند بود. پس من نیز گمان می‌کنم که اگر جریان سبز می‌خواست جنبش دموکراسی‌خواهی خود را به جنبش حقوق شهروندی بدل کند، باید بر همین هویت و محوریت شهروندی چنان تاکیدی داشته باشند که دیگر هیچ کس گمان نکند می‌تواند دفاع از یک اقلیت مذهبی کشور را به مانند یک تابو دست‌مایه برخوردهای سیاسی و امنیتی خود قرار دهد.
طبیعتا از نیروهای درون حکومتی توقع نمی‌رود که حتی در دفاع از نماینده و هم حزبی و هم جریانی خود واکنشی جدی نشان دهند و حداقل در سطح نمایندگان یک شورای شهر، با استعفای گروهی، اعتراض خود را نشان دهند. اما جریان دموکراسی خواهی که در دل جامعه ریشه دوانده، می‌تواند با تاکید و تکرار بیشتر و ای بسا هر روزه خود، تابوی تبعیض‌های مذهبی را نیز همچون تبعیض‌های جنسیتی و تبعیض در سبک زندگی فرو بریزد و این ابزار سرکوب را نیز بلاموضوع کند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A 210
https://t.me/divanesara/850
آرمان امیری @ArmanParian- در خبر محکومیت و سپس زندانی شدن «مهدی حاجتی»، یک نکته تکان دهنده وجود دارد که احتمالا چون لکه‌ای سیاه در تاریخ سیاسی و حتی قضایی کشور ما باقی بماند: حاجتی به حق‌کشی، یا حق‌خوری، یا جفا و ظلم و فساد و تضییع حقوق شهروندان متهم نشده بود، بلکه اتفاقا او متهم است به «دفاع از حقوق شهروندان»!
تصویر پیوست، توییتی از این عضو شورای شهر شیراز است که مستند اتهام «حمایت از بهاییان» قرار گرفته و برای او محکومیت و زندان به همراه آورده است. عباراتی ساده و متین، که وقتی در کنار فرجام کار حاجتی قرار می‌گیرد بیش از پیش گویا و بی‌نیاز از تفسیر می‌شوند.
* * *
شاید به خاطر داشته باشید که یک روال معمول در اتهامات امنیتی و سیاسی دهه هفتاد، افزوده شدن مواردی از شرب خمر در پرونده متهمین بود. یعنی بسیاری از چهره‌های سیاسی که بازداشت می‌شدند، تاکید می‌شد که در منزل ایشان چند بطری مشروب و ای بسا دستگاه ماهواره هم پیدا شده است. فارغ از اینکه این مساله چقدر صحت داشت، صرف بیان‌اش نشان می‌داد که از نظر دستگاه امنیتی، فضای سیاسی و اجتماعی جامعه نسبت به این موارد حساسیت خاصی دارند و به همین دلیل تحریک این حساسیت می‌تواند به آن برخوردهای سیاسی مشروعیت ببخشد یا حداقل از میزان اعتراضات بکاهد. حساسیتی که به مرور فرو ریخت. پس امروز حتی اگر چنین مواردی کشف هم بشوند، هرگز گزارش نمی‌شوند چرا که با واکنش تند و حمایت‌گر جامعه همراه خواهند بود.
مساله محکومیت مهدی حاجتی را نیز می‌توان از همین منظر بازخوانی کرد: «چرا وضعیت به گونه‌ای است که دستگاه امنیتی به خودش جرات می‌دهد یک نماینده شورا را به اتهام حمایت از شهروندان بهایی محاکمه و زندانی کند»؟
بحث من اینجا حقوقی و قانونی نیست چرا که تخصصی در این زمینه ندارم و به جزییات پرونده نیز آشنا نیستم؛ اما از بعد سیاسی می‌دانم که هنوز شرب خمر یا داشتن ماهواره هم غیرقانونی و جرم است. پس عوامل دیگری هستند که فارغ از مصادیق حقوقی و قانونی، این بستر را فراهم می‌سازند که در جدال‌های سیاسی چه اتهاماتی فعال و عملیاتی شوند.
من گمان می‌کنم، در درجه نخست کلیت جامعه ایرانی، و به صورت مشخص‌تر، نیروهای فعال سیاسی، در تمامی این سال‌ها، نسبت به دفاع از حقوق اقلیت‌های کشور کوتاهی کرده‌اند. این اقلیت‌ها ممکن است دگراندیشان مذهبی چون بهاییان یا دراویش باشند، یا اکثریتی همچون زنان، که نیمی از جامعه را تشکیل می‌دهند اما تا همین سال‌های اخیر مطالبات آنها جایی در اولویت‌بندی‌های سیاسی پیدا نمی‌کرد.
متاسفانه، ما در شرایطی مدعی اصلاح در وضعیت کشور هستیم، که به نظر می‌رسد دایره این اصلاح را صرفا در حقوق گروه بسیار کوچکی از فعالین رسمی محدود کرده‌ایم. در مساله مشروبات الکلی، این خود جامعه بود که عملا مرزها را جابجا کرد. حتی در سال‌های اخیر که باز هم خود جامعه در زمینه احقاق حقوق زنان فعال شده است، هنوز هیچ جریان سیاسی مشخصی به صورت جدی، دفاع از حقوق انسانی و شهروندی این گروه بزرگ را در دستور کار خود قرار نداده و واکنش‌ها از اظهارنظرهای پراکنده و دوپهلو فراتر نرفته است.
در گفتگویی که چند وقت پیش با جناب دکتر بهشتی داشتم (و در مجله «حق ملت» منتشر شد)، ایشان نیز اعتقاد داشتند که قانون اساسی آینده ایران، باید با محوریت «شهروندی» مورد بازنگری قرار گیرد. هویت شهروندی، هویتی است فارغ از جنسیت، قومیت، نژاد، مذهب و یا هرگونه وجه ممیزه‌ای که سبب تبعیض میان انسان‌ها شود. نباید فراموش کنیم که هر کدام از این وجوه، اگر به تمایزات قانونی منجر شود، از مصادیق فاشیسم، نژادپرستی، یا آپارتاید خواهند بود. پس من نیز گمان می‌کنم که اگر جریان سبز می‌خواست جنبش دموکراسی‌خواهی خود را به جنبش حقوق شهروندی بدل کند، باید بر همین هویت و محوریت شهروندی چنان تاکیدی داشته باشند که دیگر هیچ کس گمان نکند می‌تواند دفاع از یک اقلیت مذهبی کشور را به مانند یک تابو دست‌مایه برخوردهای سیاسی و امنیتی خود قرار دهد.
طبیعتا از نیروهای درون حکومتی توقع نمی‌رود که حتی در دفاع از نماینده و هم حزبی و هم جریانی خود واکنشی جدی نشان دهند و حداقل در سطح نمایندگان یک شورای شهر، با استعفای گروهی، اعتراض خود را نشان دهند. اما جریان دموکراسی خواهی که در دل جامعه ریشه دوانده، می‌تواند با تاکید و تکرار بیشتر و ای بسا هر روزه خود، تابوی تبعیض‌های مذهبی را نیز همچون تبعیض‌های جنسیتی و تبعیض در سبک زندگی فرو بریزد و این ابزار سرکوب را نیز بلاموضوع کند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
این تابو زشت را باید بشکنیم
#A 210
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A 210
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
چرنوبیل و واقعیت
#M 033
محمد افخمی- @Mohamad_Afkhami
میخائیل گورباچف، آخرین رهبر اتحاد جماهیر شوروی، حادثه چرنوبیل را مهمترین عامل فروپاشی شوروی می‌داند. از یک منظر، می‌توان نظر گورباچف را تایید کرد. در زنجیره اقدامات اصلاحی گورباچف، اتفاقات پیش‌بینی نشده زیادی افتاد که منجر به غافلگیری گورباچف و کمیته مرکزی شد و در این بین شاید بتوان فاجعه چرنوبیل را نقطه‌ای دانست که حتی پس از گردش شدید گورباچف به سمت نیروهای ارتجاعی، بازگشت به دوران قبل را امکان‌ناپذیر کرد. چرنوبیل نقش ضربه مهلک به بدن فرسوده نظام را وارد کرد و در بدنامی رسوایی آن می‌توان به این نکته بسنده کرد که پس از واپسین اقدام به کودتا در روزهای آخر حیات شوروی، مخالفین در خیابان در شعارهایشان خواستار فرستادن حزب به چرنوبیل بودند.
اما از زاویه‌ای دیگر، باید در نظر گرفت که چرنوبیل بلای آسمانی و حاصل بدشانسی محض نبود. چرنوبیل اتفاق افتاد چون نظام شوروی تمام بسترهای ممکن برای اتفاق افتادنش را فراهم کرده بود. بخشی از دلایل ایجاد این بسترها را می‌توان در ناکارآمدی نظام و دولت دانست. اما ناکارآمدی تمام مساله را توضیح نمی‌دهد. عامل مهم‌تر، حذف مفهوم «واقعیت» از عرصه سیاسی و اجتماعی بود. نظام شوروی به سرعت دریافته بود در نبود آزادی بیان، واقعیت را می‌توان به هر شکل مطلوبی درآورد و آنگاه این واقعیت شناور را به خدمت اهداف حزب گرفت. در این بین بدیهتا جان انسان کمترین اهمیت را دارد و چه جای تعجب که دادگاه هم در پروسه شکل دادن به واقعیت، به عمله کمیته مرکزی تبدیل شود؟ در چنین سیستمی افراد پایین هم یگانه راه پیشرفت را کشف می‌کنند: واقعیت همان چیزی است که از بالا گفته می‌شود و باقی سو اطلاعات و اقدامات دشمن است. اگر در موضع رسمی حزب و منویات رهبران، رآکتورها نقطه ضعفی ندارند، پس رآکتورها نقطه ضعفی ندارند. اما واقعیت بالاخره راهی برای پیدا کردن آدم پیدا می‌کند و گاه این رویارویی ناخواسته به فجایعی با عظمت چرنوبیل منجر می‌شوند.
شبکه HBO چندی پیش سریالی پنج قسمتی درباره فاجعه چرنوبیل پخش کرد. سریالی که با استقبال گسترده‌ای هم مواجه شد. ماشا گرن نویسنده نشریه نیویورکر در مقاله‌ای به نقد یک نقطه ضعف حیاتی این سریال پرداخته. هرچند مطلب بر اساس سریال نوشته شده، بحث‌های مطرح شده در آن برای خواننده‌ای که سریال را ندیده هم جذابیت‌هایی دارد. پس از این مقدمه نسبتا طولانی از شما دعوت می‌کنیم ترجمه این مطلب را از اینجا یا با instant view بخوانید.
منبع: نیویورکر
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
#M 033
محمد افخمی- @Mohamad_Afkhami
میخائیل گورباچف، آخرین رهبر اتحاد جماهیر شوروی، حادثه چرنوبیل را مهمترین عامل فروپاشی شوروی می‌داند. از یک منظر، می‌توان نظر گورباچف را تایید کرد. در زنجیره اقدامات اصلاحی گورباچف، اتفاقات پیش‌بینی نشده زیادی افتاد که منجر به غافلگیری گورباچف و کمیته مرکزی شد و در این بین شاید بتوان فاجعه چرنوبیل را نقطه‌ای دانست که حتی پس از گردش شدید گورباچف به سمت نیروهای ارتجاعی، بازگشت به دوران قبل را امکان‌ناپذیر کرد. چرنوبیل نقش ضربه مهلک به بدن فرسوده نظام را وارد کرد و در بدنامی رسوایی آن می‌توان به این نکته بسنده کرد که پس از واپسین اقدام به کودتا در روزهای آخر حیات شوروی، مخالفین در خیابان در شعارهایشان خواستار فرستادن حزب به چرنوبیل بودند.
اما از زاویه‌ای دیگر، باید در نظر گرفت که چرنوبیل بلای آسمانی و حاصل بدشانسی محض نبود. چرنوبیل اتفاق افتاد چون نظام شوروی تمام بسترهای ممکن برای اتفاق افتادنش را فراهم کرده بود. بخشی از دلایل ایجاد این بسترها را می‌توان در ناکارآمدی نظام و دولت دانست. اما ناکارآمدی تمام مساله را توضیح نمی‌دهد. عامل مهم‌تر، حذف مفهوم «واقعیت» از عرصه سیاسی و اجتماعی بود. نظام شوروی به سرعت دریافته بود در نبود آزادی بیان، واقعیت را می‌توان به هر شکل مطلوبی درآورد و آنگاه این واقعیت شناور را به خدمت اهداف حزب گرفت. در این بین بدیهتا جان انسان کمترین اهمیت را دارد و چه جای تعجب که دادگاه هم در پروسه شکل دادن به واقعیت، به عمله کمیته مرکزی تبدیل شود؟ در چنین سیستمی افراد پایین هم یگانه راه پیشرفت را کشف می‌کنند: واقعیت همان چیزی است که از بالا گفته می‌شود و باقی سو اطلاعات و اقدامات دشمن است. اگر در موضع رسمی حزب و منویات رهبران، رآکتورها نقطه ضعفی ندارند، پس رآکتورها نقطه ضعفی ندارند. اما واقعیت بالاخره راهی برای پیدا کردن آدم پیدا می‌کند و گاه این رویارویی ناخواسته به فجایعی با عظمت چرنوبیل منجر می‌شوند.
شبکه HBO چندی پیش سریالی پنج قسمتی درباره فاجعه چرنوبیل پخش کرد. سریالی که با استقبال گسترده‌ای هم مواجه شد. ماشا گرن نویسنده نشریه نیویورکر در مقاله‌ای به نقد یک نقطه ضعف حیاتی این سریال پرداخته. هرچند مطلب بر اساس سریال نوشته شده، بحث‌های مطرح شده در آن برای خواننده‌ای که سریال را ندیده هم جذابیت‌هایی دارد. پس از این مقدمه نسبتا طولانی از شما دعوت می‌کنیم ترجمه این مطلب را از اینجا یا با instant view بخوانید.
منبع: نیویورکر
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
Telegraph
سریال «چرنوبیل» روی چه انگشت گذاشت و چه چیزی را ندید؟
اسوتلانا الکسیویچ، نویسنده روسی‌زبان اهل بلاروس که در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه نوبل ادبیات به خاطر آثارش در حوزه تاریخ شفاهی شد، گفته است کتابش درباره چرنوبیل راحت‌ترین گزارشی است که نوشته است. (عنوان کتاب به انگلیسی به «نداهایی از چرنوبیل» یا «دعای چرنوبیل»…
من یک سیاه‌پوستم و دیگر اسنپ سوار نمی‌شوم
#A 211
https://t.me/divanesara/854
آرمان امیری @ArmanParian- «رُزا پارکس» یک زن سیاه‌پوست آمریکایی بود. یک روز ایستاد؛ به تبعیض نه گفت و زندانی شد. گناهش این بود که توی اتوبوس صندلی‌اش را به یک سفیدپوست واگذار نکرده بود. در دوران تبعیض‌نژادی، اولویت نشستن هم با سفیدپوست‌ها بود. رزا پارک اما روی صندلی‌اش نشست و جای‌اش را به هیچ کس نداد. البته به دلیل این تمرد بازداشت و زندانی شد، اما طغیان ساده او بلافاصله به موجی از اعتراض بدل شد. سیاه‌پوستان در همراهی با رزا پارکس، شرکت اتوبوس‌رانی را تحریم کردند و آن را به مرز ورشکستگی رساندند.
به نظر می‌رسد که حتی باور این حجم از تبعیض، امروز برای ما بسیار دشوار است. گاه حتی از شنیدن مصادیق این تبعیض‌ها تعجب می‌کنیم، اما من گمان می‌کنم اگر جای تعجبی وجود داشته باشد، دقیقا از همین تعجب کردن‌های ماست! آیا ما در زیست روزمره خود شاهد همین تبعیض‌ها نیستیم؟ آیا ما عادت نکرده‌ایم که به استادیوم‌هایی گام بگذاریم که نیمی از جمعیت کشور از ورود به آنها محروم هستند؟ آیا ما عادت نکرده‌ایم در هر اداره و ساختمانی که وارد می‌شویم، تابلوهایی تبعیض‌آمیز و گاه حتی توهین‌آمیز علیه زنان کشور را ببینیم؟ نیمی از جمعیت کشور که حتی از حق انتخاب پوشش خود محروم شده‌اند و گاه این تبعیض به دایره تحصیل، اشتغال و دیگر حقوق آنها نیز تسری پیدا می‌کند. چه اتفاقی باید بیفتد که باور کنیم، ما دقیقا در وسط همان فاجعه تبعیض‌آمیز قرار داریم، با این تفاوت که عادت کرده‌ایم بر آن چشم بپوشیم؟
* * *
روز گذشته، خبری منتشر شد از یک راننده اسنپ، که به ادعای خودش به صورت «آتش به اختیار» نسبت به حجاب مسافرش وارد عمل شده و در نهایت دختر مسافر را وسط اتوبان پیاده کرده است. مسافر، اعتراض خودش را به شرکت اسنپ گزارش داده و خبر آن را نیز در توییتر منتشر می‌کند. بلافاصله، پروپاگاندای حکومتی هم وارد عمل می‌شود و مدعی می‌شود نه تنها این راننده نباید مورد سرزنش قرار بگیرد، بلکه باید از او تقدیر کرد. اردوکشی بلافاصله از پیاده‌نظام تبلیغاتی فراتر می‌رود و صدا و سیما به شب نکشیده به سراغ راننده می‌رود تا او از همه همتایان‌اش دعوت کند که رفتارهای مشابهی انجام دهند. طبیعتا فشارهای دیگری هم اعمال می‌شود تا شرکت اسنپ، با صدور اطلاعیه اعلام کند که: نه تنها به دلیل این بدرفتاری هیچ برخوردی با راننده خاطی نخواهد کرد، بلکه «از راننده مذکور بابت رعایت قوانین شرکت قدردانی به عمل خواهد آمد».
* * *
آپارتاید، عنوانی است برای نظام‌هایی که شهروندان‌شان را بر اساس ملاک‌های مختلف، به شهروندان درجه اول و درجه دوم تقسیم‌بندی می‌کنند. می‌خواهد این تبعیض بر پایه رنگ پوست باشد (مثل آفریقای جنوبی) یا بر پایه مذهب (مثل اسرائیل). پس باید پرسید: توصیف مناسب وضعیت ما چیست؟ مایی که در قوانین‌مان هم تبعیض‌های مذهبی را نهادینه کرده‌ایم و هم تبعیض‌های جنسیتی را؟
ماشین پروپاگاندا تلاش می‌کند تا با توجیه «قانون‌گرایی» بر رفتارهای زشتی نظیر گشت ارشاد، یا افسارگسیختگی نیروهای بسیجی سرپوش بگذارد. فرمان‌های «آتش به اختیار» هر روز برای این قماش صادر می‌شود تا در خیابان به جان هرکسی که خواستند بیفتند و در نهایت، نه تنها حکومت بهره ببرند، بلکه حتی ژست متمدنانه «قانون‌گرایی» نیز به خود بگیرند. به باور من اما، تبعیض علیه انسان‌ها نمی‌تواند قانون باشد. چنین قوانینی، مصداق آپارتاید و توحش است و باید در برابرش ایستاد تا شکسته شود.
به ما می‌گویند که در اقلیت هستیم و خواسته اکثریت چیز دیگری است. باشد. بگذارید فرض کنیم که ما، معترضان به این شیوه تحمیلی از سبک زندگی، درست به مانند سیاه پوستان آمریکا در اقلیت هستیم. من اما باور دارم، ما، حتی اگر زورمان هم نرسد که جلوی این زیاده‌خواهی و ظلم روزافزون زیر لوای قانون را بگیریم، حداقل می‌توانیم به اندازه خودمان در برابرش طغیان کنیم و تمام آنانی که با این بازی تبعیض همراهی می‌کنند را تحریم کنیم. اجازه بدهید از اتوبوس‌هایشان پیاده شویم و بگذاریم این شهروندان درجه یک تنهایی با صندلی‌هایشان بازی کنند. ما فکر می‌کنیم، دنیا بدون اتوبوس و اسنپ به آخر نمی‌رسد، اما بدون احترام، آزادی و هم‌دلی، جامعه به بن‌بست می‌رسد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A 211
https://t.me/divanesara/854
آرمان امیری @ArmanParian- «رُزا پارکس» یک زن سیاه‌پوست آمریکایی بود. یک روز ایستاد؛ به تبعیض نه گفت و زندانی شد. گناهش این بود که توی اتوبوس صندلی‌اش را به یک سفیدپوست واگذار نکرده بود. در دوران تبعیض‌نژادی، اولویت نشستن هم با سفیدپوست‌ها بود. رزا پارک اما روی صندلی‌اش نشست و جای‌اش را به هیچ کس نداد. البته به دلیل این تمرد بازداشت و زندانی شد، اما طغیان ساده او بلافاصله به موجی از اعتراض بدل شد. سیاه‌پوستان در همراهی با رزا پارکس، شرکت اتوبوس‌رانی را تحریم کردند و آن را به مرز ورشکستگی رساندند.
به نظر می‌رسد که حتی باور این حجم از تبعیض، امروز برای ما بسیار دشوار است. گاه حتی از شنیدن مصادیق این تبعیض‌ها تعجب می‌کنیم، اما من گمان می‌کنم اگر جای تعجبی وجود داشته باشد، دقیقا از همین تعجب کردن‌های ماست! آیا ما در زیست روزمره خود شاهد همین تبعیض‌ها نیستیم؟ آیا ما عادت نکرده‌ایم که به استادیوم‌هایی گام بگذاریم که نیمی از جمعیت کشور از ورود به آنها محروم هستند؟ آیا ما عادت نکرده‌ایم در هر اداره و ساختمانی که وارد می‌شویم، تابلوهایی تبعیض‌آمیز و گاه حتی توهین‌آمیز علیه زنان کشور را ببینیم؟ نیمی از جمعیت کشور که حتی از حق انتخاب پوشش خود محروم شده‌اند و گاه این تبعیض به دایره تحصیل، اشتغال و دیگر حقوق آنها نیز تسری پیدا می‌کند. چه اتفاقی باید بیفتد که باور کنیم، ما دقیقا در وسط همان فاجعه تبعیض‌آمیز قرار داریم، با این تفاوت که عادت کرده‌ایم بر آن چشم بپوشیم؟
* * *
روز گذشته، خبری منتشر شد از یک راننده اسنپ، که به ادعای خودش به صورت «آتش به اختیار» نسبت به حجاب مسافرش وارد عمل شده و در نهایت دختر مسافر را وسط اتوبان پیاده کرده است. مسافر، اعتراض خودش را به شرکت اسنپ گزارش داده و خبر آن را نیز در توییتر منتشر می‌کند. بلافاصله، پروپاگاندای حکومتی هم وارد عمل می‌شود و مدعی می‌شود نه تنها این راننده نباید مورد سرزنش قرار بگیرد، بلکه باید از او تقدیر کرد. اردوکشی بلافاصله از پیاده‌نظام تبلیغاتی فراتر می‌رود و صدا و سیما به شب نکشیده به سراغ راننده می‌رود تا او از همه همتایان‌اش دعوت کند که رفتارهای مشابهی انجام دهند. طبیعتا فشارهای دیگری هم اعمال می‌شود تا شرکت اسنپ، با صدور اطلاعیه اعلام کند که: نه تنها به دلیل این بدرفتاری هیچ برخوردی با راننده خاطی نخواهد کرد، بلکه «از راننده مذکور بابت رعایت قوانین شرکت قدردانی به عمل خواهد آمد».
* * *
آپارتاید، عنوانی است برای نظام‌هایی که شهروندان‌شان را بر اساس ملاک‌های مختلف، به شهروندان درجه اول و درجه دوم تقسیم‌بندی می‌کنند. می‌خواهد این تبعیض بر پایه رنگ پوست باشد (مثل آفریقای جنوبی) یا بر پایه مذهب (مثل اسرائیل). پس باید پرسید: توصیف مناسب وضعیت ما چیست؟ مایی که در قوانین‌مان هم تبعیض‌های مذهبی را نهادینه کرده‌ایم و هم تبعیض‌های جنسیتی را؟
ماشین پروپاگاندا تلاش می‌کند تا با توجیه «قانون‌گرایی» بر رفتارهای زشتی نظیر گشت ارشاد، یا افسارگسیختگی نیروهای بسیجی سرپوش بگذارد. فرمان‌های «آتش به اختیار» هر روز برای این قماش صادر می‌شود تا در خیابان به جان هرکسی که خواستند بیفتند و در نهایت، نه تنها حکومت بهره ببرند، بلکه حتی ژست متمدنانه «قانون‌گرایی» نیز به خود بگیرند. به باور من اما، تبعیض علیه انسان‌ها نمی‌تواند قانون باشد. چنین قوانینی، مصداق آپارتاید و توحش است و باید در برابرش ایستاد تا شکسته شود.
به ما می‌گویند که در اقلیت هستیم و خواسته اکثریت چیز دیگری است. باشد. بگذارید فرض کنیم که ما، معترضان به این شیوه تحمیلی از سبک زندگی، درست به مانند سیاه پوستان آمریکا در اقلیت هستیم. من اما باور دارم، ما، حتی اگر زورمان هم نرسد که جلوی این زیاده‌خواهی و ظلم روزافزون زیر لوای قانون را بگیریم، حداقل می‌توانیم به اندازه خودمان در برابرش طغیان کنیم و تمام آنانی که با این بازی تبعیض همراهی می‌کنند را تحریم کنیم. اجازه بدهید از اتوبوس‌هایشان پیاده شویم و بگذاریم این شهروندان درجه یک تنهایی با صندلی‌هایشان بازی کنند. ما فکر می‌کنیم، دنیا بدون اتوبوس و اسنپ به آخر نمی‌رسد، اما بدون احترام، آزادی و هم‌دلی، جامعه به بن‌بست می‌رسد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
من یک سیاه‌پوستم و دیگر «اسنپ» سوار نمی‌شوم
#A 211
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A 211
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
👍1
#TV 2
کلیپ پیوست، با گوشه چشمی به داستان «رزا پارکس»، به ماجرای عملکرد «آتش به اختیار» راننده اسنپ در مورد حجاب می‌پردازد. شعار رزا پارکس این بود: Sitting Down to Stand up. او با نشستن بر سر جایش، در مقابل تبعیض ایستاد. حال شاید ما هم باید بایستیم تا بتوانیم تبعیض‌ها را متوقف کنیم و دوباره با برابری کنار یکدیگر بنشینیم.
https://youtu.be/JqpF8rud2NA
کلیپ پیوست، با گوشه چشمی به داستان «رزا پارکس»، به ماجرای عملکرد «آتش به اختیار» راننده اسنپ در مورد حجاب می‌پردازد. شعار رزا پارکس این بود: Sitting Down to Stand up. او با نشستن بر سر جایش، در مقابل تبعیض ایستاد. حال شاید ما هم باید بایستیم تا بتوانیم تبعیض‌ها را متوقف کنیم و دوباره با برابری کنار یکدیگر بنشینیم.
https://youtu.be/JqpF8rud2NA
YouTube
من یک سیاه‌پوستم و دیگر اسنپ سوار نمی‌شوم
این کلیپ، بر پایه یادداشتی با همین عنوان در کانال «مجمع دیوانگان» تولید شده است و نگاهی دارد به ماجرای برخورد راننده اسنپ با حجاب دختر مسافر.
مجموعه رسانه‌های «مجمع دیوانگان» را از طرق زیر می‌توانید دنبال کنید:
وبلاگ اصلی:
http://divanesara2.blogspot.com…
مجموعه رسانه‌های «مجمع دیوانگان» را از طرق زیر می‌توانید دنبال کنید:
وبلاگ اصلی:
http://divanesara2.blogspot.com…
ده سالگی #جنبش_سبز
مروری بر #هنر_سبز_مقاومت
قسمت نخست
#TV 3
کانال «مجمع دیوانگان» قصد دارد تا در دهمین سالگرد تولد جنبش سبز، مروری داشته باشد بر تنوع گسترده‌ای از آثار هنری که نقش زبان و رسانه جنبش را ایفا می‌کردند. در نخستین قسمت از این مجموعه، به سراغ پوسترها و تصاویری رفتیم که توسط هنرمندان دیگر نقاط جهان طراحی تا ندای هم‌دلی با جنبش آزادی‌خواهی ایرانیان را در سراسر جهان گسترش دهند.
https://youtu.be/PWiJBYraGog
مروری بر #هنر_سبز_مقاومت
قسمت نخست
#TV 3
کانال «مجمع دیوانگان» قصد دارد تا در دهمین سالگرد تولد جنبش سبز، مروری داشته باشد بر تنوع گسترده‌ای از آثار هنری که نقش زبان و رسانه جنبش را ایفا می‌کردند. در نخستین قسمت از این مجموعه، به سراغ پوسترها و تصاویری رفتیم که توسط هنرمندان دیگر نقاط جهان طراحی تا ندای هم‌دلی با جنبش آزادی‌خواهی ایرانیان را در سراسر جهان گسترش دهند.
https://youtu.be/PWiJBYraGog
YouTube
مروری بر هنر سبز - بخش نخست
کانال «مجمع دیوانگان» قصد دارد تا در دهمین سالگرد تولد جنبش سبز، مروری داشته باشد بر تنوع گسترده‌ای از آثار هنری که نقش زبان و رسانه جنبش را ایفا می‌کردند. د...
«حق علیه قانون»، در ماجرای اسنپ
#V 32
https://t.me/divanesara/858
نویسنده میهمان: پدرام امیریان @Pedramamirian(دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق عمومی) - «رونالد دورکین»، فیلسوفِ حقوق آمریکایی در دهه ۷۰ میلادی با طرح بحث‌هایی از مفهوم حق، انقلابی در سنت‌های پیشین حقوقی ایجاد کرد. مهمترین ایده دورکین درباره رابطه میان قانون و حق بود. دورکین معتقد بود اگر نگرش مفسرین قانون، حق‌ها و آزادی‌های فردی را به همراه سایر اصول و سیاست‌های اخلاقی و منصفانه، جزئی از قانون به شمار آورد، آنگاه قانون هرگز در حل مسائل حقوقی دچار شکاف و ابهام نمی‌شود.
دورکین بازیکن شطرنجی را مثال می‌زند که با خندیدن، موجب عصبی کردن حریف خود شده و در نهایت بازی را به سود خود به پایان می‌برد. حال سوال اینجاست که آیا خندیدن در شطرنج، خلاف قواعد بازی است؟ سنت‌های پیشین حقوقی در مثال بالا به دلیل سکوت «قانون» این عمل را ناقض مقررات نمی‌دانند، اما دورکین معتقد است، در سنتِ حقوق به مثابه یک نظام یکپارچه (gapless) داور بازی در مساله فوق باید تفسیری ارایه کند که با طبیعت بازی شطرنج سازگار باشد. اگر بازی شطرنج را نوعی بازی فکری در نظر بگیریم، ترفندهایی مانند لبخند زدن برای برهم زدن تمرکز حریف، خلاف طبیعت شطرنج و ناقض حقِ رقیب خواهد بود؛ هرچند قواعد در این‌باره مسکوت باشد. به عبارت دیگر:
«مهم نیست قانون سکوت کرده یا ابهام دارد و یا خلاف حق‌های آشکار من نگارش شده است، مهم آن است تفسیری از قانون ارایه شود که تضمین کننده حداکثر حق‌های مسلم فردی باشد».
دورکین با طرح مساله «حق به مثابه برگِ برنده» معتقد است که در یک نظام حقوقیِ یکپارچه، حق‌های فردی باید جزئی از قانون باشد. قضات آمریکایی در دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی، متاثر از تئوری دورکین، آرای بی‌سابقه‌ای در مسائلی نظیر دفاع از حق سقط جنین و ... صادر کردند.
در ماجرای مناقشه برانگیز اخیر میان مسافر و راننده اسنپ، بارها و بارها از مساله نقض قوانین از هردوطرف سخن به میان آمده است. از یک سو مسافر متهم به بدحجابی و درنتیجه نقض قوانین شده و از سوی دیگر، راننده نیز متهم به نقض قواعد احترام به مسافر.
پرسش اصلی اما در این دعوای دشوار بر سر این نکته است که قوانینی که طرفین این جدال حقوقی از آن بحث می‌کنند چه نسبتی با اصولِ تضمین کننده ابعاد اخلاقی و حق‌های فردی برقرار می کند؟
دورکین برخلاف هارت معتقد بود، قانون صرفا شامل قواعد نیست، بلکه از معیارهای غیر از قاعده (non-rule standards) نیز برخوردار است. در میان این معیارهای فراقاعده‌ای، بی تردید، «حق ها» آخرین برگی هستند که خاتمه دهنده مناقشات‌اند.
در جنجال اخیر، راننده اسنپ به اهمیت اصلِ مذهبی امر به معروف و نهی از منکر استناد می‌کند. او تصور کرده است که با این کار به «تکلیف» قانونی خود عمل کرده است. از سوی دیگر اما، مسافر با استناد به قوانین شرکت، مدعی نقض «حق» خود شده است. گره اصلی در تعارض میان این «حق» و آن «تکلیف» در خود قانون نهفته است. اگر چه در نظام حقوقی ایران هیچ قانونی، «بدحجابی» را تحت عنوان مشخصی، جرم انگاری نکرده است اما رویه عملیِ ضابطان و دادگاه‌ها نشان از تلقی بدحجابی به عنوان اعمالِ منافی عفت دارد.
قانون یا رویه‌ای عملی که آشکارا نه تنها، حق بر پوشش آزادانه عده‌ای از شهروندان جامعه را با محدودیت مواجه ساخته است بلکه تفسیرهای مختلف از آن دستاویزی برای محدود ساختن حضور و مشارکت عمومی زنان در عرصه‌های مختلف اجتماعی است. با آنچه گفته شد، این قسم قوانین و یا رویه‌های قانونی شکل گرفته در نظام حقوقی ایران، اگر چه دارای وصف «قانون» بوده اما به دلیل در نظر نگرفتن «حقِ» آشکار عده‌ای از شهروندان در متن قواعد و پدید آمدن وضعیت تبعیض، فاقد اعتبارِ اخلاقی و حقوقی است.
مراعات هنجارهایِ قانونیِ تفسیر بردار (هرچند با شکل تصویب دمکراتیک توسط نمایندگان واقعی ملت) تا جایی محترم است که موجب نقضِ فاحش و سیستماتیکِ حق‌ها و آزادی‌های عمومیِ شهروندان نباشد، حل این معضلات در نظام‌های حقوقی/سیاسیِ دمکراتیک و با وجود سیستم قضایی مستقل می‌تواند از مسیر رویه سازی قضات دادگستری عبور کند، اما در نظام‌های فاقد سیستم قضایی مستقل، مقاومت‌های مدنی و حساسیت افکار عمومی بی‌تردید راهکار اثر بخش‌تری خواهد بود.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#V 32
https://t.me/divanesara/858
نویسنده میهمان: پدرام امیریان @Pedramamirian(دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق عمومی) - «رونالد دورکین»، فیلسوفِ حقوق آمریکایی در دهه ۷۰ میلادی با طرح بحث‌هایی از مفهوم حق، انقلابی در سنت‌های پیشین حقوقی ایجاد کرد. مهمترین ایده دورکین درباره رابطه میان قانون و حق بود. دورکین معتقد بود اگر نگرش مفسرین قانون، حق‌ها و آزادی‌های فردی را به همراه سایر اصول و سیاست‌های اخلاقی و منصفانه، جزئی از قانون به شمار آورد، آنگاه قانون هرگز در حل مسائل حقوقی دچار شکاف و ابهام نمی‌شود.
دورکین بازیکن شطرنجی را مثال می‌زند که با خندیدن، موجب عصبی کردن حریف خود شده و در نهایت بازی را به سود خود به پایان می‌برد. حال سوال اینجاست که آیا خندیدن در شطرنج، خلاف قواعد بازی است؟ سنت‌های پیشین حقوقی در مثال بالا به دلیل سکوت «قانون» این عمل را ناقض مقررات نمی‌دانند، اما دورکین معتقد است، در سنتِ حقوق به مثابه یک نظام یکپارچه (gapless) داور بازی در مساله فوق باید تفسیری ارایه کند که با طبیعت بازی شطرنج سازگار باشد. اگر بازی شطرنج را نوعی بازی فکری در نظر بگیریم، ترفندهایی مانند لبخند زدن برای برهم زدن تمرکز حریف، خلاف طبیعت شطرنج و ناقض حقِ رقیب خواهد بود؛ هرچند قواعد در این‌باره مسکوت باشد. به عبارت دیگر:
«مهم نیست قانون سکوت کرده یا ابهام دارد و یا خلاف حق‌های آشکار من نگارش شده است، مهم آن است تفسیری از قانون ارایه شود که تضمین کننده حداکثر حق‌های مسلم فردی باشد».
دورکین با طرح مساله «حق به مثابه برگِ برنده» معتقد است که در یک نظام حقوقیِ یکپارچه، حق‌های فردی باید جزئی از قانون باشد. قضات آمریکایی در دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی، متاثر از تئوری دورکین، آرای بی‌سابقه‌ای در مسائلی نظیر دفاع از حق سقط جنین و ... صادر کردند.
در ماجرای مناقشه برانگیز اخیر میان مسافر و راننده اسنپ، بارها و بارها از مساله نقض قوانین از هردوطرف سخن به میان آمده است. از یک سو مسافر متهم به بدحجابی و درنتیجه نقض قوانین شده و از سوی دیگر، راننده نیز متهم به نقض قواعد احترام به مسافر.
پرسش اصلی اما در این دعوای دشوار بر سر این نکته است که قوانینی که طرفین این جدال حقوقی از آن بحث می‌کنند چه نسبتی با اصولِ تضمین کننده ابعاد اخلاقی و حق‌های فردی برقرار می کند؟
دورکین برخلاف هارت معتقد بود، قانون صرفا شامل قواعد نیست، بلکه از معیارهای غیر از قاعده (non-rule standards) نیز برخوردار است. در میان این معیارهای فراقاعده‌ای، بی تردید، «حق ها» آخرین برگی هستند که خاتمه دهنده مناقشات‌اند.
در جنجال اخیر، راننده اسنپ به اهمیت اصلِ مذهبی امر به معروف و نهی از منکر استناد می‌کند. او تصور کرده است که با این کار به «تکلیف» قانونی خود عمل کرده است. از سوی دیگر اما، مسافر با استناد به قوانین شرکت، مدعی نقض «حق» خود شده است. گره اصلی در تعارض میان این «حق» و آن «تکلیف» در خود قانون نهفته است. اگر چه در نظام حقوقی ایران هیچ قانونی، «بدحجابی» را تحت عنوان مشخصی، جرم انگاری نکرده است اما رویه عملیِ ضابطان و دادگاه‌ها نشان از تلقی بدحجابی به عنوان اعمالِ منافی عفت دارد.
قانون یا رویه‌ای عملی که آشکارا نه تنها، حق بر پوشش آزادانه عده‌ای از شهروندان جامعه را با محدودیت مواجه ساخته است بلکه تفسیرهای مختلف از آن دستاویزی برای محدود ساختن حضور و مشارکت عمومی زنان در عرصه‌های مختلف اجتماعی است. با آنچه گفته شد، این قسم قوانین و یا رویه‌های قانونی شکل گرفته در نظام حقوقی ایران، اگر چه دارای وصف «قانون» بوده اما به دلیل در نظر نگرفتن «حقِ» آشکار عده‌ای از شهروندان در متن قواعد و پدید آمدن وضعیت تبعیض، فاقد اعتبارِ اخلاقی و حقوقی است.
مراعات هنجارهایِ قانونیِ تفسیر بردار (هرچند با شکل تصویب دمکراتیک توسط نمایندگان واقعی ملت) تا جایی محترم است که موجب نقضِ فاحش و سیستماتیکِ حق‌ها و آزادی‌های عمومیِ شهروندان نباشد، حل این معضلات در نظام‌های حقوقی/سیاسیِ دمکراتیک و با وجود سیستم قضایی مستقل می‌تواند از مسیر رویه سازی قضات دادگستری عبور کند، اما در نظام‌های فاقد سیستم قضایی مستقل، مقاومت‌های مدنی و حساسیت افکار عمومی بی‌تردید راهکار اثر بخش‌تری خواهد بود.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
«حق علیه قانون»، در ماجرای اسنپ
#V 32
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#V 32
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
۵ پرسش در ماجرای تحریم اسنپ
#A 212
https://t.me/divanesara/860
نخست: آیا تحریم کمپانی‌ها یک مساله جهانی است؟
بسیاری باور دارند در جهان جدید، اساسا این دولت‌ها نیستند که بر مردم حکومت می‌کنند. ابرکمپانی‌های غول‌آسا، به مراتب نفوذ و اثرگذاری بیشتری بر زیست روزمره شهروندان دارند. تصمیماتی که گوگل، اپل، مایکروسافت و کمپانی‌های نظیر می‌گیرند به صورت مستقیم بر میلیاردها انسان در سراسر جهان تاثیر می‌گذارد. به همین دلیل، اعتراضات مدنی نسبت به رفتارها و تصمیمات کمپانی‌های بزرگ، به یکی از ارکان اصلی کنش‌های اجتماعی در سطح جهان بدل شده است. اتفاقا، در یک اتفاق کاملا مشابه، شرکت «اوبر»، به عنوان بزرگترین کمپانی تاکسی‌های اینترنتی جهان، دقیقا متهم به آزار جنسیتی شد. بلافاصله کمپین تحریم اوبر به راه افتاد و در نهایت این شرکت نه تنها مدیر خود را برکنار کرد و ناچار به عذرخواهی شد، بلکه اعلام کرد بودجه‌های ویژه‌ای برای آموزش شیوه رفتار به کارکنان خودش اختصاص خواهد داد.
دوم: آیا کمپانی‌ها، صرفا در برابر حکومت‌ها پاسخ‌گو هستند؟
برخی عملکرد اسنپ را با توجیه «قانون» و یا «فشارهای حکومتی» توجیه می‌کنند. این در حالی است که نهادهای اقتصادی، به عنوان بخشی از نهادهای جامعه، دقیقا تداوم خود عرصه عمومی هستند. یعنی درست به همان میزان که وضع یک «قانون غلط» نمی‌تواند وظیفه اخلاقی شهروندان را بلاموضوع کند، کمپانی‌ها نیز نمی‌توانند از تعهدات اجتماعی خودشان با این بهانه شانه خالی کنند. شهروند متعهد نسبت به قوانین نادرست و تبعیض‌آمیز واکنش نشان می‌دهد و نهادهای اجتماعی و اقتصادی نیز باید دقیقا به همین شکل رفتار کنند. جالب است بدانید که وقتی ترامپ، قوانین تبعیض‌آمیزی علیه مهاجران اعلام کرد، کمپانی‌های بزرگی چون اپل، گوگل، لیفت و چند کمپانی دیگر در کنار معترضان ایستادند تا در برابر سیاست تبعیض‌آمیز دولت ترامپ علیه مهاجران و پناهجویان مقاومت کنند. در این مورد هم کمپانی‌هایی که از قوانین مهاجرستیز ترامپ تبعیت کردند مورد تحریم قرار گرفتند.
سوم: آیا تحریم اسنپ، باعث فشار اقتصادی به رانندگان بی‌گناه می‌شود؟
بسیاری نگران هستند که در شرایط بد اقتصاد کشور، تحریم اسنپ به زیان رانندگان و خانواده آنها تمام شود. این نگرانی کاملا بی‌مورد است. اولا که اسنپ عامل ایجاد اشتغال نیست. این رانندگان پیش از اسنپ هم می‌توانستند مسافرکشی کنند و پس از آن هم این امکان را دارند. اسنپ صرفا یک واسطه است که از واسطه‌گری خودش سود عمده‌ای به جیب می‌زند. در درجه دوم، این کمپانی تنها نسخه تاکسی‌های اینترنتی نیست. حتی همین الآن هم اکثر قریب به اتفاق رانندگان اسنپ، همزمان عضو دیگر شرکت‌ها هم هستند و از چند اپلیکیشن به صورت همزمان استفاده می‌کنند. در نهایت اینکه، نباید فراموش کرد، حتی فقر یا فشار اقتصادی نمی‌تواند توجیه‌گر رفتارهای زشت افراد باشد. اگر یک فروشنده به شما یا خانواده‌تان توهین کند، هرگز دیگر به مغازه او پا نمی‌گذارید. پس تمام کارکنان و کارگران هم باید این را بدانند که در هر شرایط موظف‌اند احترام شهروندان و مشتریان را رعایت کنند.
چهارم: آیا این صرفا یک اتفاق گذرا بوده که با جنجال‌سازی بزرگ شده؟
متاسفانه باید گفت خیر. هرچند اتفاق اخیر با واکنش‌های گسترده‌تری مواجه شد، اما متاسفانه پیش از این فاجعه بزرگ‌تری رقم خورده بود و در جریان آن، یک راننده اسنپ، مسافر خانم خود را به بیابان‌های اطراف تهران کشانده و به او تجاوز کرده بود. (از اینجا ببینید) متاسفانه در آن ماجرا نیز اسنپ با بی‌تعهدی تمام، به جای عذرخواهی مدعی شد که هیچ تعهدی در مقابل رفتار رانندگان‌اش ندارد و صرفا واسطه مشتری با راننده است. (جالب اینکه این ادعاهای بی‌طرفی و بی‌مسوولیتی در فقره اخیر فراموش شد و اسنپ شروع به تشویق راننده هتاک کرد)
پنجم: آیا این تحریم‌ها موثر خواهند بود؟
ناامیدی و یاس فراگیر از به سرانجام رسیدن کنش‌های اعتراضی جامعه مدنی، بسیاری از ما را به رخوت و بی‌انگیزگی کشانده است. با این حال تردیدی نیست که وقتی کمپانی‌ها میلیاردها تومان هزینه تبلیغات می‌کنند، پیوستن به چنین کمپینی چه مجازات سنگینی برایشان به حساب می‌آید. بدون تردید، گسترش این کمپین با مشارکت هرچه فعال‌تر شهروندان معترض می‌تواند روند سقوط ارزش اسنپ را گسترش دهد. کافی است که ما خبر این مساله را هرچه بیشتر به گوش اطرافیان خود برسانیم و با آنها در این مورد صحبت کنیم. بسیاری هنوز از آنچه اتفاق اتفاده بی‌خبر هستند. در نهایت هم، مهم این موج اعتماد و هم‌دلی است که ما با تعهد خود به ضرورت دفاع از حقوق شهروندی به نمایش می‌گذاریم.
(کلیپ پیوست می‌تواند ماجرا را به اختصار توضیح دهد و شهروندان بیشتری را به کمپین #تحریم_اسنپ فرابخواند. همچنین آن را در کانال یوتیوبی ما می‌توانید ببینید)
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#A 212
https://t.me/divanesara/860
نخست: آیا تحریم کمپانی‌ها یک مساله جهانی است؟
بسیاری باور دارند در جهان جدید، اساسا این دولت‌ها نیستند که بر مردم حکومت می‌کنند. ابرکمپانی‌های غول‌آسا، به مراتب نفوذ و اثرگذاری بیشتری بر زیست روزمره شهروندان دارند. تصمیماتی که گوگل، اپل، مایکروسافت و کمپانی‌های نظیر می‌گیرند به صورت مستقیم بر میلیاردها انسان در سراسر جهان تاثیر می‌گذارد. به همین دلیل، اعتراضات مدنی نسبت به رفتارها و تصمیمات کمپانی‌های بزرگ، به یکی از ارکان اصلی کنش‌های اجتماعی در سطح جهان بدل شده است. اتفاقا، در یک اتفاق کاملا مشابه، شرکت «اوبر»، به عنوان بزرگترین کمپانی تاکسی‌های اینترنتی جهان، دقیقا متهم به آزار جنسیتی شد. بلافاصله کمپین تحریم اوبر به راه افتاد و در نهایت این شرکت نه تنها مدیر خود را برکنار کرد و ناچار به عذرخواهی شد، بلکه اعلام کرد بودجه‌های ویژه‌ای برای آموزش شیوه رفتار به کارکنان خودش اختصاص خواهد داد.
دوم: آیا کمپانی‌ها، صرفا در برابر حکومت‌ها پاسخ‌گو هستند؟
برخی عملکرد اسنپ را با توجیه «قانون» و یا «فشارهای حکومتی» توجیه می‌کنند. این در حالی است که نهادهای اقتصادی، به عنوان بخشی از نهادهای جامعه، دقیقا تداوم خود عرصه عمومی هستند. یعنی درست به همان میزان که وضع یک «قانون غلط» نمی‌تواند وظیفه اخلاقی شهروندان را بلاموضوع کند، کمپانی‌ها نیز نمی‌توانند از تعهدات اجتماعی خودشان با این بهانه شانه خالی کنند. شهروند متعهد نسبت به قوانین نادرست و تبعیض‌آمیز واکنش نشان می‌دهد و نهادهای اجتماعی و اقتصادی نیز باید دقیقا به همین شکل رفتار کنند. جالب است بدانید که وقتی ترامپ، قوانین تبعیض‌آمیزی علیه مهاجران اعلام کرد، کمپانی‌های بزرگی چون اپل، گوگل، لیفت و چند کمپانی دیگر در کنار معترضان ایستادند تا در برابر سیاست تبعیض‌آمیز دولت ترامپ علیه مهاجران و پناهجویان مقاومت کنند. در این مورد هم کمپانی‌هایی که از قوانین مهاجرستیز ترامپ تبعیت کردند مورد تحریم قرار گرفتند.
سوم: آیا تحریم اسنپ، باعث فشار اقتصادی به رانندگان بی‌گناه می‌شود؟
بسیاری نگران هستند که در شرایط بد اقتصاد کشور، تحریم اسنپ به زیان رانندگان و خانواده آنها تمام شود. این نگرانی کاملا بی‌مورد است. اولا که اسنپ عامل ایجاد اشتغال نیست. این رانندگان پیش از اسنپ هم می‌توانستند مسافرکشی کنند و پس از آن هم این امکان را دارند. اسنپ صرفا یک واسطه است که از واسطه‌گری خودش سود عمده‌ای به جیب می‌زند. در درجه دوم، این کمپانی تنها نسخه تاکسی‌های اینترنتی نیست. حتی همین الآن هم اکثر قریب به اتفاق رانندگان اسنپ، همزمان عضو دیگر شرکت‌ها هم هستند و از چند اپلیکیشن به صورت همزمان استفاده می‌کنند. در نهایت اینکه، نباید فراموش کرد، حتی فقر یا فشار اقتصادی نمی‌تواند توجیه‌گر رفتارهای زشت افراد باشد. اگر یک فروشنده به شما یا خانواده‌تان توهین کند، هرگز دیگر به مغازه او پا نمی‌گذارید. پس تمام کارکنان و کارگران هم باید این را بدانند که در هر شرایط موظف‌اند احترام شهروندان و مشتریان را رعایت کنند.
چهارم: آیا این صرفا یک اتفاق گذرا بوده که با جنجال‌سازی بزرگ شده؟
متاسفانه باید گفت خیر. هرچند اتفاق اخیر با واکنش‌های گسترده‌تری مواجه شد، اما متاسفانه پیش از این فاجعه بزرگ‌تری رقم خورده بود و در جریان آن، یک راننده اسنپ، مسافر خانم خود را به بیابان‌های اطراف تهران کشانده و به او تجاوز کرده بود. (از اینجا ببینید) متاسفانه در آن ماجرا نیز اسنپ با بی‌تعهدی تمام، به جای عذرخواهی مدعی شد که هیچ تعهدی در مقابل رفتار رانندگان‌اش ندارد و صرفا واسطه مشتری با راننده است. (جالب اینکه این ادعاهای بی‌طرفی و بی‌مسوولیتی در فقره اخیر فراموش شد و اسنپ شروع به تشویق راننده هتاک کرد)
پنجم: آیا این تحریم‌ها موثر خواهند بود؟
ناامیدی و یاس فراگیر از به سرانجام رسیدن کنش‌های اعتراضی جامعه مدنی، بسیاری از ما را به رخوت و بی‌انگیزگی کشانده است. با این حال تردیدی نیست که وقتی کمپانی‌ها میلیاردها تومان هزینه تبلیغات می‌کنند، پیوستن به چنین کمپینی چه مجازات سنگینی برایشان به حساب می‌آید. بدون تردید، گسترش این کمپین با مشارکت هرچه فعال‌تر شهروندان معترض می‌تواند روند سقوط ارزش اسنپ را گسترش دهد. کافی است که ما خبر این مساله را هرچه بیشتر به گوش اطرافیان خود برسانیم و با آنها در این مورد صحبت کنیم. بسیاری هنوز از آنچه اتفاق اتفاده بی‌خبر هستند. در نهایت هم، مهم این موج اعتماد و هم‌دلی است که ما با تعهد خود به ضرورت دفاع از حقوق شهروندی به نمایش می‌گذاریم.
(کلیپ پیوست می‌تواند ماجرا را به اختصار توضیح دهد و شهروندان بیشتری را به کمپین #تحریم_اسنپ فرابخواند. همچنین آن را در کانال یوتیوبی ما می‌توانید ببینید)
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
در برابر تبعیض بایستیم
#TV 3
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
#TV 3
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
فیلم مستند: طلوع سبز و غروب تلخ
#TV 4
https://youtu.be/OZN96U2TN2w
۲۵ خرداد ۸۸، با تردید، پرسش و اضطراب آغاز شد. در میانه روز، با سیلی عظیم از جمعیت، بزرگترین راهپیمایی مدنی کشور را به چشم دید، اما با غروبی تلخ و خونین به پایان رسید. هنوز نمی‌دانیم در غروب آن روز چند هم‌وطن به خاک و خون کشیده شدند. گزارش‌های پراکنده‌ای حکایت از آن دارد که کشته شدگان در چند نقطه مختلف پراکنده بودند که دلایل وقوع این درگیری‌های پراکنده هنوز مشخص نشده است. با این حال، اصلی‌ترین کانون درگیری آن روز، پایگاه بسیج ۱۱۷ عاشورا، در حوالی میدان آزادی بود.
چه عاملی باعث حمله معترضان به پایگاه بسیج شد؟ روایت‌های یک سویه حکومتی تا کنون تنها پاسخ فراگیر به این پرسش بوده‌اند. روایت‌هایی که تمامی گناه را به گردن معترضانِ فتنه‌گر، اراذل و اوباش و عوامل نفوذی انداخته‌اند و برای تکمیل سناریوی خود، حتی از ابزار سینما نیز استفاده کرده‌اند. در فیلم پیوست اما برای نخستین بار روایت متفاوتی را از جرقه آغاز آن درگیری‌ها شاهد خواهیم بود. روایتی که با اتکا به تصاویر مستند، تمامی ادعاهای دستگاه تبلیغاتی حکومت را به چالش می‌کشد.
این مستند ۱۶ دقیقه‌ای را از کانال یوتیوبی «مجمع دیوانگان» ببینید.
اگر در استفاده از «یوتیوب» مشکل دارید، می‌توانید با بهره‌گیری از بات تلگرامی زیر، فایل‌های آن را با کیفیت‌های مختلف از همین تلگرام دریافت کنید:
@utubebot
کانال تلگرامی «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#TV 4
https://youtu.be/OZN96U2TN2w
۲۵ خرداد ۸۸، با تردید، پرسش و اضطراب آغاز شد. در میانه روز، با سیلی عظیم از جمعیت، بزرگترین راهپیمایی مدنی کشور را به چشم دید، اما با غروبی تلخ و خونین به پایان رسید. هنوز نمی‌دانیم در غروب آن روز چند هم‌وطن به خاک و خون کشیده شدند. گزارش‌های پراکنده‌ای حکایت از آن دارد که کشته شدگان در چند نقطه مختلف پراکنده بودند که دلایل وقوع این درگیری‌های پراکنده هنوز مشخص نشده است. با این حال، اصلی‌ترین کانون درگیری آن روز، پایگاه بسیج ۱۱۷ عاشورا، در حوالی میدان آزادی بود.
چه عاملی باعث حمله معترضان به پایگاه بسیج شد؟ روایت‌های یک سویه حکومتی تا کنون تنها پاسخ فراگیر به این پرسش بوده‌اند. روایت‌هایی که تمامی گناه را به گردن معترضانِ فتنه‌گر، اراذل و اوباش و عوامل نفوذی انداخته‌اند و برای تکمیل سناریوی خود، حتی از ابزار سینما نیز استفاده کرده‌اند. در فیلم پیوست اما برای نخستین بار روایت متفاوتی را از جرقه آغاز آن درگیری‌ها شاهد خواهیم بود. روایتی که با اتکا به تصاویر مستند، تمامی ادعاهای دستگاه تبلیغاتی حکومت را به چالش می‌کشد.
این مستند ۱۶ دقیقه‌ای را از کانال یوتیوبی «مجمع دیوانگان» ببینید.
اگر در استفاده از «یوتیوب» مشکل دارید، می‌توانید با بهره‌گیری از بات تلگرامی زیر، فایل‌های آن را با کیفیت‌های مختلف از همین تلگرام دریافت کنید:
@utubebot
کانال تلگرامی «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
YouTube
فیلم مستند: طلوع سبز و غروب تلخ
فیلم مستندی در مورد وقایع غروب روز ۲۵ خرداد ۸۸ و درگیری‌های مقابل پایگاه بسیج. در این فیلم، روایت رسمی حکومت با استناد به تصاویر واقعی به چالش کشیده می‌شود و برای نخستین بار روایتی از علت اصلی و چگونگی شکل‌گیری درگیری‌ها بازگو می‌شود.
مجموعه رسانه‌های…
مجموعه رسانه‌های…
جنبش فراموش‌شدگان
#N 047
https://t.me/divanesara/864
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - در کشوری که مدام با تهدیدهای خارجی روبروست، اولویت سیاست برای حاکمان، از تدبیر امور روزمره مردم، به حفظ نظام و صندلی قدرت تغییر پیدا می‌کند. بدین ترتیب رفته‌رفته مطالبات و نیازهای بخش‌های عمده‌ای از جامعه، به ویژه از جانب ضعیف‌ترین اقشاری که ابزار کمتری برای بیان دغدغه‌هایشان دارند، از اولویت سیاست خارج شده و به دست فراموشی سپرده می‌شود. در مدلی تاریخی، حزب حاکم بر اتحاد جماهیر شوروی که برای رهایی مستضعفان و پابرهنگان قدرتی آهنین به درست گرفته بود، بعد از موفقیت‌های قابل توجه اما ناپایدار اولیه، به مرور تمام توانش را صرف دشمنی با مخالفان خارجی و داخلی کرد که تسلط یکپارچه حزب را به چالش می‌کشیدند. به تعبیر وطنی‌اش باید گفت: حفظ نظام اوجب واجبات بود. هزینه حفظ نظام را هم کارگران، معدن‌کاران و دهقانانی فراموش شده با گرسنگی، فقر و درماندگی می‌پرداختند.
فراموش‌شدگان امروز ما چطور روزگار می‌گذرانند؟ از زلزله‌زدگان کرمانشاه چه خبر؟ مردمان سر پل ذهاب هنوز به جای خانه و کاشانه خودشان، روزگار را در کانکس و چادرهای عاریتی و بدون امکانات آبرومندانه انسانی زندگی می‌کنند. هنوز نتوانسته بودیم به هموطنان زلزله‌زده کمک کنیم که سیل از راه رسید. اگر وضع آسیب‌دیدگان زلزله‌ای محدود به یک منطقه چنین است، چه انتظاری از وضعیت سیل‌زدگانی داریم که از شمال تا جنوب کشور پراکنده‌اند؟ چه خبری داریم اصلا؟ آیا حشد‌الشعبی همه خانه‌ها را از گل و لای خالی کرد؟
کارگرانی را به خاطر بیاوریم که تا وقتی جان به لب نشوند و دست به انتحار نزنند حتی خبردار نمی‌شویم که ماه‌ها حقوق و دستمزد ناقابل تعیین شده خود را هم دریافت نمی‌کنند. حتی آن زمان هم که مانند برده‌های مزارع پنبه از بیگاری شکایت می‌کنند، حاکمان به جای شرم از این شرایط غیرانسانی، پاسخ اعتراض را با سرکوب می‌دهند. البته چه جای تعجب از سرنوشت اعتراض کارگران، وقتی معلمان که می‌گفتیم شغل‌شان شغل انبیاست هم در برابر هر تحرک صنفی پاسخی مشابه دریافت می‌کنند.
البته باقی ما هم وضع بهتری نداریم. در معدود مواردی هم که حاکمان به جای دشمنان خارجی، ما شهروندان داخلی را خطاب قرار می‌دهند، معمولا یا مشغول نصیحت هستند و یا سرزنش و عتاب از اخلال‌گری‌هایمان، چرا که بلد نیستیم به اندازه کافی «کمربندها را محکم ببندیم»! (اینجا) اصلا پرخور و پرمدعا شده‌ایم که طلب سه وعده غذای روزانه می‌کنیم! (اینجا) و حتی در مواردی به یادمان می‌آورند که اصلا خودمان انتخاب کرده‌ایم که وضع اینگونه باشد! (اینجا)
آنجا که هوی و هوس کشورگشایانه می‌کنند و رؤیای هلال‌های شیعی می‌بینند، از ما خبری نمی‌گیرند اما می‌گویند ساکت باشید چون در راستای منافع و امنیت ملی است. خودشان دور هم جمع می‌شدند و انرژی هسته‌ای را حق مسلم ما جا می‌زدند و به ما می‌گفتند: نمی‌فهمید! این برای امنیت ملی است. همان زمان که ملت نفس حبس کرده بود تا ببیند سرنوشت مذاکرات و تحریم‌ها به کجا می‌رسد، یواشکی موشک چاق می‌کردند و تصاویر شعارهای تهدیدآمیز مخابره می‌کردند. وانمود می‌کردند این یک استراتژی عمیق امنیت ملی است!
معلوم است که ملیِ آنها با ملتِ ما متفاوت است. زلزله‌زدگان، سیل‌زدگان، کارگران و معلمان اگر در سیر کردن شکم خود ناتوان بمانند به منافع ملیِ آنها ضربه نمی‌خورد. اگر امنیت غذایی و شغلی نداشته باشیم، اگر نتوانیم سقفی برای خود تهیه کنیم، اگر با بارش و لرزش طبیعت زندگی‌مان زیر و رو شود و ماه‌ها و سال‌ها بی‌سرپناه بمانیم، اگر تهدید و تحریم، فساد و تبعیض، آینده خود و فرزندان‌مان را از امنیت تهی کند به امنیت ملیِ حاکمان ضربه نمی‌خورد.
نه سال پیش، میرحسین موسوی همین شرایط را در بیانیه هجدهم و منشور جنبش سبز (اینجا) توصیف کرده بود: «امنیت تنها امنیت دولت نیست، امنیت انسانی تک‌تکِ شهروندان ایرانی است. امنیت برای آحاد مردم باید برقرار شود تا آزاد از ترس و رها از نیاز تحت حمایت قانون زندگی کنند.» امنیت انسانی ما با امنیت دولت آنها متفاوت است. اعتراض کارگر و معلم، آزادیِ روزنامه‌نگار و دانشجو، موی زن و مذهب متفاوت دیگران که امنیت انسانی ما را مخل نمی‌کند، اما امنیت دولت آنها را به خطر می‌اندازد. به همین ترتیب، تهدید خارجی و تحریم، برای نمایندگان استصواب شده، نهادهای خصولتی و متخصصین دور زدن نعمت و موهبت است نه برای ما.
با هر معیاری که حساب کنیم، ما فراموش شدگان عرصه سیاست این کشور و شیوه حکومت‌داری حاکمان‌اش هستیم. پس شاید بیشتر از هر زمان به جنبشی نیاز داریم مخصوص این فراموش شدگان. جنبشی که این بار به جای «رأی من کو؟» بپرسد: حق من کو؟ سهم من کو؟
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#N 047
https://t.me/divanesara/864
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - در کشوری که مدام با تهدیدهای خارجی روبروست، اولویت سیاست برای حاکمان، از تدبیر امور روزمره مردم، به حفظ نظام و صندلی قدرت تغییر پیدا می‌کند. بدین ترتیب رفته‌رفته مطالبات و نیازهای بخش‌های عمده‌ای از جامعه، به ویژه از جانب ضعیف‌ترین اقشاری که ابزار کمتری برای بیان دغدغه‌هایشان دارند، از اولویت سیاست خارج شده و به دست فراموشی سپرده می‌شود. در مدلی تاریخی، حزب حاکم بر اتحاد جماهیر شوروی که برای رهایی مستضعفان و پابرهنگان قدرتی آهنین به درست گرفته بود، بعد از موفقیت‌های قابل توجه اما ناپایدار اولیه، به مرور تمام توانش را صرف دشمنی با مخالفان خارجی و داخلی کرد که تسلط یکپارچه حزب را به چالش می‌کشیدند. به تعبیر وطنی‌اش باید گفت: حفظ نظام اوجب واجبات بود. هزینه حفظ نظام را هم کارگران، معدن‌کاران و دهقانانی فراموش شده با گرسنگی، فقر و درماندگی می‌پرداختند.
فراموش‌شدگان امروز ما چطور روزگار می‌گذرانند؟ از زلزله‌زدگان کرمانشاه چه خبر؟ مردمان سر پل ذهاب هنوز به جای خانه و کاشانه خودشان، روزگار را در کانکس و چادرهای عاریتی و بدون امکانات آبرومندانه انسانی زندگی می‌کنند. هنوز نتوانسته بودیم به هموطنان زلزله‌زده کمک کنیم که سیل از راه رسید. اگر وضع آسیب‌دیدگان زلزله‌ای محدود به یک منطقه چنین است، چه انتظاری از وضعیت سیل‌زدگانی داریم که از شمال تا جنوب کشور پراکنده‌اند؟ چه خبری داریم اصلا؟ آیا حشد‌الشعبی همه خانه‌ها را از گل و لای خالی کرد؟
کارگرانی را به خاطر بیاوریم که تا وقتی جان به لب نشوند و دست به انتحار نزنند حتی خبردار نمی‌شویم که ماه‌ها حقوق و دستمزد ناقابل تعیین شده خود را هم دریافت نمی‌کنند. حتی آن زمان هم که مانند برده‌های مزارع پنبه از بیگاری شکایت می‌کنند، حاکمان به جای شرم از این شرایط غیرانسانی، پاسخ اعتراض را با سرکوب می‌دهند. البته چه جای تعجب از سرنوشت اعتراض کارگران، وقتی معلمان که می‌گفتیم شغل‌شان شغل انبیاست هم در برابر هر تحرک صنفی پاسخی مشابه دریافت می‌کنند.
البته باقی ما هم وضع بهتری نداریم. در معدود مواردی هم که حاکمان به جای دشمنان خارجی، ما شهروندان داخلی را خطاب قرار می‌دهند، معمولا یا مشغول نصیحت هستند و یا سرزنش و عتاب از اخلال‌گری‌هایمان، چرا که بلد نیستیم به اندازه کافی «کمربندها را محکم ببندیم»! (اینجا) اصلا پرخور و پرمدعا شده‌ایم که طلب سه وعده غذای روزانه می‌کنیم! (اینجا) و حتی در مواردی به یادمان می‌آورند که اصلا خودمان انتخاب کرده‌ایم که وضع اینگونه باشد! (اینجا)
آنجا که هوی و هوس کشورگشایانه می‌کنند و رؤیای هلال‌های شیعی می‌بینند، از ما خبری نمی‌گیرند اما می‌گویند ساکت باشید چون در راستای منافع و امنیت ملی است. خودشان دور هم جمع می‌شدند و انرژی هسته‌ای را حق مسلم ما جا می‌زدند و به ما می‌گفتند: نمی‌فهمید! این برای امنیت ملی است. همان زمان که ملت نفس حبس کرده بود تا ببیند سرنوشت مذاکرات و تحریم‌ها به کجا می‌رسد، یواشکی موشک چاق می‌کردند و تصاویر شعارهای تهدیدآمیز مخابره می‌کردند. وانمود می‌کردند این یک استراتژی عمیق امنیت ملی است!
معلوم است که ملیِ آنها با ملتِ ما متفاوت است. زلزله‌زدگان، سیل‌زدگان، کارگران و معلمان اگر در سیر کردن شکم خود ناتوان بمانند به منافع ملیِ آنها ضربه نمی‌خورد. اگر امنیت غذایی و شغلی نداشته باشیم، اگر نتوانیم سقفی برای خود تهیه کنیم، اگر با بارش و لرزش طبیعت زندگی‌مان زیر و رو شود و ماه‌ها و سال‌ها بی‌سرپناه بمانیم، اگر تهدید و تحریم، فساد و تبعیض، آینده خود و فرزندان‌مان را از امنیت تهی کند به امنیت ملیِ حاکمان ضربه نمی‌خورد.
نه سال پیش، میرحسین موسوی همین شرایط را در بیانیه هجدهم و منشور جنبش سبز (اینجا) توصیف کرده بود: «امنیت تنها امنیت دولت نیست، امنیت انسانی تک‌تکِ شهروندان ایرانی است. امنیت برای آحاد مردم باید برقرار شود تا آزاد از ترس و رها از نیاز تحت حمایت قانون زندگی کنند.» امنیت انسانی ما با امنیت دولت آنها متفاوت است. اعتراض کارگر و معلم، آزادیِ روزنامه‌نگار و دانشجو، موی زن و مذهب متفاوت دیگران که امنیت انسانی ما را مخل نمی‌کند، اما امنیت دولت آنها را به خطر می‌اندازد. به همین ترتیب، تهدید خارجی و تحریم، برای نمایندگان استصواب شده، نهادهای خصولتی و متخصصین دور زدن نعمت و موهبت است نه برای ما.
با هر معیاری که حساب کنیم، ما فراموش شدگان عرصه سیاست این کشور و شیوه حکومت‌داری حاکمان‌اش هستیم. پس شاید بیشتر از هر زمان به جنبشی نیاز داریم مخصوص این فراموش شدگان. جنبشی که این بار به جای «رأی من کو؟» بپرسد: حق من کو؟ سهم من کو؟
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
جنبش فراموش‌شدگان
#N 047
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#N 047
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
یادداشت وارده: منطق «ما» و منطق «آنها»
#V 33
https://t.me/divanesara/867
نویسنده میهمان: محسن حسینی قلاتی @Mohsen1985 - به این گزاره محبوب دقت کنید: «هیچ جنگی در کار نیست چون به هزاردلیل منطقی ترامپ وارد جنگ با ایران نخواهد شد».
۱- آیا شما جنگی را سراغ دارید که به دلایل منطقی آغاز شده باشد؟ اگر قرار بود حساب و کتاب و دو دوتا چهارتای حاکمان و فرمانده‌هان نظامی عینا شبیه منطق تجار، تحلیل‌گران و فرهیختگان باشد اصلا هیچ جنگی آغاز نمی‌شد؛ حداقل در دوران معاصر. بدتر اینکه هرچه نظام‌های سیاسی درگیر در منازعه بسته‌تر و متمرکزتر باشند رهبران سیاسی و نظامی آن امکان به هم ریختن بدیهی‌ترین چارجوب‌های منطق روز را دارند و رفتارهایی از خود بروز می‌دهند و تصمیماتی را عملی می‌کنند که تحلیل‌گران را که هیچ؛ مردم کوچه و بازار را هم انگشت به دهان می‌کند. از حمله صدام به ایران و بعد کویت که بگذریم، همین محمدبن‌سلمان که خودش یک طرف دعوای امروز منطقه است مگر کم تصمیم غیرمحتمل و بی‌منطق گرفته؟ حمله نظامی به یمن منطقی بود یا ماجرای قتل جمال خاشقچی؟ این فجایع در کدام بسته تحلیلی و منطقی می‌گنجید و با چه‌جور سیستم هزینه و فایده‌ای می‌خواند؟ یعنی این ولیعهد حیله‌گر سعودی که در عرض یکی دو سال چنین ائتلاف سرسختانه‌ای علیه ایران راه انداخته و دولت آمریکا را هم با خود همراه نموده بخاطر ناآگاهی از عواقب و بی‌اطلاعی از زشتی و بدنامی ناشی از سلاخی کردن ژورنالیست مشهور دستور قتل داد؟ برعکس بن‌سلمان هزینه و فایده‌ها را در دستگاه حساب و کتاب خودش ریخته و محاسبه کرده، حالا آن ملاحظات «نباید» و «نمی‌شود» حقوق‌دانان و تحلیل‌گران اتوکشیده‌ی خبره هم رفته بودند پی‌کارشان، حداقل تا اطلاع ثانوی!
۲- یک پای اصلی در تحلیل منازعه جمهوری اسلامی با آمریکا و متحدانش همیشه این بوده که اگر قرار بر جنگ باشد جمهوری اسلامی با یک هزینه و فایده ساده به عنوان طرف ضعیف‌تر و تنهاتر جنگ تحت هیچ عنوانی آغاز کننده نبرد نیست و نمی‌تواند باشد و از آنجایی که ترامپ هم اصولا وارد هیچ جنگی نخواهد شد. پس خطر جنگ منتفی است و این لشکرکشی‌ها همه‌اش بازی است و می‌خواهند اعراب را بدوشند و...
خب حالا اگر رهبران موثر و فرماندهان این مملکت درست یا غلط فکر کنند که اگر ترامپ را به یک درگیری نظامی محدود بکشانند، او تحت فشار جامعه بین‌الملل و رقبای داخلی رای آمریکایی‌ها را از دست خواهد داد و در نتیجه نظام از شر او و ائتلاف و تحریم‌های کمرشکن خلاص می‌شود، آن‌وقت در ذهن این رهبران فایده جنگ بر هزینه آن می‌چربد و بنابراین کشور ضعیف‌تر و تنهاتر هم می‌تواند آغازگر نبرد باشد. پس نه تنها خطر جنگ منتفی نیست بلکه ایران تحت یک شرایطی هم ممکن است آغازگر جنگ باشد و ترامپ هم بر خلاف خواست خود بجنگد.
۳- سرانجام اینکه هر دو سوی این منازعه رهبران و فرمانده‌هان پیش‌بینی‌ناپذیری نشسته‌اند با قوای تا بن دندان مسلح. هر دو طرف بارها ثابت کرده‌اند که در لحظات حساس به ملاحظات منطقی کارشناسان و خبرگان مقبول عموم اعتنایی ندارند و کار خودشان را پیش می‌برند. مردم هم صرفا باید خود را با موقعیت دشوار پس از آن هماهنگ کنند. از این‌رو خطر جنگ واقعی است و تلاش برای پرهیز از آن وظیفه‌ای اخلاقی. تاکید بر موانع درگیری نظامی هم شبیه پیش‌گویی و بی‌توجهی به تاریخ پیوسته جنگ و نزاع در خاورمیانه معاصر است.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#V 33
https://t.me/divanesara/867
نویسنده میهمان: محسن حسینی قلاتی @Mohsen1985 - به این گزاره محبوب دقت کنید: «هیچ جنگی در کار نیست چون به هزاردلیل منطقی ترامپ وارد جنگ با ایران نخواهد شد».
۱- آیا شما جنگی را سراغ دارید که به دلایل منطقی آغاز شده باشد؟ اگر قرار بود حساب و کتاب و دو دوتا چهارتای حاکمان و فرمانده‌هان نظامی عینا شبیه منطق تجار، تحلیل‌گران و فرهیختگان باشد اصلا هیچ جنگی آغاز نمی‌شد؛ حداقل در دوران معاصر. بدتر اینکه هرچه نظام‌های سیاسی درگیر در منازعه بسته‌تر و متمرکزتر باشند رهبران سیاسی و نظامی آن امکان به هم ریختن بدیهی‌ترین چارجوب‌های منطق روز را دارند و رفتارهایی از خود بروز می‌دهند و تصمیماتی را عملی می‌کنند که تحلیل‌گران را که هیچ؛ مردم کوچه و بازار را هم انگشت به دهان می‌کند. از حمله صدام به ایران و بعد کویت که بگذریم، همین محمدبن‌سلمان که خودش یک طرف دعوای امروز منطقه است مگر کم تصمیم غیرمحتمل و بی‌منطق گرفته؟ حمله نظامی به یمن منطقی بود یا ماجرای قتل جمال خاشقچی؟ این فجایع در کدام بسته تحلیلی و منطقی می‌گنجید و با چه‌جور سیستم هزینه و فایده‌ای می‌خواند؟ یعنی این ولیعهد حیله‌گر سعودی که در عرض یکی دو سال چنین ائتلاف سرسختانه‌ای علیه ایران راه انداخته و دولت آمریکا را هم با خود همراه نموده بخاطر ناآگاهی از عواقب و بی‌اطلاعی از زشتی و بدنامی ناشی از سلاخی کردن ژورنالیست مشهور دستور قتل داد؟ برعکس بن‌سلمان هزینه و فایده‌ها را در دستگاه حساب و کتاب خودش ریخته و محاسبه کرده، حالا آن ملاحظات «نباید» و «نمی‌شود» حقوق‌دانان و تحلیل‌گران اتوکشیده‌ی خبره هم رفته بودند پی‌کارشان، حداقل تا اطلاع ثانوی!
۲- یک پای اصلی در تحلیل منازعه جمهوری اسلامی با آمریکا و متحدانش همیشه این بوده که اگر قرار بر جنگ باشد جمهوری اسلامی با یک هزینه و فایده ساده به عنوان طرف ضعیف‌تر و تنهاتر جنگ تحت هیچ عنوانی آغاز کننده نبرد نیست و نمی‌تواند باشد و از آنجایی که ترامپ هم اصولا وارد هیچ جنگی نخواهد شد. پس خطر جنگ منتفی است و این لشکرکشی‌ها همه‌اش بازی است و می‌خواهند اعراب را بدوشند و...
خب حالا اگر رهبران موثر و فرماندهان این مملکت درست یا غلط فکر کنند که اگر ترامپ را به یک درگیری نظامی محدود بکشانند، او تحت فشار جامعه بین‌الملل و رقبای داخلی رای آمریکایی‌ها را از دست خواهد داد و در نتیجه نظام از شر او و ائتلاف و تحریم‌های کمرشکن خلاص می‌شود، آن‌وقت در ذهن این رهبران فایده جنگ بر هزینه آن می‌چربد و بنابراین کشور ضعیف‌تر و تنهاتر هم می‌تواند آغازگر نبرد باشد. پس نه تنها خطر جنگ منتفی نیست بلکه ایران تحت یک شرایطی هم ممکن است آغازگر جنگ باشد و ترامپ هم بر خلاف خواست خود بجنگد.
۳- سرانجام اینکه هر دو سوی این منازعه رهبران و فرمانده‌هان پیش‌بینی‌ناپذیری نشسته‌اند با قوای تا بن دندان مسلح. هر دو طرف بارها ثابت کرده‌اند که در لحظات حساس به ملاحظات منطقی کارشناسان و خبرگان مقبول عموم اعتنایی ندارند و کار خودشان را پیش می‌برند. مردم هم صرفا باید خود را با موقعیت دشوار پس از آن هماهنگ کنند. از این‌رو خطر جنگ واقعی است و تلاش برای پرهیز از آن وظیفه‌ای اخلاقی. تاکید بر موانع درگیری نظامی هم شبیه پیش‌گویی و بی‌توجهی به تاریخ پیوسته جنگ و نزاع در خاورمیانه معاصر است.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
یادداشت وارده: منطق «ما» و منطق «آنها»
#V 33
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#V 33
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
یادداشت وارده: چرا برای رهبری، منتظر موسوی نیستم
#V 34
https://t.me/divanesara/870
نویسنده میهمان: ابراهیم حیدری @heydari_ebrahim : در سالگرد اعتراضات ۸۸ صداهایی در سرزنش فراموشی حصر بلند شد. آن یادآوری‌های تلخ فقط اخلاقی نبود. بیم فروریختن آوارهای سهمگین بر سر کشور موضوع را حیاتی جلوه می‌داد. چه آنان که یادآوری کردند و چه مخاطبانشان در جستجوی راه حلی برای شرایط کشور و وحشت از تصویر کردن عاقبت کار مشترک بودند. می‌شد تصور کرد شباهت از این هم فراتر رفته باشد و در گریز از راه‌هایی که نفرت پیش ذهن می‌آورد هر دو به راه حل ایجاد مصالحه از طریق حمایت از رهبری کسی اندیشیده باشند که اسلام‌گرایان هم او را بپذیرند. همه در مطرح کردن این فکر عجله نکردند و این شد که بعضی متعجب پرسیدند آیا این جز از بی مسئولیتی در جنبش ترقیخواهی ایرانی بر می‌آید؟
فقط بحران سیاسی نبوده که موضوع حصر را برای بسیاری به یک دستور کار حیاتی بدل کرده؛ چیزی بیشتر در رسیدن به این ایده نقش داشته است. کسانی که به نحوی با آن جنبش همراهی داشتند سال‌ها سرمایه‌ای را با خود حمل کرده‌اند که در جو عمومی حوادث یک سال اخیر و بخصوص در مواجهه با مخالفان و دشمنان جنبش ارزش آن را عیان دیده‌اند: «حیثیت اخلاقی جنبش سبز».
ناکام ماندن جنبش در رسیدن به اهداف اعلام شده‌اش، شباهت ظاهری و تقارن زمانی آن با قیام‌های عربی، نرمش‌های ظاهری حکومت و بلند شدن صدای اسلام‌گرایان چپگرا در محکومیت «تندروی» جنبش حتی کوشندگان آن را درباره راه خود به تردید انداخت. این تردیدها گاهی تا انکار ارزش فداکاری‌ها هم پیش رفت. ولی همه آنها که به نفی جنبش سبز رسیدند چیزی را نادیده گرفته بودند: اهمیت وقایع تاریخی فقط در چشم‌انداز تاریخی مشخص می‌شود. آنها که از «تندروی» جنبش سبز انتقاد کردند مثل همیشه از دیدن چشم‌انداز تاریخی عاجز ماندند.
در این سال‌ها بسیاری با امید به بهره‌برداری از همین سرمایه اخلاقی، به سمت ارائه راه حلی حول آن حرکت کرده‌اند و لاجرم این پرسش را پیش کشیده‌اند که آیا جنبش سبز به سرمایه اخلاقی‌اش چوب حراج زده است؟ برای تکرار نشدن غافلگیری، پاسخ را باز باید در چشم‌انداز تاریخی جست. جنبش سبز جزئی از جریان تاریخی ترقیخواهی ایرانی بود. جنبشی قدیم‌تر و عظیم‌تر که آرمان‌هایش عرفی‌گرایی، پیشرفت و انسانگرایی بوده و هست. این جنبش در تاریخ پرفراز و نشیب خود تحول یافته و قوام پیدا کرده است. مانع اساسی این جنبش در راه بیرون کشیدن جامعه ایرانی از رکود و امروزی کردن آن از روز اول فقدان پایه‌ای اجتماعی به اندازه کافی قدرتمند بود که تحقق آرمان آن باشد. تاریخ پرفراز و نشیب آن از برنامه‌های کوشندگان جنبش برای ساختن آن پایه اجتماعی و حمله‌های دشمنان آن برای ویران کردن‌ش شکل گرفته است.
در این مبارزه طولانی جنبش به ناچار از بیراهه رفتن، عقبگرد و تسلیم معاف نبوده است. در آغاز در غیاب پایه اجتماعی استفاده از قدرت بسیج اجتماعی مذهب به عنوان اکل میته نزد روشن‌بینان جامعه مطرح شد. اینکه خطا بود یا نه، بحثی تاریخی است ولی مانعی که جنبش ترقیخواهی ایرانی باید از پس آن بر می‌آمد، آزاد شدن از رسوبات آخرت‌گرایی در نظریه و عمل بود.
در بریدن از آن رسوبات مانع دشوارتر عاطفی است. پذیرفتن خود به عنوان منشأ خیر و شر، تسلیم بودن به نظارت جمعی همگانی و زیستن در سایه سنگین مسئولیت اخلاقی فردی عواطف تندی را بر می‌انگیزد. همه تسلیم شدن‌ها، عقبگردها و بیراهه رفتن‌ها از سر ناچاری نبوده است. ناهماهنگی فکر و عمل کوشندگان هم عاملی در شکست‌ها بوده است. دشمنان جنبش برای ضربه زدن به آن از برجسته کردن این ناهماهنگی‌ها دریغ نکرده‌اند. بدتر از همه، جنبش گویی اساسی‌ترین جبهه مبارزه یعنی بدست دادن الگوی اخلاقی عرفی را از آغاز واگذار کرده بود. امید به معافیت از لزوم گذر از این مانع عاطفی را می‌توان در همه تلاش‌های تاریخی جنبش ترقیخواهی، از جمله جنبش سبز دید.
حال در جواب آن سوال می‌توان پرسید: اگر در تکرار بحران‌ها برای اولین بار جنبش ترقیخواهی به سراغ فرصت‌طلبی نمی‌رود و تأمل می‌کند آیا باید نگران مسئولیت‌پذیری و یکپارچگی اخلاقی آن شد؟
گرچه فقط فرجام مفتضحانه برنامه اسلام سیاسی کافی است برای امید بریدن از هر «نوآوری» دیگری در این مایه و منتظر نماندن برای هیچکس، اما در آن تأمل می‌توان امیدهای بهتری هم سراغ کرد. عجله نداشتن برای تعیین تکلیف رهبری می‌تواند حاکی از تأمل پیش از وقوع یک تحول فکری باشد. اگر «این‌جهانی‌شدن» به معنای برگرفتن نگاه از آسمان در هر معنا اساس پراکسیس مدرن باشد و اگر مدرن شدن نیاز به افراد و نه توده‌ها دارد، نمی‌شود این امید را نادیده گرفت که برای جنبش ترقیخواهی ایرانی این بار زمان «بیداری بر واقعیت» رسیده است، نه «بیداری اسلامی» یا «بیداری باستانی».
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#V 34
https://t.me/divanesara/870
نویسنده میهمان: ابراهیم حیدری @heydari_ebrahim : در سالگرد اعتراضات ۸۸ صداهایی در سرزنش فراموشی حصر بلند شد. آن یادآوری‌های تلخ فقط اخلاقی نبود. بیم فروریختن آوارهای سهمگین بر سر کشور موضوع را حیاتی جلوه می‌داد. چه آنان که یادآوری کردند و چه مخاطبانشان در جستجوی راه حلی برای شرایط کشور و وحشت از تصویر کردن عاقبت کار مشترک بودند. می‌شد تصور کرد شباهت از این هم فراتر رفته باشد و در گریز از راه‌هایی که نفرت پیش ذهن می‌آورد هر دو به راه حل ایجاد مصالحه از طریق حمایت از رهبری کسی اندیشیده باشند که اسلام‌گرایان هم او را بپذیرند. همه در مطرح کردن این فکر عجله نکردند و این شد که بعضی متعجب پرسیدند آیا این جز از بی مسئولیتی در جنبش ترقیخواهی ایرانی بر می‌آید؟
فقط بحران سیاسی نبوده که موضوع حصر را برای بسیاری به یک دستور کار حیاتی بدل کرده؛ چیزی بیشتر در رسیدن به این ایده نقش داشته است. کسانی که به نحوی با آن جنبش همراهی داشتند سال‌ها سرمایه‌ای را با خود حمل کرده‌اند که در جو عمومی حوادث یک سال اخیر و بخصوص در مواجهه با مخالفان و دشمنان جنبش ارزش آن را عیان دیده‌اند: «حیثیت اخلاقی جنبش سبز».
ناکام ماندن جنبش در رسیدن به اهداف اعلام شده‌اش، شباهت ظاهری و تقارن زمانی آن با قیام‌های عربی، نرمش‌های ظاهری حکومت و بلند شدن صدای اسلام‌گرایان چپگرا در محکومیت «تندروی» جنبش حتی کوشندگان آن را درباره راه خود به تردید انداخت. این تردیدها گاهی تا انکار ارزش فداکاری‌ها هم پیش رفت. ولی همه آنها که به نفی جنبش سبز رسیدند چیزی را نادیده گرفته بودند: اهمیت وقایع تاریخی فقط در چشم‌انداز تاریخی مشخص می‌شود. آنها که از «تندروی» جنبش سبز انتقاد کردند مثل همیشه از دیدن چشم‌انداز تاریخی عاجز ماندند.
در این سال‌ها بسیاری با امید به بهره‌برداری از همین سرمایه اخلاقی، به سمت ارائه راه حلی حول آن حرکت کرده‌اند و لاجرم این پرسش را پیش کشیده‌اند که آیا جنبش سبز به سرمایه اخلاقی‌اش چوب حراج زده است؟ برای تکرار نشدن غافلگیری، پاسخ را باز باید در چشم‌انداز تاریخی جست. جنبش سبز جزئی از جریان تاریخی ترقیخواهی ایرانی بود. جنبشی قدیم‌تر و عظیم‌تر که آرمان‌هایش عرفی‌گرایی، پیشرفت و انسانگرایی بوده و هست. این جنبش در تاریخ پرفراز و نشیب خود تحول یافته و قوام پیدا کرده است. مانع اساسی این جنبش در راه بیرون کشیدن جامعه ایرانی از رکود و امروزی کردن آن از روز اول فقدان پایه‌ای اجتماعی به اندازه کافی قدرتمند بود که تحقق آرمان آن باشد. تاریخ پرفراز و نشیب آن از برنامه‌های کوشندگان جنبش برای ساختن آن پایه اجتماعی و حمله‌های دشمنان آن برای ویران کردن‌ش شکل گرفته است.
در این مبارزه طولانی جنبش به ناچار از بیراهه رفتن، عقبگرد و تسلیم معاف نبوده است. در آغاز در غیاب پایه اجتماعی استفاده از قدرت بسیج اجتماعی مذهب به عنوان اکل میته نزد روشن‌بینان جامعه مطرح شد. اینکه خطا بود یا نه، بحثی تاریخی است ولی مانعی که جنبش ترقیخواهی ایرانی باید از پس آن بر می‌آمد، آزاد شدن از رسوبات آخرت‌گرایی در نظریه و عمل بود.
در بریدن از آن رسوبات مانع دشوارتر عاطفی است. پذیرفتن خود به عنوان منشأ خیر و شر، تسلیم بودن به نظارت جمعی همگانی و زیستن در سایه سنگین مسئولیت اخلاقی فردی عواطف تندی را بر می‌انگیزد. همه تسلیم شدن‌ها، عقبگردها و بیراهه رفتن‌ها از سر ناچاری نبوده است. ناهماهنگی فکر و عمل کوشندگان هم عاملی در شکست‌ها بوده است. دشمنان جنبش برای ضربه زدن به آن از برجسته کردن این ناهماهنگی‌ها دریغ نکرده‌اند. بدتر از همه، جنبش گویی اساسی‌ترین جبهه مبارزه یعنی بدست دادن الگوی اخلاقی عرفی را از آغاز واگذار کرده بود. امید به معافیت از لزوم گذر از این مانع عاطفی را می‌توان در همه تلاش‌های تاریخی جنبش ترقیخواهی، از جمله جنبش سبز دید.
حال در جواب آن سوال می‌توان پرسید: اگر در تکرار بحران‌ها برای اولین بار جنبش ترقیخواهی به سراغ فرصت‌طلبی نمی‌رود و تأمل می‌کند آیا باید نگران مسئولیت‌پذیری و یکپارچگی اخلاقی آن شد؟
گرچه فقط فرجام مفتضحانه برنامه اسلام سیاسی کافی است برای امید بریدن از هر «نوآوری» دیگری در این مایه و منتظر نماندن برای هیچکس، اما در آن تأمل می‌توان امیدهای بهتری هم سراغ کرد. عجله نداشتن برای تعیین تکلیف رهبری می‌تواند حاکی از تأمل پیش از وقوع یک تحول فکری باشد. اگر «این‌جهانی‌شدن» به معنای برگرفتن نگاه از آسمان در هر معنا اساس پراکسیس مدرن باشد و اگر مدرن شدن نیاز به افراد و نه توده‌ها دارد، نمی‌شود این امید را نادیده گرفت که برای جنبش ترقیخواهی ایرانی این بار زمان «بیداری بر واقعیت» رسیده است، نه «بیداری اسلامی» یا «بیداری باستانی».
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
یادداشت وارده: چرا برای رهبری، منتظر موسوی نیستم
#V 34
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
#V 34
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
یادداشت وارده: «راه‌حل نهایی: مردان سبیلوی زنانه‌پوش»
#V 35
https://t.me/divanesara/872
نویسنده میهمان: احمد هاشمی در خبرها آمده است که رییس جدید فیفا فدراسیون ما را تهدید کرده است که در صورت تداوم محرومیت بانوان از حضور در استادیوم، تحریم‌هایی علیه فوتبال ایران اعمال خواهد کرد. ظاهراً این مقام محترم خبر ندارد این ملت به انواع تحریم و تعلیق عادت دارند که ما را از تعلیق فدراسیون می‌ترساند. ما هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شویم، اولین کارمان این است که رادیو را روشن کنیم ببینیم بالاخره جنگ شد یا نه. البته که کار به آنجا نخواهد رسید و ما راه دور زدن تحریم و تعلیق و حتی جنگ را بلدیم. در فقره اخیر هم اگر تا الآن دوام آورده‌ایم، از این به بعد هم همچنان استوار به راه خود ادامه می‌دهیم. مشکل رئیس فیفا این است که خیال می‌کند ما با همان ترفندهای قدیمی قرار است دورش بزنیم و نمی‌داند که «هزار باده ناخورده در رگ تاک است»!
روش قدیمی این بود که چند نفر از بانوان داوطلب را وارد ورزشگاه می‌کردیم و آنها را در جای مناسب مستقر می‌کردیم. فرض کنید بازرس فیفا به ورزشگاه آزادی آمده، چهار خانم در چهار طرف او می‌نشینند، بنابراین هر طرف که سرش را بچرخاند یکی‌شان را می‌بیند. تازه همسر خودش هم هست و او را هم راه داده‌ایم. اگر این آقا در نیوکمپ هم بود، همین تعداد خانم یا فوقش دو نفر بیشتر را در اطراف خودش می‌دید. از اینجا به بعد فقط لازم است در گزارش خود بنویسد که خانم‌ها هم در ورزشگاه بودند که دروغ هم نیست. فقط تعدادشان را نگفته. تا چند وقت پیش مسئولین فیفا با همین کلک‌های ساده گول می‌خوردند. فوقش اعتراض می‌کردند و ما می‌گفتیم داریم بسترها را آماده می‌کنیم و فعلاً فقط برای همین چهار نفر بستر آماده شده است به اضافه همسر شما!
مدتی است که مسئولین فیفا پیشرفت کرده‌اند و فیلم‌های ورزشگاه را هم بررسی می‌کنند یا حتی این مسئله که بلیت‌فروشی برای بانوان انجام شده یا نه. بلیت فروشی که ساده‌ترین کار است. چهل پنجاه هزار بلیتِ با نام برای بانوان رزور می‌کنیم، بعد در روز مسابقه به تعداد همان افراد گواهی پزشک صادر می‌کنیم و می‌گوییم شوربختانه همه‌شان یک‌دفعه ویروس ناشناخته‌ای گرفتند و نتوانستند بیایند. ممکن است بپرسید آیا مسئولین فیفا باور می‌کنند این تعداد آدم با هم بیمار شوند؟ واقعیت این است که همه این سال‌ها گواهی‌هایی که برای ورزش‌های مختلف برده‌ایم از این رقم بیشتر بوده و حتی یک بار هم نشده باور نکنند. البته روش گواهی پزشک را در این حجم چند بار بیشتر نمی‌توان تکرار کرد و بالاخره صدایشان درمی‌آید.
راه بعدی این است که همین تعداد خانم را استخدام کنیم و به حالت آماده‌باش نگه داریم و به محض اینکه متوجه شدیم قرار است بازرس فیفا به ورزشگاه بیاید همه را راهی ورزشگاه کنیم. ظاهراً بازرس مربوطه دو ساعت قبل از بازی درباره آمدن خود گزارش می‌دهد. دو ساعت فرصت کمی نیست. از طرفی وقتی بیاید به ورزشگاه و ببیند همه بانوان به لباس متحدالشکل یک جا نشسته‌اند، دو نمره هم بابت انضباط به کارنامه فدراسیون فوتبال اضافه می‌کند. حتماً بازی‌های تیم کره شمالی را دیده‌اید. خلق‌الله همه لباس سربازی‌شان را پوشیده‌اند و از اول تا آخر بازی سرودهایی در مدح کیم پدر و پسر و نوه می‌خوانند. کاری هم ندارند که کی زده و کی خورده. همچنین بانوانی که با هماهنگی ما به ورزشگاه می‌روند آموزش دیده‌اند که به آن قسمت برآمدگی بین ران و ساق پا که بین شورت و جوراب است و پوشیده نیست نگاه نکنند و بنابراین ظن مفسده‌ای هم نمی‌رود. البته بازیکن‌ها در ورزشگاه به اندازه یک مورچه دیده می‌شوند، ولی خب احتیاط شرط عقل است. یک وقت دیدید اجداد یکی عقاب است و چشمش بیش از اندازه تیز است!
روش کم‌هزینه‌تر این است که تعدادی از مردان لباس زنانه بپوشند و در بین جمعیت پخش شوند. این راه ردخور ندارد و موجب هیچ مفسده‌ای هم نمی‌شود. تنها مشکل ریش و سبیل آقایان است که آن هم توجیه دارد. می‌توانیم عکس بانوانی را که پیش از این با ریش و سبیل مصنوعی به ورزشگاه رفته‌اند نشانشان دهیم و بگوییم ریش گذاشتن زنان موقع رفتن به ورزشگاه یک سنت قدیمی است و اصلاً در فرهنگ ما سبیل داشتن جزو زیبایی‌های زن است. ممکن است آنها بگویند ما مردی را نداریم که از زن سبیلو خوشش بیاید. ما می‌گوییم چرا نداریم، همین آقای ناصرالدین شاه!
راه آخر هم این است که واقعاً خانم‌ها را به ورزشگاه راه بدهیم، ولی شوربختانه هیچ دور زدنی در آن نیست و بنابراین منتفی است.
کانال «مجمع دیوانگان»
@divanesara
.
#V 35
https://t.me/divanesara/872
نویسنده میهمان: احمد هاشمی در خبرها آمده است که رییس جدید فیفا فدراسیون ما را تهدید کرده است که در صورت تداوم محرومیت بانوان از حضور در استادیوم، تحریم‌هایی علیه فوتبال ایران اعمال خواهد کرد. ظاهراً این مقام محترم خبر ندارد این ملت به انواع تحریم و تعلیق عادت دارند که ما را از تعلیق فدراسیون می‌ترساند. ما هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شویم، اولین کارمان این است که رادیو را روشن کنیم ببینیم بالاخره جنگ شد یا نه. البته که کار به آنجا نخواهد رسید و ما راه دور زدن تحریم و تعلیق و حتی جنگ را بلدیم. در فقره اخیر هم اگر تا الآن دوام آورده‌ایم، از این به بعد هم همچنان استوار به راه خود ادامه می‌دهیم. مشکل رئیس فیفا این است که خیال می‌کند ما با همان ترفندهای قدیمی قرار است دورش بزنیم و نمی‌داند که «هزار باده ناخورده در رگ تاک است»!
روش قدیمی این بود که چند نفر از بانوان داوطلب را وارد ورزشگاه می‌کردیم و آنها را در جای مناسب مستقر می‌کردیم. فرض کنید بازرس فیفا به ورزشگاه آزادی آمده، چهار خانم در چهار طرف او می‌نشینند، بنابراین هر طرف که سرش را بچرخاند یکی‌شان را می‌بیند. تازه همسر خودش هم هست و او را هم راه داده‌ایم. اگر این آقا در نیوکمپ هم بود، همین تعداد خانم یا فوقش دو نفر بیشتر را در اطراف خودش می‌دید. از اینجا به بعد فقط لازم است در گزارش خود بنویسد که خانم‌ها هم در ورزشگاه بودند که دروغ هم نیست. فقط تعدادشان را نگفته. تا چند وقت پیش مسئولین فیفا با همین کلک‌های ساده گول می‌خوردند. فوقش اعتراض می‌کردند و ما می‌گفتیم داریم بسترها را آماده می‌کنیم و فعلاً فقط برای همین چهار نفر بستر آماده شده است به اضافه همسر شما!
مدتی است که مسئولین فیفا پیشرفت کرده‌اند و فیلم‌های ورزشگاه را هم بررسی می‌کنند یا حتی این مسئله که بلیت‌فروشی برای بانوان انجام شده یا نه. بلیت فروشی که ساده‌ترین کار است. چهل پنجاه هزار بلیتِ با نام برای بانوان رزور می‌کنیم، بعد در روز مسابقه به تعداد همان افراد گواهی پزشک صادر می‌کنیم و می‌گوییم شوربختانه همه‌شان یک‌دفعه ویروس ناشناخته‌ای گرفتند و نتوانستند بیایند. ممکن است بپرسید آیا مسئولین فیفا باور می‌کنند این تعداد آدم با هم بیمار شوند؟ واقعیت این است که همه این سال‌ها گواهی‌هایی که برای ورزش‌های مختلف برده‌ایم از این رقم بیشتر بوده و حتی یک بار هم نشده باور نکنند. البته روش گواهی پزشک را در این حجم چند بار بیشتر نمی‌توان تکرار کرد و بالاخره صدایشان درمی‌آید.
راه بعدی این است که همین تعداد خانم را استخدام کنیم و به حالت آماده‌باش نگه داریم و به محض اینکه متوجه شدیم قرار است بازرس فیفا به ورزشگاه بیاید همه را راهی ورزشگاه کنیم. ظاهراً بازرس مربوطه دو ساعت قبل از بازی درباره آمدن خود گزارش می‌دهد. دو ساعت فرصت کمی نیست. از طرفی وقتی بیاید به ورزشگاه و ببیند همه بانوان به لباس متحدالشکل یک جا نشسته‌اند، دو نمره هم بابت انضباط به کارنامه فدراسیون فوتبال اضافه می‌کند. حتماً بازی‌های تیم کره شمالی را دیده‌اید. خلق‌الله همه لباس سربازی‌شان را پوشیده‌اند و از اول تا آخر بازی سرودهایی در مدح کیم پدر و پسر و نوه می‌خوانند. کاری هم ندارند که کی زده و کی خورده. همچنین بانوانی که با هماهنگی ما به ورزشگاه می‌روند آموزش دیده‌اند که به آن قسمت برآمدگی بین ران و ساق پا که بین شورت و جوراب است و پوشیده نیست نگاه نکنند و بنابراین ظن مفسده‌ای هم نمی‌رود. البته بازیکن‌ها در ورزشگاه به اندازه یک مورچه دیده می‌شوند، ولی خب احتیاط شرط عقل است. یک وقت دیدید اجداد یکی عقاب است و چشمش بیش از اندازه تیز است!
روش کم‌هزینه‌تر این است که تعدادی از مردان لباس زنانه بپوشند و در بین جمعیت پخش شوند. این راه ردخور ندارد و موجب هیچ مفسده‌ای هم نمی‌شود. تنها مشکل ریش و سبیل آقایان است که آن هم توجیه دارد. می‌توانیم عکس بانوانی را که پیش از این با ریش و سبیل مصنوعی به ورزشگاه رفته‌اند نشانشان دهیم و بگوییم ریش گذاشتن زنان موقع رفتن به ورزشگاه یک سنت قدیمی است و اصلاً در فرهنگ ما سبیل داشتن جزو زیبایی‌های زن است. ممکن است آنها بگویند ما مردی را نداریم که از زن سبیلو خوشش بیاید. ما می‌گوییم چرا نداریم، همین آقای ناصرالدین شاه!
راه آخر هم این است که واقعاً خانم‌ها را به ورزشگاه راه بدهیم، ولی شوربختانه هیچ دور زدنی در آن نیست و بنابراین منتفی است.
کانال «مجمع دیوانگان»
@divanesara
.
Telegram
مجمع دیوانگان
یادداشت وارده: «راه‌حل نهایی: مردان سبیلوی زنانه‌پوش»
#V 35
کانال «مجمع دیوانگان»
@divanesara
.
#V 35
کانال «مجمع دیوانگان»
@divanesara
.
Audio
آرمان امیری @ArmanParian - آمارهای نشر و فروش کتاب روز به روز در حال افزایش است، اما همچنان گمان می‌کنیم که جامعه، کم خوانده است و کم می‌خواند. شبکه‌های اجتماعی نیز به طرز خیره کننده‌ای گسترش یافته‌اند و به ظاهر بستر ارتباط و گفتگو را فراهم ساخته‌اند، با این حال همچنان نگران شکاف‌های اجتماعی و جدال‌های رو به افزایش هستیم.
چرا مطالعه روزافزون کتاب نتوانسته توقعات ما را از یک جامعه اهل مطالعه برآورده سازد؟ چرا تعاملات روبه گسترش در فضای مجازی نتوانسته جامعه ما را به مفاهمه و تساهل بیشتر سوق دهد؟ این‌ها پرسش‌هایی است که به بهانه حضور در جلسه نقد رمان «بر سنگ‌فرش خیس شانزلیزه» دست‌مایه قرار دادم و می‌توانید به پیوست فایل صوتی آن را دریافت کنید. به باور من، تنها متن‌هایی می‌توانند این انتظارات ما را برآورده سازند که دارای سه وجه مهم باشند:
۱- وجه گفتگویی
۲- وجه مواجهه
۳- وجه این‌جهانی
در ادامه این فایل، بخش کوتاهی از سخنان «حسین سناپور» را نیز خواهیم شنید که باز به بهانه نگاهی به رمان خانم «مولود قضات»، به یکی از مهمترین مسائل زن ایرانی در جامعه کنونی می‌پردازد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.
چرا مطالعه روزافزون کتاب نتوانسته توقعات ما را از یک جامعه اهل مطالعه برآورده سازد؟ چرا تعاملات روبه گسترش در فضای مجازی نتوانسته جامعه ما را به مفاهمه و تساهل بیشتر سوق دهد؟ این‌ها پرسش‌هایی است که به بهانه حضور در جلسه نقد رمان «بر سنگ‌فرش خیس شانزلیزه» دست‌مایه قرار دادم و می‌توانید به پیوست فایل صوتی آن را دریافت کنید. به باور من، تنها متن‌هایی می‌توانند این انتظارات ما را برآورده سازند که دارای سه وجه مهم باشند:
۱- وجه گفتگویی
۲- وجه مواجهه
۳- وجه این‌جهانی
در ادامه این فایل، بخش کوتاهی از سخنان «حسین سناپور» را نیز خواهیم شنید که باز به بهانه نگاهی به رمان خانم «مولود قضات»، به یکی از مهمترین مسائل زن ایرانی در جامعه کنونی می‌پردازد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.