✅تنبیه الامه و تنزیه المله
🔹و بعد از اعلان حکومت مشروطه در ایران به سال 1324 هجری قمری، نائینی از بزرگ ترین حامیان و دعوت کنندگان به آن بود و در این باره کتابی به فارسی نوشت که آن را «تَنبیهُ الْاُمَّة و تَنْزیهُ المِلَّة فی لُزومِ مَشروطِیـةِ الدُولَةِ الْمُنتَخَبَةِ لِتَقْلیلِ الظُّلْمِ عَلَی اَفرادِ الاُمَّةِ و تَرْقِیـَةِ الْمُجْتَمَع» نامید.
🔹این کتاب همراه با ستایش و تحسین آخوند خراسانی و شیخ عبدالله مازندرانی چاپ و منتشر شد. پس از مدتی و بعد از فوت خراسانی، تا جایی که امکان داشت، به جمع آوری نسخه های موجود در بازار اقدام نمود و برخی را به قیمت گزاف خرید و به دستور او از بین برده شد. تنها نسخه های معدودی باقی ماند که از بین بردن آن ها ممکن نشد(به نقل از اعیان الشیعه).
🔹تنبیه الامه هم زمان با استبداد صغیر(سال 1287 خورشیدی)، و در دفاع از اساس مشروطیت نگارش و انتشار یافته است.
✔️آستانه تجدد، نشر نی،1394، ص17.
@Feirahi
🔹و بعد از اعلان حکومت مشروطه در ایران به سال 1324 هجری قمری، نائینی از بزرگ ترین حامیان و دعوت کنندگان به آن بود و در این باره کتابی به فارسی نوشت که آن را «تَنبیهُ الْاُمَّة و تَنْزیهُ المِلَّة فی لُزومِ مَشروطِیـةِ الدُولَةِ الْمُنتَخَبَةِ لِتَقْلیلِ الظُّلْمِ عَلَی اَفرادِ الاُمَّةِ و تَرْقِیـَةِ الْمُجْتَمَع» نامید.
🔹این کتاب همراه با ستایش و تحسین آخوند خراسانی و شیخ عبدالله مازندرانی چاپ و منتشر شد. پس از مدتی و بعد از فوت خراسانی، تا جایی که امکان داشت، به جمع آوری نسخه های موجود در بازار اقدام نمود و برخی را به قیمت گزاف خرید و به دستور او از بین برده شد. تنها نسخه های معدودی باقی ماند که از بین بردن آن ها ممکن نشد(به نقل از اعیان الشیعه).
🔹تنبیه الامه هم زمان با استبداد صغیر(سال 1287 خورشیدی)، و در دفاع از اساس مشروطیت نگارش و انتشار یافته است.
✔️آستانه تجدد، نشر نی،1394، ص17.
@Feirahi
Forwarded from عقلانیت و صداقت
سه دوست 37 ساله:
چه زود 37 ساله شدم، البته نه عمر تقویمی که بیشتر است، بلکه عمر طلبگی.
دیروز 16 بهمن 96 وقتی تلگرام را باز کردم برحسبتصادف با سه خبر از سه دوست قدیمی مواجه شدم. در کانال دکتر سید زینالعابدین صفوی پست «قرار ما چه بود؟» را خواندم. در کانال راوی، خبر محبوبیت فیرحی در میان دانشجویان حقوق و علوم سیاسی را دیدم. در کانال آمدنیوز خبری از واکنش رئیس دادگستری خراسان، حجتالاسلاموالمسلمین مظفری، به قطع دست دزدی گوسفند را مشاهده نمودم. تلاقی سه خبر از سه شاگرد مکتب ولیعصر زنجان، خیال را کاملاً شکوفا نموده و چندساعتی را در سال شصت متوقف نمود.
سال 1360 بنا بود در اول راهنمایی مشغول بشوم که مدرسه به دستور عصفوری حذف شد. لامصب چه سخت بود به یاد داشتن معنای واژه «حذف»، اما کمکم فهمیدم یعنی کاملاً تعطیل. زمستان برفی راهی حوزه زنجان شده و با رحمان، پسر آراسته، هم حجره شدم. در میان حدود 40 طلبه ولیعصر (عج) ابن عصفور (طلبه خرد جثه کمی فضول) محسوب میشدم. از میان طلاب، به سه نفر به دیده تعظیم نگاه میکردم و احساس میکردم آنها بچه شهری هستند.
الف: سید زینالعابدین به دو دلیل شخصیت متمایز بود. اول اینکه وی آن زمان دیپلم داشت و خط زیبایی نیز داشت. فکر میکنم، اگر رنگ نزده باشند روی در مسجد کوچک «مدرس یک» هنوز موجود باشد. دوم اینکه وی با افراد جورواجور به حجره آمدوشد داشت، هر از چندگاهی دوستان قدیمی را در جبهه جا میگذاشت و با رفقای جدید میآمد. از میان آنها چهره معصومانه شهید گوزلیان را هرگز فراموش نمیکنم. البته آن موقع داشتن دیپلم و ارتباط با شهدا تقریباً ناهنجار محسوب میشد و شخصیت انسان را در پرده ابهام فرومیبرد. فکر میکنم اکنون نیز چنین است. بهطورکلی دم زدن از شهدا و طرح آنها بهعنوان تعظیم شعایر و زینت¬المجالس خوب، اما سخن از دغدغه واقعی آنها، از منظر انقلابیون بعد از انقلاب، مطرود است.
ب: داود فیرحی بسیار ظریف و نازکنارنجی سخن میگفت. فکر میکردم او حتماً بچه شهری پولدار است. محبوبیت بسیار عجیبی در میان طلاب و حتی اساتید داشت. استعداد سرشارِ توأم با تواضع و حسن خلق، وی را به شخصیت محبوب عام و خاص تبدیل کرده بود. گاهی این محبوبیت حسادت دوستان را برمیانگیخت. گاهی نیز علی صالحی به شوخی حرفهایی میگفت که متناسب محفل دوستانه است. وقتی خبر نظرسنجی اخیر شورای صنفی دانشکده حقوق و محبوبیت فیرحی و کولایی را دیدم ناخودآگاه به ابتدای دهه شصت برگشتم و اینکه چرا برخی در هر دو دوران شاگردی و استادی محبوب میشوند؟ بعدها فهمیدم فیرحی نه شهری است و نه بچه پولدار بلکه با مادر پیرش زندگی میکند و محبوبیت شاید مزد حرمان است.
ج: علی مظفری با من فاصله سنی زیادی نداشت. طلبه خرد جثهای که میگفتم این دیگر حتماً بچه شهری سوسول است. پس از مدت کمی فهمیدم او نیز روستایی است و بسیار خوشحال شدم. فهمیدم مادرش تازه فوت کرده است. دلم ریشریش میشد و اینکه چگونه میشود بیمادری را تحمل نمود. بعدها هم حجره شدیم. روزی با آیتالله یکتایی امامجمعه خلخال که مقیم زنجان شده بود ملاقات داشتیم ایشان فرمودند: طرحشده است یک طلبه جوانی را رئیس دادگستری زنجان بکنند ولی خیلی جوان است، اصلاً ریش درست حسابی ندارد، کسی وی را میشناسد. گفتم: بلی حاجآقا هم حجره ما بود. عدالت و مدیریت وی محرز است. گفت: چگونه؟ گفتم: اما مدیریت، اینکه ما چهار نفر بودیم، ایشان ریاست میکرد و ما بهتساوی و بهنوبت غذا میپختیم و ظرفها را میشستیم و همگی، یعنی؛ حکمت، ابراهیم و بنده، مطیع ایشان بودیم؛ اما عدالت اینکه ایشان به جبهه رفته بود و من با خواهرزادهاش دعوا نموده و حسابی از شرمندگی درآمدم. هنگام بازگشت من از ترس مخفی شده بودم اما وی به لطافت داوری نموده و هیچگونه تفاوتی بین من و خواهرزادهاش قائل نشد. آیتالله یکتایی خنده ملیحی نموده و فرمود. البته همان اولی به عدالت نیز دلالت میکرد. همینکه کارها را بین شما بالسویه تقسیم نموده عدالت است. هنوز هم معتقدم اگر به مظفری قدرت کافی داده شود، مشروط به اختیار تام به خروج از چنبره فقه متصلب سنتی، ایشان می توانند قوه قضاییه را متحول نموده و آمار وحشتناک پروندههای قضایی را کاهش دهند؛ اما بعید میدانم چنین عزمی باشد و چنین اراده بنیادی به این زودی تحققپذیر باشد هرچند گذر زمان آن آرمان را تحمیل خواهد نمود.
@aghlaniyatt
چه زود 37 ساله شدم، البته نه عمر تقویمی که بیشتر است، بلکه عمر طلبگی.
دیروز 16 بهمن 96 وقتی تلگرام را باز کردم برحسبتصادف با سه خبر از سه دوست قدیمی مواجه شدم. در کانال دکتر سید زینالعابدین صفوی پست «قرار ما چه بود؟» را خواندم. در کانال راوی، خبر محبوبیت فیرحی در میان دانشجویان حقوق و علوم سیاسی را دیدم. در کانال آمدنیوز خبری از واکنش رئیس دادگستری خراسان، حجتالاسلاموالمسلمین مظفری، به قطع دست دزدی گوسفند را مشاهده نمودم. تلاقی سه خبر از سه شاگرد مکتب ولیعصر زنجان، خیال را کاملاً شکوفا نموده و چندساعتی را در سال شصت متوقف نمود.
سال 1360 بنا بود در اول راهنمایی مشغول بشوم که مدرسه به دستور عصفوری حذف شد. لامصب چه سخت بود به یاد داشتن معنای واژه «حذف»، اما کمکم فهمیدم یعنی کاملاً تعطیل. زمستان برفی راهی حوزه زنجان شده و با رحمان، پسر آراسته، هم حجره شدم. در میان حدود 40 طلبه ولیعصر (عج) ابن عصفور (طلبه خرد جثه کمی فضول) محسوب میشدم. از میان طلاب، به سه نفر به دیده تعظیم نگاه میکردم و احساس میکردم آنها بچه شهری هستند.
الف: سید زینالعابدین به دو دلیل شخصیت متمایز بود. اول اینکه وی آن زمان دیپلم داشت و خط زیبایی نیز داشت. فکر میکنم، اگر رنگ نزده باشند روی در مسجد کوچک «مدرس یک» هنوز موجود باشد. دوم اینکه وی با افراد جورواجور به حجره آمدوشد داشت، هر از چندگاهی دوستان قدیمی را در جبهه جا میگذاشت و با رفقای جدید میآمد. از میان آنها چهره معصومانه شهید گوزلیان را هرگز فراموش نمیکنم. البته آن موقع داشتن دیپلم و ارتباط با شهدا تقریباً ناهنجار محسوب میشد و شخصیت انسان را در پرده ابهام فرومیبرد. فکر میکنم اکنون نیز چنین است. بهطورکلی دم زدن از شهدا و طرح آنها بهعنوان تعظیم شعایر و زینت¬المجالس خوب، اما سخن از دغدغه واقعی آنها، از منظر انقلابیون بعد از انقلاب، مطرود است.
ب: داود فیرحی بسیار ظریف و نازکنارنجی سخن میگفت. فکر میکردم او حتماً بچه شهری پولدار است. محبوبیت بسیار عجیبی در میان طلاب و حتی اساتید داشت. استعداد سرشارِ توأم با تواضع و حسن خلق، وی را به شخصیت محبوب عام و خاص تبدیل کرده بود. گاهی این محبوبیت حسادت دوستان را برمیانگیخت. گاهی نیز علی صالحی به شوخی حرفهایی میگفت که متناسب محفل دوستانه است. وقتی خبر نظرسنجی اخیر شورای صنفی دانشکده حقوق و محبوبیت فیرحی و کولایی را دیدم ناخودآگاه به ابتدای دهه شصت برگشتم و اینکه چرا برخی در هر دو دوران شاگردی و استادی محبوب میشوند؟ بعدها فهمیدم فیرحی نه شهری است و نه بچه پولدار بلکه با مادر پیرش زندگی میکند و محبوبیت شاید مزد حرمان است.
ج: علی مظفری با من فاصله سنی زیادی نداشت. طلبه خرد جثهای که میگفتم این دیگر حتماً بچه شهری سوسول است. پس از مدت کمی فهمیدم او نیز روستایی است و بسیار خوشحال شدم. فهمیدم مادرش تازه فوت کرده است. دلم ریشریش میشد و اینکه چگونه میشود بیمادری را تحمل نمود. بعدها هم حجره شدیم. روزی با آیتالله یکتایی امامجمعه خلخال که مقیم زنجان شده بود ملاقات داشتیم ایشان فرمودند: طرحشده است یک طلبه جوانی را رئیس دادگستری زنجان بکنند ولی خیلی جوان است، اصلاً ریش درست حسابی ندارد، کسی وی را میشناسد. گفتم: بلی حاجآقا هم حجره ما بود. عدالت و مدیریت وی محرز است. گفت: چگونه؟ گفتم: اما مدیریت، اینکه ما چهار نفر بودیم، ایشان ریاست میکرد و ما بهتساوی و بهنوبت غذا میپختیم و ظرفها را میشستیم و همگی، یعنی؛ حکمت، ابراهیم و بنده، مطیع ایشان بودیم؛ اما عدالت اینکه ایشان به جبهه رفته بود و من با خواهرزادهاش دعوا نموده و حسابی از شرمندگی درآمدم. هنگام بازگشت من از ترس مخفی شده بودم اما وی به لطافت داوری نموده و هیچگونه تفاوتی بین من و خواهرزادهاش قائل نشد. آیتالله یکتایی خنده ملیحی نموده و فرمود. البته همان اولی به عدالت نیز دلالت میکرد. همینکه کارها را بین شما بالسویه تقسیم نموده عدالت است. هنوز هم معتقدم اگر به مظفری قدرت کافی داده شود، مشروط به اختیار تام به خروج از چنبره فقه متصلب سنتی، ایشان می توانند قوه قضاییه را متحول نموده و آمار وحشتناک پروندههای قضایی را کاهش دهند؛ اما بعید میدانم چنین عزمی باشد و چنین اراده بنیادی به این زودی تحققپذیر باشد هرچند گذر زمان آن آرمان را تحمیل خواهد نمود.
@aghlaniyatt
🌾تأملات خودمانی(6)؛
💥جمهوری اسلامی و گسل های امروز
بهمن، ماه انقلاب است، «انقلاب اسلامی ایران1357» که اکنون «چهل» ساله شده است. عدد چهل/چهلم/اربعین، در فرهنگ ما معنای خاصی دارد؛ حاکی از بلوغ در انسان و تثبیت هویت، یا دورۀ لازم برای دگردیسی چیزها است که غشّ و ثمین، خالصی و ناخالصی اش عیان و آشکار شود. حافظ بر مبنای این دریافت از «چهل» می سراید؛
سحرگه ره روی در سرزمینی
همیگفت این معما با قرینی
که ای صوفی شراب آن گه شود صاف
که در شیشه برآرد (بماند) اربعینی
[حافظ]
انقلاب اسلامی ایران نیز چنین است؛ اکنون که چهل ساله است، به تدریج بسیاری از ممکنات خود را آشکار کرده است؛ مجموعه ای از آرمان های تحقق یافته و نیافته، توانایی ها و ناتوانی ها، و لاجرم، پارادوکس ها؛ امیدها و ترس های جدید.
واقعیت این است که ذهن ما ایرانی ها، غالباً، پس زمینه مانوی دارد؛ مطلق گرا است و بر دوگانه های حق و باطل، سیاه و سفید، نور و ظلمت ایستاده است. به همین دلیل نیز در مقام داوری، پدیده ای چون انقلاب اسلامی 57 را یا مطلقاً «انفجار نور» می دانند و یا «بازگشت به عقب». لیکن نه این است و نه آن، هم این است و هم آن.
انقلاب اسلامی پدیده ای انضمامی است؛ در عین حال که محصول گسل های تاریخی جامعه ماست، خود گسل های جدیدی را نیز آفریده یا فعال کرده است. بذرهایی داشت و یا کاشت که هرگز نروئیدند، برخی روئیدند و نتایجی تلخ و شیرین دادند و برخی نیز ابتدا روئیدند و لیکن در سوانح زمانه افتادند و گرفتار باد و باران شدند.
بدین سان پارادوکس های جدیدی ساخته یا فعال شدند که سرنوشت جامعه ما را تعیین می کنند؛ گسل های مهمی مثل، استقلال و آزادی، جمهوری و اسلامی، علم دینی و علم سکولار، جنسیت و غیره. در تأملات آتی برخی از این موارد را بر جسته می کنیم.
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
💥جمهوری اسلامی و گسل های امروز
بهمن، ماه انقلاب است، «انقلاب اسلامی ایران1357» که اکنون «چهل» ساله شده است. عدد چهل/چهلم/اربعین، در فرهنگ ما معنای خاصی دارد؛ حاکی از بلوغ در انسان و تثبیت هویت، یا دورۀ لازم برای دگردیسی چیزها است که غشّ و ثمین، خالصی و ناخالصی اش عیان و آشکار شود. حافظ بر مبنای این دریافت از «چهل» می سراید؛
سحرگه ره روی در سرزمینی
همیگفت این معما با قرینی
که ای صوفی شراب آن گه شود صاف
که در شیشه برآرد (بماند) اربعینی
[حافظ]
انقلاب اسلامی ایران نیز چنین است؛ اکنون که چهل ساله است، به تدریج بسیاری از ممکنات خود را آشکار کرده است؛ مجموعه ای از آرمان های تحقق یافته و نیافته، توانایی ها و ناتوانی ها، و لاجرم، پارادوکس ها؛ امیدها و ترس های جدید.
واقعیت این است که ذهن ما ایرانی ها، غالباً، پس زمینه مانوی دارد؛ مطلق گرا است و بر دوگانه های حق و باطل، سیاه و سفید، نور و ظلمت ایستاده است. به همین دلیل نیز در مقام داوری، پدیده ای چون انقلاب اسلامی 57 را یا مطلقاً «انفجار نور» می دانند و یا «بازگشت به عقب». لیکن نه این است و نه آن، هم این است و هم آن.
انقلاب اسلامی پدیده ای انضمامی است؛ در عین حال که محصول گسل های تاریخی جامعه ماست، خود گسل های جدیدی را نیز آفریده یا فعال کرده است. بذرهایی داشت و یا کاشت که هرگز نروئیدند، برخی روئیدند و نتایجی تلخ و شیرین دادند و برخی نیز ابتدا روئیدند و لیکن در سوانح زمانه افتادند و گرفتار باد و باران شدند.
بدین سان پارادوکس های جدیدی ساخته یا فعال شدند که سرنوشت جامعه ما را تعیین می کنند؛ گسل های مهمی مثل، استقلال و آزادی، جمهوری و اسلامی، علم دینی و علم سکولار، جنسیت و غیره. در تأملات آتی برخی از این موارد را بر جسته می کنیم.
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
Forwarded from موسسه پرسش
🌿الهیات برابری
داوود فیرحی
🍂لاک علاوه بر دغدغه برابری جنسیتی بنی آدم، در باب برابری یا نابرابری انسان با بقیه جانداران نیز دغدغه دارد و به دنبال پاسخ به این سوال است که چرا انسان ها از بقیه جانداران متمایزند ؟ انواع موجودات در طبیعت ذاتا با بشر تمایز دارند یا بشر این تمایزگذاری را صورت داده است؟
🍂دو فرض برای لاک مطرح بوده است:
✔️فرض اول این است که تمایز انواع، ذاتی است.
✔️فرض دوم می گوید که تمایز انواع نه ذاتی بلکه قراردادی و نام گرایانه است؛
ما آن را ایجاد کرده ایم و از طریق معیارها و قرارداد به طور مثال محدوده پرندگان، خزندگان و دیگر حیوانات را مشخص نموده ایم. این تمایز انواع به نام است نه به ذات، و در واقع، نومینالیستی است.
@porseshiha
🍂اگر تمایز انواع ذاتی طبیعت باشد، این تمایزگذاری البته سر از سلسله مراتب درمی آورد. اگر انسان در امتداد دیگر أنواع است و در عین حال بر بقیه موجودات برتری دارد، حتما برخی از انسان ها هم می توانند بر بعضی دیگر از انسان ها برتری داشته باشند. در این فرض که زنجیره مخلوقات نابرابر است ، این نابرابری به انسان ها هم سرایت می کند.
🍂اما در فرض تمایز مبتنی بر قرارداد که بر اساس آن، طبیعت در اصل زنجیره ای بدون تمایز است؛ این ضرورت ناشی از اصل بقا است که انسان نیز همانند برخی انواع می تواند گیاهان و حیوانات را بخورد. باز به اقتضای همین ضرورت هم می تواند انسانی را بکشد و در راه رسیدن به مقاصدش از انسان های دیگر استفاده کند.
🍂جان لاک با ارزیابی دو فرض فوق، به این نتیجه می رسد که نه از درون تحلیل های فلسفی و خردورزانه، و نه از درون تحلیل های زیست شناسانه ،نمی توان راهی به توجیه برابری انسان ها از یک سوی، و سوژگی و سلطه انسان بر طبیعت از سوی دیگر، پیدا کرد. اما از آنجا که خداوند فرموده همانا من انسان ها را ممتاز از طبیعت و برابر در نوع خود خلق کرده ام؛ الهیات تنها راه ورود به برابری است.
🔹روش شناسی در اندیشه سیاسی، جلسه پنجم، آبان96.
@porseshiha
@Feirahi
داوود فیرحی
🍂لاک علاوه بر دغدغه برابری جنسیتی بنی آدم، در باب برابری یا نابرابری انسان با بقیه جانداران نیز دغدغه دارد و به دنبال پاسخ به این سوال است که چرا انسان ها از بقیه جانداران متمایزند ؟ انواع موجودات در طبیعت ذاتا با بشر تمایز دارند یا بشر این تمایزگذاری را صورت داده است؟
🍂دو فرض برای لاک مطرح بوده است:
✔️فرض اول این است که تمایز انواع، ذاتی است.
✔️فرض دوم می گوید که تمایز انواع نه ذاتی بلکه قراردادی و نام گرایانه است؛
ما آن را ایجاد کرده ایم و از طریق معیارها و قرارداد به طور مثال محدوده پرندگان، خزندگان و دیگر حیوانات را مشخص نموده ایم. این تمایز انواع به نام است نه به ذات، و در واقع، نومینالیستی است.
@porseshiha
🍂اگر تمایز انواع ذاتی طبیعت باشد، این تمایزگذاری البته سر از سلسله مراتب درمی آورد. اگر انسان در امتداد دیگر أنواع است و در عین حال بر بقیه موجودات برتری دارد، حتما برخی از انسان ها هم می توانند بر بعضی دیگر از انسان ها برتری داشته باشند. در این فرض که زنجیره مخلوقات نابرابر است ، این نابرابری به انسان ها هم سرایت می کند.
🍂اما در فرض تمایز مبتنی بر قرارداد که بر اساس آن، طبیعت در اصل زنجیره ای بدون تمایز است؛ این ضرورت ناشی از اصل بقا است که انسان نیز همانند برخی انواع می تواند گیاهان و حیوانات را بخورد. باز به اقتضای همین ضرورت هم می تواند انسانی را بکشد و در راه رسیدن به مقاصدش از انسان های دیگر استفاده کند.
🍂جان لاک با ارزیابی دو فرض فوق، به این نتیجه می رسد که نه از درون تحلیل های فلسفی و خردورزانه، و نه از درون تحلیل های زیست شناسانه ،نمی توان راهی به توجیه برابری انسان ها از یک سوی، و سوژگی و سلطه انسان بر طبیعت از سوی دیگر، پیدا کرد. اما از آنجا که خداوند فرموده همانا من انسان ها را ممتاز از طبیعت و برابر در نوع خود خلق کرده ام؛ الهیات تنها راه ورود به برابری است.
🔹روش شناسی در اندیشه سیاسی، جلسه پنجم، آبان96.
@porseshiha
@Feirahi
✅ تقریظ مرحوم آخوند خراسانی بر تنبیه الامة نایینی، آستانه تجدد، نشر نی، ص17.
@Feirahi
@Feirahi
Forwarded from انجمن علوم سیاسی ایران
انا لله و انا الیه راجعون
جامعه علوم سیاسی ایران در غم از دست دادن یکی از اعضای برجسته و ارجمند خود داغدار است. دکتر سید کاووس سیدامامی، استاد نام آشنا و معتبر دانشگاه امام صادق (ع)، نه فقط دانشمندی کم نظیر و پژوهشگری کوشا در علم سیاست، که انسانی شریف و اخلاق گرا بود و رشد متوازن در ابعاد مختلف، از وی شخصیتی منحصر بفرد و کم نظیر ساخته بود. ایشان همواره مشارکتی فعال در فعالیت های علمی و پژوهشی انجمن علوم سیاسی ایران داشت و از حامیان مشفق انجمن بود. هیات مدیره انجمن علوم سیاسی ایران این ضایعه دردناک را به خانواده داغدار آن مرحوم و تمامی اعضای خانواده بزرگ علوم سیاسی ایران تسلیت گفته و از درگاه خداوند متعال برای آن مرحوم آرامش و آمرزش مسئلت دارد.
جامعه علوم سیاسی ایران در غم از دست دادن یکی از اعضای برجسته و ارجمند خود داغدار است. دکتر سید کاووس سیدامامی، استاد نام آشنا و معتبر دانشگاه امام صادق (ع)، نه فقط دانشمندی کم نظیر و پژوهشگری کوشا در علم سیاست، که انسانی شریف و اخلاق گرا بود و رشد متوازن در ابعاد مختلف، از وی شخصیتی منحصر بفرد و کم نظیر ساخته بود. ایشان همواره مشارکتی فعال در فعالیت های علمی و پژوهشی انجمن علوم سیاسی ایران داشت و از حامیان مشفق انجمن بود. هیات مدیره انجمن علوم سیاسی ایران این ضایعه دردناک را به خانواده داغدار آن مرحوم و تمامی اعضای خانواده بزرگ علوم سیاسی ایران تسلیت گفته و از درگاه خداوند متعال برای آن مرحوم آرامش و آمرزش مسئلت دارد.
✅نائینی، قائل به ملازمه بین دین و آزادی است و انحطاط در تمدن اسلامی را نه در دین، بلکه ناشی از استبداد، به ویژه استبداد دینی، می داند که تخم تحریف در دین را نیز همو کاشته و انباشته است.
🔹آستانه ی تجدد، نشر نی، 1394، چاپ اول، ص26.
@Feirahi
🔹آستانه ی تجدد، نشر نی، 1394، چاپ اول، ص26.
@Feirahi
🍀 استبداد و استعمار/ آزادی و استقلال
🔹دو نوع بردگی در ادبیات ایران معاصر را باید از هم تفکیک کرد: بردگی ناشی از استبداد و بردگی ناشی از استعمار. اولی به آزادی و مشارکت در بنیاد دولت، و دومی به وحدت و استقلال در مقابل استعمار نظر دارد. هر چند، این دو نوع از رقیت و بردگی، همسایه ¬ی دیوار به دیوار یکدیگرند و دریچه های رابط دارند، اما به هر حال از اولویت ها و منطق متفاوت برخوردارند.
🔹مناقشه بین اولویت استقلال و آزادی، و رویه ی سلبی آن اولویت مبارزه با استبداد و استعمار، مناقشه ای پردامنه در تاریخ معاصر ایران است. جنبش مشروطه خواهی بیش تر با اولویت مبارزه با استبداد شکل یافته است. اما به تدریج مسأله ی استعمار برجسته می شود، ادبیات فقهی-سیاسی کشور نیز به تبع روند افکار عمومی از اولویت آزادی به سمت استقلال می چرخد و لاجرم استکبارستیزی بر استبدادستیزی تقدم می یابد. روشن است که نظریه ها و استراتژی های تغییر و اصلاح نیز، به تبع این چرخش و انتقال مفهومی، دچار دگرگونی می شوند. مقایسه قانون اساسی مشروطه و متمم آن، با قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، به وضوح این دگرگونی و هجرت مفاهیم را نشان می دهد.
🔹هر چند اصل نهم قانون اساسی جمهوری اسلامی سعی کرده موازنه ای بین آزادی و استقلال ایجاد کند، و یکی از طرفین معادله را به دیگری نفروشد، اما روشن است که این دو در سیاست گذاری و اجرا نمی توانند دائماً در عرض هم بمانند و لاجرم باید یکی بر دیگری تقدم یابد.
🔹همین ضرورت بود که مناقشه بین آزادی و استقلال را در مجلس خبرگان قانون اساسی سال 1358 برانگیخت. به طور کلی، فضای آن مجلس حاکی از وجود سه نظر بود؛ عدم احتمال تزاحم، احتمال تزاحم و ضرورت تقدم آزادی، احتمال تزاحم و ضرورت تقدم استقلال. احتمال سوم البته از حمایت بیشتری برخوردار بود و دیدگاه طیف وسیعی از خبرگان قانون اساسی را نشان می داد.
🔹این دیدگاه اساس سیاست گذاری درباره آزادی های عمومی در دولت جمهوری اسلامی ایران را تشکیل می دهد. اندیشه ای که به اقتفای تقدم استقلال، بر مصلحت و اولویت دولت می گراید. مراجعه به فرایند مذاکرات و قانون گذاری در جنبش مشروطه نشان می دهد چنین دغدغه ای در قانون اساسی مشروطه و متمم آن دیده نمی شود. ادبیات نائینی و جنبش مشروطه به آزادی و استبداد ستیزی تمرکز دارد و وجوه دموکراتیک در نظام سیاسی جایگزین را برجسته می کند. بدین سان، هر کجای «تنبیه الامه» از رقیت یا بردگی سخن آمده است، بیش تر ناظر به بردگی ناشی از استبداد است.
*آستانه ی تجدد، نشر نی، 1394، چاپ اول،ص58-61
@Feirahi
🔹دو نوع بردگی در ادبیات ایران معاصر را باید از هم تفکیک کرد: بردگی ناشی از استبداد و بردگی ناشی از استعمار. اولی به آزادی و مشارکت در بنیاد دولت، و دومی به وحدت و استقلال در مقابل استعمار نظر دارد. هر چند، این دو نوع از رقیت و بردگی، همسایه ¬ی دیوار به دیوار یکدیگرند و دریچه های رابط دارند، اما به هر حال از اولویت ها و منطق متفاوت برخوردارند.
🔹مناقشه بین اولویت استقلال و آزادی، و رویه ی سلبی آن اولویت مبارزه با استبداد و استعمار، مناقشه ای پردامنه در تاریخ معاصر ایران است. جنبش مشروطه خواهی بیش تر با اولویت مبارزه با استبداد شکل یافته است. اما به تدریج مسأله ی استعمار برجسته می شود، ادبیات فقهی-سیاسی کشور نیز به تبع روند افکار عمومی از اولویت آزادی به سمت استقلال می چرخد و لاجرم استکبارستیزی بر استبدادستیزی تقدم می یابد. روشن است که نظریه ها و استراتژی های تغییر و اصلاح نیز، به تبع این چرخش و انتقال مفهومی، دچار دگرگونی می شوند. مقایسه قانون اساسی مشروطه و متمم آن، با قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، به وضوح این دگرگونی و هجرت مفاهیم را نشان می دهد.
🔹هر چند اصل نهم قانون اساسی جمهوری اسلامی سعی کرده موازنه ای بین آزادی و استقلال ایجاد کند، و یکی از طرفین معادله را به دیگری نفروشد، اما روشن است که این دو در سیاست گذاری و اجرا نمی توانند دائماً در عرض هم بمانند و لاجرم باید یکی بر دیگری تقدم یابد.
🔹همین ضرورت بود که مناقشه بین آزادی و استقلال را در مجلس خبرگان قانون اساسی سال 1358 برانگیخت. به طور کلی، فضای آن مجلس حاکی از وجود سه نظر بود؛ عدم احتمال تزاحم، احتمال تزاحم و ضرورت تقدم آزادی، احتمال تزاحم و ضرورت تقدم استقلال. احتمال سوم البته از حمایت بیشتری برخوردار بود و دیدگاه طیف وسیعی از خبرگان قانون اساسی را نشان می داد.
🔹این دیدگاه اساس سیاست گذاری درباره آزادی های عمومی در دولت جمهوری اسلامی ایران را تشکیل می دهد. اندیشه ای که به اقتفای تقدم استقلال، بر مصلحت و اولویت دولت می گراید. مراجعه به فرایند مذاکرات و قانون گذاری در جنبش مشروطه نشان می دهد چنین دغدغه ای در قانون اساسی مشروطه و متمم آن دیده نمی شود. ادبیات نائینی و جنبش مشروطه به آزادی و استبداد ستیزی تمرکز دارد و وجوه دموکراتیک در نظام سیاسی جایگزین را برجسته می کند. بدین سان، هر کجای «تنبیه الامه» از رقیت یا بردگی سخن آمده است، بیش تر ناظر به بردگی ناشی از استبداد است.
*آستانه ی تجدد، نشر نی، 1394، چاپ اول،ص58-61
@Feirahi
🍁سخنرانی داود فیرحی در همایش «آناتومیِ علوم سیاسی در ایران: علوم سیاسی به چه کار می آید؟»
🍂دوشنبه 30 بهمن1396، ساعت 13 تا 17، دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی.
@Feirahi
🍂دوشنبه 30 بهمن1396، ساعت 13 تا 17، دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی.
@Feirahi
Forwarded from آیتاللهالعظمی شبیری زنجانی (رضوان الله عليه)
🗓 تقویم شیعه؛
۲۶جمادی الأولی سالروز وفات فقیه و اصولی بزرگ شیعه آیت الله میرزا محمد حسین نایینی"قدس سره"
• کلام مرجع عالیقدر در مورد ایشان🔺
@shobeiryzanjani
۲۶جمادی الأولی سالروز وفات فقیه و اصولی بزرگ شیعه آیت الله میرزا محمد حسین نایینی"قدس سره"
• کلام مرجع عالیقدر در مورد ایشان🔺
@shobeiryzanjani
🔹استاد سید جواد طباطبایی، علی اکبر گرجی، داود فیرحی، حسین رحمت اللهی.
✅همایش ملی قانون اساسی و دولت مشروطه در ایران؛
دانشگاه تبریز 25 بهمن 96
عکس از: خانم مریم یوسفی
@Feirahi
✅همایش ملی قانون اساسی و دولت مشروطه در ایران؛
دانشگاه تبریز 25 بهمن 96
عکس از: خانم مریم یوسفی
@Feirahi
✅فتوای آخوند خراسانی، حاج میرزا حسین میرزا خلیل، و شیخ عبدالله مازندرانی در تأیید و حمایت از مشروطه، آستانه ی تجدد، نشر نی، 1394، ص73.
@Feirahi
@Feirahi
✍تأملات خودمانی (7)؛
💥الف) انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی:
🔹شاید برای خیلی ها، باور ناپذیر نماید که یکی از مهمترین گسل های جامعه امروز ما، دوگانه إنقلاب-جمهوری اسلامی باشد. انقلاب عموما" به معنای دگرگونی است و جمهوری اسلامی از آن روی که "نظام سیاسی" است، لاجرم حاکی از اراده ثبات است. به همین دلیل هم، دو ترکیب زیر تفاوت بسیاری دارند ؛
"نظام انقلابی" و
"نظام بر آمده از انقلاب"
اولی متناقض و نادرست، و دومی البته درست و معقول مینماید. در علم سیاست، واژه انقلاب ناظر به وضعیتی انتقالی است که در میانه نظم سیاسی پیشین و پسین قرار دارد. به تعبیر صائب تبریزی؛
بر خرابی صبر کن کز انقلاب روزگار
دشتها معموره و معموره ها صحرا شود.
صائب راست می،گوید؛
1_انقلاب دائم بیمعنی است. اصل بر نظم و ثبات است و انقلاب استثنایی بین دو نظم است و با فروپاشی نظم پیشین و استقرار نظم جدید پایان می یابد. نظم جدید حداکثر حاصل انقلاب است اما نمی تواند انقلابی باشد. اگر پایداری دارد و یا بی قرار است، ربطی به انقلاب ندارد، بلکه هرگونه مزیت و نقصان را در طرح یا اجرای نظام جدید باید جست.
2- سخن صائب نکته دیگری هم دارد. این که پیامد انقلاب لزوما" مثبت و یا الزاما" ناخوشایند نیست ؛دنیای ممکنات است. ممکن است "دشتها معموره و معموره ها صحرا شود".
بدین سان، این ایدئولوژیها، طراحی ها و نهادهای نظم جدید هستند که "جهت, امکان"را رقم می زنند و دشتی را آباد یا باغی را صحرا میکنند .
🔹در هر صورت، انقلاب ها غیر از نظام های سیاسی هستند؛ "آغاز انقلاب پایان نظام سیاسی، و آغاز نظام سیاسی پایان انقلاب است"؛... "نظام انقلابی" منطقا" متناقض و عملا" ترکیبی خود شکننده است._...
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
💥الف) انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی:
🔹شاید برای خیلی ها، باور ناپذیر نماید که یکی از مهمترین گسل های جامعه امروز ما، دوگانه إنقلاب-جمهوری اسلامی باشد. انقلاب عموما" به معنای دگرگونی است و جمهوری اسلامی از آن روی که "نظام سیاسی" است، لاجرم حاکی از اراده ثبات است. به همین دلیل هم، دو ترکیب زیر تفاوت بسیاری دارند ؛
"نظام انقلابی" و
"نظام بر آمده از انقلاب"
اولی متناقض و نادرست، و دومی البته درست و معقول مینماید. در علم سیاست، واژه انقلاب ناظر به وضعیتی انتقالی است که در میانه نظم سیاسی پیشین و پسین قرار دارد. به تعبیر صائب تبریزی؛
بر خرابی صبر کن کز انقلاب روزگار
دشتها معموره و معموره ها صحرا شود.
صائب راست می،گوید؛
1_انقلاب دائم بیمعنی است. اصل بر نظم و ثبات است و انقلاب استثنایی بین دو نظم است و با فروپاشی نظم پیشین و استقرار نظم جدید پایان می یابد. نظم جدید حداکثر حاصل انقلاب است اما نمی تواند انقلابی باشد. اگر پایداری دارد و یا بی قرار است، ربطی به انقلاب ندارد، بلکه هرگونه مزیت و نقصان را در طرح یا اجرای نظام جدید باید جست.
2- سخن صائب نکته دیگری هم دارد. این که پیامد انقلاب لزوما" مثبت و یا الزاما" ناخوشایند نیست ؛دنیای ممکنات است. ممکن است "دشتها معموره و معموره ها صحرا شود".
بدین سان، این ایدئولوژیها، طراحی ها و نهادهای نظم جدید هستند که "جهت, امکان"را رقم می زنند و دشتی را آباد یا باغی را صحرا میکنند .
🔹در هر صورت، انقلاب ها غیر از نظام های سیاسی هستند؛ "آغاز انقلاب پایان نظام سیاسی، و آغاز نظام سیاسی پایان انقلاب است"؛... "نظام انقلابی" منطقا" متناقض و عملا" ترکیبی خود شکننده است._...
#تأملات_خودمانی
@Feirahi