صد و پنجاه جان شیرین؛ صد و پنجاه نیمکت خالی و هزاران چشم گریان

صد و پنجاه جان شیرین که آمار نخواهند شد بلکه به‌مثابه سند آن‌چه بر کودکی، آموزش و آینده روا شد.

گرفتن این جان‌ها محصول مستقیم سیاست‌اند:
سیاست سرکوب،
سیاست ارزان‌سازی جان،
سیاستِ به‌گلوله بستن رؤیا،
و سیاست حذف کودک از معادله‌ی آینده.

صد و پنجاه نیمکت خالی،
نشان می‌دهند چه چیزی گرفته شد:
امکان زیستن،
حق یادگرفتن،
و حق بزرگ‌شدن بدون ترس.

این کودکان کشته شدند،
اما پیش از آن، بارها حذف شدند:
از مدرسه،
از خیابان،
از روایت رسمی،
و از حافظه‌ای که حاکمیت می‌خواست کنترلش کند.
ثبت این نام‌ها، مقابله با همین حذف است.

این فهرست را منتشر می‌کنیم
نه برای اشک لحظه‌ای،
بلکه برای قطع زنجیره‌ی عادی‌سازیِ مرگ کودک.
برای این‌که هیچ‌کس نتواند بگوید «نمی‌دانستیم».
برای این‌که آموزش، بی‌طرف نسبت به سیاست مرگ نباشد.

این صد ‌و پنجاه نام،
بار مسئولیت‌اند بر دوش جامعه،
بر دوش معلمان،
بر دوش ما.

تا وقتی این نیمکت‌ها خالی‌اند،
هیچ آینده‌ای مشروع نیست.

یادشان را به سکوت نمی‌سپاریم.
نام‌ها می‌مانند؛ و با آن‌ها، مطالبه‌ی پاسخ‌گویی، عدالت و پایان‌دادن به قتل ساختاری کودکان./ شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران


@ettehad

🔺🔺ترافیک وحشتناک ارسال تجهیزات ایالات متحده از اروپا به خاورمیانه/ اخبار فوری مهم


@ettehad

🔴 حضور سیل جمعیت در مراسم خاکسپاری یکی از جان‌باختگان اعتراضات مردمی دی ماه در دزفول

این جمعیت خشمگین؛ بزودی بار دیگر خیابانها را برای پایان دادن به جنایت و تبهکاری حاکم بر کشور اشغال خواهند کرد   

@ettehad