🔹چگونه می‌توان فاشیست نبود؟ ضرورت حرف زدن از هولوکاست و درس‌های آن

چرا باید مدام از هولوکاست حرف زد و نگذاشت خاطره جمعی آن را به فراموشی بسپرد؟ محمدرضا نیکفر، پژوهشگر فلسفه، نویسنده چپ‌گرا و سردبیر «رادیو زمانه» که سال‌هاست درباره هولوکاست پژوهش نظری کرده بر این باور است که کارکرد سکوت در قبال این فاجعه بشری به معنای همدستی با آن است. او همچنین در گفت‌وگو با ایران‌وایر می‌گوید: «در جایی مثل آلمان هنوز این پرسش مطرح است که چگونه می‌توان فاشیست نبود. آیا برای ما هم پرسش مشابهی هست؟ لازم است بپرسیم چگونه می‌توان اقتدارگرا نبود.»
***
شما سال‌ها پیش مقاله‌ای مفصل درباره هولوکاست نوشتید و بعد از آن هم مدام به این موضوع پرداخته‌اید. از کجا توجه‌تان به این فاجعه تاریخی جلب شد؟

در سال‌های مشرف به انقلاب بخشی از تغذیه فکری کتاب‌خوان‌ها آثاری بود که از نسل قدیمی‌تر چپ به جا مانده‌ بود؛ کتاب‌هایی علیه نازیسم و فاشیسم، هم مطالب تئوریک و هم شعر و داستان. برای نسل دهه‌های ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰ حساسیت در قبال فاشیسم نوعی هویت محسوب می‌شد. می‌توانیم بگوییم که هر چه در ایران در مورد نازی‌ها و جنایاتشان وجود داشت محصول تلاش چپ‌ها بود.

حساسیت عمومی‌ای هم وجود داشت درباره هر چه به دستگیری و زندان و شکنجه و اعدام مربوط می‌شد. سرکوب و پیگرد مساله ما هم بود و به این خاطر کتاب‌های مربوط به جنایات فاشیست‌ها و همین طور مقاومت در برابر آنها با توجه و حساسیت خوانده می‌شد.

#اقلیت‌های_مذهبی #فاشیست #موزه_هولوکاست #نژادپرستی #یهودی_ستیزی

ادامه این گفت و گو را در اینجا بخوانید:👇
@Farsi_Iranwire