«ظالمان»
(۶ خرداد ۱۴۰۳، ۲۶ می ۲۰۲۴)
۲۶ اُمین برگ از آیین #رهایی

به نام عشق و آزادی

آنان که پیام‌آور فقر، جنایت‌های بزرگ و اعدام بودند و خود را ناجی یک ملت خطاب می‌کردند (۱)
آنان که هر صدای منتقد و مخالف را در نطفه خفه می‌کردند و جنایت‌های خویش را انکار می‌نمودند (۲)
آنان که حکومت‌داری ایشان در قدرت‌پرستی و پول‌پرستی خلاصه می‌شد اما ادعای ساده‌زیستی داشتند (۳)
دچار چنان مرگی شدند که خلاصه‌ی تمام زجرهایی بود که دهه‌ها بر آزادی‌خواهان روا داشتند (۴)

در میان زمین و آسمان بلاتکلیف و بی هیچ راه فراری، در میان آتش سوختند در حال که باران می‌بارید، در میان کوه و جنگل جنازه هایشان ساعت‌ها در سرما رها بود؛ آن‌چنان که بر سر مخالفان خود آوردند (۵)
اینان عصاره‌های شرّ و فسادند که مردمان بر مرگشان لطیفه‌سرایی می‌کنند، پای می‌کوبند و می‌رقصند (۶)
و حافظ به نمایندگی از یک ملت چه زیبا سرود که «خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل» (۷)

پی‌نوشت:
پس از سقوط بالگرد حامل #رییسی و همراهانش در تاریخ ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳ که منجر به مرگ آنها شد.

#زن_زندگی_آزادی
#مهسا_امینی
#توماج_صالحی