اجتماعی شدن
انسان يك موجود اجتماعي است كه منافع گروه را بر منافع خودش ترجيح مي دهد؛ و مي داند كه وقتي گروه قوي باشد؛ منافع او هم تأمين مي شود. این همان ضرب المثلي است كه مي پرسد: " دوست داري سر مارمولك باشي ، يا دم شير؟"... زیرا گرچه سر مارمولك و دم شير يک شكلند؛ مارمولک با يک دمپايي له ميشود حتی سرش، ولی شير... مي گویند با دمش هم نبايد بازي كرد؛ خطر دارد! انساني كه اجتماعي شده ، انساني است كه ترجيح مي دهد دم شير باشد تا سر مارمولك؛ و در نتيجه منافع جمع را هم بر منافع خودش ترجيح مي دهد؛ و مي داند كه آن جمع حمايت موثرتري از او مي كند. در چنین وضعی این گفته مصداق پیدا می کند که: "يك نفر براي همه ، همه براي يك نفر"!
حال با اين نگاه به اجتماعي شدن، به جامعه ی خودمان نگاه كنيم؛ چند در صد افراد اجتماعي شده اند؟!.... آدمی كه اجتماعي شده باشد از محل "ورود ممنوع" داخل نمی شود براي اينكه زودتر برسد؛ "پاركينگ ممنوع" پارك نمي كند؛ از سرعت مجاز تخلف نمي كند! آدم اجتماعي می داند که اگر چه رعايت يک آيين یا يك دستورالعمل جمعي به ضررش باشد؛ در دراز مدت، این قوانین منافع او را تأمين مي كند.
یک نویسنده ی آمریکایی در كتابی به نام "مديريت در ژاپن" بيشتر ساختارهاي مديريتي ژاپن را بررسي كرده و چند خاطره ی مرتبط با این موضوع هم تعريف كرده است. او در يكي از اين خاطرات مي گوید: "در خيابان راه مي رفتم؛ يک ماشين ميتسوبيشي کنار خیابان پارك شده بود؛ ديدم مردی آمد؛ دستمالش را در آورد و ماشين را پاك كرد و شيشه هایش را هم مرتب كرد؛ بعد دستمالش را تا كرد و در جیبش گذاشت و رفت در صف اتوبوس ايستاد! کنجکاو شدم كه اين مرد با اینکه ماشين دارد چرا می خواهد اتوبوس سوار شود و حالا اگر هم كه نمي خواهد با ماشينش برود چه لزومي دارد كه ماشينش را تميز كند و بعد در صف اتوبوس بايستد؟!... بالاخره جلو رفتم و پرسيدم كه چرا با ماشينش رفت و آمد نمي كند. مرد گفت براي اينكه ماشين ندارد! به او گفتم اما من خودم ديدم كه شما آنجا آن ماشين...؟!! گفت بله، درست مي گویيد؛ من آن را تميز كردم ولي ماشين، ماشين من نيست! من كارگر كارخانه ميتسوبيشي هستم؛ ديدم كه ميتسوبيشي ما، در خيابان زشت به نظر مي آید؛ و اين به ميتسوبيشي ما آسیب مي زند. ديدم من كه وقت دارم؛ كاري هم ندارم؛ دستمالم را در مي آورم و تميزش مي كنم؛ شيشه هایش را... آينه هاش را... گفتم اين كار را مي كنم؛ به خانواده ام هم كمك مي كنم!!!"
اگر کسی بخواهد در ژاپن خودش را معرفي کند؛ نمي گوید من، مثلا دكتر سرگلزايي از انجمن... هستم؛ اگر چنين چيزي بگوید دیگران او را آدم بی آدابی می دانند؛ پس مي گوید من، از انجمن هيپنوتيزم، دكتر سرگلزايي! يعني اول گروهی را که به آن تعلق دارد معرفي مي كند؛ بعد خودش را. این يعني اگر كسي گروه نداشه باشد؛ هويت ندارد! بنابراين اگر كه خانه دار هم هستند يک NGO خانه داري تأسيس مي كنند؛ و خود را این طور معرفي مي كنند: "من از NGO محله....خانم .....هستم". يا از سازماني می خواهد که اجازه بدهند هفته اي دو ساعت بياید و تايپ هاي غير محرمانه شان را انجام دهد؛ فقط براي اينكه براي معرفي خود بگوید: "من از شركت فلان ...فلاني هستم". يعني انساني كه هويت اجتماعي ندارد اصلا به عنوان يك انسان شناخته نمي شود و هنوز اجتماعي نشده است.
يكي از دوستان من که حدود سي و چند سال پيش دوره ی فوق لیسانس را در شرکت "سونی" مي گذراند؛ مي گفت كه در یکی از مراحل تولید واشري از روی ریلی عبور مي كرد و کارگران بایستی اين واشر را با پنس بردارند و جاي بگذارند؛ آنهم با سرعتي كه ريل عبور مي كرد... در این شرایط اگر كه يک واشر كوچك مي افتاد کارگران به سرعت، طوری كه وقت هم از دست نرود؛ مي گشتند كه آن را پيدا كنند و بردارند. اوایل فكر مي كردم كه اين، يک وسیله ی نانو تكنولوژي....يک چيز مهم است... اما وقتی قیمتش را پرسیدم گفتند كه يک جعبه صد تايی اش يك ين می ارزد! گفتم پس براي چه شما خم مي شويد و اين را جمع مي كنيد؟...كارگر مربوطه جواب داد كه كمپاني من برای این پول از دست مي دهد!... اين يک موجود اجتماعي است
انسان يك موجود اجتماعي است كه منافع گروه را بر منافع خودش ترجيح مي دهد؛ و مي داند كه وقتي گروه قوي باشد؛ منافع او هم تأمين مي شود. این همان ضرب المثلي است كه مي پرسد: " دوست داري سر مارمولك باشي ، يا دم شير؟"... زیرا گرچه سر مارمولك و دم شير يک شكلند؛ مارمولک با يک دمپايي له ميشود حتی سرش، ولی شير... مي گویند با دمش هم نبايد بازي كرد؛ خطر دارد! انساني كه اجتماعي شده ، انساني است كه ترجيح مي دهد دم شير باشد تا سر مارمولك؛ و در نتيجه منافع جمع را هم بر منافع خودش ترجيح مي دهد؛ و مي داند كه آن جمع حمايت موثرتري از او مي كند. در چنین وضعی این گفته مصداق پیدا می کند که: "يك نفر براي همه ، همه براي يك نفر"!
حال با اين نگاه به اجتماعي شدن، به جامعه ی خودمان نگاه كنيم؛ چند در صد افراد اجتماعي شده اند؟!.... آدمی كه اجتماعي شده باشد از محل "ورود ممنوع" داخل نمی شود براي اينكه زودتر برسد؛ "پاركينگ ممنوع" پارك نمي كند؛ از سرعت مجاز تخلف نمي كند! آدم اجتماعي می داند که اگر چه رعايت يک آيين یا يك دستورالعمل جمعي به ضررش باشد؛ در دراز مدت، این قوانین منافع او را تأمين مي كند.
یک نویسنده ی آمریکایی در كتابی به نام "مديريت در ژاپن" بيشتر ساختارهاي مديريتي ژاپن را بررسي كرده و چند خاطره ی مرتبط با این موضوع هم تعريف كرده است. او در يكي از اين خاطرات مي گوید: "در خيابان راه مي رفتم؛ يک ماشين ميتسوبيشي کنار خیابان پارك شده بود؛ ديدم مردی آمد؛ دستمالش را در آورد و ماشين را پاك كرد و شيشه هایش را هم مرتب كرد؛ بعد دستمالش را تا كرد و در جیبش گذاشت و رفت در صف اتوبوس ايستاد! کنجکاو شدم كه اين مرد با اینکه ماشين دارد چرا می خواهد اتوبوس سوار شود و حالا اگر هم كه نمي خواهد با ماشينش برود چه لزومي دارد كه ماشينش را تميز كند و بعد در صف اتوبوس بايستد؟!... بالاخره جلو رفتم و پرسيدم كه چرا با ماشينش رفت و آمد نمي كند. مرد گفت براي اينكه ماشين ندارد! به او گفتم اما من خودم ديدم كه شما آنجا آن ماشين...؟!! گفت بله، درست مي گویيد؛ من آن را تميز كردم ولي ماشين، ماشين من نيست! من كارگر كارخانه ميتسوبيشي هستم؛ ديدم كه ميتسوبيشي ما، در خيابان زشت به نظر مي آید؛ و اين به ميتسوبيشي ما آسیب مي زند. ديدم من كه وقت دارم؛ كاري هم ندارم؛ دستمالم را در مي آورم و تميزش مي كنم؛ شيشه هایش را... آينه هاش را... گفتم اين كار را مي كنم؛ به خانواده ام هم كمك مي كنم!!!"
اگر کسی بخواهد در ژاپن خودش را معرفي کند؛ نمي گوید من، مثلا دكتر سرگلزايي از انجمن... هستم؛ اگر چنين چيزي بگوید دیگران او را آدم بی آدابی می دانند؛ پس مي گوید من، از انجمن هيپنوتيزم، دكتر سرگلزايي! يعني اول گروهی را که به آن تعلق دارد معرفي مي كند؛ بعد خودش را. این يعني اگر كسي گروه نداشه باشد؛ هويت ندارد! بنابراين اگر كه خانه دار هم هستند يک NGO خانه داري تأسيس مي كنند؛ و خود را این طور معرفي مي كنند: "من از NGO محله....خانم .....هستم". يا از سازماني می خواهد که اجازه بدهند هفته اي دو ساعت بياید و تايپ هاي غير محرمانه شان را انجام دهد؛ فقط براي اينكه براي معرفي خود بگوید: "من از شركت فلان ...فلاني هستم". يعني انساني كه هويت اجتماعي ندارد اصلا به عنوان يك انسان شناخته نمي شود و هنوز اجتماعي نشده است.
يكي از دوستان من که حدود سي و چند سال پيش دوره ی فوق لیسانس را در شرکت "سونی" مي گذراند؛ مي گفت كه در یکی از مراحل تولید واشري از روی ریلی عبور مي كرد و کارگران بایستی اين واشر را با پنس بردارند و جاي بگذارند؛ آنهم با سرعتي كه ريل عبور مي كرد... در این شرایط اگر كه يک واشر كوچك مي افتاد کارگران به سرعت، طوری كه وقت هم از دست نرود؛ مي گشتند كه آن را پيدا كنند و بردارند. اوایل فكر مي كردم كه اين، يک وسیله ی نانو تكنولوژي....يک چيز مهم است... اما وقتی قیمتش را پرسیدم گفتند كه يک جعبه صد تايی اش يك ين می ارزد! گفتم پس براي چه شما خم مي شويد و اين را جمع مي كنيد؟...كارگر مربوطه جواب داد كه كمپاني من برای این پول از دست مي دهد!... اين يک موجود اجتماعي است
✳️ریشهیابی موفقیتهای چشمگیر
همیشه خود را با موفقترین همکاران خود مقایسه کنید
بسیاری از کارمندان و مدیران موفق و کارآمد همیشه ترجیح میدهند تا خود را با افرادی موفقتر از خود مقایسه کنند، نه با کسانی از آنها پایینتر و ضعیفتر هستند. یکی از اصول خودمدیریتی نیز بر اصل مقایسه مداوم خود با افراد موفقتر و کارآمدتر استوار شده است. بنابراین چنانچه در میان اطرافیان خود در محل کار و زندگیتان افرادی توانمندتر از خود را میبینید، به جای حسادت و کینهورزی به فکر ریشهیابی موفقیتهای چشمگیر آنها باشید.
محدودیتهای خودتان را بشناسید
گاهی اوقات هرقدر هم که فعالیت و تلاش میکنید درمییابید که پیشرفتی در کارتان وجود ندارد و در حال درجا زدن هستید، در چنین مواردی اگر دیدید که چشمانداز مثبتی برای آن پروژه وجود ندارد دیگر جایز نیست که وقتتان را بیش از این برای انجام آن کار هدر دهید، بنابراین پیش از آنکه مافوقتان این مساله را به شما گوشزد کند خودتان این تصمیم را بگیرید و به سراغ پروژهای دیگر بروید.
هم واقعگرا باشید و هم ایدهآل طلب
کسانی در فرآیند خودمدیریتی موفق هستند که به ترکیب متوازنی از واقعگرایی و ایدهآل طلبی در برخورد با مسائل کاریشان دست یابند. در این حالت بهتر است که در مورد تواناییها و وظایفی که باید خودتان بر دوش بکشید ایدهآل طلب و زیادهخواه باشید و در مورد دیگران و شرایط محیطی، واقعگرا و محتاط چراکه شما فقط اختیار خودتان را دارید اما در مورد سایر عوامل بیرونی با محدودیتهایی روبهرو هستید.
فرآیند تصمیمگیریتان را بهبود ببخشید
فرآیند تصمیمگیری مستحکمی را بهوجود بیاورید که به شما امکان دهد تا با سرعت و دقت بالایی بهترین تصمیمات کاری را اتخاذ کنید. برای این کار باید بتوانید بدون اینکه کسی چیزی به شما گوشزد کند واقعیتها و شرایط موجود را ببینید و بر اساس آنها تصمیمات لازم را اتخاذ کنید تا در نهایت به بهرهوری و بازدهی بالاتری در کارتان دست یابید.
هیچگاه فرآیند تصمیمگیری را به تعویق نیندازید
گاهی اوقات افراد به خاطر تردیدها و تزلزل در بررسی مسائل در تصمیم گرفتن دچار دوگانگی و تردید میشوند و به همین دلیل ترجیح میدهند تا فرآیند تصمیمگیری را به تعویق بیندازند درحالیکه این کار کاملا اشتباه است و تردید و ناتوانی فرد تصمیمگیرنده را در آینده دوچندان میکند ضمن اینکه خسارتهای دیگری را نیز متوجه سازمان خواهد کرد. پس هر زمان که نیاز به اتخاذ تصمیمی داشتید در اولین فرصت و با اطمینان کامل آن را اتخاذ کنید و بدانید که به بعدها موکول کردن آن یک اقدام احساسی و اشتباه خواهد بود.
خاطرات و پندارهای منفی گذشته را زیر و رو نکنید
خودمدیران کسانی هستند که وقتشان را برای فکر کردن و افسوس خوردن در مورد گذشته، یعنی چیزی که نمیتوان آن را تغییر داد، هدر نمیدهند بلکه عمده توجه خود را به آیندهای که قابل ساختن و تغییر دادن است معطوف میکنند، بنابراین وقتتان را صرف افسوس خوردن به خاطر گذشته نکنید و آیندهتان را خودتان مدیریت کنید.
همیشه خود را با موفقترین همکاران خود مقایسه کنید
بسیاری از کارمندان و مدیران موفق و کارآمد همیشه ترجیح میدهند تا خود را با افرادی موفقتر از خود مقایسه کنند، نه با کسانی از آنها پایینتر و ضعیفتر هستند. یکی از اصول خودمدیریتی نیز بر اصل مقایسه مداوم خود با افراد موفقتر و کارآمدتر استوار شده است. بنابراین چنانچه در میان اطرافیان خود در محل کار و زندگیتان افرادی توانمندتر از خود را میبینید، به جای حسادت و کینهورزی به فکر ریشهیابی موفقیتهای چشمگیر آنها باشید.
محدودیتهای خودتان را بشناسید
گاهی اوقات هرقدر هم که فعالیت و تلاش میکنید درمییابید که پیشرفتی در کارتان وجود ندارد و در حال درجا زدن هستید، در چنین مواردی اگر دیدید که چشمانداز مثبتی برای آن پروژه وجود ندارد دیگر جایز نیست که وقتتان را بیش از این برای انجام آن کار هدر دهید، بنابراین پیش از آنکه مافوقتان این مساله را به شما گوشزد کند خودتان این تصمیم را بگیرید و به سراغ پروژهای دیگر بروید.
هم واقعگرا باشید و هم ایدهآل طلب
کسانی در فرآیند خودمدیریتی موفق هستند که به ترکیب متوازنی از واقعگرایی و ایدهآل طلبی در برخورد با مسائل کاریشان دست یابند. در این حالت بهتر است که در مورد تواناییها و وظایفی که باید خودتان بر دوش بکشید ایدهآل طلب و زیادهخواه باشید و در مورد دیگران و شرایط محیطی، واقعگرا و محتاط چراکه شما فقط اختیار خودتان را دارید اما در مورد سایر عوامل بیرونی با محدودیتهایی روبهرو هستید.
فرآیند تصمیمگیریتان را بهبود ببخشید
فرآیند تصمیمگیری مستحکمی را بهوجود بیاورید که به شما امکان دهد تا با سرعت و دقت بالایی بهترین تصمیمات کاری را اتخاذ کنید. برای این کار باید بتوانید بدون اینکه کسی چیزی به شما گوشزد کند واقعیتها و شرایط موجود را ببینید و بر اساس آنها تصمیمات لازم را اتخاذ کنید تا در نهایت به بهرهوری و بازدهی بالاتری در کارتان دست یابید.
هیچگاه فرآیند تصمیمگیری را به تعویق نیندازید
گاهی اوقات افراد به خاطر تردیدها و تزلزل در بررسی مسائل در تصمیم گرفتن دچار دوگانگی و تردید میشوند و به همین دلیل ترجیح میدهند تا فرآیند تصمیمگیری را به تعویق بیندازند درحالیکه این کار کاملا اشتباه است و تردید و ناتوانی فرد تصمیمگیرنده را در آینده دوچندان میکند ضمن اینکه خسارتهای دیگری را نیز متوجه سازمان خواهد کرد. پس هر زمان که نیاز به اتخاذ تصمیمی داشتید در اولین فرصت و با اطمینان کامل آن را اتخاذ کنید و بدانید که به بعدها موکول کردن آن یک اقدام احساسی و اشتباه خواهد بود.
خاطرات و پندارهای منفی گذشته را زیر و رو نکنید
خودمدیران کسانی هستند که وقتشان را برای فکر کردن و افسوس خوردن در مورد گذشته، یعنی چیزی که نمیتوان آن را تغییر داد، هدر نمیدهند بلکه عمده توجه خود را به آیندهای که قابل ساختن و تغییر دادن است معطوف میکنند، بنابراین وقتتان را صرف افسوس خوردن به خاطر گذشته نکنید و آیندهتان را خودتان مدیریت کنید.
✳️ چه چیزی را باید تشویق کرد؟
بسیاری از کارشناسان موافقند که برنامههای مبتنی بر همتایان میتوانند موفقیتآمیزتر باشند، چرا که آنها بسیاری از چالشهای معمول را که فعالیتهای مربوط به تشویق کارمندان با آنها مواجهند، رفع میکنند.
رهبران استعدادیابی از چند راه میتوانند از تاثیر مطلوب برنامههای تشویقیشان اطمینان یابند:
1. از کارمندان بپرسید که چه میخواهند. جورج مارک آرل مدیر ارشد منابع انسانی در CPX Interactive میگوید «زمانی که کارمندان به شکلدهی این برنامه تشویقی کمک میکنند، میخواهند حرفها و ارزشهای مدنظرشان انعکاس داده شود.»
2. برنامههای تشویقی خود را اجتماعی و همتا به همتا اجرا کنید. مارک آرل در این زمینه میگوید «زمانی که افراد سایرین را میبینند که مورد تشویق واقع شدهاند، آنها نیز برای بهتر شدن تلاش میکنند که موجب رشد بیشتر شرکت میشوند.»
3. برنامههای تشویقی را آسان کنید. کیت آندراسیک، رئیس ارتباطات داخلی شرکت Orlando Health میگوید «شما نیاز دارید که اجازه ارائه پاداش به کارمندان را با یک کلیک بدهید.»
4. تعهد رهبری سازمانی را اشاعه دهید. جیم همر مدیر ارشد اجرایی WorkStride میگوید «یک ویدئو در اینترانت مدیر ارشد اجرایی بگذارید که در مورد این برنامه بهعنوان راهی برای ترویج آن صحبت میکند.»
5. از تشویق بهعنوان فرصتی برای مشاوره استفاده کنید. به گفته مارک آرل «همه تشویقها خوب هستند اما دسترسی به فرصتهای جدید توسعه بسیار ارزشمندتر از یک کارت هدیه است.»
6. برنامههای تشویقی خود را فراموش نکنید. کورد هیملستاین نایب رئیس بازاریابی در Michael C. Fina میگوید «برنامه تشویقی خود را از طریق ارتباطات شرکتی و رسانههای اجتماعی ترویج دهید؛ سعی کنید برندگان را در جلسات و در وبسایت برجسته کنید و تذکرهایی برای متعهد نگه داشتن افراد بدهید.»
7. اجازه دهید تا کارمندان آینده بدانند که شما به آنها اهمیت میدهید. اگر یک برنامه فوقالعاده دارید، در وبسایت خود، در رسانههای اجتماعی و فعالیتهای استخدام خود در مورد آن صحبت کنید. بهعنوان مثال زمانی که به کارمندان اختیار تشویق همتایانشان داده میشود، آنها احساس تعهد بیشتری خواهند کرد و در ارائه و دریافت تشکر و تصدیق احساس ارزشمند بودن میکنند. این امر موانع مدیران را برای تشویق دائمی رفتارهای درست کنار میزند.
بسیاری از کارشناسان موافقند که برنامههای مبتنی بر همتایان میتوانند موفقیتآمیزتر باشند، چرا که آنها بسیاری از چالشهای معمول را که فعالیتهای مربوط به تشویق کارمندان با آنها مواجهند، رفع میکنند.
رهبران استعدادیابی از چند راه میتوانند از تاثیر مطلوب برنامههای تشویقیشان اطمینان یابند:
1. از کارمندان بپرسید که چه میخواهند. جورج مارک آرل مدیر ارشد منابع انسانی در CPX Interactive میگوید «زمانی که کارمندان به شکلدهی این برنامه تشویقی کمک میکنند، میخواهند حرفها و ارزشهای مدنظرشان انعکاس داده شود.»
2. برنامههای تشویقی خود را اجتماعی و همتا به همتا اجرا کنید. مارک آرل در این زمینه میگوید «زمانی که افراد سایرین را میبینند که مورد تشویق واقع شدهاند، آنها نیز برای بهتر شدن تلاش میکنند که موجب رشد بیشتر شرکت میشوند.»
3. برنامههای تشویقی را آسان کنید. کیت آندراسیک، رئیس ارتباطات داخلی شرکت Orlando Health میگوید «شما نیاز دارید که اجازه ارائه پاداش به کارمندان را با یک کلیک بدهید.»
4. تعهد رهبری سازمانی را اشاعه دهید. جیم همر مدیر ارشد اجرایی WorkStride میگوید «یک ویدئو در اینترانت مدیر ارشد اجرایی بگذارید که در مورد این برنامه بهعنوان راهی برای ترویج آن صحبت میکند.»
5. از تشویق بهعنوان فرصتی برای مشاوره استفاده کنید. به گفته مارک آرل «همه تشویقها خوب هستند اما دسترسی به فرصتهای جدید توسعه بسیار ارزشمندتر از یک کارت هدیه است.»
6. برنامههای تشویقی خود را فراموش نکنید. کورد هیملستاین نایب رئیس بازاریابی در Michael C. Fina میگوید «برنامه تشویقی خود را از طریق ارتباطات شرکتی و رسانههای اجتماعی ترویج دهید؛ سعی کنید برندگان را در جلسات و در وبسایت برجسته کنید و تذکرهایی برای متعهد نگه داشتن افراد بدهید.»
7. اجازه دهید تا کارمندان آینده بدانند که شما به آنها اهمیت میدهید. اگر یک برنامه فوقالعاده دارید، در وبسایت خود، در رسانههای اجتماعی و فعالیتهای استخدام خود در مورد آن صحبت کنید. بهعنوان مثال زمانی که به کارمندان اختیار تشویق همتایانشان داده میشود، آنها احساس تعهد بیشتری خواهند کرد و در ارائه و دریافت تشکر و تصدیق احساس ارزشمند بودن میکنند. این امر موانع مدیران را برای تشویق دائمی رفتارهای درست کنار میزند.
حال_خوب
ترسناك ترين جاي جهان ذهن شماست.
عمل باشيد نه عكس العمل ، صدا باشيد نه انعكاس صدا .
مراقب بدن خود باشيد ، زيرا تنها جايي است كه تا آخر عمر در آن زندگي مي كنيد .
اجازه ندهيد رفتار ديگران آرامش دروني شما را بهم بزند .
آرزو كردن براي اينكه جاي شخص ديگري باشيد ، يعني ناديده گرفتن خودتان.
ارزش شما با رفتار ديگران با شما، تعيين نميشود.
اگر كسي كار اشتباهي انجام داد، همه خوبي هايش را فراموش نكنين.
قهرمان بودن يعني ايمان به خود، وقتي ديگران به شما اعتقادي ندارند.
كساني كه در گذشته زندگي مي كنند، آينده خود را محدود مي كنند.
هيچ يك از ما برنده يا بازنده به دنيا نيامده ايم، انتخاب كننده به دنياآمده ایم.
حال خوب رو برای خودت درست کن.
ترسناك ترين جاي جهان ذهن شماست.
عمل باشيد نه عكس العمل ، صدا باشيد نه انعكاس صدا .
مراقب بدن خود باشيد ، زيرا تنها جايي است كه تا آخر عمر در آن زندگي مي كنيد .
اجازه ندهيد رفتار ديگران آرامش دروني شما را بهم بزند .
آرزو كردن براي اينكه جاي شخص ديگري باشيد ، يعني ناديده گرفتن خودتان.
ارزش شما با رفتار ديگران با شما، تعيين نميشود.
اگر كسي كار اشتباهي انجام داد، همه خوبي هايش را فراموش نكنين.
قهرمان بودن يعني ايمان به خود، وقتي ديگران به شما اعتقادي ندارند.
كساني كه در گذشته زندگي مي كنند، آينده خود را محدود مي كنند.
هيچ يك از ما برنده يا بازنده به دنيا نيامده ايم، انتخاب كننده به دنياآمده ایم.
حال خوب رو برای خودت درست کن.
✳️اخلاق حرفه ای (Professional Ethics)
✅اخلاق حرفه ای به معنی شناخت درست از نادرست در محیط کار و در ادامه تصمیم گیری برای انجام درست و ترک نادرست است.
✅اخلاق حرفه ای، به عنوان شاخهای از دانش مدیریت، از زمان پدیدار شدن نهضت مسئولیت اجتماعی در دهه 1960 پدیدار شد. در این دهه جنبشهای آگاهی بخش اجتماعی، انتظارات مردم را از سازمانها بالا برده، آنها را به این نتیجه رسانده بود که سازمانها باید از امکانات وسیع مالی و نفوذ اجتماعی خود برای رفع مشکلات اجتماعی، مثل: فقر، خشونت، حفاظت از محیط زیست، تساوی حقوق، بهداشت عمومی و بهبود وضع تحصیلات استفاده کنند. مردم بر این باور بودند که چون شرکتها و مؤسسات با استفاده از منابع کشور به سود دست مییابند، به کشور بدهکار و مدیون هستند و بایستی برای بهبود اوضاع اجتماعی تلاش کنند.
✅اخلاق حرفه ای را نباید صرفا به معنای اخلاق کار تفسیر کرد. چنین دیدگاهی تقلیل گرایانه است.
سازمان با افزایش مسئولیت پذیری در قبال حقوق محیط، خود را برای محیط قابل پیش بینی می کند و پیش بینی پذیری سبب اعتماد آفرینی می شود.
محیط به وسیله آن رابطه ای آسان و درست با سازمان پیدا می کند.
✅اخلاق حرفه ای به معنی شناخت درست از نادرست در محیط کار و در ادامه تصمیم گیری برای انجام درست و ترک نادرست است.
✅اخلاق حرفه ای، به عنوان شاخهای از دانش مدیریت، از زمان پدیدار شدن نهضت مسئولیت اجتماعی در دهه 1960 پدیدار شد. در این دهه جنبشهای آگاهی بخش اجتماعی، انتظارات مردم را از سازمانها بالا برده، آنها را به این نتیجه رسانده بود که سازمانها باید از امکانات وسیع مالی و نفوذ اجتماعی خود برای رفع مشکلات اجتماعی، مثل: فقر، خشونت، حفاظت از محیط زیست، تساوی حقوق، بهداشت عمومی و بهبود وضع تحصیلات استفاده کنند. مردم بر این باور بودند که چون شرکتها و مؤسسات با استفاده از منابع کشور به سود دست مییابند، به کشور بدهکار و مدیون هستند و بایستی برای بهبود اوضاع اجتماعی تلاش کنند.
✅اخلاق حرفه ای را نباید صرفا به معنای اخلاق کار تفسیر کرد. چنین دیدگاهی تقلیل گرایانه است.
سازمان با افزایش مسئولیت پذیری در قبال حقوق محیط، خود را برای محیط قابل پیش بینی می کند و پیش بینی پذیری سبب اعتماد آفرینی می شود.
محیط به وسیله آن رابطه ای آسان و درست با سازمان پیدا می کند.
✳️ملتی که کتاب نمی خواند باید تمام تاریخ را تجربه کند... ؛
برای فرزندانمان قصه هایی بگوییم
که بیدار شوند،
نه قصه هایی که به خواب فرو روند...؛
بیداری وجدان و خرد
دلنشین تر از خواب است
و داشتن یک فکر پاک،
از تمام عبادتگاه های دنیا مقدس تر است!
برای فرزندانمان قصه هایی بگوییم
که بیدار شوند،
نه قصه هایی که به خواب فرو روند...؛
بیداری وجدان و خرد
دلنشین تر از خواب است
و داشتن یک فکر پاک،
از تمام عبادتگاه های دنیا مقدس تر است!
✳️روحیه نقادی داشته باشید
یکی از خصایص مدیران موفق این است که علاوه بر اینکه انتقادکننده اند، انتقادپذیر هم هستند. لذا این مدیران، این روحیه نقادی را از طریق ارائه اطلاعات به کارکنان، توجه و پذیرش نظرات کارکنان، ایجاد انگیزه نقد و ارائه راه حل، انجام نظرسنجی از کارکنان و استقرار سیستم پیشنهادات در سازمان اشاعه می دهند.
وقتی روحیه نقادی در تک تک کارکنان ایجاد شد. این امر به عنوان باورهای مشترک درآمده و در سازمان نهادینه می گردد. نقد را می تـوان نـــرم افزاری برای توسعه فکر و ظرفیت ذهنی و علمی بشر دانست.
در نقادی افکار، مباحث علمی و سازمانی مختلفی مورد بحث قرار میگیرد و از دل آنها اندیشه های نو پرورش می یابد و این اندیشه ها به عنوان راهکارهای عملی، مشکلات سازمان را حل می کند و در نهایت در دل نقادی خلاقیتهای فردی شکل گرفته و رشد میکند و افراد خلاق سازمان را تبدیل به یک سازمان خلاق می کنند.
به طور کلی میتوان مشخصات مدیران موفق در بعد انتقادپذیری را به صورت زیر خلاصه کرد:
✅داشتن روحیه سنت شکنی معتدل و منطقی
✅سرزنده و داشتن اعتماد به نفس قوی در زندگی فردی و سازمانی
✅لذت بردن از روبرو شدن با نظرات مخالف
✅گرایش قوی اجتماعی و سازمانی
✅اشاعه فرهنگ جسارت علمی و برملا کردن حقایق
✅آینده نگری قوی و قدرت تجزیه و تحلیل بالا
✅در بحث با دیگران حاضر جواب و آماده هستند
یکی از خصایص مدیران موفق این است که علاوه بر اینکه انتقادکننده اند، انتقادپذیر هم هستند. لذا این مدیران، این روحیه نقادی را از طریق ارائه اطلاعات به کارکنان، توجه و پذیرش نظرات کارکنان، ایجاد انگیزه نقد و ارائه راه حل، انجام نظرسنجی از کارکنان و استقرار سیستم پیشنهادات در سازمان اشاعه می دهند.
وقتی روحیه نقادی در تک تک کارکنان ایجاد شد. این امر به عنوان باورهای مشترک درآمده و در سازمان نهادینه می گردد. نقد را می تـوان نـــرم افزاری برای توسعه فکر و ظرفیت ذهنی و علمی بشر دانست.
در نقادی افکار، مباحث علمی و سازمانی مختلفی مورد بحث قرار میگیرد و از دل آنها اندیشه های نو پرورش می یابد و این اندیشه ها به عنوان راهکارهای عملی، مشکلات سازمان را حل می کند و در نهایت در دل نقادی خلاقیتهای فردی شکل گرفته و رشد میکند و افراد خلاق سازمان را تبدیل به یک سازمان خلاق می کنند.
به طور کلی میتوان مشخصات مدیران موفق در بعد انتقادپذیری را به صورت زیر خلاصه کرد:
✅داشتن روحیه سنت شکنی معتدل و منطقی
✅سرزنده و داشتن اعتماد به نفس قوی در زندگی فردی و سازمانی
✅لذت بردن از روبرو شدن با نظرات مخالف
✅گرایش قوی اجتماعی و سازمانی
✅اشاعه فرهنگ جسارت علمی و برملا کردن حقایق
✅آینده نگری قوی و قدرت تجزیه و تحلیل بالا
✅در بحث با دیگران حاضر جواب و آماده هستند
✳️مدیر منفی باف
در دستگاه فکری یک مدیر منفی باف، عناصر و عوامل مثبت آنقدر نایاب است که حتی سعی نمی کند گوش به مخالفت منطقی مخالف دهد. او به همه چیز و همه کس پاسخ منفی می دهد. اینگونه مدیران به محض اینکه در یک نفر نقطه ضعف کوچکی پیدا می کنند، همه نقاط قوت و شایستگی شخص را زیر سوال می برند.
🔬 طرز تشخیص
آیا وقتی که طرح یا فکر تازه ای را بررسی میکنید بیشتر به دنبال نقاط ضعف و مشکلات اجرای طرح می گردید و جنبه های مثبت آن را دست کم میگیرید؟
آيا وقتی که موضوعی مورد مخالفت شما قرار می گیرد، دلایل منطقی مخالفت خود را تشریح نمی کنید؟
پاسخ منفی به این قبیل سوالات نشان می دهد که شما از بیماری منفی بافی رنج می برید.
💊 طرز درمان
خود را عادت دهید که برای عوامل مثبت و نقاط قدرت همانقدر اهمیت قائل شوید که برای عوامل منفی و نقاط ضعف، که تاکنون برای شما محسوس تر بوده است. ابزار مخالفت وقتی به صورت غریزی باشد و متکی به منطق نباشد، انتقاد سازنده نیست و در واقع مخرب است. پس سعی کنید در امور، با دیگران همفکری کنید و قبل ازابراز مخالفت، دلایل منطقی پیدا کنید.
در دستگاه فکری یک مدیر منفی باف، عناصر و عوامل مثبت آنقدر نایاب است که حتی سعی نمی کند گوش به مخالفت منطقی مخالف دهد. او به همه چیز و همه کس پاسخ منفی می دهد. اینگونه مدیران به محض اینکه در یک نفر نقطه ضعف کوچکی پیدا می کنند، همه نقاط قوت و شایستگی شخص را زیر سوال می برند.
🔬 طرز تشخیص
آیا وقتی که طرح یا فکر تازه ای را بررسی میکنید بیشتر به دنبال نقاط ضعف و مشکلات اجرای طرح می گردید و جنبه های مثبت آن را دست کم میگیرید؟
آيا وقتی که موضوعی مورد مخالفت شما قرار می گیرد، دلایل منطقی مخالفت خود را تشریح نمی کنید؟
پاسخ منفی به این قبیل سوالات نشان می دهد که شما از بیماری منفی بافی رنج می برید.
💊 طرز درمان
خود را عادت دهید که برای عوامل مثبت و نقاط قدرت همانقدر اهمیت قائل شوید که برای عوامل منفی و نقاط ضعف، که تاکنون برای شما محسوس تر بوده است. ابزار مخالفت وقتی به صورت غریزی باشد و متکی به منطق نباشد، انتقاد سازنده نیست و در واقع مخرب است. پس سعی کنید در امور، با دیگران همفکری کنید و قبل ازابراز مخالفت، دلایل منطقی پیدا کنید.