✳️ نقش رهبران در یادگیری برای آینده سازمان؟!
✅ نیازهای کارکنان ما برای موفق شدن در این "عصر رشد تصاعدی اطلاعات" چیست؟
▫️ما چطور می خواهیم کارکنانمان را در عصری که پیشرفت تکنولوژی رشدی تصاعدی دارد رشد وتوسعه دهیم؟
▫️ اگر پیش بینی ها بوقوع بپیوندند، روبات ها وهوش مصنوعی حدود نیمی از شغل های امروزی را در 20 سال آینده اشغال خواهند کرد. سوال این است که کارکنان امروز ماچه باید یاد بگیرند؟
✅ آینده ای را تصور کنید که روبات ها و هوش مصنوعی به ما امکان می دهند تا هرکس، از 18 ساله تا 118 ساله، به سادگی بتواند برای هر پرسش اش پاسخی بیابد، هر چیزی می خواهد بسادگی بسازد و تقریبا" همه وظایف اش را تنها با ابراز خواسته هایش به انجام برساند.
✅ من فکر می کنم 5 ویژگی، انسان موفق فردا را از دیگران جدا می سازد:
۱) شور شوق - باورتان نمی شود چه درصد بزرگی از انسان ها هیچ ماموریتی در زندگی برای خود ننوشته اند. چیزی که بتواند هر روز صبح آنها را مشتاقانه از خواب بیدار کند.
۲)کنجکاوی - ویژگی بعدی در عصر رشد تصاعدی، کنجکاوی است. پدیده ای نهادینه در افراد که متاسفانه با گذر زمان کمرنگ می شود.
۳) تخیل - کارآفرینان و متفکرین دنیایی که می خواهند در آن زندگی کنند را تجسم می کنند و بعد به خلق آن می پردازند. تمام کارکنان ما پرانگاشت ترین انسان ها هستند. بسیار مهم است که آنها درک کنند که قوه تخیل چه اندازه مهم و رهایی بخش است.
۴)تفکر انتقادی - در جهانی لبریز از ایده های متضاد، ادعاهای بی اساس، اخبار گمراه کننده، منفی و نادرست، فقط با تفکر انتقادی می توان سیگنال را از پارازیت تشخیص داد.با اینحال تفکر انتقادی سخت ترین درسی است که می توان به کارکنان آموخت. این کار زمان می برد و باید عاداتی مانند تحقیق، کنجکاوی، شکاکیت و غیره را در آنها نهادینه کرد. خوشبختانه آنها در این زمینه استعداد دارند.
۵) پایداری - در خصوص پایداری و استقامت بسیار نوشته اند. این از مهمترین آموزش های کارکنان است. باید به آنها آموخت که موفقیت ممکن است به تاخیر بیفتد ولی اگر سختکوش باشیم قطعا" دست یافتنی است.برای فردا آماده شویم.
✅ نیازهای کارکنان ما برای موفق شدن در این "عصر رشد تصاعدی اطلاعات" چیست؟
▫️ما چطور می خواهیم کارکنانمان را در عصری که پیشرفت تکنولوژی رشدی تصاعدی دارد رشد وتوسعه دهیم؟
▫️ اگر پیش بینی ها بوقوع بپیوندند، روبات ها وهوش مصنوعی حدود نیمی از شغل های امروزی را در 20 سال آینده اشغال خواهند کرد. سوال این است که کارکنان امروز ماچه باید یاد بگیرند؟
✅ آینده ای را تصور کنید که روبات ها و هوش مصنوعی به ما امکان می دهند تا هرکس، از 18 ساله تا 118 ساله، به سادگی بتواند برای هر پرسش اش پاسخی بیابد، هر چیزی می خواهد بسادگی بسازد و تقریبا" همه وظایف اش را تنها با ابراز خواسته هایش به انجام برساند.
✅ من فکر می کنم 5 ویژگی، انسان موفق فردا را از دیگران جدا می سازد:
۱) شور شوق - باورتان نمی شود چه درصد بزرگی از انسان ها هیچ ماموریتی در زندگی برای خود ننوشته اند. چیزی که بتواند هر روز صبح آنها را مشتاقانه از خواب بیدار کند.
۲)کنجکاوی - ویژگی بعدی در عصر رشد تصاعدی، کنجکاوی است. پدیده ای نهادینه در افراد که متاسفانه با گذر زمان کمرنگ می شود.
۳) تخیل - کارآفرینان و متفکرین دنیایی که می خواهند در آن زندگی کنند را تجسم می کنند و بعد به خلق آن می پردازند. تمام کارکنان ما پرانگاشت ترین انسان ها هستند. بسیار مهم است که آنها درک کنند که قوه تخیل چه اندازه مهم و رهایی بخش است.
۴)تفکر انتقادی - در جهانی لبریز از ایده های متضاد، ادعاهای بی اساس، اخبار گمراه کننده، منفی و نادرست، فقط با تفکر انتقادی می توان سیگنال را از پارازیت تشخیص داد.با اینحال تفکر انتقادی سخت ترین درسی است که می توان به کارکنان آموخت. این کار زمان می برد و باید عاداتی مانند تحقیق، کنجکاوی، شکاکیت و غیره را در آنها نهادینه کرد. خوشبختانه آنها در این زمینه استعداد دارند.
۵) پایداری - در خصوص پایداری و استقامت بسیار نوشته اند. این از مهمترین آموزش های کارکنان است. باید به آنها آموخت که موفقیت ممکن است به تاخیر بیفتد ولی اگر سختکوش باشیم قطعا" دست یافتنی است.برای فردا آماده شویم.
✳️ چرا نمی توانیم تصمیمات مان را عملی کنیم؟ روش "عدد یک" به ما کمک می کند.بارها تصمیم گرفته ایم که:
- صبح ها نرمش کنیم
- زبان انگلیسی یاد بگیریم
- کمتر غذا بخوریم تا به وزن دلخواه برسیم
- هر روز کمی پیاده روی کنیم
- کتاب خواندن را شروع کنیم
اما هر بار یکی از این دو اتفاق برایمان افتاده است:
- یا اصلاً شروع نکرده ایم
- یا اندکی بعد از شروع، ادامه اش نداده ایم
دو راه برای حل این مشکل فراگیر وجود دارد:
1 - مشکل ما، نداشتن اراده نیست. پس به خودمان انگ بی ارادگی نزنیم. اگر بی اراده بودیم، تمام کارهای بزرگی که در زندگی انجام دادیم - مانند تحصیل، ازدواج، راه اندازی یک کار و کسب و ... - را نمی توانستیم محقق کنیم.
"دارن هاردی"، نویسنده کتاب "اثر مرکب" می گوید که مشکل ما در عملی نکردن تصمیمات مان، به این برمی گردد که "انگیزه کافی" نداریم.
اگر قرار باشد یک سال دیگر به یک کشور انگلیسی زبان مهاجرت کنیم، به احتمال قوی، خواهیم توانست ظرف 12 ماه آینده، زبان انگلیسی را یاد بگیریم، کاری که در 12 سال گذشته نتوانستیم؛ چرا؟ چون قبلاً موتور محرکه ای به نام "انگیزه" نداشتیم ولی الان داریم چون می دانیم سال آینده همین موقع، برای سوار شدن به تاکسی هم نیازمند زبان انگلیسی خواهیم بود.
بنابر این، در بطن هر تصمیمی، باید انگیزه ای قوی نیز تعریف شود
2 - بعد از تعریف انگیزه، پیشنهاد مشخص من استفاده از روشی است که آن را "روش عدد یک" نامیده ام.
هر کاری را از کوچک ترین واحد آن که "یک" هست، شروع کنیم. مثلاً از همان روز اولی که تصمیم به نرمش صبحگاهی گرفتیم، نیازی نیست نیم ساعت نرمش کنیم بلکه کافی است روز اول، فقط "یک دقیقه" نرمش کنیم؛ بله، فقط یک دقیقه.
اگر می خواهیم زبان خارجی یاد بگیریم، نیازی نیست از همان اول کار، خودمان را درگیر انواع کلاس ها و کتاب ها بکنیم. کافی است تصمیم بگیریم هر روز "یک واحد" لغت یاد بگیریم. منظور از "یک واحد" کمترین تعداد لغتی است که می توانیم در یک روز بخوانیم. این یک واحد می تواند حتی یک کلمه باشد (در اینجا کاری با این که حفظ لغت روش خوبی برای یادگیری زبان هست یا نه ندارم).
اگر می خواهیم از حجم غذایمان بکاهیم، نیازی نیست فوراً درگیر یک رژیم غذایی سختگیرانه شویم. کافی است روز اول، تنها یک قاشق از غذای مان را کم کنیم.
اگر می خواهیم پیاده روی کنیم، روز اول به اندازه "یک واحد" پیاده روی کنیم. یک واحد من می تواند فقط 100 متر باشد و یک واحد شخص دیگری 200 متر. مهم این است که از عددی شروع کنیم که به هیچ عنوان - تأکید می کنم به هیچ عنوان - فشار و سختی بر ما تحمیل نکند.
بعد از این که کارمان را با یک واحد شروع کردیم، کافی است بسته به نوع تصمیم و مقتضیات آن یکی از این دو کار را انجام دهیم:
الف) همان یک واحد را در روزهای بعد نیز ادامه دهیم؛ مثلاً هر روز فقط 5 لغت حفظ کنیم. هر روز دو بیت شعر بخوانیم و ...
ب) آرام آرام و بعد از تثبیت واقعی در مرحله اول، کمی بر آن یک واحد اولیه، بیفزاییم؛ مثلاً اگر روزهای اول، تنها یک صفحه کتاب می خواندیم، در هفته بعد روزانه 7 صفحه و چند روز بعد روزانه 12 صفحه بخوانیم و همین طور الی آخر.
یا اگر روزهای اول، روزی 100 قدم پیاده روی می کردیم، رفته رفته بر آن بیفزاییم و روزانه 200 متر و 300 متر و 500 متر و ... پیاده روی کنیم تا به سقف مورد نظرمان که روزی 2 کیلومتر است برسیم و همان را تثبیت کنیم.
یا اگر می خواهیم مصرف برنج مان را به نصف کاهش دهیم، روزهای اول، قبل از شروع به غذا خوردن، یک قاشق برنج از بشقاب مان را برداریم و بیرون بگذاریم. بعد از آن که یک قاشق کمتر برایمان عادی شد، دو قاشق کم کنیم، بعد از چند روز 4 قاشق کم کنیم تا این که مثلاً در یک ماه به نصف بشقاب برسیم.
اگر کسی نمی تواند تصمیمات اش را با کمترین واحد آن شروع کند، مثلاً نمی تواند روزی یک دقیقه نرمش کند یا فقط یک لغت حفظ کند، من هیچ راه حلی برای او سراغ ندارم. اما فارغ از این کنایه(!) مطمئن هستم در هر انسانی این توانایی حداقلی وجود دارد که از روش "عدد یک" استفاده کند و موفق هم بشود.
- صبح ها نرمش کنیم
- زبان انگلیسی یاد بگیریم
- کمتر غذا بخوریم تا به وزن دلخواه برسیم
- هر روز کمی پیاده روی کنیم
- کتاب خواندن را شروع کنیم
اما هر بار یکی از این دو اتفاق برایمان افتاده است:
- یا اصلاً شروع نکرده ایم
- یا اندکی بعد از شروع، ادامه اش نداده ایم
دو راه برای حل این مشکل فراگیر وجود دارد:
1 - مشکل ما، نداشتن اراده نیست. پس به خودمان انگ بی ارادگی نزنیم. اگر بی اراده بودیم، تمام کارهای بزرگی که در زندگی انجام دادیم - مانند تحصیل، ازدواج، راه اندازی یک کار و کسب و ... - را نمی توانستیم محقق کنیم.
"دارن هاردی"، نویسنده کتاب "اثر مرکب" می گوید که مشکل ما در عملی نکردن تصمیمات مان، به این برمی گردد که "انگیزه کافی" نداریم.
اگر قرار باشد یک سال دیگر به یک کشور انگلیسی زبان مهاجرت کنیم، به احتمال قوی، خواهیم توانست ظرف 12 ماه آینده، زبان انگلیسی را یاد بگیریم، کاری که در 12 سال گذشته نتوانستیم؛ چرا؟ چون قبلاً موتور محرکه ای به نام "انگیزه" نداشتیم ولی الان داریم چون می دانیم سال آینده همین موقع، برای سوار شدن به تاکسی هم نیازمند زبان انگلیسی خواهیم بود.
بنابر این، در بطن هر تصمیمی، باید انگیزه ای قوی نیز تعریف شود
2 - بعد از تعریف انگیزه، پیشنهاد مشخص من استفاده از روشی است که آن را "روش عدد یک" نامیده ام.
هر کاری را از کوچک ترین واحد آن که "یک" هست، شروع کنیم. مثلاً از همان روز اولی که تصمیم به نرمش صبحگاهی گرفتیم، نیازی نیست نیم ساعت نرمش کنیم بلکه کافی است روز اول، فقط "یک دقیقه" نرمش کنیم؛ بله، فقط یک دقیقه.
اگر می خواهیم زبان خارجی یاد بگیریم، نیازی نیست از همان اول کار، خودمان را درگیر انواع کلاس ها و کتاب ها بکنیم. کافی است تصمیم بگیریم هر روز "یک واحد" لغت یاد بگیریم. منظور از "یک واحد" کمترین تعداد لغتی است که می توانیم در یک روز بخوانیم. این یک واحد می تواند حتی یک کلمه باشد (در اینجا کاری با این که حفظ لغت روش خوبی برای یادگیری زبان هست یا نه ندارم).
اگر می خواهیم از حجم غذایمان بکاهیم، نیازی نیست فوراً درگیر یک رژیم غذایی سختگیرانه شویم. کافی است روز اول، تنها یک قاشق از غذای مان را کم کنیم.
اگر می خواهیم پیاده روی کنیم، روز اول به اندازه "یک واحد" پیاده روی کنیم. یک واحد من می تواند فقط 100 متر باشد و یک واحد شخص دیگری 200 متر. مهم این است که از عددی شروع کنیم که به هیچ عنوان - تأکید می کنم به هیچ عنوان - فشار و سختی بر ما تحمیل نکند.
بعد از این که کارمان را با یک واحد شروع کردیم، کافی است بسته به نوع تصمیم و مقتضیات آن یکی از این دو کار را انجام دهیم:
الف) همان یک واحد را در روزهای بعد نیز ادامه دهیم؛ مثلاً هر روز فقط 5 لغت حفظ کنیم. هر روز دو بیت شعر بخوانیم و ...
ب) آرام آرام و بعد از تثبیت واقعی در مرحله اول، کمی بر آن یک واحد اولیه، بیفزاییم؛ مثلاً اگر روزهای اول، تنها یک صفحه کتاب می خواندیم، در هفته بعد روزانه 7 صفحه و چند روز بعد روزانه 12 صفحه بخوانیم و همین طور الی آخر.
یا اگر روزهای اول، روزی 100 قدم پیاده روی می کردیم، رفته رفته بر آن بیفزاییم و روزانه 200 متر و 300 متر و 500 متر و ... پیاده روی کنیم تا به سقف مورد نظرمان که روزی 2 کیلومتر است برسیم و همان را تثبیت کنیم.
یا اگر می خواهیم مصرف برنج مان را به نصف کاهش دهیم، روزهای اول، قبل از شروع به غذا خوردن، یک قاشق برنج از بشقاب مان را برداریم و بیرون بگذاریم. بعد از آن که یک قاشق کمتر برایمان عادی شد، دو قاشق کم کنیم، بعد از چند روز 4 قاشق کم کنیم تا این که مثلاً در یک ماه به نصف بشقاب برسیم.
اگر کسی نمی تواند تصمیمات اش را با کمترین واحد آن شروع کند، مثلاً نمی تواند روزی یک دقیقه نرمش کند یا فقط یک لغت حفظ کند، من هیچ راه حلی برای او سراغ ندارم. اما فارغ از این کنایه(!) مطمئن هستم در هر انسانی این توانایی حداقلی وجود دارد که از روش "عدد یک" استفاده کند و موفق هم بشود.
✳️ نتایج یک تحقیق مک کینزی:
شفافیت در پرداخت و پاداش منجر به افزایش حس بی اعتمادی به کارفرما و افزایش حس بی عدالتی در بین کارکنان می شود!
شاید از این مطلب تعجب کرده باشید، چون این روزها از شفافیت پاداش ها و پرداخت ها بیشتر صحبت می شود.
مک کینزی با مطالعه روی یک شرکت مهندسی که به تازگی پرداخت و پاداش را شفاف کرده بود، متوجه شد که این شفافیت منجر به کاهش بی اعتمادی و ایجاد حس نا برابری شده است.
تنها در صورتی می توان به این پیامد دچار نشد که مبنای محاسبه پرداخت ها و پاداش ها بسیار قوی باشد که به تجربه حتی اگر مبنای قوی ای برای پرداخت ها وجود داشته باشد، افرادی که دریافتی پایین تری در یک سطح داشتند منطق پرداخت را نخواهند پذیرفت و شرکت دچار یک تنش ناخواسته می شود.
بنابراین منطق پرداخت ها را قوی و شفاف کنید، ولی میزان دستمزد و پاداش های پرداخت شده به افراد را خیر.
شفافیت در پرداخت و پاداش منجر به افزایش حس بی اعتمادی به کارفرما و افزایش حس بی عدالتی در بین کارکنان می شود!
شاید از این مطلب تعجب کرده باشید، چون این روزها از شفافیت پاداش ها و پرداخت ها بیشتر صحبت می شود.
مک کینزی با مطالعه روی یک شرکت مهندسی که به تازگی پرداخت و پاداش را شفاف کرده بود، متوجه شد که این شفافیت منجر به کاهش بی اعتمادی و ایجاد حس نا برابری شده است.
تنها در صورتی می توان به این پیامد دچار نشد که مبنای محاسبه پرداخت ها و پاداش ها بسیار قوی باشد که به تجربه حتی اگر مبنای قوی ای برای پرداخت ها وجود داشته باشد، افرادی که دریافتی پایین تری در یک سطح داشتند منطق پرداخت را نخواهند پذیرفت و شرکت دچار یک تنش ناخواسته می شود.
بنابراین منطق پرداخت ها را قوی و شفاف کنید، ولی میزان دستمزد و پاداش های پرداخت شده به افراد را خیر.
✳️ نگاه یک وجهی اشتباه سیاستمداران ایرانی به نفت
🔹بدهی خارجی جهان از ١٢٧٠٠ میلیارد دلار در سال ٢٠٠۵ به ٧۶ هزار میلیارد دلار در پایان سال ٢٠١٨ افزایش یافته است :
این حجم از افرایش بدهی خارجی ، شگفت انگیز است ، شگفت انگیز که نه ، بهت آور است .اما چه کشورهایی بیشتر بدهکارند ؟ چهار کشور چین ، ژاپن ، کره ، آمریکا و اتحادیه اروپا بر روی هم ۵٠ هزار میلیارد دلار بدهی خارجی دارند ، به عبارت دیگر از ٧۶ هزار میلیارد دلار بدهی جهانی ۶۵ درصد آن فقط به چهار کشور یاد شده و اتحادیه اروپا تعلق دارد .بدهی خارجی این چهار کشور و اتحادیه اروپا از ١٢٧٠٠ میلیارد دلار در سال ٢٠٠۵ به ۵٠ هزار میلیارد دلار در سال ٢٠١٨ افزایش یافته است .افزایش ٣٧ هزار میلیارد دلاری بدهی خارجی این کشور ها نشان می دهد بسیاری از خریدهای خارجی این کشور ها از سال ٢٠٠۵ تا کنون با استقراض بوده و هننوز پول آن پرداخت نشده است .پیام آشکار این مقاله این است که این چهار کشور و اتحادیه اروپا ، از سال ٢٠٠۵ تا کنون بسیار بیش از جیب خود خرج کرده اند .رشد بدهی از سال ٢٠٠۵ تا کنون بسیار بیش از رشد اقتصادی این کشور ها بوده است .این پنج کشور و اتحادیه اروپا ، در رفاهی زندگی کرده اند که برای آن زحمت نکشیده اند .این پنج کشور و اتحادیه اروپا ، از سال ٢٠٠۵ تا کنون با استقراض اداره شده اند ، این کشور ها قرض می کنند و زندگی می کنند .این چهار کشور و اتحادیه اروپا ۶۵ درصد نفت جهان را در سال ٢٠١٨ وارد کرده اند.این چهار کشور و اتحادیه اروپا همه نفتی را که از سال ٢٠٠۵ تا کنون خریداری کرده اند از محل استتقراض بوده است .این کشور ها نفت را نسیه می خرند و پول آن را ١۴ سال است که نداده اند ، البته به نوعی داده اند ، یعنی فرض گرفته اند و مدام قرض را تمدید کرده اند
✅ نتیجه گیری :
۶۵ درصد نفت جهان را اعتباری می خرند یعنی با وام .البته منظور این نیست که خرید نفت در دنیا نقدی نیست ، بعضاً نقدی است اما نهایتاً رشد ٣٧ هزار میلیارد دلاری بدهی خارجی این کشور ها گواه این است که این کشورها یک عمر است که دارند با استقراض اداره می شوند.۶۵ درصد نفت دنیا را چهار کشور فوق و اتحادیه اروپا وارد می کنند .
۶۵ درصد بدهی خارجی دنیا را هم این چهار کشور و اتحادیه اروپا دارند،اینکه هم ۶۵ درصد نفت دنیا را کشورهایی وارد می کنند که ۶۵ درصد بدهی خارجی دنیا را هم دارند اشتباه تایپی نیست .اما کشور های صادر کننده نفت چگونه نفت خود را به این پنج کشور و منطقه می فروشند ؟ آیا این کشور ها نیز ۶۵ درصد نفت خود را نسیه می فروشند و تا کنون در عمل ۶۵ درصد پول نفت خود را دریافت نکرده اند؟ اگر نقد می فروشند باید یک واسطه ای بین این پنج کشور و اتحادیه اروپا باشد تا این واسطه نفت را به عنوان مثال نقد از ایران بخرد و نسیه به این ها بفروشد ؟ آیا اینگونه است ؟
این واسطه باید عقل معاش هم نداشته باشد ، بله چنین واسطه ای وجود دارد ولی نه با ویژگی که گفته شد
این واسطه بانک های انگلیس و آمریکا هستند ، آمریکا ۴٧٠٠ بانک دارد اما عمده کار دست ۵ بانک است ، در انگلیس هم عمده کار دست ۴ بانک است ، پس ٩ بانک عمده تامین مالی خریداران نفت را انجام می دهند.اما این ٩ بانک منابع لازم برای پرداخت وام به خریداران نفت را از کجا می آورند ؟ از جیب خود نمی دهند ، به غیر از ایران ، ونزوئلا و نیجریه بقیه کشورهای صادر کننده نفت حدودا ۶۵ درصد درآمد ناشی از صادرات نفت را خرج نمی کنند بلکه در آمریکا و انگلیس پس انداز می کنند و این ۶۵ درصد هم نهایتا از این ٩ بانک سر در می آورد ، این بانکها هم این ۶۵ درصد را به این چهار کشور و اتحادیه اروپا وام می دهند.
نه کشور های صادر کننده نفت به این بانک ها می گویند پول ما را بدهید و نه این پنج کشور و اتحادیه اروپا بدهی را پس می دهند .
✍ دکترادیب
🔹بدهی خارجی جهان از ١٢٧٠٠ میلیارد دلار در سال ٢٠٠۵ به ٧۶ هزار میلیارد دلار در پایان سال ٢٠١٨ افزایش یافته است :
این حجم از افرایش بدهی خارجی ، شگفت انگیز است ، شگفت انگیز که نه ، بهت آور است .اما چه کشورهایی بیشتر بدهکارند ؟ چهار کشور چین ، ژاپن ، کره ، آمریکا و اتحادیه اروپا بر روی هم ۵٠ هزار میلیارد دلار بدهی خارجی دارند ، به عبارت دیگر از ٧۶ هزار میلیارد دلار بدهی جهانی ۶۵ درصد آن فقط به چهار کشور یاد شده و اتحادیه اروپا تعلق دارد .بدهی خارجی این چهار کشور و اتحادیه اروپا از ١٢٧٠٠ میلیارد دلار در سال ٢٠٠۵ به ۵٠ هزار میلیارد دلار در سال ٢٠١٨ افزایش یافته است .افزایش ٣٧ هزار میلیارد دلاری بدهی خارجی این کشور ها نشان می دهد بسیاری از خریدهای خارجی این کشور ها از سال ٢٠٠۵ تا کنون با استقراض بوده و هننوز پول آن پرداخت نشده است .پیام آشکار این مقاله این است که این چهار کشور و اتحادیه اروپا ، از سال ٢٠٠۵ تا کنون بسیار بیش از جیب خود خرج کرده اند .رشد بدهی از سال ٢٠٠۵ تا کنون بسیار بیش از رشد اقتصادی این کشور ها بوده است .این پنج کشور و اتحادیه اروپا ، در رفاهی زندگی کرده اند که برای آن زحمت نکشیده اند .این پنج کشور و اتحادیه اروپا ، از سال ٢٠٠۵ تا کنون با استقراض اداره شده اند ، این کشور ها قرض می کنند و زندگی می کنند .این چهار کشور و اتحادیه اروپا ۶۵ درصد نفت جهان را در سال ٢٠١٨ وارد کرده اند.این چهار کشور و اتحادیه اروپا همه نفتی را که از سال ٢٠٠۵ تا کنون خریداری کرده اند از محل استتقراض بوده است .این کشور ها نفت را نسیه می خرند و پول آن را ١۴ سال است که نداده اند ، البته به نوعی داده اند ، یعنی فرض گرفته اند و مدام قرض را تمدید کرده اند
✅ نتیجه گیری :
۶۵ درصد نفت جهان را اعتباری می خرند یعنی با وام .البته منظور این نیست که خرید نفت در دنیا نقدی نیست ، بعضاً نقدی است اما نهایتاً رشد ٣٧ هزار میلیارد دلاری بدهی خارجی این کشور ها گواه این است که این کشورها یک عمر است که دارند با استقراض اداره می شوند.۶۵ درصد نفت دنیا را چهار کشور فوق و اتحادیه اروپا وارد می کنند .
۶۵ درصد بدهی خارجی دنیا را هم این چهار کشور و اتحادیه اروپا دارند،اینکه هم ۶۵ درصد نفت دنیا را کشورهایی وارد می کنند که ۶۵ درصد بدهی خارجی دنیا را هم دارند اشتباه تایپی نیست .اما کشور های صادر کننده نفت چگونه نفت خود را به این پنج کشور و منطقه می فروشند ؟ آیا این کشور ها نیز ۶۵ درصد نفت خود را نسیه می فروشند و تا کنون در عمل ۶۵ درصد پول نفت خود را دریافت نکرده اند؟ اگر نقد می فروشند باید یک واسطه ای بین این پنج کشور و اتحادیه اروپا باشد تا این واسطه نفت را به عنوان مثال نقد از ایران بخرد و نسیه به این ها بفروشد ؟ آیا اینگونه است ؟
این واسطه باید عقل معاش هم نداشته باشد ، بله چنین واسطه ای وجود دارد ولی نه با ویژگی که گفته شد
این واسطه بانک های انگلیس و آمریکا هستند ، آمریکا ۴٧٠٠ بانک دارد اما عمده کار دست ۵ بانک است ، در انگلیس هم عمده کار دست ۴ بانک است ، پس ٩ بانک عمده تامین مالی خریداران نفت را انجام می دهند.اما این ٩ بانک منابع لازم برای پرداخت وام به خریداران نفت را از کجا می آورند ؟ از جیب خود نمی دهند ، به غیر از ایران ، ونزوئلا و نیجریه بقیه کشورهای صادر کننده نفت حدودا ۶۵ درصد درآمد ناشی از صادرات نفت را خرج نمی کنند بلکه در آمریکا و انگلیس پس انداز می کنند و این ۶۵ درصد هم نهایتا از این ٩ بانک سر در می آورد ، این بانکها هم این ۶۵ درصد را به این چهار کشور و اتحادیه اروپا وام می دهند.
نه کشور های صادر کننده نفت به این بانک ها می گویند پول ما را بدهید و نه این پنج کشور و اتحادیه اروپا بدهی را پس می دهند .
✍ دکترادیب