امیدوارم عزیزان با خواندن این سطور ،خودشان را در موقعیتی بگذارند که من با آن مواجهم. مادری که خود از بزرگ‌بانوان ایران است، سی و سومین روز اعتصاب غذای خود را در زندان می‌گذراند، با خواسته آزادیِ من. پدر خانواده نیز به زندان افتاده، به واسطه بهانه‌ای در اثر کوتاهیِ من. چگونه می‌توانم در چنین شرایطی کنار بکشم و نگاه کنم؟ یا طناب ایستادگی جمعی‌مان را رها کنم؟ حق دیگری را اساسا از نوعی نمی‌بینم که بتوانم آن را به واسطه امر یا خواست‌هایی در عین حال بسیار محترم از گردن خود وانهم، که در دیدگاهِ بسیاری از باورمندان در میانِ خودِ آن عزیزان، حتی اوجِ متعالِ حقوقِ هستی نیز گذر از حق دیگری را در دایره امورِ روا بر خود قرار نداده است.
نامه مفصل #فرهادمیثمی از زندان اوین و تشریح دلایلش برای شروع و ادامه اعتصاب غذا را در بلاگ #میهمان بخوانید:👇👇
https://t.me/iv?url=https%3A%2F%2Firanwire.com%2Ffa%2Fblogs%2F215%2F27833&rhash=97782104fed07c

توئیت روز: رشته توئیت ژیلا بنی یعقوب درباره وضعیت #فرهادمیثمی و اقدامات مادرش برای رهایی او
@Farsi_Iranwire