‏پذیرفتنِ شکست، اگر با بزرگواری همراه باشد، خود نشانهٔ بالندگی فرهنگی یک ملت است. تاریخ نشان می‌دهد کشورهایی مانند ژاپن و آلمان پس از شکست‌های بزرگ در جنگ جهانی دوم، با پذیرفتنِ واقعیت و کنار گذاشتنِ پندارِ پیروزی، توانستند راه بازسازی و پیشرفت را در پیش گیرند.

‏در بن‌مایه‌های اندیشهٔ ایران باستان نیز مفهومی ژرف به نام سپندارمَت دیده می‌شود؛ مفهومی که می‌توان آن را اندیشهٔ سازگار با راستی و واقعیت دانست. یعنی توانایی دیدن و پذیرفتنِ حقیقت - حتی اگر تلخ برای رسیدن به رشد، آرامش و شکوفایی پایدار.

‏پذیرفتنِ واقعیتِ شکست، نشانهٔ ناتوانی نیست؛ بلکه آغاز نوزایی است. ملتی که توان دیدن و پذیرفتنِ واقعیت را داشته باشد، می‌تواند آینده‌ای نو بسازد؛ اما انکار واقعیت تنها شکست را ژرف‌تر و زیان را افزون‌تر می‌کند.


📺لینک تماشای این بخش به صورت کامل‏⁦ ⁩

🎙@ChaparPodcast

🎧 فایل آوایی #پادکست_چاپار بخش ۶، فرگرد هشتم

آیا پادشاهی، بهترین گزینه برای امروز ایران است؟

🔗لینک شنیداری پادکست

۱۹ اسفندماه ۲۵۸۴ شاهنشاهی
روز ایزدبانوی ارت

در این بخش استاد امیر طاهری، روزنامه‌نگار پیشکسوت به پرسش‌های زیر پاسخ داد:

• آیا گزینه پادشاهی مشروطه برای امروز ایران بهترین گزینه است؟

• آیا بغرنج‌های کشور را می‌توان با رفراندوم گشود؟

• چگونه پادشاهی مشروطه و قانون اساسی‌اش کشور را از نابسامانی و جنگ داخلی پاسداری می‌کند.

🎙@ChaparPodcast

📺 آیا پادشاهی، بهترین گزینه برای امروز ایران است؟

#پادکست_چاپار بخش ۶، فرگرد هشتم

۱۹ اسفندماه ۲۵۸۴ شاهنشاهی
روز ایزدبانوی ارت

در این بخش استاد امیر طاهری، روزنامه‌نگار پیشکسوت به پرسش‌های زیر پاسخ داد:

• آیا گزینه پادشاهی مشروطه برای امروز ایران بهترین گزینه است؟

• آیا بغرنج‌های کشور را می‌توان با رفراندوم گشود؟

• چگونه پادشاهی مشروطه و قانون اساسی‌اش کشور را از نابسامانی و جنگ داخلی پاسداری می‌کند.

🎙@ChaparPodcast

🎧 فایل آوایی #پادکست_چاپار - بخش ۷، فرگرد هشتم

۲۵ اسفند ۲۵۸۴ شاهنشاهی

امروز، در گاه‌شمار کهن، نخستین روزِ پنجهٔ دزدیده است؛ اَهونَوَیتی.
پنج روزی که نیاکان ما به پایان سال می‌افزودند تا گردش سال با خورشید هماهنگ بماند، و آن را با گاهانِ زرتشت پیوند می‌دادند.

این پنج روز، تنها افزوده‌ای در گاه‌شماری نیست؛
یادآورِ بن‌مایه‌های بنیادین اندیشهٔ ایرانی‌ست:
نظمِ جهان، شادیِ راستی، نیروی سازندهٔ زندگی، شهریاریِ نیک، و رسیدن به برترین آرمان.

در فرهنگ ایران، جشن تنها بزم و شادی نیست؛
«جشن» خود به چم نیایش و پاسداشتِ هستی است.
و «سوری»، با سرخیِ آتش، نمادِ پاکی، روشنایی و نیروی زندگی.

از سیاوش که از آتش گذشت تا آیین‌های امروز،
آتش همواره داورِ پاکی و نشانهٔ گذار از تیرگی به روشنایی بوده است.

و این‌گونه، پایان سال با آتش و اندیشه، به نوروز می‌رسد—
به نوزاییِ جهان و چیرگیِ روشنایی بر تاریکی.

🎤 لینک شنیداری پادکست چاپار

گوینده: میترا جشنی

🎙 @ChaparPodcast