⭕️ می‌خواستند و نتوانستند

✍🏻 محمدرضا جلائی‌پور

دو قدرت اتمی به تصریح شفاف خودشان می‌خواستند با حملهٔ نظامی و تروریسم اقتصادی و رسانه‌ای علیه ایران:

- چهار روزه ایران «تسلیم غیرمشروط» شود
- ایران را به «عصر حجر» ببرند
- ایران را «کلنگی» کنند
- ایران را «ویلچری» کنند
- تمدن ایران را نابود کنند
- پل‌ها و نیروگاه‌ها و سایر زیرساخت‌های ایران را ویران کنند
- نظام سیاسی ایران را براندازند
- اقتصاد ایران را فروبپاشند
- ایران را حکمرانی‌ناپذیر و زندگی‌ناپذیر کنند
- جنگ داخلی مسلحانه راه بیاندازند
- نقشهٔ ایران را تغییر دهند
- سلطنت وابسته را احیا کنند
- قدرت دفاعی و نظامی ایران را نابود کنند
- نفت ایران را استثمار کنند
- پایگاه‌هایشان در همسایگی ایران را تقویت کنند
- حق استفاده از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای ایران را بگیرند
- صنایع و شهرک‌های موشکی و ناوگان پهپادی و شهپادی و قایق‌های موشک‌زن ایران را نابود کنند
- نظام سیاسی و نیروهای مسلح ایران را بی‌سر کنند
- اسراییل جنایت‌پیشه را هژمون نظامی و ناظم غرب آسیا کنند
- در ائتلاف حکمرانان ایران شکاف عمیق بیاندازند
- اهرم‌ تنگهٔ هرمز را از دست ایران بگیرند
- هم‌پیمانان منطقه‌ای ایران را نابود کنند
- و اهرم‌ تنگهٔ هرمز را از دست ایران بگیرند.

هیچ کدام را نتوانستند. هیچ کدام. استقامت ملی و دفاع میهنی درخشان ایرانیان نگذاشت. برای اولین بار در سده‌های اخیر در ر‌وز اعلام پایان جنگ، قدرت ملی ایران بیش از روز اول جنگ شده است.

شکوه این مقاومت موفق ضداستعماری و کامیابی جنبش حفاظت از ایران بر یکایک ایرانیان و عدالت‌خواهان جهان مبارک! و جای شهدای میناب و ناو دنا و لامرد و پای لانچر و ایست بازرسی و رهبران و فرماندهان شهید و بیش از چهار هزار شهید جنگ‌های ۱۲ روزه و چهل‌روزه در روز اعلام رسمی پایان جنگ خالی!

تک‌تک ساعات فرصت ازدست‌ندادنیِ ۶۰ روز آینده را باید با بهترین راهبریِ ممکن و بسیج نیروها و ظرفیت‌های نهادهای عمومی و مدنی صرف تغییر صحنه و تقویت همهٔ مولفه‌های قدرت و‌ ظرفیت ملی ایران کرد، اگر می‌خواهیم جنگ/محاصرهٔ بعدی نزدیک و پرهزینه نباشد و محقق نشود.
@jalaeipour

‏خون دلی که لعل شد
خرمشهری که آزاد شد!
و جنگی که همچنان ادامه دارد...

این توافق فعلاً بیشتر شبیه پایان یک فصل از بحران است تا پایان خود بحران. شاید حتی بشود گفت فقط یک فرصت نفس کشیدن است. فرصتی برای آنکه بازیگران اصلی میدان، پس از تجربه جنگ اخیر، دوباره به هزینه‌ها، منافع و خطوط قرمز خود نگاه کنند. به همین دلیل، اهمیت واقعی این مقطع شاید نه در متن توافق، بلکه در چیزی باشد که این توافق درباره محاسبات طرفین آشکار خواهد کرد.

​ترامپ دست‌کم روی کاغذ به بخشی از آنچه برای خروج از بن‌بست می‌خواست رسیده است. او توانسته از جنگ خارج شود بدون آنکه خروجش به شکل یک عقب‌نشینی دیده شود. اکنون می‌تواند با اعلام پیروزی ادعا کند که درگیری متوقف شده، تنگه هرمز باز است، ایران به میز مذاکره بازگشته و پرونده هسته‌ای وارد مرحله‌ای تازه شده است. این همان درب خروج آبرومندانه‌ای است که او برای عبور از بحران به آن نیاز مبرم داشت.

​اما آزمون واقعی تازه از همین نقطه آغاز می‌شود. مهم‌ترین اثر جنگ‌ها صرفاً در میدان نبرد رقم نمی‌خورد، بلکه در ذهن کسانی شکل می‌گیرد که قرار است درباره جنگ بعدی تصمیم بگیرند. به همین دلیل، مهم‌ترین پرسش امروز نه درباره بندهای توافق است و نه درباره جزئیات مذاکرات. سوال اصلی این است که آیا بازیگران پس از این جنگ، همان بازیگران پیش از جنگ هستند یا نه؟

​این پرسش بیش از همه درباره ترامپ مطرح است. آیا تجربه جنگ اخیر نگاه او را به گزینه نظامی تغییر داده است؟ آیا هزینه‌های سیاسی، اقتصادی و امنیتی این رویارویی به اندازه‌ای بوده که او را به سمت مدیریت تنش و حفظ دستاورد خروج از جنگ سوق دهد؟ یا آنچه امروز می‌بینیم صرفاً یک وقفه موقت است و با نخستین بحران جدی، همه چیز دوباره به نقطه آغاز بازخواهد گشت؟

​اگر اسرائیل در لبنان یا نقطه‌ای دیگر از منطقه وارد یک رویارویی گسترده شود، آیا واشنگتن برای حفظ مسیر توافق حاضر به مهار آن خواهد بود؟ (یا دستکم از دخالت مستقیم اجتناب می‌کند..؟) اگر مذاکرات هسته‌ای به بن‌بست برسد، آیا گزینه نظامی بار دیگر فعال می‌شود؟ و اگر روزی ترامپ میان حفظ توافق و همراهی کامل با اسرائیل (به سیاق جنگ اخیر) ناچار به انتخاب باشد، کدام مسیر را برخواهد گزید؟

​در تهران هم شرایط دیگر شبیه گذشته نیست. جنگ اخیر صرفاً خسارت‌های مادی و امنیتی بر جا نگذاشت، بلکه مجموعه‌ای از فرضیات، برآوردها و الگوهای تصمیم‌گیری را نیز در معرض آزمون قرار داد. تجربه مستقیم هزینه‌های یک رویارویی گسترده، تغییر چهره‌های کلیدی و ضربات متوالی واردشده به ساختارهای مختلف، بدون شک بر محاسبات آینده تاثیر می‌گذارد.

​به همین دلیل، این توافق بیش از آنکه یک نقطه پایان باشد، یک ابزار سنجش است. معیاری برای فهمیدن اینکه آیا محاسبات دو طرف تغییر کرده است یا خیر.

​آیا در واشنگتن این جمع‌بندی شکل گرفته که هزینه ورود دوباره به جنگ از منافع آن بیشتر است؟ آیا در تهران نیز نگاه به هزینه و فایده تقابل نسبت به گذشته تغییر کرده است؟ یا هر دو طرف صرفاً در حال خریدن زمان و تجدید قوا هستند تا در فرصت مناسب، همان بازی پیشین را از سر بگیرند؟

​پاسخ این پرسش‌ها را نه بیانیه‌های رسمی مشخص می‌کنند و نه متن توافق‌ها؛ پاسخ را رفتارها مشخص خواهند کرد. تصمیم‌هایی که در ماه‌ها و سال‌های آینده گرفته می‌شود.

​شاید به همین دلیل باشد که دغدغه اصلی در تهرانِ امروز، حتی کل متن توافق هم نیست. کمتر کسی با اطمینان درباره پایبندی ترامپ به بندهای آن سخن می‌گوید.

پرسش فوری‌تر، سرنوشت "گزینه نظامی" است و کل این یادداشت را می‌توان در این پرسش خلاصه کرد:«آیا ترامپِ پس از این جنگ، همان ترامپِ پیش از جنگ است؟» ​فعلاً هیچکس پاسخ قطعی این سوال را نمی‌داند، اما به نظر می‌رسد سرنوشت این توافق، پیش از هر بند حقوقی یا فنی، به پاسخ همین پرسش گره خورده باشد.⏳

#AS

در تاریخ بنویسید؛
فرعون حمله کرد!
نیل باز نشد!
موسی شهید شد!
کودکان قوم ذبح شدند!
ولی این قوم ایستاد، مقاومت کرد و لشکر فرعون را پس زد!
بنویسید قوممان حتی در روزهایی که بیش از ۱۰۰ روز علاوه بر موسی، هارون را هم نمی‌دید گوساله پرست نشد!

خدایا به تو پناه می‌بریم از غم سختی فتنه‌ها و امتحان‌هایی که بر این قوم نازل شده...
خدایا قادر متعال تویی،
رحم کن بر این قوم داغ دیده!

اینکه صنعت هسته‌ای به صلاح ما نیست و باید تعطیل شود، صنعت موشکی به صلاح ما نیست و باید نابود شود، صنعت فولاد به نفع ما نیست و باید بمباران شود، صنعت خودرو به صلاح ما نیست و باید وارد شود و...

این موارد مخصوص امروز نیست و غرب از همان دوره پهلوی داشتن صنعت فولاد و ذوب آهن و نفت و غیره را هم به صلاح ما نمی‌دانست.

از نگاه چه چیزی به نفع ماست؟

از نگاه غرب صلاح ما در رواج همجنس‌بازی است. در ساخت فیلمهای تاریک و زشت از وطن خود و پاشیدن لجن به سر و صورت خودمان است. تحصیل با پول ایران و مهاجرت به غرب به هنگام ارائه خدمات است. درگیری مذهبی است. قبیله‌گرایی و عشیره‌گرایی است. تجزیه طلبی و جنگ زبانی است. تعصب شدید روی تُنبان قبیله است. «این خرابه نامیدن» وطن است. کاسه لیسی و تملق گویی حاکمان و فرهنگ غرب است. رواج ولنگاری و فاحشگی جسمی و روحی است. فروپاشی سنت‌های ملی و دینی است. حمالی پرچم اسرائیل و آمریکاست. توهین به پرچم و سرود ملی است. خودحقیرپنداری است.

از نگاه غرب صلاح ما در این چیزهاست وگرنه کله سیاه خاورمیانه‌ای را چه به ساخت موشک و انرژی هسته‌ای و ذوب آهن و خودرو و این چیزها..
@kharmagaas