✳️مدیریت زمان با ماتریس آیزنهاور:
در طول تاریخ، افراد زیادی بودهاند که زندگی آنها حاوی نکات مفیدی است که میتواند راهنمای ما برای رسیدن به موفقیت و سربلندی در تمام جوانب زندگیمان باشد. یک از این افراد که در تمام طول عمر خود توانست بهترین استفاده را از زندگی و فرصتهای پیش روی خود کند کسی نیست جزء دوایت آیزنهاور. دوایت آیزنهاور رئیسجمهور آمریکا (در سالهای 1953 تا 1961) میباشد. وی در این مدت ، طرح های بسیاری را در جهت توسعه بزرگراههای بین ایالتی در ایالاتمتحده آمریکا ، راهاندازی اینترنت (DARPA) ، اکتشاف فضایی (NASA) و ...اجرا نمود. وی برای مدیریت زمان ، مدیریت فعالیت و بهره وری مدلی را طراحی کرد که بهوسیله آن بتواند با مسایل مهم تصمیمگیری و مدیریت زمان مقابله کند. این مدل که به ماتریس Eisenhower معروف میباشد ، نحوه ايجاد تمايز بين مسائل مهم و اضطراري را میآموزد. در واقع تمامی تصمیمات را بر مبنای ۲ سؤال اساسی مدیریت میکند:
1. چقدر آن کار اهمیت دارد؟
2. چقدر انجام آن کار فوری است؟
تنها ابزار ساده برای این مدل ساده تصمیمگیری ، یک کاغذ و قلم میباشد.
چرا از ماتریس مدیریت زمان استفاده کنیم؟
ممکن است بسیار برایتان پیش آمده باشد که زمانی که پشت میز کارتان مینشینید ناگهان با حجم زیادی از کارها و پروژهها مواجه گردید. ممکن است در نگاه اول ، همه اینها مهم به نظر رسند و اغلب اوقات بسیار دشوار است تشخیص دهیم که کدام فوری و کدام بدون فوریت است. ماتریس آیزنهاور این فرآیند را فرموله کرده است و به شما کمک میکند که فعالیت های خود را به لحاظ اهمیت و فوریت دسته بدی کنید و برای اجرای آنان پاسخ لازم را اتخاذ نمایید.
همچنین این ماتریس شما را وادار میکند که کارهایی که همواره در پس ذهن شما بوده و تاکنون به آنها نیندیشیدهاید را بر روی کاغذ آورده و زمانی را جهت انجام آن اختصاص دهید.
چگونه با ماتریس آیزنهاور بهره وری خود را افزایش دهیم؟
اولویتبندی در کلیه امور، کمک بسیاری در انتخاب فعالیتهای مناسب و اخذ تصمیمهای درست مینماید و نیز؛ کلید طلائی در تعیین تقدم و تأخر انجام درست فعالیتهاست. استراتژی آیزنهاور جهت سازماندهی فعالیت نیز از این تکنیک بهره گرفته است. هر كاري كه روي ميز كار شما قرار دارد، با شكستن آن مطابق روش آيزنهاور شروع كنيد و سپس براي زمان انجام آن تصمیمگیری كنيد. شما با بهرهگیری از ماتریس تصمیمگیری ، فعالیت های خود را بر اساس 4 احتمال ، دستهبندی میکنید.
1. فوری و مهم (کارهایی که باید فوراً انجام دهید)
2. مهم اما بدون فوریت (کارهایی که میتوانید به بعد موکول کنید.)
3. فوری و اما غیر مهم (کارهایی که میتوانید به فرد دیگری واگذار کنید.)
4. بدون فوریت و غیر مهم (کارهایی که باید حذفشان کنید.)
در طول تاریخ، افراد زیادی بودهاند که زندگی آنها حاوی نکات مفیدی است که میتواند راهنمای ما برای رسیدن به موفقیت و سربلندی در تمام جوانب زندگیمان باشد. یک از این افراد که در تمام طول عمر خود توانست بهترین استفاده را از زندگی و فرصتهای پیش روی خود کند کسی نیست جزء دوایت آیزنهاور. دوایت آیزنهاور رئیسجمهور آمریکا (در سالهای 1953 تا 1961) میباشد. وی در این مدت ، طرح های بسیاری را در جهت توسعه بزرگراههای بین ایالتی در ایالاتمتحده آمریکا ، راهاندازی اینترنت (DARPA) ، اکتشاف فضایی (NASA) و ...اجرا نمود. وی برای مدیریت زمان ، مدیریت فعالیت و بهره وری مدلی را طراحی کرد که بهوسیله آن بتواند با مسایل مهم تصمیمگیری و مدیریت زمان مقابله کند. این مدل که به ماتریس Eisenhower معروف میباشد ، نحوه ايجاد تمايز بين مسائل مهم و اضطراري را میآموزد. در واقع تمامی تصمیمات را بر مبنای ۲ سؤال اساسی مدیریت میکند:
1. چقدر آن کار اهمیت دارد؟
2. چقدر انجام آن کار فوری است؟
تنها ابزار ساده برای این مدل ساده تصمیمگیری ، یک کاغذ و قلم میباشد.
چرا از ماتریس مدیریت زمان استفاده کنیم؟
ممکن است بسیار برایتان پیش آمده باشد که زمانی که پشت میز کارتان مینشینید ناگهان با حجم زیادی از کارها و پروژهها مواجه گردید. ممکن است در نگاه اول ، همه اینها مهم به نظر رسند و اغلب اوقات بسیار دشوار است تشخیص دهیم که کدام فوری و کدام بدون فوریت است. ماتریس آیزنهاور این فرآیند را فرموله کرده است و به شما کمک میکند که فعالیت های خود را به لحاظ اهمیت و فوریت دسته بدی کنید و برای اجرای آنان پاسخ لازم را اتخاذ نمایید.
همچنین این ماتریس شما را وادار میکند که کارهایی که همواره در پس ذهن شما بوده و تاکنون به آنها نیندیشیدهاید را بر روی کاغذ آورده و زمانی را جهت انجام آن اختصاص دهید.
چگونه با ماتریس آیزنهاور بهره وری خود را افزایش دهیم؟
اولویتبندی در کلیه امور، کمک بسیاری در انتخاب فعالیتهای مناسب و اخذ تصمیمهای درست مینماید و نیز؛ کلید طلائی در تعیین تقدم و تأخر انجام درست فعالیتهاست. استراتژی آیزنهاور جهت سازماندهی فعالیت نیز از این تکنیک بهره گرفته است. هر كاري كه روي ميز كار شما قرار دارد، با شكستن آن مطابق روش آيزنهاور شروع كنيد و سپس براي زمان انجام آن تصمیمگیری كنيد. شما با بهرهگیری از ماتریس تصمیمگیری ، فعالیت های خود را بر اساس 4 احتمال ، دستهبندی میکنید.
1. فوری و مهم (کارهایی که باید فوراً انجام دهید)
2. مهم اما بدون فوریت (کارهایی که میتوانید به بعد موکول کنید.)
3. فوری و اما غیر مهم (کارهایی که میتوانید به فرد دیگری واگذار کنید.)
4. بدون فوریت و غیر مهم (کارهایی که باید حذفشان کنید.)
✅تکنیک برون ریزی در تحلیل های دشوار و پیچیده
سال ها پیش کتابی می خواندم نوشته مامور کارکشته سازمان سیا (سی آی ای یا همان آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا) بود. این کتاب در مورد تحلیل و پردازش داده ها و در نهایت تصمیم گیری و انتخاب بود. نویسنده کتاب بیش از 30 سال در سی آی ای کار کرده بود و حالا داشت تجربیات خودش را می نوشت. یکی از تکنیک هایی که در کتاب مطرح کرده بود تکنیک برون ریزی یا خارج سازی (externalization) بود. هر چقدر که می گذرد بر اهمیت این تکنیک بسیار ساده اما بسیار بنیادی بیشتر پی می برم. با هم این تکنیک را مرور کنیم:
مسایل تحليلي پيچيده را ميتوان با خارج سازی تحليل پذیرتر کرد. ما قادر نيستيم به طور هم زمان تمام عوامل مرتبط با يک مسأله چند بعدی پیچیده را در ذهن خود نگاه داريم. بگذارید با یک مثال خیلی ساده و سریع این مشکل را نشان دهیم. همین الان در ذهن تان 46 را در 78 ضرب کنید و جواب را بگویید. قبل از آن که ادامه متن را بخوانید این کار را انجام دهید.
می بینید! ما [انسان های نرمال] نمی توانیم! چرا؟ چون تعداد آیتم هایی که حافظه کاری ما می تواند همزمان در ذهن نگاه دارد برابر عدد هفت است. به خاطر همین به آن می گویند قانون هفت به علاوه/منهاي دو. چرا که بیشتر مردم در هر لحظه در حافظه كاري شان حدود هفت آیتم یعنی بین 5 تا 9 را نگه ميدارند.
ظرفيت محدود حافظه كاري، منبع مشكلات بسيار در تحليل درست اطلاعات است. با افزایش تعداد متغیرها یا روابط بین متغیرها تحليل ميتواند بسیار پيچيده تر شود و از حافظه كاري شما تجاوز كند و توانايي شما براي قضاوت صحيح را به چالش بکشد. اگر تعداد متغيرها در يك مسأله تحليلي افزايش يابد، پيچيدگي نيز بطور فزاينده ای افزایش پیدا می کند. وقتي يك مسأله صرفاً داراي 4 متغير باشد، ميان آن متغيرها شش رابطة احتمالي وجود دارد. 5 متغير داراي 10 رابطه احتمالي ميان خويش هستند. با شش و هشت متغير بترتيب 15 و 28 ارتباط احتمالي ميان متغيرها وجود دارد.
خوب! ما در حالت عادی چگونه این مساله یعنی محدودیت حافظه کاری را حل می کنیم: با خارج سازی آن مساله از ذهن و آوردن روی کاغذ.
جان کلام تکنیک خارج سازی هم همین است: مساله را از ذهن خودت بیار روی کاغذ به صورت نوشته یا به صورت تصویر، جدول، درخت های شاخه ای و یا هر روش دیگری. خارج سازی به معناي بيرون آوردن مسأله از ذهن خود به شكل قابل مشاهده است تا بتوان بر روي آن كار كرد. برون ریزی يعني مساله را از ذهن خارج ساختن در قالب نگارش كتبي يا بر روي به شكل سادهاي كه متغيرهاي اصلي، پارامترها يا عناصر مسأله را نمايش دهد و چگونگي ارتباط آنها را با يكديگر نيز مشخص سازد.
خوبی دیگر برون ریزی این است که وقتی مساله را می آوریم روی کاغذ مساله خود به خود تجزیه میشود. تجزيه به معناي شكستن يك مسأله به اجزاء متشكله آن است. هنر تحليل مسایل پیچیده، تقسيم كردن و به هم پيوند دادن است. يك مسأله پيچيده را به مسایل سادهتر تجزيه كنيد، مسایل ساده تر را حل/تحلیل کنید و سر انجام اين تحليلها را با يك چسب منطقي به هم اتصال دهيد.
✅تجویز راهبردی:
1- مساله یا موضوع مورد تحلیل را تعیین کنید.
2- کمی در مورد مساله فکر کنید تا حدود و ابعاد آن در ذهن شما شکل بگیرد و پارامترها را شناسایی کنید.
3- آن ها را از ذهن خود خارج کنید و روی کاغذ بیاورید یا از نرم افزارهای کامپیوتری یا موبایلی مانند مایندمپ استفاده کنید. (تنبلی نکنید و به خاطر بیاورید که ما در هر لحظه فقط می توانیم به هفت پارامتر فکر کنیم و نه ده ها پارامتر و از آن مهم تر روابط بین پارامترها)
4- سعی کنید مساله را به چند بخش (زیرمساله) تقسیم کنید.
5- پارامترهای جدید را اضافه کنید.
6- در مورد زیرمساله ها فکر و تحلیل و تصمیم گیری کنید.
7- با توجه به ارتباط زیرمساله ها، در مورد مساله اصلی، تحلیل و تصمیم گیری کنید.
سال ها پیش کتابی می خواندم نوشته مامور کارکشته سازمان سیا (سی آی ای یا همان آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا) بود. این کتاب در مورد تحلیل و پردازش داده ها و در نهایت تصمیم گیری و انتخاب بود. نویسنده کتاب بیش از 30 سال در سی آی ای کار کرده بود و حالا داشت تجربیات خودش را می نوشت. یکی از تکنیک هایی که در کتاب مطرح کرده بود تکنیک برون ریزی یا خارج سازی (externalization) بود. هر چقدر که می گذرد بر اهمیت این تکنیک بسیار ساده اما بسیار بنیادی بیشتر پی می برم. با هم این تکنیک را مرور کنیم:
مسایل تحليلي پيچيده را ميتوان با خارج سازی تحليل پذیرتر کرد. ما قادر نيستيم به طور هم زمان تمام عوامل مرتبط با يک مسأله چند بعدی پیچیده را در ذهن خود نگاه داريم. بگذارید با یک مثال خیلی ساده و سریع این مشکل را نشان دهیم. همین الان در ذهن تان 46 را در 78 ضرب کنید و جواب را بگویید. قبل از آن که ادامه متن را بخوانید این کار را انجام دهید.
می بینید! ما [انسان های نرمال] نمی توانیم! چرا؟ چون تعداد آیتم هایی که حافظه کاری ما می تواند همزمان در ذهن نگاه دارد برابر عدد هفت است. به خاطر همین به آن می گویند قانون هفت به علاوه/منهاي دو. چرا که بیشتر مردم در هر لحظه در حافظه كاري شان حدود هفت آیتم یعنی بین 5 تا 9 را نگه ميدارند.
ظرفيت محدود حافظه كاري، منبع مشكلات بسيار در تحليل درست اطلاعات است. با افزایش تعداد متغیرها یا روابط بین متغیرها تحليل ميتواند بسیار پيچيده تر شود و از حافظه كاري شما تجاوز كند و توانايي شما براي قضاوت صحيح را به چالش بکشد. اگر تعداد متغيرها در يك مسأله تحليلي افزايش يابد، پيچيدگي نيز بطور فزاينده ای افزایش پیدا می کند. وقتي يك مسأله صرفاً داراي 4 متغير باشد، ميان آن متغيرها شش رابطة احتمالي وجود دارد. 5 متغير داراي 10 رابطه احتمالي ميان خويش هستند. با شش و هشت متغير بترتيب 15 و 28 ارتباط احتمالي ميان متغيرها وجود دارد.
خوب! ما در حالت عادی چگونه این مساله یعنی محدودیت حافظه کاری را حل می کنیم: با خارج سازی آن مساله از ذهن و آوردن روی کاغذ.
جان کلام تکنیک خارج سازی هم همین است: مساله را از ذهن خودت بیار روی کاغذ به صورت نوشته یا به صورت تصویر، جدول، درخت های شاخه ای و یا هر روش دیگری. خارج سازی به معناي بيرون آوردن مسأله از ذهن خود به شكل قابل مشاهده است تا بتوان بر روي آن كار كرد. برون ریزی يعني مساله را از ذهن خارج ساختن در قالب نگارش كتبي يا بر روي به شكل سادهاي كه متغيرهاي اصلي، پارامترها يا عناصر مسأله را نمايش دهد و چگونگي ارتباط آنها را با يكديگر نيز مشخص سازد.
خوبی دیگر برون ریزی این است که وقتی مساله را می آوریم روی کاغذ مساله خود به خود تجزیه میشود. تجزيه به معناي شكستن يك مسأله به اجزاء متشكله آن است. هنر تحليل مسایل پیچیده، تقسيم كردن و به هم پيوند دادن است. يك مسأله پيچيده را به مسایل سادهتر تجزيه كنيد، مسایل ساده تر را حل/تحلیل کنید و سر انجام اين تحليلها را با يك چسب منطقي به هم اتصال دهيد.
✅تجویز راهبردی:
1- مساله یا موضوع مورد تحلیل را تعیین کنید.
2- کمی در مورد مساله فکر کنید تا حدود و ابعاد آن در ذهن شما شکل بگیرد و پارامترها را شناسایی کنید.
3- آن ها را از ذهن خود خارج کنید و روی کاغذ بیاورید یا از نرم افزارهای کامپیوتری یا موبایلی مانند مایندمپ استفاده کنید. (تنبلی نکنید و به خاطر بیاورید که ما در هر لحظه فقط می توانیم به هفت پارامتر فکر کنیم و نه ده ها پارامتر و از آن مهم تر روابط بین پارامترها)
4- سعی کنید مساله را به چند بخش (زیرمساله) تقسیم کنید.
5- پارامترهای جدید را اضافه کنید.
6- در مورد زیرمساله ها فکر و تحلیل و تصمیم گیری کنید.
7- با توجه به ارتباط زیرمساله ها، در مورد مساله اصلی، تحلیل و تصمیم گیری کنید.
✳️دام استریوتایپینگ و تکنیک تعلیق سه ثانیهای
اینها شیرازی هستند، پس... هستند.
آنها شمالی هستند، پس... هستند.
فلان سهم ها/کارخانه ها همه... هستند.
همه مردها ... هستند.
شما زن ها همتون ...
همه آلمانی ها ... هستند.
ایرانیها... هستند ولی خارجیها ... هستند.
ما ایرانیها همیشه میخوایم آسون ترین راه رو انتخاب کنیم.
متولد ماه... هستی پس بی قید و بندی!
اهالی فلان شهر همه قاچاقچی هستن
طرف بنز داره پس...
همه تویوتاها .... هستند
و هزاران مثال دیگه
این جملات، نشانگر یک خطای رایج در تحلیل و تصمیمگیری است. خطایی که به واسطه آن، یک فرد/پدیده را تنها بر اساس معیارهای خاص مانند محل زندگی، سابقه، جنسیت، قومیت، رنگ پوست و موارد مشابه قضاوت میکنیم و یک حکم کلی صادر میکنیم. خطای استریوتایپ ترکیبی از نگرش و پیشداوریهاست که به گروهی خاص تعمیمیافته و اغلب هم نادرست است. به عبارتی کسانی تفکر قالبی دارند که فکر میکنند همه افراد یه گروه از یک ویژگی معین برخوردارند.
لغت لاتین معادل کلیشه کلمه استریوتایپ میباشد، که استریو از ریشه کلمهای یونانی به معنی محکم و غیرقابل تغییر و کلمه تایپ از ریشه کلمهای یونانی به معنی تأثیر میباشد. در نتیجه کلمه استریوتایپ به معنی تأثیر غیرقابل تغییر (چارچوب غیرقابل تغییر) میباشد. ما آن را می توانیم به فکر قالبی یا کلیشهای ترجمه کنیم.
بیایید این داستان را با هم بخوانیم: یک روز پسری همراه پدر خود سوار ماشین در حال مسافرت توی مسیر تصادف می کنند و پدر درجا فوت میکنند. نیروهای امدادی پسر رو به بیمارستان منتقل می کنند. زمانی که رییس بیمارستان برای بررسی وضعیت جسمانی پسر به ملاقاتش می آيد با تعجب متوجه میشود که این فرد همان پسر خودش است.
اگر پدر فوت کرده، پس رییس بیمارستان چه کسی است؟ آیا ما این جا با یک معما و مساله پیچیده خانوادگی روبرو هستیم؟
اگر خطای استریوتایپ در مورد جنسیت وجود نداشت بیشتر ما جواب درست را می توانستیم حدس بزنیم. رئیس بیمارستان مادر پسر بود. اما ما این استریوتایپ را داریم که رئیس بیمارستان قاعدتاً یک مرد است و اصلاً ذهن ما اجازه حل این معما رو به ما نمیدهد.
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
گوردون آلپورت روانشناس معروف جمله ای دارد که بسیار جالب است: «هرگز با واقعیت مزاحم من نشوید، چون من تصمیم خود را گرفتهام.» این جمله مغز استریوتایپینگ را توضیح می دهد. یعنی آن که من به جای آن که با واقعیت سر و کار داشته باشم. از قبل و بر مبنای یکی دو تا نشانه/ويژگی تصمیمم را گرفتهام. چه کنیم که از خطای استریوتایپینگ در امان بمانیم:
سه ثانیه تعلیق: معمول آن است که میان قضاوت درباره یک شی/شخص/پدیده و به زبان آوردنِ آن قضاوت، تقریباً زمانی وجود ندارد و به همان سرعتی که در ذهنِمان قضاوت شکل می گیرد آن قضاوت را بیان می کنیم. اگر چند روز تمرین کنیم که بین آنچه در ذهن مان می گذرد و آن چه می گوییم فقط سه ثانیه تاخیر بیاندازیم مغز ما فرصت پیدا می کند که در مورد آن نه به صورت خودکار که به صورت خودآگاه قضاوت فکر کند. در آن سه ثانیه فقط یک سوال از خود بپرسیم: آیا برای آنچه می خواهم بگویم شواهد کافی دارم یا صرفا بر مبنای یک پیش دانسته است که هیچگاه آن را نیازموده ام و از نظر آماری بررسی نکرده ام؟ همین تاخیر سه ثانیهای و همان سوال ساده را میشود در در فوروارد کردن یک پیام یا به اشتراکگذاری مجدد آن پیام در شبکه های اجتماعی به کار برد.
اینها شیرازی هستند، پس... هستند.
آنها شمالی هستند، پس... هستند.
فلان سهم ها/کارخانه ها همه... هستند.
همه مردها ... هستند.
شما زن ها همتون ...
همه آلمانی ها ... هستند.
ایرانیها... هستند ولی خارجیها ... هستند.
ما ایرانیها همیشه میخوایم آسون ترین راه رو انتخاب کنیم.
متولد ماه... هستی پس بی قید و بندی!
اهالی فلان شهر همه قاچاقچی هستن
طرف بنز داره پس...
همه تویوتاها .... هستند
و هزاران مثال دیگه
این جملات، نشانگر یک خطای رایج در تحلیل و تصمیمگیری است. خطایی که به واسطه آن، یک فرد/پدیده را تنها بر اساس معیارهای خاص مانند محل زندگی، سابقه، جنسیت، قومیت، رنگ پوست و موارد مشابه قضاوت میکنیم و یک حکم کلی صادر میکنیم. خطای استریوتایپ ترکیبی از نگرش و پیشداوریهاست که به گروهی خاص تعمیمیافته و اغلب هم نادرست است. به عبارتی کسانی تفکر قالبی دارند که فکر میکنند همه افراد یه گروه از یک ویژگی معین برخوردارند.
لغت لاتین معادل کلیشه کلمه استریوتایپ میباشد، که استریو از ریشه کلمهای یونانی به معنی محکم و غیرقابل تغییر و کلمه تایپ از ریشه کلمهای یونانی به معنی تأثیر میباشد. در نتیجه کلمه استریوتایپ به معنی تأثیر غیرقابل تغییر (چارچوب غیرقابل تغییر) میباشد. ما آن را می توانیم به فکر قالبی یا کلیشهای ترجمه کنیم.
بیایید این داستان را با هم بخوانیم: یک روز پسری همراه پدر خود سوار ماشین در حال مسافرت توی مسیر تصادف می کنند و پدر درجا فوت میکنند. نیروهای امدادی پسر رو به بیمارستان منتقل می کنند. زمانی که رییس بیمارستان برای بررسی وضعیت جسمانی پسر به ملاقاتش می آيد با تعجب متوجه میشود که این فرد همان پسر خودش است.
اگر پدر فوت کرده، پس رییس بیمارستان چه کسی است؟ آیا ما این جا با یک معما و مساله پیچیده خانوادگی روبرو هستیم؟
اگر خطای استریوتایپ در مورد جنسیت وجود نداشت بیشتر ما جواب درست را می توانستیم حدس بزنیم. رئیس بیمارستان مادر پسر بود. اما ما این استریوتایپ را داریم که رئیس بیمارستان قاعدتاً یک مرد است و اصلاً ذهن ما اجازه حل این معما رو به ما نمیدهد.
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
گوردون آلپورت روانشناس معروف جمله ای دارد که بسیار جالب است: «هرگز با واقعیت مزاحم من نشوید، چون من تصمیم خود را گرفتهام.» این جمله مغز استریوتایپینگ را توضیح می دهد. یعنی آن که من به جای آن که با واقعیت سر و کار داشته باشم. از قبل و بر مبنای یکی دو تا نشانه/ويژگی تصمیمم را گرفتهام. چه کنیم که از خطای استریوتایپینگ در امان بمانیم:
سه ثانیه تعلیق: معمول آن است که میان قضاوت درباره یک شی/شخص/پدیده و به زبان آوردنِ آن قضاوت، تقریباً زمانی وجود ندارد و به همان سرعتی که در ذهنِمان قضاوت شکل می گیرد آن قضاوت را بیان می کنیم. اگر چند روز تمرین کنیم که بین آنچه در ذهن مان می گذرد و آن چه می گوییم فقط سه ثانیه تاخیر بیاندازیم مغز ما فرصت پیدا می کند که در مورد آن نه به صورت خودکار که به صورت خودآگاه قضاوت فکر کند. در آن سه ثانیه فقط یک سوال از خود بپرسیم: آیا برای آنچه می خواهم بگویم شواهد کافی دارم یا صرفا بر مبنای یک پیش دانسته است که هیچگاه آن را نیازموده ام و از نظر آماری بررسی نکرده ام؟ همین تاخیر سه ثانیهای و همان سوال ساده را میشود در در فوروارد کردن یک پیام یا به اشتراکگذاری مجدد آن پیام در شبکه های اجتماعی به کار برد.
✳️ هفت نکته کلیدی برای اینکه رهبری حرفه ای و موثر باشید:
🔹 عاقلانه تفویض اختیار کنید.
🔹اهداف را برای زیردستانتان مشخص کنید.
🔹ارتباطات قوی و موثر داشته باشید.
🔹برای زیردستان خود وقت بگذارید و صحبتهای آنها را بشنوید.
🔹دستاوردهای زیردستان را ببینید و تصدیق کنید.
🔹همواره به راه حل های پایدار فکر کنید، راه حل های مقطعی زیان آور هستند.
🔹در محیط کار خیلی جدی و خشک نباشید.
🔹 عاقلانه تفویض اختیار کنید.
🔹اهداف را برای زیردستانتان مشخص کنید.
🔹ارتباطات قوی و موثر داشته باشید.
🔹برای زیردستان خود وقت بگذارید و صحبتهای آنها را بشنوید.
🔹دستاوردهای زیردستان را ببینید و تصدیق کنید.
🔹همواره به راه حل های پایدار فکر کنید، راه حل های مقطعی زیان آور هستند.
🔹در محیط کار خیلی جدی و خشک نباشید.
✳️«چرا طرح ها و برنامه های منابع انسانی خوب از آب در نمی آیند و
شکست می خورند؟»
دلیل اول، فقدان تعهد مدیریت عامل نسبت به مدیریت منابع انسانی است.فقدان حمایت مدیریت عالی از مدیریت منابع انسانی به دو دلیل است. اول اینکه ممکن است که وظیفه مدیریت منابع انسانی به طور عمومی و مدیران منابع انسانی به طور خاص فاقد قدرت و اقتدار در تاثیرگذاری بر رخدادهایی که در داخل سازمان در جریان هستند، باشد. این بدان دلیل است که مدیریت عالی در سازمان دارای قدرت اصلی بوده و کنترل رخدادها را در سازمان در دست دارد. دوم اینکه ممکن است مدیریت عالی دیدگاهی کوتاه مدت نسبت به مدیریت منابع انسانی اتخاذ کرده باشد.
دلیل بعدی کمبود دانش و مهارت میان مدیران منابع انسانی برای بهکارگیری برنامه های منابع انسانیِ قابل اعتماد در سازمان است. مدیران منابع انسانی اغلب کار خود را در یکسری از فرآیندها و فعالیت های روزانه خلاصه می کنند و اغلب فاقد مهارت ها و دانش راهبردی هستند.
دلیل سوم فقدان دانش مالی که نشان دهنده اثرات بلندمدت برنامه های مدیریت منابع انسانی بر عملکرد سازمان و نشان دادن مزیتهای ریالی این برنامه ها بر سازمان است. اعضای سازمان نسبت به مزایای برنامه های منابع انسانی مشکوک هستند. آنها قادر به شناسایی پیامدها و نتایج مثبت و ملموس و بازگشت سرمایه در طرحهای سرمایه انسانی است.
دلیل چهارم تغییرات متعدد و مکرر در مدیریت منابع انسانی است. در یک تحقیق که در موررد نسبت تغییر مدیران منابع انسانی نسبت به سایر مدیران صورت دادیم 2.5 برابر سایر مدیران مدیران منابع انسانی تغییر می کنند.
دلیل اخر عدم همسویی برنامه ها و طرحهای منابع انسانی است به نحوی که فرایندهای منابع انسانی یکدیگر را پوشش نمیدهند که به همین دلیل تکرر برنامه ها سبب میشود که هزینه های زیادی برای استقرار طرحها و برنامه های غیر همسو صورت بگیرد و نتیجتا سازمان ،کارکنان و علی الخصوص مدیران عملیاتی که مدیران منابع انسانی واقعی هستند را دچار سردرگمی و تکرر در کارهای مختلف میکند که انها را از رسیدگی به وظایف اصلی عملیاتی خود بازمیدارند و در عوض اینکه آنها برنامه های منابع انسانی را در طول عملکرد و همراه خود ببینند معارض خود می بینند.
شکست می خورند؟»
دلیل اول، فقدان تعهد مدیریت عامل نسبت به مدیریت منابع انسانی است.فقدان حمایت مدیریت عالی از مدیریت منابع انسانی به دو دلیل است. اول اینکه ممکن است که وظیفه مدیریت منابع انسانی به طور عمومی و مدیران منابع انسانی به طور خاص فاقد قدرت و اقتدار در تاثیرگذاری بر رخدادهایی که در داخل سازمان در جریان هستند، باشد. این بدان دلیل است که مدیریت عالی در سازمان دارای قدرت اصلی بوده و کنترل رخدادها را در سازمان در دست دارد. دوم اینکه ممکن است مدیریت عالی دیدگاهی کوتاه مدت نسبت به مدیریت منابع انسانی اتخاذ کرده باشد.
دلیل بعدی کمبود دانش و مهارت میان مدیران منابع انسانی برای بهکارگیری برنامه های منابع انسانیِ قابل اعتماد در سازمان است. مدیران منابع انسانی اغلب کار خود را در یکسری از فرآیندها و فعالیت های روزانه خلاصه می کنند و اغلب فاقد مهارت ها و دانش راهبردی هستند.
دلیل سوم فقدان دانش مالی که نشان دهنده اثرات بلندمدت برنامه های مدیریت منابع انسانی بر عملکرد سازمان و نشان دادن مزیتهای ریالی این برنامه ها بر سازمان است. اعضای سازمان نسبت به مزایای برنامه های منابع انسانی مشکوک هستند. آنها قادر به شناسایی پیامدها و نتایج مثبت و ملموس و بازگشت سرمایه در طرحهای سرمایه انسانی است.
دلیل چهارم تغییرات متعدد و مکرر در مدیریت منابع انسانی است. در یک تحقیق که در موررد نسبت تغییر مدیران منابع انسانی نسبت به سایر مدیران صورت دادیم 2.5 برابر سایر مدیران مدیران منابع انسانی تغییر می کنند.
دلیل اخر عدم همسویی برنامه ها و طرحهای منابع انسانی است به نحوی که فرایندهای منابع انسانی یکدیگر را پوشش نمیدهند که به همین دلیل تکرر برنامه ها سبب میشود که هزینه های زیادی برای استقرار طرحها و برنامه های غیر همسو صورت بگیرد و نتیجتا سازمان ،کارکنان و علی الخصوص مدیران عملیاتی که مدیران منابع انسانی واقعی هستند را دچار سردرگمی و تکرر در کارهای مختلف میکند که انها را از رسیدگی به وظایف اصلی عملیاتی خود بازمیدارند و در عوض اینکه آنها برنامه های منابع انسانی را در طول عملکرد و همراه خود ببینند معارض خود می بینند.
✳️تکنیک فوق العاده «از چرایی منفی به چگونگی مثبت»
یکی از بهترین آموزه هایی که در مورد پیشرفت سازمانی و ملی و موفقیت فردی آموخته ام تکنیک از چرایی منفی به چگونگی مثبت است.
خلاصه این تکنیک این است زمانی که ما شکست می خوریم و ناکام می شویم شروع می کنیم این سوالات را از خود می پرسیم:
چرا رییسم در حق من چنین کرد؟
چرا شریکم پول من را خورد؟
چرا هیچ کس قدر زحمات من را نمی داند؟
چرا مشتریان سازمان ما، علی رغم کیفیت خوب، از ما حمایت نمی کنند؟
چرا من تنها هستم و هیچ کس برای تحول به من کمک نمی کند؟
چرا همیشه بحران ها (مانند زلزله، جنگ، بی آبی) برای کشور من پیش می آید؟
💥به این می گویند چرایی منفی یعنی تمرکز روی دلایل و علت های این که چرا من شکست خوردم و چرا من بدشانسم؟ حالا این سوالات می تواند توسط یک مادر در زندگی شخصی از خود پرسیده شود باشد یا یک رییس جمهور در سطح یک کشور!
اما این تکنیک می گوید فقط با یک حرکت ساده نقطه کانونی تمرکز خود را تغییر دهید: سوالات متفاوت بپرسید:
چگونه می توانم ایده هایم را بهتر به رییسم منتقل کنم؟
چگونه می توانم به جز رییسم مخاطب دیگری برای ایده هایم بیابم؟
چگونه می توانم از این به بعد شراکت هایم را به گونه ای تعریف کنم که به نفع همه باشد.
چگونه می توانم همراهان خوبی برای اجرای پروژه های تحولی بیابم؟
اگر دقت کنید همه سوالات بالا متمرکز هستند بر راه حل و چگونگی.
✅تجویز راهبردی:
برای بکارگیری این تکنیک این سه گام را بردارید:
1- گفتگوها را بررسی کنید. همه ما در طول روز هم با خود گفتگو می کنیم (گفتگوی درونی) و هم با دیگران (گفتگوی بیرونی)
2- در صورتی که گفتگوها (چه درونی و چه بیرونی) نشان از تمرکز ذهن فردی/اذهان جمعی بر چرایی منفی داشت، به جای اینکه دیگران را ملامت کنید، فقط با تغییر سوالات، سعی کنید که گفتگوها را به سمت چگونگی مثبت بکشانید.
3- صبور باشید فقط با یک سوال نمی تواند ذهن فردی/اذهان جمعی را تغییر دهید. هر از چند گاهی سوالات چگونگی مثبت بپرسید و پاسخ هایی که به آن داده می شود را تشویق و برجسته کنید.
یکی از بهترین آموزه هایی که در مورد پیشرفت سازمانی و ملی و موفقیت فردی آموخته ام تکنیک از چرایی منفی به چگونگی مثبت است.
خلاصه این تکنیک این است زمانی که ما شکست می خوریم و ناکام می شویم شروع می کنیم این سوالات را از خود می پرسیم:
چرا رییسم در حق من چنین کرد؟
چرا شریکم پول من را خورد؟
چرا هیچ کس قدر زحمات من را نمی داند؟
چرا مشتریان سازمان ما، علی رغم کیفیت خوب، از ما حمایت نمی کنند؟
چرا من تنها هستم و هیچ کس برای تحول به من کمک نمی کند؟
چرا همیشه بحران ها (مانند زلزله، جنگ، بی آبی) برای کشور من پیش می آید؟
💥به این می گویند چرایی منفی یعنی تمرکز روی دلایل و علت های این که چرا من شکست خوردم و چرا من بدشانسم؟ حالا این سوالات می تواند توسط یک مادر در زندگی شخصی از خود پرسیده شود باشد یا یک رییس جمهور در سطح یک کشور!
اما این تکنیک می گوید فقط با یک حرکت ساده نقطه کانونی تمرکز خود را تغییر دهید: سوالات متفاوت بپرسید:
چگونه می توانم ایده هایم را بهتر به رییسم منتقل کنم؟
چگونه می توانم به جز رییسم مخاطب دیگری برای ایده هایم بیابم؟
چگونه می توانم از این به بعد شراکت هایم را به گونه ای تعریف کنم که به نفع همه باشد.
چگونه می توانم همراهان خوبی برای اجرای پروژه های تحولی بیابم؟
اگر دقت کنید همه سوالات بالا متمرکز هستند بر راه حل و چگونگی.
✅تجویز راهبردی:
برای بکارگیری این تکنیک این سه گام را بردارید:
1- گفتگوها را بررسی کنید. همه ما در طول روز هم با خود گفتگو می کنیم (گفتگوی درونی) و هم با دیگران (گفتگوی بیرونی)
2- در صورتی که گفتگوها (چه درونی و چه بیرونی) نشان از تمرکز ذهن فردی/اذهان جمعی بر چرایی منفی داشت، به جای اینکه دیگران را ملامت کنید، فقط با تغییر سوالات، سعی کنید که گفتگوها را به سمت چگونگی مثبت بکشانید.
3- صبور باشید فقط با یک سوال نمی تواند ذهن فردی/اذهان جمعی را تغییر دهید. هر از چند گاهی سوالات چگونگی مثبت بپرسید و پاسخ هایی که به آن داده می شود را تشویق و برجسته کنید.
✳️من از اول می دونستم!
کاری را به یکی از کارکنان ارجاع داده بودم و البته در جلسه ای کوتاه تصمیماتی با هم در مورد چگونگی انجام و اجرای ان گرفته بودیم. بخش مهمی از این تصمیمات حاصل نظر خود ایشان بود که با کمی تغییرات من و در نهایت توافق باهم نظر به اجرای آن گرفتیم سپس کار به ایشان واگذارشد.
پس از مدتی من از ایشان خواستم نتایج کارشان و نحوه پیشرفت کار را به من گزارش دهند… از آنجایی که پیشرفتی حاصل نشده و اساسا اقدام مفیدی در این زمینه انجام نشده بود فرافکنی ها شروع شد.
پاسخ ایشان :اینکار الزاماتی دارد…
من: چه الزاماتی؟
ایشان: بالاخره الزاماتی نیاز است…
من: بله، بفرمایید چه الزاماتی تا تامین کنیم؟
ایشان: بالاخره الزاماتی نیاز داره اما خب شما می فرمایید میریم انجام میدیم…
من: پرسیدم چه الزاماتی؟ من همین الان آن الزاماتی که گفتید را می خواهم…
ایشان: چشم میریم انجام میدیم و الزامات را در میاریم…
من: اگه الزاماتی داره و شما پیش بینی کرده اید سریعا گزارش کنید اگه فکر می کنید در این راه با مشکل روبرو میشیم همین الان این موضوع را بفرمایید وگرنه در پایان کار نمیخوام بشنوم” من از اول می دونستم” این گفته ها ممنوع…
دیالوگ ما کمی طولانی بود و من توضیحات لازم و اشکالات دیده شده در کارشان را به ایشان گوشزد کردم و در اینجا صحبت های انجام شده را به طور خلاصه بیان می کنم. از آنجایی که ایشان از کارکنان تحصیلکرده و همکار جدید ما بود، با روش کار ما آشنا نبود اما بعدها یکی از بهترین کارکنان ما شد که خدمات مفیدی را ارائه کردند.
با توجه به دیالوگ بالا به سادگی می توان متوجه شد که هیچگونه اقدامی برای انجام کار از طرف ایشان نشده بود لذا دیالوگ های بعدی فقط برای فرار ایشان از عدم انجام کار بود و نمیخواستند خیلی صریح و شفاف بگویند فراموش کردم.
✅نتایج:
زمانی که کاری به شما واگذار می شود شما در ابتدا سعی کنید موضوع را بررسی و الزامات آن را در حد امکان تشخیص و پیش بینی کنید و بعد از شروع کار اگر متوجه نیازها و الزامات جدید شدید، خیلی شفاف آنها را به مدیرتان گزارش دهید، ممکن است ایشان این موضوع را اصلا متوجه نشده و ندیده اند. نه اینکه کار را رها کرده و منتظر بمانید تا مدیرتان پیگیری کند، سپس شما به مانند کسی که کشف بسیار مهمی کرده است پاسخ دهید اینکار الزاماتی دارد والزامات را با خوشحالی بگویید. طبیعتا اینکار روش کاملا غلطی است و پیام این رفتار برای مدیر این است که شما فرد سهل انگاری هستید.
اگر بررسی و الزامات را شناسایی کرده اید پس به راحتی باید آنها را بیان کنید گفتن اینکه الزاماتی دارد ولی توانایی بیان آنها را نداشته باشید این پیام را به مدیرتان می دهید که در حال فرافکنی هستید.
با گفتن اینکه “باشه انجام میدیم” پس از فرافکنی، این پیام را منتقل میکنید که “من آدم سهل انگاری هستم و زیاد اهیمت کارها را نمیتوانم به خوبی درک کنم” را به مدیر انتقال می دهید. پس بهتر است از همان ابتدا شفاف وساده بگویید من متاسفانه فراموش کردم و اشتباه کردم… به همین سادگی…
وقتی مدیر شما میگوید الزامات را بگویید و شما چیزی برای گفتن ندارید یک پیام دیگر هم میدهد و آن اینکه ” من بررسی کردم و متوجه شدم که چه الزامات و نیازهایی دارد اما نمی گویم تا شما اجرا کنید و به مشکل برخورد کنید و بعد من با افتخار بگویم که من از اول می دانستم”
آیا شما برداشت دیگری غیر از اینها دارید؟
لذا هرگز اینکار را نکنید و سعی کنید کلمه من از اول میدانستم را برای همیشه از دیالوگ های خود حذف کنید حتی در زندگی شخصی. چرا که فقط دشمنان میتوانند چیزی را از قبل بدانند و اعلام نکنند… متاسفانه اینگونه دیالوگ ها در صنعت ما بسیار زیاد و مرسوم است حتی برخی بعنوان امتیازات خود و توانایی بالای خود از آن یاد می کنند. فراموش نکنید با این رفتارها سازمان را نسبت به خودتان بی اعتماد می کنید، سازمانها با اعتماد به پرسنل خود سرپا می ایستند پس مورد اعتماد باشید…
سعی کنید ساده تر و شفاف تر کار کنید، اشتباه کرده اید خیلی صریح و شفاف بگویید اتفاق خاصی نمی افتد، اگر شما فرد مفیدی باشید پس هزینه اشتباهات شما هزینه آموزش شماست وقتی از اشتباهات درس بگیرید. با فرافکنی علاوه بر اتلاف انرژی خودتان و بقیه جو بی اعتمادی را نیز نسبت به خود تقویت می کنید.
کاری را به یکی از کارکنان ارجاع داده بودم و البته در جلسه ای کوتاه تصمیماتی با هم در مورد چگونگی انجام و اجرای ان گرفته بودیم. بخش مهمی از این تصمیمات حاصل نظر خود ایشان بود که با کمی تغییرات من و در نهایت توافق باهم نظر به اجرای آن گرفتیم سپس کار به ایشان واگذارشد.
پس از مدتی من از ایشان خواستم نتایج کارشان و نحوه پیشرفت کار را به من گزارش دهند… از آنجایی که پیشرفتی حاصل نشده و اساسا اقدام مفیدی در این زمینه انجام نشده بود فرافکنی ها شروع شد.
پاسخ ایشان :اینکار الزاماتی دارد…
من: چه الزاماتی؟
ایشان: بالاخره الزاماتی نیاز است…
من: بله، بفرمایید چه الزاماتی تا تامین کنیم؟
ایشان: بالاخره الزاماتی نیاز داره اما خب شما می فرمایید میریم انجام میدیم…
من: پرسیدم چه الزاماتی؟ من همین الان آن الزاماتی که گفتید را می خواهم…
ایشان: چشم میریم انجام میدیم و الزامات را در میاریم…
من: اگه الزاماتی داره و شما پیش بینی کرده اید سریعا گزارش کنید اگه فکر می کنید در این راه با مشکل روبرو میشیم همین الان این موضوع را بفرمایید وگرنه در پایان کار نمیخوام بشنوم” من از اول می دونستم” این گفته ها ممنوع…
دیالوگ ما کمی طولانی بود و من توضیحات لازم و اشکالات دیده شده در کارشان را به ایشان گوشزد کردم و در اینجا صحبت های انجام شده را به طور خلاصه بیان می کنم. از آنجایی که ایشان از کارکنان تحصیلکرده و همکار جدید ما بود، با روش کار ما آشنا نبود اما بعدها یکی از بهترین کارکنان ما شد که خدمات مفیدی را ارائه کردند.
با توجه به دیالوگ بالا به سادگی می توان متوجه شد که هیچگونه اقدامی برای انجام کار از طرف ایشان نشده بود لذا دیالوگ های بعدی فقط برای فرار ایشان از عدم انجام کار بود و نمیخواستند خیلی صریح و شفاف بگویند فراموش کردم.
✅نتایج:
زمانی که کاری به شما واگذار می شود شما در ابتدا سعی کنید موضوع را بررسی و الزامات آن را در حد امکان تشخیص و پیش بینی کنید و بعد از شروع کار اگر متوجه نیازها و الزامات جدید شدید، خیلی شفاف آنها را به مدیرتان گزارش دهید، ممکن است ایشان این موضوع را اصلا متوجه نشده و ندیده اند. نه اینکه کار را رها کرده و منتظر بمانید تا مدیرتان پیگیری کند، سپس شما به مانند کسی که کشف بسیار مهمی کرده است پاسخ دهید اینکار الزاماتی دارد والزامات را با خوشحالی بگویید. طبیعتا اینکار روش کاملا غلطی است و پیام این رفتار برای مدیر این است که شما فرد سهل انگاری هستید.
اگر بررسی و الزامات را شناسایی کرده اید پس به راحتی باید آنها را بیان کنید گفتن اینکه الزاماتی دارد ولی توانایی بیان آنها را نداشته باشید این پیام را به مدیرتان می دهید که در حال فرافکنی هستید.
با گفتن اینکه “باشه انجام میدیم” پس از فرافکنی، این پیام را منتقل میکنید که “من آدم سهل انگاری هستم و زیاد اهیمت کارها را نمیتوانم به خوبی درک کنم” را به مدیر انتقال می دهید. پس بهتر است از همان ابتدا شفاف وساده بگویید من متاسفانه فراموش کردم و اشتباه کردم… به همین سادگی…
وقتی مدیر شما میگوید الزامات را بگویید و شما چیزی برای گفتن ندارید یک پیام دیگر هم میدهد و آن اینکه ” من بررسی کردم و متوجه شدم که چه الزامات و نیازهایی دارد اما نمی گویم تا شما اجرا کنید و به مشکل برخورد کنید و بعد من با افتخار بگویم که من از اول می دانستم”
آیا شما برداشت دیگری غیر از اینها دارید؟
لذا هرگز اینکار را نکنید و سعی کنید کلمه من از اول میدانستم را برای همیشه از دیالوگ های خود حذف کنید حتی در زندگی شخصی. چرا که فقط دشمنان میتوانند چیزی را از قبل بدانند و اعلام نکنند… متاسفانه اینگونه دیالوگ ها در صنعت ما بسیار زیاد و مرسوم است حتی برخی بعنوان امتیازات خود و توانایی بالای خود از آن یاد می کنند. فراموش نکنید با این رفتارها سازمان را نسبت به خودتان بی اعتماد می کنید، سازمانها با اعتماد به پرسنل خود سرپا می ایستند پس مورد اعتماد باشید…
سعی کنید ساده تر و شفاف تر کار کنید، اشتباه کرده اید خیلی صریح و شفاف بگویید اتفاق خاصی نمی افتد، اگر شما فرد مفیدی باشید پس هزینه اشتباهات شما هزینه آموزش شماست وقتی از اشتباهات درس بگیرید. با فرافکنی علاوه بر اتلاف انرژی خودتان و بقیه جو بی اعتمادی را نیز نسبت به خود تقویت می کنید.
✳️مشورت ایرانی!
موضوعی پیش آمده است و همه به جلسه دعوت شده اند موضوع در جلسه مطرح و نظرخواهی می شود هرکسی نظر خود را اعلام می کند نظرات بررسی وبه بحث گذاشته میشوند بحث بالا گرفته و هرکسی از نظر خود با تعصب دفاع می کند در نهایت نظرات به رای گذاشته شده و یک راهکار انتخاب می شود و به عنوان نتیجه نهایی جلسه اعلام و به اجرایی شدن آن تاکید می شود.
حالا بعد از جلسه حدس بزنید چه اتفاقی رخ می دهد؟ حتما همه در این وضعیت بوده اید و خوب می دانید چه می شود…
بله حدستان درست است موافقین همه خندان و خوشحال تلاششان را برای اجرا نمودن راهکار انجام می دهند اما مخالفین و آنهایی که نظرشان پذیرفته نشده هنوز بیرون جلسه درحال غر زدن و توضیح وتفسیر نظر خود هستند و اینکه این راهکار پذیرفته شده شکست می خورد و من می دانم این راهش نیست و …
اینجا یکی از رفتارهای ناپسند ما شروع می شود در فرآیند اجرا تا می توانیم بصورت نامحسوس و گاهی ناخودآگاه کارشکنی می کنیم سنگ اندازی می کنیم و هرکاری انجام می دهیم که در نهایت آن راهکار به نتیجه نرسد. شاید فکر کنید اینطور نیست اما نگاهی به رفتارهای مخالفین بعد از شکست راهکار بیندازید…
کافی است راهکار اعلامی به نتیجه دلخواه نرسد تازه مخالفین شروع می کنند به بیان جملاتی نظیر، من از اول مخالف بودم ، چقدر گفتم اینکار را نکنید، نظر من بهتر بود، من می دانستم این روش غلط است و … و تا می توانند موضوع را سوژه کرده و با آب و تاب تمام به اثبات خود می پردازند در این میان این سازمان است که چوب این رفتارهای ناپسند را می خورد. فکر میکنم همه ما به طریقی چه در زندگی شخصی و اجتماعی و چه در محیط کار با این موضوع برخورد کرده ایم و رفتارهایی از این دست را به خوبی دیده و می شناسیم. دلیل اینچنین رفتارهایی ضعف فرهنگی ما در کار تیمی و فرهنگ مشاوره و مشورت است هنوز به خوبی نمیدانیم چرا مشورت میکنیم ،چرا مشاوره می گیریم ، چرا در جلسات رای گیری می کنیم و چرا نظریه های مختلف به بحث گذاشته میشوند. هنوز یاد نگرفته ایم از نظرات مثبت دیگران حمایت کنیم.
عملکرد و برخورد صحیح در اینگونه شرایط بسیار حائز اهمیت است ما حق داریم در جلسات اینگونه تمام تلاش خود را بکنیم که از نظریه خود دفاع کرده و تمام جوانب را برای حضار تشریح کنیم اما باید از بزرگنمایی و دروغ بپرهیزیم و جواب تمام سوالات گروه را شفاف و صادقانه بدهیم در صورتی که نظر ما پذیرفته شد که بهتر اما اگر پذیرفته نشد جبهه گیری نکنیم به نظر جمع احترام بگذاریم پذیرفته نشدن نظر ما دلیلی بر ضعیف بودن افکار و بی سواد بودن ما نیست دلیلی بر دشمنی بقیه با ما نیست فقط به نظر گروه راهکار دیگری مناسب این شرایط بوده است همین.
ما باید بعد از خروج از جلسه راهکار پذیرفته شده در جلسه را به عنوان راهکار نهایی با کمال میل پذیرفته و تلاش کنیم که به نحو عالی به نتیجه برسد در میانه راه هم هر زمان ضعفی در کار دیدیم با هدف رفع نقص و نه اثبات خود آنرا به اطلاع گروه برسانیم باید این را خوب درک کنیم که در صورت به نتیجه زسیدن راهکار گروه آنرا انجام داده است و ماهم جزیی از آن گروه هستیم و موفقیت برای همه ماست.
این موضوع یکی از نکات مهمی است که شما باید به سهم خود درآن به درستی رفتار نمایید و در صورتی که در پست مدیریت هستید این موضوع را جدی گرفته و به پرسنل تحت مدیریت خود نیز آنرا آموزش داده تا در اجرای تصمیمات موفق باشید.
مواظب باشید به هیچ وجه این ضعف از شما سر نزند من بارها دیده ام که در جلسات تصمیمی گرفته شده است و بعد از اینکه به نتیجه نرسیده است متاسفانه خود مدیر هم در جلسه اعلام نموده که من مخالف این قضیه بودم و باقی ماجرا…
موضوعی پیش آمده است و همه به جلسه دعوت شده اند موضوع در جلسه مطرح و نظرخواهی می شود هرکسی نظر خود را اعلام می کند نظرات بررسی وبه بحث گذاشته میشوند بحث بالا گرفته و هرکسی از نظر خود با تعصب دفاع می کند در نهایت نظرات به رای گذاشته شده و یک راهکار انتخاب می شود و به عنوان نتیجه نهایی جلسه اعلام و به اجرایی شدن آن تاکید می شود.
حالا بعد از جلسه حدس بزنید چه اتفاقی رخ می دهد؟ حتما همه در این وضعیت بوده اید و خوب می دانید چه می شود…
بله حدستان درست است موافقین همه خندان و خوشحال تلاششان را برای اجرا نمودن راهکار انجام می دهند اما مخالفین و آنهایی که نظرشان پذیرفته نشده هنوز بیرون جلسه درحال غر زدن و توضیح وتفسیر نظر خود هستند و اینکه این راهکار پذیرفته شده شکست می خورد و من می دانم این راهش نیست و …
اینجا یکی از رفتارهای ناپسند ما شروع می شود در فرآیند اجرا تا می توانیم بصورت نامحسوس و گاهی ناخودآگاه کارشکنی می کنیم سنگ اندازی می کنیم و هرکاری انجام می دهیم که در نهایت آن راهکار به نتیجه نرسد. شاید فکر کنید اینطور نیست اما نگاهی به رفتارهای مخالفین بعد از شکست راهکار بیندازید…
کافی است راهکار اعلامی به نتیجه دلخواه نرسد تازه مخالفین شروع می کنند به بیان جملاتی نظیر، من از اول مخالف بودم ، چقدر گفتم اینکار را نکنید، نظر من بهتر بود، من می دانستم این روش غلط است و … و تا می توانند موضوع را سوژه کرده و با آب و تاب تمام به اثبات خود می پردازند در این میان این سازمان است که چوب این رفتارهای ناپسند را می خورد. فکر میکنم همه ما به طریقی چه در زندگی شخصی و اجتماعی و چه در محیط کار با این موضوع برخورد کرده ایم و رفتارهایی از این دست را به خوبی دیده و می شناسیم. دلیل اینچنین رفتارهایی ضعف فرهنگی ما در کار تیمی و فرهنگ مشاوره و مشورت است هنوز به خوبی نمیدانیم چرا مشورت میکنیم ،چرا مشاوره می گیریم ، چرا در جلسات رای گیری می کنیم و چرا نظریه های مختلف به بحث گذاشته میشوند. هنوز یاد نگرفته ایم از نظرات مثبت دیگران حمایت کنیم.
عملکرد و برخورد صحیح در اینگونه شرایط بسیار حائز اهمیت است ما حق داریم در جلسات اینگونه تمام تلاش خود را بکنیم که از نظریه خود دفاع کرده و تمام جوانب را برای حضار تشریح کنیم اما باید از بزرگنمایی و دروغ بپرهیزیم و جواب تمام سوالات گروه را شفاف و صادقانه بدهیم در صورتی که نظر ما پذیرفته شد که بهتر اما اگر پذیرفته نشد جبهه گیری نکنیم به نظر جمع احترام بگذاریم پذیرفته نشدن نظر ما دلیلی بر ضعیف بودن افکار و بی سواد بودن ما نیست دلیلی بر دشمنی بقیه با ما نیست فقط به نظر گروه راهکار دیگری مناسب این شرایط بوده است همین.
ما باید بعد از خروج از جلسه راهکار پذیرفته شده در جلسه را به عنوان راهکار نهایی با کمال میل پذیرفته و تلاش کنیم که به نحو عالی به نتیجه برسد در میانه راه هم هر زمان ضعفی در کار دیدیم با هدف رفع نقص و نه اثبات خود آنرا به اطلاع گروه برسانیم باید این را خوب درک کنیم که در صورت به نتیجه زسیدن راهکار گروه آنرا انجام داده است و ماهم جزیی از آن گروه هستیم و موفقیت برای همه ماست.
این موضوع یکی از نکات مهمی است که شما باید به سهم خود درآن به درستی رفتار نمایید و در صورتی که در پست مدیریت هستید این موضوع را جدی گرفته و به پرسنل تحت مدیریت خود نیز آنرا آموزش داده تا در اجرای تصمیمات موفق باشید.
مواظب باشید به هیچ وجه این ضعف از شما سر نزند من بارها دیده ام که در جلسات تصمیمی گرفته شده است و بعد از اینکه به نتیجه نرسیده است متاسفانه خود مدیر هم در جلسه اعلام نموده که من مخالف این قضیه بودم و باقی ماجرا…
✳️شرکتهای بدون استراتژی و هیولای فرانکشتاینی
✅کمتر کسی است که داستان هیولای فرانکشتاین را نشنیده باشد، هیولایی که با استفاده از کنار هم قرار دادن تکههای بدن مردگان و اعمال نیروی الکتریکی به شکل یک انسان حیات پیدا میکند. موجودی با صورتی مخوف و ترسناک که بر همه جای بدنش رد بخیههای ناشی از دوختن به چشم میخورد. این موجود تا بدان حد وحشتناک است که همگان از دست شرارتهای او فرار میکنند. هیولایی که خالقش نیز نمیتواند آن را کنترل کند و خود مقهور آن میشود.
✅بروس کاسانوف نویسنده کتاب "مشتریان باهوش، شرکتهای احمق"، تعبیر جالبی در مورد رفتار شرکتهایی که فاقد مدیریت نامناسب و استراتژی یکپارچه هستند؛ دارد. وی رفتار این شرکتها را همانند رفتار هیولای فرانکشتاین میداند که هم به خود (کارکنان و منافع شرکت) و هم به دیگران (مشتریان و جامعه) آسیب میرسانند.
🔴سر بر رفتار بدن کنترل ندارد🔴
✅استراتژی بخشهای مختلف یک شرکت را باهم هماهنگ میکند و به رفتار شرکت هارمونی و هماهنگی میدهد. بدون وجود استراتژی یکپارچه، فعالیتهای روزمره بخشهای مختلف شرکت بهشدت ناهماهنگ و حتی در تناقض باهم خواهد بود.
📌بهعنوانمثال بخش تحقیق و توسعه به یک مسیر خواهد رفت و بخش فروش و منابع انسانی به مسیر دیگری.
📍 نتیجه موجودی است که لنگانلنگان و بهصورت بسیار زنندهای در خیابان حرکت میکند، وقت و انرژی را هدر میدهد و اهالی شهر را بهشدت میترساند.
✅از سوی دیگر وقتی استراتژی یکپارچه نباشد، سیستم یکپارچه ارزیابی برای کنترل بخشهای شرکت وجود ندارد. مدیریت یکچیز میگوید اما برای رفتارهای کاملاً متفاوتی پاداش میدهد.
📌بهعنوانمثال مدیریت بر اولویت نوآوری تأکید میکند؛ اما از سوی دیگر پاداش را بدون توجه به سهم نوآوری در میزان فروش میدهد.
✅این موجود وصلهپینه شده میخواهد همانند انسانها راه برود، تقلا میکند اما همچنان حرکات آن زشت و زننده هست زیرا برای راه رفتن و حرکت کردن مانند انسان به چیزی بیشتر از گوشت و استخوان نیاز دارد و هیولا فاقد آن است.
🔴بازخوردها نادیده گرفته میشود🔴
✅شرکتهای فرانکشتاینی از بازخورد هراس دارند؛ و به گونه ایی از آن طفره میروند که گویی یک دسته افراد خشمگین موجود را دنبال میکنند و قصد آسیب رساندن به او را دارند.
✅چنین شرکتهایی فکر میکند بازخورد یعنی شکوه کردن و «شکوه کردن باعث اتلاف وقت میشود.» اما واقعیت این است که بازخوردها ، نقاط ضعف یک شرکت را مشخص میکنند و به شرکت میگوید چگونه قویتر و رقابتپذیرتر شود.
✅ اگر این شرکت ها بازخوردها را نشنوند و خود را اصلاح نکنند همانند هیولاها عاقبت در تنهایی خواهند مرد.
✅هیچ آدم عاقلی وقت و سرمایه خود را برای یک هیولا به خطر نمیاندازد. شاید بهترین کاری که بهعنوان یک کارمند یا مشتری میتوانید در مقابل این شرکتها انجام دهید این است که از آن دور شوید و فرار کنید!
منبع:
1-تحلیلی ایران استراتژی
2-https://www.linkedin.com/pulse/20131028113121-36792-frankenstein-companies-haunt-their-customers?trk=mp-details-rc
3-بیزنس ترند
✅کمتر کسی است که داستان هیولای فرانکشتاین را نشنیده باشد، هیولایی که با استفاده از کنار هم قرار دادن تکههای بدن مردگان و اعمال نیروی الکتریکی به شکل یک انسان حیات پیدا میکند. موجودی با صورتی مخوف و ترسناک که بر همه جای بدنش رد بخیههای ناشی از دوختن به چشم میخورد. این موجود تا بدان حد وحشتناک است که همگان از دست شرارتهای او فرار میکنند. هیولایی که خالقش نیز نمیتواند آن را کنترل کند و خود مقهور آن میشود.
✅بروس کاسانوف نویسنده کتاب "مشتریان باهوش، شرکتهای احمق"، تعبیر جالبی در مورد رفتار شرکتهایی که فاقد مدیریت نامناسب و استراتژی یکپارچه هستند؛ دارد. وی رفتار این شرکتها را همانند رفتار هیولای فرانکشتاین میداند که هم به خود (کارکنان و منافع شرکت) و هم به دیگران (مشتریان و جامعه) آسیب میرسانند.
🔴سر بر رفتار بدن کنترل ندارد🔴
✅استراتژی بخشهای مختلف یک شرکت را باهم هماهنگ میکند و به رفتار شرکت هارمونی و هماهنگی میدهد. بدون وجود استراتژی یکپارچه، فعالیتهای روزمره بخشهای مختلف شرکت بهشدت ناهماهنگ و حتی در تناقض باهم خواهد بود.
📌بهعنوانمثال بخش تحقیق و توسعه به یک مسیر خواهد رفت و بخش فروش و منابع انسانی به مسیر دیگری.
📍 نتیجه موجودی است که لنگانلنگان و بهصورت بسیار زنندهای در خیابان حرکت میکند، وقت و انرژی را هدر میدهد و اهالی شهر را بهشدت میترساند.
✅از سوی دیگر وقتی استراتژی یکپارچه نباشد، سیستم یکپارچه ارزیابی برای کنترل بخشهای شرکت وجود ندارد. مدیریت یکچیز میگوید اما برای رفتارهای کاملاً متفاوتی پاداش میدهد.
📌بهعنوانمثال مدیریت بر اولویت نوآوری تأکید میکند؛ اما از سوی دیگر پاداش را بدون توجه به سهم نوآوری در میزان فروش میدهد.
✅این موجود وصلهپینه شده میخواهد همانند انسانها راه برود، تقلا میکند اما همچنان حرکات آن زشت و زننده هست زیرا برای راه رفتن و حرکت کردن مانند انسان به چیزی بیشتر از گوشت و استخوان نیاز دارد و هیولا فاقد آن است.
🔴بازخوردها نادیده گرفته میشود🔴
✅شرکتهای فرانکشتاینی از بازخورد هراس دارند؛ و به گونه ایی از آن طفره میروند که گویی یک دسته افراد خشمگین موجود را دنبال میکنند و قصد آسیب رساندن به او را دارند.
✅چنین شرکتهایی فکر میکند بازخورد یعنی شکوه کردن و «شکوه کردن باعث اتلاف وقت میشود.» اما واقعیت این است که بازخوردها ، نقاط ضعف یک شرکت را مشخص میکنند و به شرکت میگوید چگونه قویتر و رقابتپذیرتر شود.
✅ اگر این شرکت ها بازخوردها را نشنوند و خود را اصلاح نکنند همانند هیولاها عاقبت در تنهایی خواهند مرد.
✅هیچ آدم عاقلی وقت و سرمایه خود را برای یک هیولا به خطر نمیاندازد. شاید بهترین کاری که بهعنوان یک کارمند یا مشتری میتوانید در مقابل این شرکتها انجام دهید این است که از آن دور شوید و فرار کنید!
منبع:
1-تحلیلی ایران استراتژی
2-https://www.linkedin.com/pulse/20131028113121-36792-frankenstein-companies-haunt-their-customers?trk=mp-details-rc
3-بیزنس ترند
✳️۳ درس آموخته از نحوه ی تفکر کارآفرینان موفق!
۱- کارآفرینان موفق به خوبی می دانند که توجیه کردن نتیجه ای ندارد
توجیه کردن و بهانه آوردن جلوی پیشرفت را می گیرد. کارآفرینان موفق این را متوجه می شوند که این کار تا چه حد می تواند زیانبار باشد. به همین دلیل برای شناسایی موقعیت های آسیب زای اینچنینی نهایت دقت را به خرج می دهند. آنها برای کنترل آگاهانه ی مشکلات و مسائل تمام تلاش خود را به کار می گیرند، از مشکلات فرار نمی کنند و تقصیر را به گردن دیگران نیز نمی اندازند.
وقتی همه چیز طبق برنامه پیش می رود، اجتناب از پرداختن به مشکلات کار سختی نیست؛ به ویژه اگر کوتاهی از سوی خودتان بوده باشد. انتقال شفاهی یکی از قدرتمند ترین انواع بازاریابی است و به همین دلیل است که توجیه می تواند حسن شهرت شما را به کلی از بین ببرد. اجازه ندهید توجیه در کسب و کارتان جایی داشته باشد. به یاد داشته باشید که موانع با بی توجهی و تظاهر به اینکه مشکلی وجود ندارد از میان برداشته نمی شوند.
۲- آنها شکست را به عنوان یک تجربه ی ارزشمند زندگی می پذیرند
کارآفرینان موفق این را درک می کنند که شکست درس های بی نهایت ارزشمندی به انسان می دهد؛ به همین دلیل به جای آنکه جا بزنند سعی می کنند از شکست های خود درس بگیرند. آنها شکست را نشانه ی تداوم رشد در زندگی شخصی و حرفه ای می دانند.
اگر در مسیر کارآفرینی با هیچ شکستی مواجه نشده اید معنایش این است که آنقدر که باید کاری از پیش نبرده اید. اگر بدون هیچ مشکلی به تمام اهدافی که برای خود تعیین کرده اید می رسید، اهدافتان به اندازه ی کافی بلندپروازانه انتخاب نشده اند. اهدافی که برای خودتان در نظر می گیرید باید آنقدر بزرگ باشند که شما را به زحمت بیندازند. این زحمات را به فال نیک بگیرید و هیچ گاه به خودتان مغرور نشوید.
۳- آنها بیش از هر چیز دیگر برای زمان خود ارزش قائل می شوند
کارآفرینان موفق برای زمان بیشتر از پول ارزش قائل می شوند. آنها به خوبی می دانند که زمان تنها چیزی است که اگر از دست برود دیگر نمی توان آن را پس گرفت و یا زمان بیشتری به دست آورد. آنها با «نه» گفتن به چیزهایی که در این مسیر سودی برایشان ندارد از زمان خود بیشترین بهره را می برند. کارآفرینان موفق از ارزش بی بدیل زمان به خوبی آگاهند و از اتلاف آن جداً حذر می کنند.
زمان ارزشمندترین دارایی شماست. اطمینان حاصل کنید مطابق با ارزشی که دارد با آن رفتار می کنید. این موضوع در دنیای کسب و کار یعنی «نه» گفتن به جلسات و فرصت هایی که به درد کسب و کار شما نمی خورند. یعنی به هر چیزی که ظاهر جذابی داشت اجازه ندهید شما را از مسیر اصلی خود منحرف کند. یعنی روی چیزی تمرکز کنید که به برداشته شدن قدم بعدی تان کمک کند.
یکی از دلایلی که شما را به راه اندازی کسب و کارتان ترغیب کرده احتمالاً آزادی حاصل از آن بوده است. این آزادی به شما اجازه می دهد تمام لحظات خود را به انجام کارهایی بپردازید که برایتان اهمیت دارند. به یاد داشته باشید، این کسب و کار شماست که باید جای خود را در زندگی تان پیدا کند، نه برعکس. زندگی شما باید بر کسب و کارتان مقدم باشد و این یعنی باید برای وقت خود ارزش قائل باشید.
شما می توانید کسب و کار و زندگی مورد علاقه ی خود را بسازید. همه چیز از افکار شما آغاز می شود. هر روز ذهن خود را با محتوایی تغذیه کنید که انگیزه ی لازم برای بهترین عملکرد را به شما می دهد. از افراد و موقعیت های نامناسب و سمی که ذهن شما را با تردید و ترس پر می کنند دوری کنید
سعی نکنید ادای کارآفرین های موفق را در بیاورید. روی همان چیزی تمرکز کنید که باعث منحصر به فرد شدن خودتان می شود و تحقیق کنید ببینید مشتریان و مشتریان راغب شما به چه چیزی بهتر واکنش نشان می دهند. مدل سازی از روی موفقیت اشکالی ندارد، اما مدل سازی با کپی کاری تفاوت دارد. از دانش متعارف پیروی کورکورانه نکنید؛ سعی کنید متفاوت بیاندیشید. خود را تسلیم توجیه نکنید، از شکست هایتان درس بگیرید و به ارزش زمان واقف باشید.
۱- کارآفرینان موفق به خوبی می دانند که توجیه کردن نتیجه ای ندارد
توجیه کردن و بهانه آوردن جلوی پیشرفت را می گیرد. کارآفرینان موفق این را متوجه می شوند که این کار تا چه حد می تواند زیانبار باشد. به همین دلیل برای شناسایی موقعیت های آسیب زای اینچنینی نهایت دقت را به خرج می دهند. آنها برای کنترل آگاهانه ی مشکلات و مسائل تمام تلاش خود را به کار می گیرند، از مشکلات فرار نمی کنند و تقصیر را به گردن دیگران نیز نمی اندازند.
وقتی همه چیز طبق برنامه پیش می رود، اجتناب از پرداختن به مشکلات کار سختی نیست؛ به ویژه اگر کوتاهی از سوی خودتان بوده باشد. انتقال شفاهی یکی از قدرتمند ترین انواع بازاریابی است و به همین دلیل است که توجیه می تواند حسن شهرت شما را به کلی از بین ببرد. اجازه ندهید توجیه در کسب و کارتان جایی داشته باشد. به یاد داشته باشید که موانع با بی توجهی و تظاهر به اینکه مشکلی وجود ندارد از میان برداشته نمی شوند.
۲- آنها شکست را به عنوان یک تجربه ی ارزشمند زندگی می پذیرند
کارآفرینان موفق این را درک می کنند که شکست درس های بی نهایت ارزشمندی به انسان می دهد؛ به همین دلیل به جای آنکه جا بزنند سعی می کنند از شکست های خود درس بگیرند. آنها شکست را نشانه ی تداوم رشد در زندگی شخصی و حرفه ای می دانند.
اگر در مسیر کارآفرینی با هیچ شکستی مواجه نشده اید معنایش این است که آنقدر که باید کاری از پیش نبرده اید. اگر بدون هیچ مشکلی به تمام اهدافی که برای خود تعیین کرده اید می رسید، اهدافتان به اندازه ی کافی بلندپروازانه انتخاب نشده اند. اهدافی که برای خودتان در نظر می گیرید باید آنقدر بزرگ باشند که شما را به زحمت بیندازند. این زحمات را به فال نیک بگیرید و هیچ گاه به خودتان مغرور نشوید.
۳- آنها بیش از هر چیز دیگر برای زمان خود ارزش قائل می شوند
کارآفرینان موفق برای زمان بیشتر از پول ارزش قائل می شوند. آنها به خوبی می دانند که زمان تنها چیزی است که اگر از دست برود دیگر نمی توان آن را پس گرفت و یا زمان بیشتری به دست آورد. آنها با «نه» گفتن به چیزهایی که در این مسیر سودی برایشان ندارد از زمان خود بیشترین بهره را می برند. کارآفرینان موفق از ارزش بی بدیل زمان به خوبی آگاهند و از اتلاف آن جداً حذر می کنند.
زمان ارزشمندترین دارایی شماست. اطمینان حاصل کنید مطابق با ارزشی که دارد با آن رفتار می کنید. این موضوع در دنیای کسب و کار یعنی «نه» گفتن به جلسات و فرصت هایی که به درد کسب و کار شما نمی خورند. یعنی به هر چیزی که ظاهر جذابی داشت اجازه ندهید شما را از مسیر اصلی خود منحرف کند. یعنی روی چیزی تمرکز کنید که به برداشته شدن قدم بعدی تان کمک کند.
یکی از دلایلی که شما را به راه اندازی کسب و کارتان ترغیب کرده احتمالاً آزادی حاصل از آن بوده است. این آزادی به شما اجازه می دهد تمام لحظات خود را به انجام کارهایی بپردازید که برایتان اهمیت دارند. به یاد داشته باشید، این کسب و کار شماست که باید جای خود را در زندگی تان پیدا کند، نه برعکس. زندگی شما باید بر کسب و کارتان مقدم باشد و این یعنی باید برای وقت خود ارزش قائل باشید.
شما می توانید کسب و کار و زندگی مورد علاقه ی خود را بسازید. همه چیز از افکار شما آغاز می شود. هر روز ذهن خود را با محتوایی تغذیه کنید که انگیزه ی لازم برای بهترین عملکرد را به شما می دهد. از افراد و موقعیت های نامناسب و سمی که ذهن شما را با تردید و ترس پر می کنند دوری کنید
سعی نکنید ادای کارآفرین های موفق را در بیاورید. روی همان چیزی تمرکز کنید که باعث منحصر به فرد شدن خودتان می شود و تحقیق کنید ببینید مشتریان و مشتریان راغب شما به چه چیزی بهتر واکنش نشان می دهند. مدل سازی از روی موفقیت اشکالی ندارد، اما مدل سازی با کپی کاری تفاوت دارد. از دانش متعارف پیروی کورکورانه نکنید؛ سعی کنید متفاوت بیاندیشید. خود را تسلیم توجیه نکنید، از شکست هایتان درس بگیرید و به ارزش زمان واقف باشید.
✳️ارتباطات موثر که مدیران فوق العاده انجام می دهند
🔸 ارتباطات موثر به چه طریقی صورت می گیرد؟
شما نمی توانید بدون یک سری از عادت های جمعی، جزو رهبران فوق العاده قوی و موفق جای بگیرید.
تنها یک سری خصوصیات هست که رهبران فوق العاده و استثنایی را از سایرین متمایز می کند. در اینجا به روش هایی که مدیران فوق العاده ارتباط برقرار می کنند می پردازیم. شما هم این عادات را در خود راه اندازی کنید یا حداقل مدیری را بیابید که چنین خصوصیاتی داشته باشد. در این صورت، هموار شدن مسیر موفقیت خود را حتمی ساخته اید.
1⃣ بیش تر از اینکه بگویند، گوش می دهند!
👈 مدیران و رئیس های عالی خیلی زود یاد می گیرند و می فهمند که چرا دو گوش و یک دهان برای صحبت کردن دارند. مردم نه تنها می خواهند بدانند که به آنها گوش می دهید بلکه واقعاً مایلند تا به کسی به آنها گوش دهد. در حقیقت، یک شنونده ی خوب بودن ثابت می کند که یکی از اصلی ترین ویژگی های رهبران موفق را دارا هستید.
به همین دلیل، رهبران فوق العاده استثنایی بطور پیوسته تمرین هایی را برای مهارت شنوایی انجام می دهند. آنها تلاش مداومی را بکار می بندند تا دریابند که کارکنان دقیقاً چه می گویند. مدیران موفق با ارتباطات موثر نشان می دهند که به سخنان کارکنان هم توجه دارند.
2⃣ شفاف و واضح اند
👈 مدیران استثنایی و فراموش نشدنی کسانی هستند که در ارتباطات موثر خود همیشه حضور دارند. – نه فقط در طول جلسه یا برنامه های خاص!
به محیط کاری گوگل نگاه کنید. در آنجا مدیران و رهبران بطور اتوماتیک گشاده و باز هستند. در نتیجه کارکنان آنها هم شادترین کارکنان دنیا محسوب می شوند.
آنها هرگز اشتباهات خود را نمی پوشانند. قول های اشتباه نمی دهند و اهل رمز و راز نیستند. بلکه اطلاعات و دانش را سخاوتمندانه به اشتراک می گذارند. گشاده رو بودن با کارکنان باعث می شود احساس ارزش داشته باشند. که در نهایت فضای کاری جالبی را فراهم می کند.
3⃣ زمانی را برای تمجید درنظر می گیرند
👈 تحقیقات هاروارد دریافت که میزان تقدیر و تمجیدهایی که از تیم ها می شود مستقیماً در افزایش میزان موفقیت تاثیر دارد. حتی تیم هایی که عملکردهای ضعیفی داشتند هم پیشرفت رادیکالی را از طریق تشویق ها بدست آوردند.
حتی وقتی تحت فشار کاری قرار گرفته اید به یاد آورید که قدری تمجید و تشکر برای ادامه ی مسیر لازم است. علاوه بر اینکه باعث می شود کارکنان کوشا بدانند که قدردان شان هستید، برای موفقیت های آتی آنان هم جهت می دهد.
4⃣ سازنده هستند
👈 تقدیر و تمجیدها همیشگی نیستند! و اینطور نیست که فکر کنیم رهبران فوق العاده ۱۰۰ درصد زمان خود را صرف تشکر و قدردانی از کارکنان کنند! خیر. آنها بازخوردهای منفی را هم به کارکنان ارائه می دهند. اما نحوه ی ارائه ی آنها، موثرترین روش ارائه ی بازخوردهاست.
5⃣ از بازخوردها استقبال کرده و به آن تشویق می کنند
👈 رهبران از اینکه اعتراف کنند مرتکب اشتباه شده اند، واهمه ندارند! نه تنها بطور موثر بازخوردها را ارائه می دهند، بلکه بطور موثر بازخوردها را دریافت هم می کنند.
آنها می دانند که گاهی اوقات بهترین ایده ها می توانند از بی تجربه ترین کارکنان ابراز شوند. زیرا آنها هنوز سبز و پرانرژی هستند و بینش های جدیدی دارند که ممکن است از چشم افراد باتجربه به چشم نیاید.
6⃣ خودشان و کارهای شان گشاده و باز هستند
👈 اگر می خواهید بطور موثر یک تیم را اداره کنید، قبل از هر چیزی با “از بین بردن درب ها و دیوارها” آغاز کنید. باید محیطی را ایجاد کنید که هر کسی از اعضای تیم بتواند درباره ی مسائل کاری به راحتی صحبت کرده و نظرش را بطور آزاد ابراز کند. -خواه بیان یک ایده باشد، خواه یک اشتباه و خواه یک تصمیم کسب و کاری!
🔸 ارتباطات موثر به چه طریقی صورت می گیرد؟
شما نمی توانید بدون یک سری از عادت های جمعی، جزو رهبران فوق العاده قوی و موفق جای بگیرید.
تنها یک سری خصوصیات هست که رهبران فوق العاده و استثنایی را از سایرین متمایز می کند. در اینجا به روش هایی که مدیران فوق العاده ارتباط برقرار می کنند می پردازیم. شما هم این عادات را در خود راه اندازی کنید یا حداقل مدیری را بیابید که چنین خصوصیاتی داشته باشد. در این صورت، هموار شدن مسیر موفقیت خود را حتمی ساخته اید.
1⃣ بیش تر از اینکه بگویند، گوش می دهند!
👈 مدیران و رئیس های عالی خیلی زود یاد می گیرند و می فهمند که چرا دو گوش و یک دهان برای صحبت کردن دارند. مردم نه تنها می خواهند بدانند که به آنها گوش می دهید بلکه واقعاً مایلند تا به کسی به آنها گوش دهد. در حقیقت، یک شنونده ی خوب بودن ثابت می کند که یکی از اصلی ترین ویژگی های رهبران موفق را دارا هستید.
به همین دلیل، رهبران فوق العاده استثنایی بطور پیوسته تمرین هایی را برای مهارت شنوایی انجام می دهند. آنها تلاش مداومی را بکار می بندند تا دریابند که کارکنان دقیقاً چه می گویند. مدیران موفق با ارتباطات موثر نشان می دهند که به سخنان کارکنان هم توجه دارند.
2⃣ شفاف و واضح اند
👈 مدیران استثنایی و فراموش نشدنی کسانی هستند که در ارتباطات موثر خود همیشه حضور دارند. – نه فقط در طول جلسه یا برنامه های خاص!
به محیط کاری گوگل نگاه کنید. در آنجا مدیران و رهبران بطور اتوماتیک گشاده و باز هستند. در نتیجه کارکنان آنها هم شادترین کارکنان دنیا محسوب می شوند.
آنها هرگز اشتباهات خود را نمی پوشانند. قول های اشتباه نمی دهند و اهل رمز و راز نیستند. بلکه اطلاعات و دانش را سخاوتمندانه به اشتراک می گذارند. گشاده رو بودن با کارکنان باعث می شود احساس ارزش داشته باشند. که در نهایت فضای کاری جالبی را فراهم می کند.
3⃣ زمانی را برای تمجید درنظر می گیرند
👈 تحقیقات هاروارد دریافت که میزان تقدیر و تمجیدهایی که از تیم ها می شود مستقیماً در افزایش میزان موفقیت تاثیر دارد. حتی تیم هایی که عملکردهای ضعیفی داشتند هم پیشرفت رادیکالی را از طریق تشویق ها بدست آوردند.
حتی وقتی تحت فشار کاری قرار گرفته اید به یاد آورید که قدری تمجید و تشکر برای ادامه ی مسیر لازم است. علاوه بر اینکه باعث می شود کارکنان کوشا بدانند که قدردان شان هستید، برای موفقیت های آتی آنان هم جهت می دهد.
4⃣ سازنده هستند
👈 تقدیر و تمجیدها همیشگی نیستند! و اینطور نیست که فکر کنیم رهبران فوق العاده ۱۰۰ درصد زمان خود را صرف تشکر و قدردانی از کارکنان کنند! خیر. آنها بازخوردهای منفی را هم به کارکنان ارائه می دهند. اما نحوه ی ارائه ی آنها، موثرترین روش ارائه ی بازخوردهاست.
5⃣ از بازخوردها استقبال کرده و به آن تشویق می کنند
👈 رهبران از اینکه اعتراف کنند مرتکب اشتباه شده اند، واهمه ندارند! نه تنها بطور موثر بازخوردها را ارائه می دهند، بلکه بطور موثر بازخوردها را دریافت هم می کنند.
آنها می دانند که گاهی اوقات بهترین ایده ها می توانند از بی تجربه ترین کارکنان ابراز شوند. زیرا آنها هنوز سبز و پرانرژی هستند و بینش های جدیدی دارند که ممکن است از چشم افراد باتجربه به چشم نیاید.
6⃣ خودشان و کارهای شان گشاده و باز هستند
👈 اگر می خواهید بطور موثر یک تیم را اداره کنید، قبل از هر چیزی با “از بین بردن درب ها و دیوارها” آغاز کنید. باید محیطی را ایجاد کنید که هر کسی از اعضای تیم بتواند درباره ی مسائل کاری به راحتی صحبت کرده و نظرش را بطور آزاد ابراز کند. -خواه بیان یک ایده باشد، خواه یک اشتباه و خواه یک تصمیم کسب و کاری!
✳️همیشه حرفه ایترین فرد در جمع باشید !
چطور در روابط تماس چشمی ایجاد کنید؟ بهترین و مطمئن ترین راه کدام است؟چطور دست بدهید تا با اعتماد به نفس به نظر برسید؟
چه زمانی باید طرف مقابل را به نام و چه زمانی به نام خانوادگی صدا بزنید؟در روابط اجتماعی تان چه سوالاتی بپرسید تا شما رایک نابغه برونگرا بدانند؟
چه تن صدایی داشته باشید تا خوشایند و دل نشین باشد؟ 80% مردم به اشتباه چطور صحبت میکنند؟چطور در جمعی بایستید؟ دستانتان چه حالتی داشته باشد؟چه زمانی باید و چه زمانی نباید لبخند بزنید؟و …
تکنیک شماره 1 : کفِ دستانتان را به نمایش همگان بگذارید
تا به حال شاید تصور می کردید چشمان اولین جایی است که در روابط باید به آن توجه می کردید؟
اما اینطور نیست ! …
اخیرا روانشناسان کشف کرده اند اولین جایی که طرف مقابل ناخودآگاه از آن سیگنال دریافت می کند، رویت کف دستان طرف مقابل است. یکی از حرفه ای ترین کارهایی که می توانید انجام دهید، سعی کنید کاملا نامحسوس کف دستانتان را به معرض نمایش بگذارید.
کافیست طرف مقابل کف دستانتان را رویت کند تا ناخودآگاه شما را فردی صادق و قابل اعتماد بداند بدون آنکه شما را بشناسد…
بنابراین از این پس در هر جمعی که قرار دارید، سعی کنید مطمئن شوید همه کف دستانتان را دیده باشند.
این یک نشانه قدرتمند در مبحث زبان بدن است .
تکنیک شماره 2 : نام شان را بلند، رسا و زیاد صدا بزنید
فکر می کنید خوش صداترین، زیباترین و دوست داشتنی ترین کلمه نزد هر شخص چیست؟ بله دست حدس زدید، نام خودشان است !
همه دوست دارند نامشان را بشنوند. اما فقط افراد حرفه ای هستند که این را میدانند و در هر رابطه ای به وفور نام طرف مقابل را صدا میزنند تا مکانیزم لذت از شنیدن نامشان را در وجودشان فعال کنند.
اگر می خواهید امتحان کنید، سعی کنید از این پس در دیدارهایتان با دیگران، نام آنها را بیشتر به کار ببرید و با زیبایی تمام آنرا تلفظ کنید تا برق را در چشمان طرف مقابل تان ببینید.
این تکنیک برگرفته از ریشه های علمی روانشناسی از تحقیقات روانشناس مشهور زیگموند فروید است.
تکنیک شماره 3 : سوالاتِ خاص و کمتر شنیده شده بپرسید
می خواهید صحبت تان را در یک رابطه کوتاه و سرد کنید؟ کافیست بپرسید “خب چه خبر؟” “چیکارا می کنی؟” … این نوع سوالات کلیشه ای هیچ هدف و انگیزه ای در فرد ایجاد نمی کند با شما صحبت کند.
چون آنقدر مردم سرشان شلوغ است در روز که واقعا خودشان هم نمی دانند چه خبر جدید؟ حتی اگر بدانند هم نمی دانند کدام را برای شما بگوییند؟ بنابراین خیلی ساده و معمولی پاسخ می دهند تا اطلاعاتی اشتباه به شما نداده باشند.
سوالاتِ خاص، باعث می شوند طرف مقابل یکه بخورد و لبخندی بر لبانش برای پاسخ دادن به شما بنشیند.
این سوالات را قبل از هر قرار ملاقاتی پیدا کنید و بنویسید ، مانند مثال “به نظر اگر فردا هوا آفتابی باشد خوب است یا برف و باران؟” ، “چرا همه دوست دارند با شما صحبت کنند؟” “چقدر کفش های زیبایی پوشیدید، می تونم بپرسم از کجا خریدید؟” و …
تکنیک شماره 4 : یکنواخت صحبت نکنید، صدایتان را کنترل کنید
افراد جذاب و کاریزماتیک، اهمیت زیادی به صدایشان در روابط می دهند. آنها صدایشان را کامل بررسی می کنند بر روی چه لحنی و چه تن صدایی باشد و بعد صحبت می کنند.
شما هم باید از این پس توجه بیشتری به تن صدایتان داشته باشید و به مدت زیادی با یک لحن و تن صدا صحبت نکنید. فقط برای اینکه بدانید چقدر این عمل ناشیانه و خسته کننده است ارائه هم دانشگاهی تان را سر کلاس به یاد بیاورید و یا سخنرانی هایی که خوابتان می برد…
سعی کنید با فاصله کم اما به صورت مکرر تن صدایتان را تغییر دهید تا صحبت شما برای طرف مقابل خسته کننده نباشد و همیشه بخواهد به تن صدایتان علاقه نشان دهد.
تکنیک شماره 5 : از دستانتان به درستی استفاده کنید
در یک تحقیقی که دانشگاه هاروارد از فیلم های رهبران بزرگ تاریخ انجام داده بود، نتیجه جالبی گرفته بودند : رهبرانی که حرکات دست بیشتری داشتند و تقریبا گفته هایشان را با دستانشان نشان میدادند به مراتب تاثیر بیشتری بر مخاطبینشان میگذاشتند.
اما چرا مردم تاثیر بیشتری از حرکات می پذیرند؟ دلیل آن ترکیب ارتباط کلامی با ارتباط غیرکلامی است.
مردم از زبان بدن شما بیش از (حدود 70%) محتوای صحبت تان (فقط 3% محتوا مهم است) شما را درک میکنند و به منظور اصلی شما پی میبرند. شما اگر بتوانید محتوای گفتاری تان را با زبان بدن صحيح هم راستا کنید تاثیر فوق العاده زیادی بر روی مخاطبین تان خواهید گذاشت.
چطور در روابط تماس چشمی ایجاد کنید؟ بهترین و مطمئن ترین راه کدام است؟چطور دست بدهید تا با اعتماد به نفس به نظر برسید؟
چه زمانی باید طرف مقابل را به نام و چه زمانی به نام خانوادگی صدا بزنید؟در روابط اجتماعی تان چه سوالاتی بپرسید تا شما رایک نابغه برونگرا بدانند؟
چه تن صدایی داشته باشید تا خوشایند و دل نشین باشد؟ 80% مردم به اشتباه چطور صحبت میکنند؟چطور در جمعی بایستید؟ دستانتان چه حالتی داشته باشد؟چه زمانی باید و چه زمانی نباید لبخند بزنید؟و …
تکنیک شماره 1 : کفِ دستانتان را به نمایش همگان بگذارید
تا به حال شاید تصور می کردید چشمان اولین جایی است که در روابط باید به آن توجه می کردید؟
اما اینطور نیست ! …
اخیرا روانشناسان کشف کرده اند اولین جایی که طرف مقابل ناخودآگاه از آن سیگنال دریافت می کند، رویت کف دستان طرف مقابل است. یکی از حرفه ای ترین کارهایی که می توانید انجام دهید، سعی کنید کاملا نامحسوس کف دستانتان را به معرض نمایش بگذارید.
کافیست طرف مقابل کف دستانتان را رویت کند تا ناخودآگاه شما را فردی صادق و قابل اعتماد بداند بدون آنکه شما را بشناسد…
بنابراین از این پس در هر جمعی که قرار دارید، سعی کنید مطمئن شوید همه کف دستانتان را دیده باشند.
این یک نشانه قدرتمند در مبحث زبان بدن است .
تکنیک شماره 2 : نام شان را بلند، رسا و زیاد صدا بزنید
فکر می کنید خوش صداترین، زیباترین و دوست داشتنی ترین کلمه نزد هر شخص چیست؟ بله دست حدس زدید، نام خودشان است !
همه دوست دارند نامشان را بشنوند. اما فقط افراد حرفه ای هستند که این را میدانند و در هر رابطه ای به وفور نام طرف مقابل را صدا میزنند تا مکانیزم لذت از شنیدن نامشان را در وجودشان فعال کنند.
اگر می خواهید امتحان کنید، سعی کنید از این پس در دیدارهایتان با دیگران، نام آنها را بیشتر به کار ببرید و با زیبایی تمام آنرا تلفظ کنید تا برق را در چشمان طرف مقابل تان ببینید.
این تکنیک برگرفته از ریشه های علمی روانشناسی از تحقیقات روانشناس مشهور زیگموند فروید است.
تکنیک شماره 3 : سوالاتِ خاص و کمتر شنیده شده بپرسید
می خواهید صحبت تان را در یک رابطه کوتاه و سرد کنید؟ کافیست بپرسید “خب چه خبر؟” “چیکارا می کنی؟” … این نوع سوالات کلیشه ای هیچ هدف و انگیزه ای در فرد ایجاد نمی کند با شما صحبت کند.
چون آنقدر مردم سرشان شلوغ است در روز که واقعا خودشان هم نمی دانند چه خبر جدید؟ حتی اگر بدانند هم نمی دانند کدام را برای شما بگوییند؟ بنابراین خیلی ساده و معمولی پاسخ می دهند تا اطلاعاتی اشتباه به شما نداده باشند.
سوالاتِ خاص، باعث می شوند طرف مقابل یکه بخورد و لبخندی بر لبانش برای پاسخ دادن به شما بنشیند.
این سوالات را قبل از هر قرار ملاقاتی پیدا کنید و بنویسید ، مانند مثال “به نظر اگر فردا هوا آفتابی باشد خوب است یا برف و باران؟” ، “چرا همه دوست دارند با شما صحبت کنند؟” “چقدر کفش های زیبایی پوشیدید، می تونم بپرسم از کجا خریدید؟” و …
تکنیک شماره 4 : یکنواخت صحبت نکنید، صدایتان را کنترل کنید
افراد جذاب و کاریزماتیک، اهمیت زیادی به صدایشان در روابط می دهند. آنها صدایشان را کامل بررسی می کنند بر روی چه لحنی و چه تن صدایی باشد و بعد صحبت می کنند.
شما هم باید از این پس توجه بیشتری به تن صدایتان داشته باشید و به مدت زیادی با یک لحن و تن صدا صحبت نکنید. فقط برای اینکه بدانید چقدر این عمل ناشیانه و خسته کننده است ارائه هم دانشگاهی تان را سر کلاس به یاد بیاورید و یا سخنرانی هایی که خوابتان می برد…
سعی کنید با فاصله کم اما به صورت مکرر تن صدایتان را تغییر دهید تا صحبت شما برای طرف مقابل خسته کننده نباشد و همیشه بخواهد به تن صدایتان علاقه نشان دهد.
تکنیک شماره 5 : از دستانتان به درستی استفاده کنید
در یک تحقیقی که دانشگاه هاروارد از فیلم های رهبران بزرگ تاریخ انجام داده بود، نتیجه جالبی گرفته بودند : رهبرانی که حرکات دست بیشتری داشتند و تقریبا گفته هایشان را با دستانشان نشان میدادند به مراتب تاثیر بیشتری بر مخاطبینشان میگذاشتند.
اما چرا مردم تاثیر بیشتری از حرکات می پذیرند؟ دلیل آن ترکیب ارتباط کلامی با ارتباط غیرکلامی است.
مردم از زبان بدن شما بیش از (حدود 70%) محتوای صحبت تان (فقط 3% محتوا مهم است) شما را درک میکنند و به منظور اصلی شما پی میبرند. شما اگر بتوانید محتوای گفتاری تان را با زبان بدن صحيح هم راستا کنید تاثیر فوق العاده زیادی بر روی مخاطبین تان خواهید گذاشت.
✳️نکته هایی برای تعیین اهداف سازمانی
✔️ ۱ - تعیین هدف همیشه به این پرسش محدود نمی شود که چه هدفی را دنبال کنیم، بلکه باید از خود بپرسیم (چه اهدافی را نباید دنبال کنیم)
✔️ ۲ - تمرکز بر مشتری، استراتژی کسب و کار و عملکرد واحد سازمانی
✔️ ۳ - استفاده ار فهرستی از اهداف بالقوه در جلسه طوفان فکری تعیین اهداف
✔️ ۴ - اطمینان از همسویی اهداف واحد با اهداف مدیر مافوق و اهداف سازمان
✔️ ۵ - اهداف واحد را بنویسید و در معرض دید تمام اعضای گروه قرار دهید.
✔️ ۱ - تعیین هدف همیشه به این پرسش محدود نمی شود که چه هدفی را دنبال کنیم، بلکه باید از خود بپرسیم (چه اهدافی را نباید دنبال کنیم)
✔️ ۲ - تمرکز بر مشتری، استراتژی کسب و کار و عملکرد واحد سازمانی
✔️ ۳ - استفاده ار فهرستی از اهداف بالقوه در جلسه طوفان فکری تعیین اهداف
✔️ ۴ - اطمینان از همسویی اهداف واحد با اهداف مدیر مافوق و اهداف سازمان
✔️ ۵ - اهداف واحد را بنویسید و در معرض دید تمام اعضای گروه قرار دهید.
✳️ کاتلر راه کارهای پیروزمندانه در بازاریابی را به ۹مورد تقسیم می نماید:
۱-پیروزی در سایه کیفیت
۲-پیروزی در سایه خدمات بهتر
۳-پیروزی در سایه قیمت های پایین
۴-پیروزی در سایه داشتن سهم بزرگی از بازار
۵-پیروزی در سایه متناسب و همخوان شدن
۶-پیروزی در سایه بهسازی پیوسته فراورده
۷-پیروزی در سایه نوآوری
۸-پیروزی در سایه ورودبه بازارهای پررشد
۹-پیروزی در سایه فراتر رفتن از انتظار مشتری
۱-پیروزی در سایه کیفیت
۲-پیروزی در سایه خدمات بهتر
۳-پیروزی در سایه قیمت های پایین
۴-پیروزی در سایه داشتن سهم بزرگی از بازار
۵-پیروزی در سایه متناسب و همخوان شدن
۶-پیروزی در سایه بهسازی پیوسته فراورده
۷-پیروزی در سایه نوآوری
۸-پیروزی در سایه ورودبه بازارهای پررشد
۹-پیروزی در سایه فراتر رفتن از انتظار مشتری