Forwarded from تاریخ و اندیشه ایرانی
یادداشت دکتر داوود فيرحي در روزنامه اعتماد مورخ25دی1396 راجع به جشنواره فارابی و اعطای جایزه به دکتر جواد طباطبایی
قطع نظر از اينكه علوم انساني چه اهميتي براي تمدنها دارد و چقدر در جامعه ما مورد توجه قرار ميگيرد، امروز از دو جهت خوشحال بودم! يكي از اين جهت كه بالاخره در جامعهاي مثل ايران كه علوم انساني بهشدت از طرف بسياري از مخالفان به عدم كارايي و غربي بودن متهم است، كسي در سطح رييسجمهور رسمي كشور با ديدگاهي مثبت به اين علوم توجه و اين مساله را اعلام ميكند؛ اين نكته بسيار مهمي است. هرچند به مشكلات نهادي در جامعه علمي كشور واقفم، اما آرزويم اين است و اميدوارم اين ديدگاهها به سياست رسمي وزير علوم و بهطور كلي به سياست رسمي آموزش عالي بدل شود و صرفا اهميت تبليغاتي نداشته باشد.
بخش دوم از خوشحاليام شنيدن اين خبر بود كه استاد ما آقاي دكتر سيدجواد طباطبايي در جلسه جشنواره فارابي حضور داشتند و به عنوان يك شخصيت برجسته علمي و فكري مورد تقدير رييسجمهور قرار گرفتند. اين بخش دوم براي من اهميت ويژهاي داشت؛ زيرا به اين ترتيب يك اميدي به آموزش عالي در حوزه علوم انساني پديد ميآيد و آن اين است كه خيلي چيزها به تدريج شايسته محور ميشود.
اين شايستگينگري يا شايستهسالاري در حوزه مديريت و حوزههاي ديگر نيز مهم است، اما در حوزه دانش اهميت بسيار بالاتري دارد كه يك چنين انساني با وجود همه مشكلاتي كه تحمل كرده، در داخل كشور مانده است و قلم ميزند و فكر ميكند. حال آنكه (عدهاي موافق ديدگاههاي او باشند يا نباشند؛) او بخش بزرگي از سرمايه فكري ما است و اين اتفاق مباركي است و در مجموع اين دوگانه خوشحالكنندهاي است كه در جشنواره فارابي روز ٢٤ دي ماه اتفاق افتاد.
شايد اين حرف تعبير مناسبي نباشد و از طرف افرادي مثل بنده كه در حوزه علوم انساني كار ميكنند حمل به جانبداري باشد اما واقعيت اين است كه در هر جامعهاي علوم انساني چشم و چراغ آن جامعه است. مهندسان ميتوانند جامعه را بسازند اما نميتوانند آن را هدفمند سازماندهي كنند.
اين اتفاق در همه جاي دنيا وجود دارد و واقعيت اين است كه در هر جامعهاي اين دانش و بينش انساني و بهطور كلي فلسفه و فرهنگ است كه ميتواند جهت يك جامعه را تعيين كند. در همه جوامع مهندسي لجستيك است؛ در حالي كه دانش انساني به جوامع قدرت انتخاب و تصميم ميدهد كه چه چيزي را در چه شرايطي از زمان و مكان انتخاب كرده و به سياست رسمي يك جامعه تبديل كند. آن گاه علوم تجربي و غيره كمك ميكنند كه جامعه ساخته شود و به آن سمت حركت كند.
براي نمونه اگر يونان را نگاه كنيم، تكنولوژي، يونان را يوناني نكرده كه تا تاريخ ادامه دارد ماندگار شده است. بلكه افلاطون، ارسطو و سقراط هستند كه يونان را يونان كردهاند. در همين برهه زماني غرب امروز را تكنسينها و مانند آنها غرب نكردهاند. حتي اينشتين هم نيست كه غرب را غرب كرده است. بلكه غرب امروز را جان لاك، آگوستين و الهيدانان و فيلسوفان و جامعهشناسان هستند كه ساخته اند و درون آن علوم مهندسي توانسته رشد كند.
علوم انساني ماهيت رهاييبخشي دارد؛ ماهيت روشنگري، ماهيت آزادانديشي و آزاديبخشي و همچنين ماهيت هويت دهي به يك جامعه دارد و به جامعه اعتماد ميدهد. هرجا علوم انساني قوي شود اعتماد به نفس آن جامعه قوي است و اميد به ساختن آن تقويت ميشود. جامعه ميتواند قانع شود و دانشمندان و متفكران انساني ميتوانند توده مردم و شهروندان را قانع كنند كه چه چيزي امروز مفيد است و آن گاه است كه ميرويم آن را بسازيم. در هر جامعهاي كه اين اتفاق افتاده آن جامعه پيش رفته است. يكي از ويژگيهاي جوامعي كه دچار انحطاط ميشوند نگرش منفي به فيلسوفان و الهيدانان و انديشنمدان آن است.
تعداد بازدید : ٤١١
لینک خبر : http://etemadnewspaper.ir/?News_Id=95119
قطع نظر از اينكه علوم انساني چه اهميتي براي تمدنها دارد و چقدر در جامعه ما مورد توجه قرار ميگيرد، امروز از دو جهت خوشحال بودم! يكي از اين جهت كه بالاخره در جامعهاي مثل ايران كه علوم انساني بهشدت از طرف بسياري از مخالفان به عدم كارايي و غربي بودن متهم است، كسي در سطح رييسجمهور رسمي كشور با ديدگاهي مثبت به اين علوم توجه و اين مساله را اعلام ميكند؛ اين نكته بسيار مهمي است. هرچند به مشكلات نهادي در جامعه علمي كشور واقفم، اما آرزويم اين است و اميدوارم اين ديدگاهها به سياست رسمي وزير علوم و بهطور كلي به سياست رسمي آموزش عالي بدل شود و صرفا اهميت تبليغاتي نداشته باشد.
بخش دوم از خوشحاليام شنيدن اين خبر بود كه استاد ما آقاي دكتر سيدجواد طباطبايي در جلسه جشنواره فارابي حضور داشتند و به عنوان يك شخصيت برجسته علمي و فكري مورد تقدير رييسجمهور قرار گرفتند. اين بخش دوم براي من اهميت ويژهاي داشت؛ زيرا به اين ترتيب يك اميدي به آموزش عالي در حوزه علوم انساني پديد ميآيد و آن اين است كه خيلي چيزها به تدريج شايسته محور ميشود.
اين شايستگينگري يا شايستهسالاري در حوزه مديريت و حوزههاي ديگر نيز مهم است، اما در حوزه دانش اهميت بسيار بالاتري دارد كه يك چنين انساني با وجود همه مشكلاتي كه تحمل كرده، در داخل كشور مانده است و قلم ميزند و فكر ميكند. حال آنكه (عدهاي موافق ديدگاههاي او باشند يا نباشند؛) او بخش بزرگي از سرمايه فكري ما است و اين اتفاق مباركي است و در مجموع اين دوگانه خوشحالكنندهاي است كه در جشنواره فارابي روز ٢٤ دي ماه اتفاق افتاد.
شايد اين حرف تعبير مناسبي نباشد و از طرف افرادي مثل بنده كه در حوزه علوم انساني كار ميكنند حمل به جانبداري باشد اما واقعيت اين است كه در هر جامعهاي علوم انساني چشم و چراغ آن جامعه است. مهندسان ميتوانند جامعه را بسازند اما نميتوانند آن را هدفمند سازماندهي كنند.
اين اتفاق در همه جاي دنيا وجود دارد و واقعيت اين است كه در هر جامعهاي اين دانش و بينش انساني و بهطور كلي فلسفه و فرهنگ است كه ميتواند جهت يك جامعه را تعيين كند. در همه جوامع مهندسي لجستيك است؛ در حالي كه دانش انساني به جوامع قدرت انتخاب و تصميم ميدهد كه چه چيزي را در چه شرايطي از زمان و مكان انتخاب كرده و به سياست رسمي يك جامعه تبديل كند. آن گاه علوم تجربي و غيره كمك ميكنند كه جامعه ساخته شود و به آن سمت حركت كند.
براي نمونه اگر يونان را نگاه كنيم، تكنولوژي، يونان را يوناني نكرده كه تا تاريخ ادامه دارد ماندگار شده است. بلكه افلاطون، ارسطو و سقراط هستند كه يونان را يونان كردهاند. در همين برهه زماني غرب امروز را تكنسينها و مانند آنها غرب نكردهاند. حتي اينشتين هم نيست كه غرب را غرب كرده است. بلكه غرب امروز را جان لاك، آگوستين و الهيدانان و فيلسوفان و جامعهشناسان هستند كه ساخته اند و درون آن علوم مهندسي توانسته رشد كند.
علوم انساني ماهيت رهاييبخشي دارد؛ ماهيت روشنگري، ماهيت آزادانديشي و آزاديبخشي و همچنين ماهيت هويت دهي به يك جامعه دارد و به جامعه اعتماد ميدهد. هرجا علوم انساني قوي شود اعتماد به نفس آن جامعه قوي است و اميد به ساختن آن تقويت ميشود. جامعه ميتواند قانع شود و دانشمندان و متفكران انساني ميتوانند توده مردم و شهروندان را قانع كنند كه چه چيزي امروز مفيد است و آن گاه است كه ميرويم آن را بسازيم. در هر جامعهاي كه اين اتفاق افتاده آن جامعه پيش رفته است. يكي از ويژگيهاي جوامعي كه دچار انحطاط ميشوند نگرش منفي به فيلسوفان و الهيدانان و انديشنمدان آن است.
تعداد بازدید : ٤١١
لینک خبر : http://etemadnewspaper.ir/?News_Id=95119
روزنامه اعتماد
دو شادماني از دو اتفاق
🌿وظایف انجمن؛ ملت
🔹{هر انجمن علاوه بر حقوق، وظایفی نیز دارد} هیچ انجمنی بدون وظایف تشکیل نمی گردد زیرا بدون وظایف هیچ ارتباطی میان مردم پیدا نمی شود. وظایف شامل است عدالت و احسان را. روا نداشتن آن چه را که به خود روا ندارید معنی عدالت است. اعانت و افاضه به غیر آن چه را که خود مایل به استعانت و استفاضه هستید معنی احسان است.
🔹وظایف چندین اقسام مختلفه دارد بعضی وظایف عمومی است و برخی وظایف خصوصی. وظایف عمومی تشکیل ارتباطات عموم را می دهد و وظایف خصوصی از روابط مختلفه ی بین عموم مشتق است.
🔹مذهب عبارت است از مجموعه وظایفی که باعث حیات و منتج تمام حقایق است و نه تنها اسباب ارتباط مابین مردم است بلکه اسباب ارتباط تمام موجودات است. پس انکار مذهب، انکار وظایف است. چون وظایف حقه ناچار وجود دارد بایستی مذهب حقی نیز وجود داشته باشد و چون وظایف از اصل، تغییرناپذیر و عمومی بوده مذهب هم نیز تغییرناپذیر و عمومی است.
🔹برای انجام وظایف باید معتقد به مذهب بود یعنی باید معتقد به حقایقی بود که مبنای مذهب است. پس اول اساس مذهب عقیده است و شرط اهمی است برای تهذیب اخلاق بلکه هستی نوع بشر.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 52،53، 82 تا 87.
@Feirahi
🔹{هر انجمن علاوه بر حقوق، وظایفی نیز دارد} هیچ انجمنی بدون وظایف تشکیل نمی گردد زیرا بدون وظایف هیچ ارتباطی میان مردم پیدا نمی شود. وظایف شامل است عدالت و احسان را. روا نداشتن آن چه را که به خود روا ندارید معنی عدالت است. اعانت و افاضه به غیر آن چه را که خود مایل به استعانت و استفاضه هستید معنی احسان است.
🔹وظایف چندین اقسام مختلفه دارد بعضی وظایف عمومی است و برخی وظایف خصوصی. وظایف عمومی تشکیل ارتباطات عموم را می دهد و وظایف خصوصی از روابط مختلفه ی بین عموم مشتق است.
🔹مذهب عبارت است از مجموعه وظایفی که باعث حیات و منتج تمام حقایق است و نه تنها اسباب ارتباط مابین مردم است بلکه اسباب ارتباط تمام موجودات است. پس انکار مذهب، انکار وظایف است. چون وظایف حقه ناچار وجود دارد بایستی مذهب حقی نیز وجود داشته باشد و چون وظایف از اصل، تغییرناپذیر و عمومی بوده مذهب هم نیز تغییرناپذیر و عمومی است.
🔹برای انجام وظایف باید معتقد به مذهب بود یعنی باید معتقد به حقایقی بود که مبنای مذهب است. پس اول اساس مذهب عقیده است و شرط اهمی است برای تهذیب اخلاق بلکه هستی نوع بشر.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 52،53، 82 تا 87.
@Feirahi
🍀حکومت در زمان غیبت
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه ششم، مجله صدا، ش 144، ص24.
@Feirahi
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه ششم، مجله صدا، ش 144، ص24.
@Feirahi
✅ وظیفه ملت؛ اتحاد و محبت
🌿آیا مقصود از وظایف جز اتحاد است و مقصود از اتحاد مگر نه توجه عموم است به یک مرکز، و این مرکز عمومی تمام موجودات آیا غیر از ذات فرد لایزال است که منشأ تمام موجودات اوست و بازگشت تمام به سوی اوست؟
🌿 هیچ اتحادی بدون محبت نمی شود زیرا محبت قوه کامله اتحاد است و اول شرط اتحاد، محبت به خداوند است. پس با تمام اعضا و جوارح و با خلوص عقیدت دوست داشته باشید نوع خود را که موجد و مخلوق است.
🌿 کسی که خداوند را فوق تمام چیزها دوست نداشته باشد خودخواه است و مقصودی جز وجود خود ندارد. کسی که نوع خود را دوست نداشته باشد خدا را دوست نداشته و ندارد زیرا همه، مخلوق و محبوب او هستند. دوستی به حق، فنای در راه او و از خودگذشتن و به او پیوستن است.
🌿 دوستی به نوع نیز اخلاص و فنای در راه اوست. فنای از روی رغبت و میل بی اندازه، اسباب شعف و انبساط است زیرا لذات حیات در محبت و عشق به محبوب است و این محبت باعث است که راحت و رنج، عمومی شده؛ روز به روز بر اتحاد ما افزوده گردد تا به حدی که تمام نوع بشر به منزله شخص واحد شوند و خداوند نیز به اقتدار کامله خود این اتحاد را اعانت می کند تا انسان بصیر و مقتدر گردد.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 82 تا 87.
@Feirahi
🌿آیا مقصود از وظایف جز اتحاد است و مقصود از اتحاد مگر نه توجه عموم است به یک مرکز، و این مرکز عمومی تمام موجودات آیا غیر از ذات فرد لایزال است که منشأ تمام موجودات اوست و بازگشت تمام به سوی اوست؟
🌿 هیچ اتحادی بدون محبت نمی شود زیرا محبت قوه کامله اتحاد است و اول شرط اتحاد، محبت به خداوند است. پس با تمام اعضا و جوارح و با خلوص عقیدت دوست داشته باشید نوع خود را که موجد و مخلوق است.
🌿 کسی که خداوند را فوق تمام چیزها دوست نداشته باشد خودخواه است و مقصودی جز وجود خود ندارد. کسی که نوع خود را دوست نداشته باشد خدا را دوست نداشته و ندارد زیرا همه، مخلوق و محبوب او هستند. دوستی به حق، فنای در راه او و از خودگذشتن و به او پیوستن است.
🌿 دوستی به نوع نیز اخلاص و فنای در راه اوست. فنای از روی رغبت و میل بی اندازه، اسباب شعف و انبساط است زیرا لذات حیات در محبت و عشق به محبوب است و این محبت باعث است که راحت و رنج، عمومی شده؛ روز به روز بر اتحاد ما افزوده گردد تا به حدی که تمام نوع بشر به منزله شخص واحد شوند و خداوند نیز به اقتدار کامله خود این اتحاد را اعانت می کند تا انسان بصیر و مقتدر گردد.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 82 تا 87.
@Feirahi
Forwarded from 📚✏️ندای سیاست
🌿حقوق و وظایف ملت
🔹هیچ انجمن و هیچ زندگی بدون وظایف ممکن نمی شود و مذهب حقیقی در امر به معروف و نهی از منکر، جز وظایف چیز دیگری نیست و اساس و قوانین آن مبنی بر اجرای وظایف است. کسی که خودش را لامذهب می داند خود را بی تکلیف و بدون احساسات و خارج از عقاید عمومی و طبیعی دانسته منکر ضمیر و وجدان و طبیعت شده است و انکار انجمن را کرده بلکه انکار خود را نموده است زیرا بدون انجمن زندگی چگونه تواند کرد و بدون انجمن چه خواهد بود؟
🔹انجام وظایف موجب تقوی و پرهیزکاری است..... اگر چه در این انجمن بی وجدان نامسلمان که زندگی می کنیم برای رفاهیت و رستگاری فقط تهذیب اخلاق کفایت نمی کند مع ذلک بی ثمر هم نیست و نتیجه آن فوری ظاهر می شود. اگر از ضمیر آدم خوش عقیده¬ی مهربانی که خداپرستی و نوع دوستی روش اوست مستحضر باشید آن وقت می بینید مسرتی که در قلب اوست فوق تمام مسرت ها است. پس اول اثر وظایف، سبک کردن دردها و ملایم نمودن سختی ها است که به واسطه هوا و هوس بعضی اشخاص یا به واسطه خودخواهی آن ها مجهول مانده است. آیا همین قدر کافی نیست؟ معذلک از انجام وظایف به طور صداقت اثری دیگر مرتب است که به واسطه تسلسل قوانینی که موجد انتظام است حاصل می شود. و آن تعیین حقوق است.
🔹ای ملت فقط به واسطه تعیین حقوق است که می توانید به تصرف آن حقوقی که مستبدین از شما غصب کرده اند نایل شوید. آیا کدام یک از شماها به تنهایی می تواند پنجه با قدرت مستبدین بزند؟ پس برای غلبه بر آنها ای ملت باید متحد شوید و هیچ چیز اسباب استحکام رشته اتحاد نیست جز محبت. آیا کیست از شماها که دیگری را قلباً دوست داشته باشد و حاضر از برای جان فشانی او نباشد؟
🔹بر شما واجب است که اول شؤونات انسانیت و آزادی افکار و اعمال شخصی را حاصل کنید برای حصول این مقصود باید بر این عقیده شد که حقوق هر فردی حقوق خود و انتفاع خود در انتفاع هر یک از آنها است و اگر غیر از این باشد حقوق هم مثل سایر امتیازاتی خواهد بود که امروزه مستبدین مخصوص به خود می دانند و مانع از استیفاء حقوق دیگران هستند. پس اگر برادران ملی خود را مثل شخص خود دوست نداشته باشید به هیچ وجه امید آزادی و نجاتی برای شما باقی نماند و همیشه غیر از رقیت و عبودیت هیچ انتظاری نباید داشته باشید.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 92-87.
@Feirahi
🔹هیچ انجمن و هیچ زندگی بدون وظایف ممکن نمی شود و مذهب حقیقی در امر به معروف و نهی از منکر، جز وظایف چیز دیگری نیست و اساس و قوانین آن مبنی بر اجرای وظایف است. کسی که خودش را لامذهب می داند خود را بی تکلیف و بدون احساسات و خارج از عقاید عمومی و طبیعی دانسته منکر ضمیر و وجدان و طبیعت شده است و انکار انجمن را کرده بلکه انکار خود را نموده است زیرا بدون انجمن زندگی چگونه تواند کرد و بدون انجمن چه خواهد بود؟
🔹انجام وظایف موجب تقوی و پرهیزکاری است..... اگر چه در این انجمن بی وجدان نامسلمان که زندگی می کنیم برای رفاهیت و رستگاری فقط تهذیب اخلاق کفایت نمی کند مع ذلک بی ثمر هم نیست و نتیجه آن فوری ظاهر می شود. اگر از ضمیر آدم خوش عقیده¬ی مهربانی که خداپرستی و نوع دوستی روش اوست مستحضر باشید آن وقت می بینید مسرتی که در قلب اوست فوق تمام مسرت ها است. پس اول اثر وظایف، سبک کردن دردها و ملایم نمودن سختی ها است که به واسطه هوا و هوس بعضی اشخاص یا به واسطه خودخواهی آن ها مجهول مانده است. آیا همین قدر کافی نیست؟ معذلک از انجام وظایف به طور صداقت اثری دیگر مرتب است که به واسطه تسلسل قوانینی که موجد انتظام است حاصل می شود. و آن تعیین حقوق است.
🔹ای ملت فقط به واسطه تعیین حقوق است که می توانید به تصرف آن حقوقی که مستبدین از شما غصب کرده اند نایل شوید. آیا کدام یک از شماها به تنهایی می تواند پنجه با قدرت مستبدین بزند؟ پس برای غلبه بر آنها ای ملت باید متحد شوید و هیچ چیز اسباب استحکام رشته اتحاد نیست جز محبت. آیا کیست از شماها که دیگری را قلباً دوست داشته باشد و حاضر از برای جان فشانی او نباشد؟
🔹بر شما واجب است که اول شؤونات انسانیت و آزادی افکار و اعمال شخصی را حاصل کنید برای حصول این مقصود باید بر این عقیده شد که حقوق هر فردی حقوق خود و انتفاع خود در انتفاع هر یک از آنها است و اگر غیر از این باشد حقوق هم مثل سایر امتیازاتی خواهد بود که امروزه مستبدین مخصوص به خود می دانند و مانع از استیفاء حقوق دیگران هستند. پس اگر برادران ملی خود را مثل شخص خود دوست نداشته باشید به هیچ وجه امید آزادی و نجاتی برای شما باقی نماند و همیشه غیر از رقیت و عبودیت هیچ انتظاری نباید داشته باشید.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 92-87.
@Feirahi
🌿 فقط محبت رفع تمام بدعت های استبداد را می کند
🔹اگر برادران ملی خود را مثل شخص خود دوست نداشته باشید به هیچ وجه امید آزادی و نجاتی برای شما باقی نماند و همیشه غیر از رقیت و عبودیت هیچ انتظاری نباید داشته باشید. برخلاف، اگر هر یک از شما برادران ملی خود را مثل خود دوست داشته باشد هیچ وقت اسیر ظلم دیگران نمی شود و یکدیگر را در موقع مداخله از جور و ظلم و استبداد معاونت می نمایید و این اتفاق و معاونت برادری بهترین مدافع مقتدری است برای رفع ظلم و اضمحلال استبداد.
🔹برای این که همیشه غالب باشید باید حافظ و مراقب عدالت باشید و حتی حقوق اشخاصی را نیزحفظ کنید که حقوق شما را پایمال کرده اند. آزادی و دارایی و امنیت همه را بدون استثناء محترم بدارید زیرا وظایف برای همه به طور تساوی جاری است. غیر صحیح است که بی نظمی را به واسطه بی نظمی اصلاح نمود چنانچه در السنه عوام معروف است(خون را به خون نمی شویند) از چه جهت است که شما دشمنان خود را متهم می نمایید؟ آیا نه از این است که فقط شما می خواهید شؤونات خود را بر شؤونات آن ها تفوق داده و مثل آن ها نفاق و تعدی کنید؟
🔹افکار و اذهان مردمان ساده خوش قلب را منزه کنید از موهوماتی که مردمان متقلب دروغ گو در قلوب آن ها رسوخ داده اند و وظایف و حقوق را بر آن ها القاء کنید و ابداً جدایی مابین این دو اصل قویم ندهید و در افکار و اعمال خود این دو را متحد بدانید تا موانع عظیمه برای پیشرفت مقاصد ملی از میان برداشته شود.
🔹هیچ انجمن و اتحادی صورت نبندد و قوت نپذیرد جز آن که مبنایش بر اعتماد و اتکال به یکدیگر و پاکدامنی و حسن رفتار هر یک از اعضا باشد. ظلم و فساد عقیده، تنبلی و بی عدالتی شیرازه انجمن را از هم می گسلاند. شرط لاینفک اتحاد همانا انجام وظایف است که از اصول مهمه و موجد اتحاد است. اتحاد حقیقی آیا غیر از مساوات و برادری است؟ کسی که غیر از خود کسی را دوست ندارد و فقط در فکر منافع خود است با که عهد اتحاد تواند بست؟
🔹فقط محبت رفع تمام این بدعت های استبداد را می کند وقتی که شما از روی صفا و عدالت با یکدیگر اتحاد کنید تمام ظلم ها و بی اعتدالی ها برطرف و زایل می شود. وقتی حقوق و وظایف را توأم نموده به هر یک عمل نمودید کیست که بتواند در مقابل آن مقاومت نماید؟
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 97-92.
@Feirahi
🔹اگر برادران ملی خود را مثل شخص خود دوست نداشته باشید به هیچ وجه امید آزادی و نجاتی برای شما باقی نماند و همیشه غیر از رقیت و عبودیت هیچ انتظاری نباید داشته باشید. برخلاف، اگر هر یک از شما برادران ملی خود را مثل خود دوست داشته باشد هیچ وقت اسیر ظلم دیگران نمی شود و یکدیگر را در موقع مداخله از جور و ظلم و استبداد معاونت می نمایید و این اتفاق و معاونت برادری بهترین مدافع مقتدری است برای رفع ظلم و اضمحلال استبداد.
🔹برای این که همیشه غالب باشید باید حافظ و مراقب عدالت باشید و حتی حقوق اشخاصی را نیزحفظ کنید که حقوق شما را پایمال کرده اند. آزادی و دارایی و امنیت همه را بدون استثناء محترم بدارید زیرا وظایف برای همه به طور تساوی جاری است. غیر صحیح است که بی نظمی را به واسطه بی نظمی اصلاح نمود چنانچه در السنه عوام معروف است(خون را به خون نمی شویند) از چه جهت است که شما دشمنان خود را متهم می نمایید؟ آیا نه از این است که فقط شما می خواهید شؤونات خود را بر شؤونات آن ها تفوق داده و مثل آن ها نفاق و تعدی کنید؟
🔹افکار و اذهان مردمان ساده خوش قلب را منزه کنید از موهوماتی که مردمان متقلب دروغ گو در قلوب آن ها رسوخ داده اند و وظایف و حقوق را بر آن ها القاء کنید و ابداً جدایی مابین این دو اصل قویم ندهید و در افکار و اعمال خود این دو را متحد بدانید تا موانع عظیمه برای پیشرفت مقاصد ملی از میان برداشته شود.
🔹هیچ انجمن و اتحادی صورت نبندد و قوت نپذیرد جز آن که مبنایش بر اعتماد و اتکال به یکدیگر و پاکدامنی و حسن رفتار هر یک از اعضا باشد. ظلم و فساد عقیده، تنبلی و بی عدالتی شیرازه انجمن را از هم می گسلاند. شرط لاینفک اتحاد همانا انجام وظایف است که از اصول مهمه و موجد اتحاد است. اتحاد حقیقی آیا غیر از مساوات و برادری است؟ کسی که غیر از خود کسی را دوست ندارد و فقط در فکر منافع خود است با که عهد اتحاد تواند بست؟
🔹فقط محبت رفع تمام این بدعت های استبداد را می کند وقتی که شما از روی صفا و عدالت با یکدیگر اتحاد کنید تمام ظلم ها و بی اعتدالی ها برطرف و زایل می شود. وقتی حقوق و وظایف را توأم نموده به هر یک عمل نمودید کیست که بتواند در مقابل آن مقاومت نماید؟
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 97-92.
@Feirahi
🌱- تأملات خودمانی(1)؛
«زلزله¬های اجتماعی»
استعاره و تمثیل، اهمیت زیادی در علوم، و بویژه اندیشه اجتماعی دارد. یکی از این استعاره ها، مفهوم زلزله و «گُسل های زلزله ساز» است. زلزله در لغت به معنای « بی قراری، لرزه، جنبش سخت، حرکت شدید و ناگهانی» است. زلزله واژه ای بیشتر زمین شناختی است، اما در جنبش های اجتماعی نیز به کار می رود. از این حیث، نا آرامی های دیماه96، نوعی «زلزله اجتماعی» است.
جامعه ما، این روزها، دو نوع زلزله را تجربه کرده است؛ «زمین لرزه» و «لرزش جامعه». هر دو مشترکاتی دارند، اما تفاوت مهمی نیز دیده می شود؛
- زمین لرزه را اطلاع رسانی می کنیم؛ مراکز لرزه نگاری، درجه، مکان و زمان زمین لرزه ها را ثبت و هشدارها و راهنمایی های لازم را به شهروندان می رسانند. این که گسل های زمینِ زیرپای شهروندان ایرانی کجاهاست؟ خانه و سرپناه را چگونه و با چه مصالحی باید ساخت؟ و سر انجام در مواقع بحران و برای ایمنی خود و همسایه، چه اقدامی می توان نمود؟
- لیکن، در باره زلزله ها و تکانه های اجتماعی، هرگز چنین دیدگاهی وجود ندارد؛ به جای اطلاع رسانی، میل به کتمان خبر و کنترل موقت حادثه است. می کوشیم این گونه رخدادها را امری گذرا، و حتی حاصل بدخواهی دیگران تلقی کنیم و از تبدیل آن به «مسئله ای شفاف» و قابل بررسی در انظار عمومی هراس داریم. ماهیت این تکانه های اجتماعی چیست؟ از کجا می آیند؟ چرا تکرار و تشدید می شوند؟ در شرایط بحران،و برای ترمیم و مقاوم سازی «خانه و حیات مشترکمان» چه باید کرد؟ پرسش هایی که لحظه ای انسان را راحت نمی گذارند.
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
«زلزله¬های اجتماعی»
استعاره و تمثیل، اهمیت زیادی در علوم، و بویژه اندیشه اجتماعی دارد. یکی از این استعاره ها، مفهوم زلزله و «گُسل های زلزله ساز» است. زلزله در لغت به معنای « بی قراری، لرزه، جنبش سخت، حرکت شدید و ناگهانی» است. زلزله واژه ای بیشتر زمین شناختی است، اما در جنبش های اجتماعی نیز به کار می رود. از این حیث، نا آرامی های دیماه96، نوعی «زلزله اجتماعی» است.
جامعه ما، این روزها، دو نوع زلزله را تجربه کرده است؛ «زمین لرزه» و «لرزش جامعه». هر دو مشترکاتی دارند، اما تفاوت مهمی نیز دیده می شود؛
- زمین لرزه را اطلاع رسانی می کنیم؛ مراکز لرزه نگاری، درجه، مکان و زمان زمین لرزه ها را ثبت و هشدارها و راهنمایی های لازم را به شهروندان می رسانند. این که گسل های زمینِ زیرپای شهروندان ایرانی کجاهاست؟ خانه و سرپناه را چگونه و با چه مصالحی باید ساخت؟ و سر انجام در مواقع بحران و برای ایمنی خود و همسایه، چه اقدامی می توان نمود؟
- لیکن، در باره زلزله ها و تکانه های اجتماعی، هرگز چنین دیدگاهی وجود ندارد؛ به جای اطلاع رسانی، میل به کتمان خبر و کنترل موقت حادثه است. می کوشیم این گونه رخدادها را امری گذرا، و حتی حاصل بدخواهی دیگران تلقی کنیم و از تبدیل آن به «مسئله ای شفاف» و قابل بررسی در انظار عمومی هراس داریم. ماهیت این تکانه های اجتماعی چیست؟ از کجا می آیند؟ چرا تکرار و تشدید می شوند؟ در شرایط بحران،و برای ترمیم و مقاوم سازی «خانه و حیات مشترکمان» چه باید کرد؟ پرسش هایی که لحظه ای انسان را راحت نمی گذارند.
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
🌱تأملات خودمانی(2)؛
"وضع آشوب"
اندیشمندان اجتماعی نیز، همانند زمین شناسان، مفاهیمی برای توضیح "زلزله های اجتماعی" وضع کرده اند، معیارهایی چون؛ شکاف های اجتماعی، کانون، عمق، مرکز، درجه، قدرت، شدت، حجم ، دامنه، نوع و جهت "لرزهها" در یک واحد اجتماعی.
نقطه شروع تکانه های اجتماعی را کانون آشوب / جنبش مینامند، و محل جغرافی که تظاهرات انسانی از آنجا شروع و به دیگر نقاط سرایت میکند، مرکز لرزش های اجتماعی خوانده میشود. دیگر مفاهیم نیز تعریف مناسب خود را دارند.
با این حال، بر خلاف زمین شناسی ، حرکت های اجتماعی مفاهیم یکدستی ندارد؛
بسته به پیشداوری ها و نظام ارزشی متفاوت ، واژگان متفاوتی به کار می رود؛ موافقان تغییر از واژگانی مثل جنبش، حرکت، قیام و انقلاب استفاده میکنند و محافظان وضع موجود نیز ، واژه هایی مانند فتنه، اغتشاش ، خرابکاری و شورش را به کار میبرند.
قطع نظر از این جانبداری ها، ناآرامی های دیماه96 به تعبیر زمین شناسان چه نوع زلزله اجتماعی است؟ آیا یک زلزله اصلی کم جان و نسبتا" سطحی است که تمام شده ؟ آیا پس لرزه رخدادهای سالهای88 و96 است؟ یا پیش درآمدی بر تکانش احتمالا" شدیدتر و گستردهتر است؟
همچنین، آیا تکانه های اجتماعی نیز، همانند زمین لرزهها، غالبا" پیش بینی ناپذیرند و اخبارشان دیرتر از خودشان می آید؟ یااین که نه تنها قابل پیش بینی، بلکه حتی قابل پیش گیری هم می باشند؟
کدام فرضیه درست مینماید؟
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
"وضع آشوب"
اندیشمندان اجتماعی نیز، همانند زمین شناسان، مفاهیمی برای توضیح "زلزله های اجتماعی" وضع کرده اند، معیارهایی چون؛ شکاف های اجتماعی، کانون، عمق، مرکز، درجه، قدرت، شدت، حجم ، دامنه، نوع و جهت "لرزهها" در یک واحد اجتماعی.
نقطه شروع تکانه های اجتماعی را کانون آشوب / جنبش مینامند، و محل جغرافی که تظاهرات انسانی از آنجا شروع و به دیگر نقاط سرایت میکند، مرکز لرزش های اجتماعی خوانده میشود. دیگر مفاهیم نیز تعریف مناسب خود را دارند.
با این حال، بر خلاف زمین شناسی ، حرکت های اجتماعی مفاهیم یکدستی ندارد؛
بسته به پیشداوری ها و نظام ارزشی متفاوت ، واژگان متفاوتی به کار می رود؛ موافقان تغییر از واژگانی مثل جنبش، حرکت، قیام و انقلاب استفاده میکنند و محافظان وضع موجود نیز ، واژه هایی مانند فتنه، اغتشاش ، خرابکاری و شورش را به کار میبرند.
قطع نظر از این جانبداری ها، ناآرامی های دیماه96 به تعبیر زمین شناسان چه نوع زلزله اجتماعی است؟ آیا یک زلزله اصلی کم جان و نسبتا" سطحی است که تمام شده ؟ آیا پس لرزه رخدادهای سالهای88 و96 است؟ یا پیش درآمدی بر تکانش احتمالا" شدیدتر و گستردهتر است؟
همچنین، آیا تکانه های اجتماعی نیز، همانند زمین لرزهها، غالبا" پیش بینی ناپذیرند و اخبارشان دیرتر از خودشان می آید؟ یااین که نه تنها قابل پیش بینی، بلکه حتی قابل پیش گیری هم می باشند؟
کدام فرضیه درست مینماید؟
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
گفت و گو با صدا.pdf
303 KB
🌿بازگشت به حکمرانی حزبی، مجله صدا، شماره146، 30دی96، ص26 تا28.
@Feirahi
@Feirahi
🔹برای گریز از فساد، تقلب، و چرخه های انقلابی، باید به حکمرانی حزبی تن دهیم. تحقق حکمرانی حزبی تنها راه برچیدن فساد در عالم سیاست است. پیشنهاد این است که شورای نگهبان کاندیداهای احزاب رسمی در هر انتخابات را تأیید شده در نظر بگیرد و فرآیند بررسی صلاحیت را صرفاً در مورد کاندیداهای مستقل در پیش بگیرد.
🍃بازگشت به حکمرانی حزبی، مجله صدا، شماره146، 30دی96، ص26 تا28.
@Feirahi
🍃بازگشت به حکمرانی حزبی، مجله صدا، شماره146، 30دی96، ص26 تا28.
@Feirahi
🌱تأملات خودمانی(3)؛
«زیستن روی گُسل»
جامعۀ ما نیز همانند زمین زیر پایمان، پر از گسل ها و شکاف های اجتماعی است؛ برخی از این شکاف ها تاریخی- جغرافیایی است؛ برخی قدیم و برخی جدید؛ برخی فعال و برخی نیز غیر فعال¬اند. از جمله مهم ترین شکاف های جامعه ما می توان به موارد زیر اشاره نمود؛
1- گسل ملی- مذهبی که شکاف ملت- امت، ایرانیت و اسلامیت نیز خوانده می شود. این گسل که از قبل از مشروطه تا کنون برجسته شده، از جمله گسل های قابل توجه در آینده نزدیک خواهد بود.
2- گسل زبانی – قومیتی؛ که البته جز موارد اندک تاریخی، وضعیت فعالی در ایران نداشته است. با این حال کشور چند زبانی مثل ایران هرگز نمی تواند نسبت به چنین گسل هایی غفلت نماید.
3- گسل مذهبی- مذهبی؛ شکاف تشیع و تسنن، شاید مهم ترین گسل اعتقادی درون دینی است که معمولاً نه تنها انسجام داخلی، بلکه سیاست خارجی ما را نیز تحت تأثیر قرار می دهد.
4- گسل مرکز- پیرامون؛ فقر و غنا، و نابرابری های شمال و جنوب، دارا و ندار و فساد ناشی از این نوع بی عدالتی-ها، از جمله گرفتاری های مهم جامعه ایران است و به تدریج نیز به مرحله بحران رسیده است.
5- شکاف ایدئولوژیک؛ شهروند درجه یک و دو؛ انقلابی و غیر انقلابی، خودی و غیر خودی،... از جمله مرزبندی های سنگینی است که فضای اجتماعی ما را تحت تأثیر دارد.
6- شکاف بومی – جهانی؛ ایده خاص بودگی، دگر ستیزی، بومی گرایی و انزوا گزینی، در عین تلاش برای زیستن با نهادها و جهان جهانی شده، نیز از جمله گسل های 60-70 ساله جامعه ایران است.
7- گسل دولت- جامعه؛ عقب افتادگی نهاد دولت و نظام حکمرانی نسبت به تحولات اجتماعی چهل ساله، از جمله مهم ترین گسل های فعال جامعه امروز است.
8- گسل جنسیتی؛ مردانه بودن حوزه سیاست و اجتماع و اقتصاد از یک سوی و گسترش توانمندی های علمی، اجتماعی و رسانه ای بانوان، شکاف جنسیتی را به مسئله ای جدی در جامعه ما بدل نموده است.
9- گسل نسلی؛ پدیده رهبران پیر و شهروندان جوان، از جمله مهم ترین مسائل در جوامع پسا انقلابی است. پدیده ای که به "تله بنیانگذار" معروف است؛ تله بنیانگذار ناظر به وضعیتی است که بین بنیانگذاران و مقتضیات یک نظم جدید به تدریج فاصله می افتد؛ رهبران قدیم که نسبت به تحولات و آینده جامعه اعتماد ندارند، میل به کنترل نظام سیاسی دارند و بر عکس نظم سیاسی برای حفظ و تداوم خود میل به انطباق با شرایط جدید دارد؛ این شرایط معمولا به قفل شدگی و ناکارآمدی دولت های برآمده از انقلاب ها ختم شده، رهبران انقلاب را در تقابل با نسل جدید شهروندان که فرزندان همان انقلابند قرار می دهد.
10- گسل جمهوری- اسلامی؛ یا گسل دولت انتصابی-دولت انتخابی، یکی از تازه ترین و در عین حال مهم ترین گسل های حکمرانی در نظام جمهوری اسلامی است که پیامدهای سیاستی و اجرایی گسترده ای دارد. معمولا چنین گسلی را بیماری «دو سر شدن دولت» می نامند. رویدادی که بی سابقه نیست و در برخی کشورهای مهم دنیا هم زمانی بروز کرده است؛ دوسر شدن به معنای نهادینگی دو دولت درون یک نظام سیاسی است و نتیجه عملی آن بدکارکردی یا اختلال در نظام های سیاسی این گونه است.
11- گسل آرمان- واقعیت؛ نظام های انقلابی، به دلایلی، آرمان ها را تا منتهی الیه ممکن توسعه می دهند و به همین دلیل انتظارات فراوانی تولید می کنند. اما دولت پسا- انقلاب، که اغلب «وضعیت استثنایی» دارد، به دلایل بسیار، توان تحمل و تأمین این آرمان ها را ندارد. گسل آرمان- واقع محصول این وضعیت است.
این شکاف ها کانون های بالقوه یا بالفعل ناآرامی های اجتماعی در جامعه ما هستند. نسبتی از نوع همبستگی یا حتی علت و معلولی بین اغلب این گسل ها دیده می شود و این امکان وجود دارد که فعال شدن یکی؛ خواه گسل کوچک یا بزرگ، دیگر شکاف های مهم تر را تحریک و فعال نماید.
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
«زیستن روی گُسل»
جامعۀ ما نیز همانند زمین زیر پایمان، پر از گسل ها و شکاف های اجتماعی است؛ برخی از این شکاف ها تاریخی- جغرافیایی است؛ برخی قدیم و برخی جدید؛ برخی فعال و برخی نیز غیر فعال¬اند. از جمله مهم ترین شکاف های جامعه ما می توان به موارد زیر اشاره نمود؛
1- گسل ملی- مذهبی که شکاف ملت- امت، ایرانیت و اسلامیت نیز خوانده می شود. این گسل که از قبل از مشروطه تا کنون برجسته شده، از جمله گسل های قابل توجه در آینده نزدیک خواهد بود.
2- گسل زبانی – قومیتی؛ که البته جز موارد اندک تاریخی، وضعیت فعالی در ایران نداشته است. با این حال کشور چند زبانی مثل ایران هرگز نمی تواند نسبت به چنین گسل هایی غفلت نماید.
3- گسل مذهبی- مذهبی؛ شکاف تشیع و تسنن، شاید مهم ترین گسل اعتقادی درون دینی است که معمولاً نه تنها انسجام داخلی، بلکه سیاست خارجی ما را نیز تحت تأثیر قرار می دهد.
4- گسل مرکز- پیرامون؛ فقر و غنا، و نابرابری های شمال و جنوب، دارا و ندار و فساد ناشی از این نوع بی عدالتی-ها، از جمله گرفتاری های مهم جامعه ایران است و به تدریج نیز به مرحله بحران رسیده است.
5- شکاف ایدئولوژیک؛ شهروند درجه یک و دو؛ انقلابی و غیر انقلابی، خودی و غیر خودی،... از جمله مرزبندی های سنگینی است که فضای اجتماعی ما را تحت تأثیر دارد.
6- شکاف بومی – جهانی؛ ایده خاص بودگی، دگر ستیزی، بومی گرایی و انزوا گزینی، در عین تلاش برای زیستن با نهادها و جهان جهانی شده، نیز از جمله گسل های 60-70 ساله جامعه ایران است.
7- گسل دولت- جامعه؛ عقب افتادگی نهاد دولت و نظام حکمرانی نسبت به تحولات اجتماعی چهل ساله، از جمله مهم ترین گسل های فعال جامعه امروز است.
8- گسل جنسیتی؛ مردانه بودن حوزه سیاست و اجتماع و اقتصاد از یک سوی و گسترش توانمندی های علمی، اجتماعی و رسانه ای بانوان، شکاف جنسیتی را به مسئله ای جدی در جامعه ما بدل نموده است.
9- گسل نسلی؛ پدیده رهبران پیر و شهروندان جوان، از جمله مهم ترین مسائل در جوامع پسا انقلابی است. پدیده ای که به "تله بنیانگذار" معروف است؛ تله بنیانگذار ناظر به وضعیتی است که بین بنیانگذاران و مقتضیات یک نظم جدید به تدریج فاصله می افتد؛ رهبران قدیم که نسبت به تحولات و آینده جامعه اعتماد ندارند، میل به کنترل نظام سیاسی دارند و بر عکس نظم سیاسی برای حفظ و تداوم خود میل به انطباق با شرایط جدید دارد؛ این شرایط معمولا به قفل شدگی و ناکارآمدی دولت های برآمده از انقلاب ها ختم شده، رهبران انقلاب را در تقابل با نسل جدید شهروندان که فرزندان همان انقلابند قرار می دهد.
10- گسل جمهوری- اسلامی؛ یا گسل دولت انتصابی-دولت انتخابی، یکی از تازه ترین و در عین حال مهم ترین گسل های حکمرانی در نظام جمهوری اسلامی است که پیامدهای سیاستی و اجرایی گسترده ای دارد. معمولا چنین گسلی را بیماری «دو سر شدن دولت» می نامند. رویدادی که بی سابقه نیست و در برخی کشورهای مهم دنیا هم زمانی بروز کرده است؛ دوسر شدن به معنای نهادینگی دو دولت درون یک نظام سیاسی است و نتیجه عملی آن بدکارکردی یا اختلال در نظام های سیاسی این گونه است.
11- گسل آرمان- واقعیت؛ نظام های انقلابی، به دلایلی، آرمان ها را تا منتهی الیه ممکن توسعه می دهند و به همین دلیل انتظارات فراوانی تولید می کنند. اما دولت پسا- انقلاب، که اغلب «وضعیت استثنایی» دارد، به دلایل بسیار، توان تحمل و تأمین این آرمان ها را ندارد. گسل آرمان- واقع محصول این وضعیت است.
این شکاف ها کانون های بالقوه یا بالفعل ناآرامی های اجتماعی در جامعه ما هستند. نسبتی از نوع همبستگی یا حتی علت و معلولی بین اغلب این گسل ها دیده می شود و این امکان وجود دارد که فعال شدن یکی؛ خواه گسل کوچک یا بزرگ، دیگر شکاف های مهم تر را تحریک و فعال نماید.
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
🌱 تأملات خودمانی(4)؛
💥" گسل هایی که هستند و آن هایی که می سازیم"
شکاف های جامعه ما دو گونه است ؛ برخی ذاتی ملت ما، و بسیاری" بر ساختهاند" . این دومی نیز بر دو نوع است؛ زخم های قدیم که به ارث رسیده اند؛ و گسل های جدید که با دستان خود میسازیم و به فرزندان و آیندگان هدیه میدهیم.
- پس، جامعه ما به واقع با سه نوع گسل انسانی مهم مواجه است که هر کدام هندسه و آثار خود را دارند:
💢1) شکاف های ساختاری ؛
این نوع شکاف های ملی، به رغم تفاوت، بسیار شبیه به گسل های طبیعی/زمین شناسی اند: قهری و غیرارادی هستند؛ یا خاستگاه اقلیمی دارند و یا حداقل تاریخ طولانی دارند و دست پخت بشر ایرانی در گذشته نزدیک نیستند.
تنوع جغرافیایی ، زبانی، قومی و مذهبی از این دست گسلها هستند. این ها،خوب یا بد، میراث طبیعی یا شبه-طبیعی جامعه ما هستند: بسیاری از کشورها ممکن است طبعیت یکدست، یک زبانه، تک مذهبی،تک قومی بوده و یا همه این "تک" ها را به ارث برده باشند،أما جامعه ما چنین نیست. ما جامعه ای بالذات متنوع و متکثریم.
-وظیفه ما شناخت و قبول این "چند گونگی" و تامل در مزایا و معایب این میراث است. بیماری های این وضع را درمان و استعدادهای نهفته آن را کشف و رونق دهیم. به عنوان مثال، وحدت و انسجام جوامع متکثر در "همه با هم" بودن است و نه "همه با من" بودن. خواه این من یک شخص باشد،یا قوم یا زبان و یا مذهب و فرقه خاص.
باید بپذیریم که وحدت حذفی حنظل وحدت است. باغ ملت ایران آنگاه زیبا تر است که نه یکی، بلکه گل هایی با رنگهای حتی متضاد داشته باشد ؛ به شرط این که با سلیقه کنار هم دیده شده و به تناسب آبیاری و مراقبت شوند: و این نیازمند سیاستگذاری دقیق و به موقع است.
👈ادامه دارد
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
💥" گسل هایی که هستند و آن هایی که می سازیم"
شکاف های جامعه ما دو گونه است ؛ برخی ذاتی ملت ما، و بسیاری" بر ساختهاند" . این دومی نیز بر دو نوع است؛ زخم های قدیم که به ارث رسیده اند؛ و گسل های جدید که با دستان خود میسازیم و به فرزندان و آیندگان هدیه میدهیم.
- پس، جامعه ما به واقع با سه نوع گسل انسانی مهم مواجه است که هر کدام هندسه و آثار خود را دارند:
💢1) شکاف های ساختاری ؛
این نوع شکاف های ملی، به رغم تفاوت، بسیار شبیه به گسل های طبیعی/زمین شناسی اند: قهری و غیرارادی هستند؛ یا خاستگاه اقلیمی دارند و یا حداقل تاریخ طولانی دارند و دست پخت بشر ایرانی در گذشته نزدیک نیستند.
تنوع جغرافیایی ، زبانی، قومی و مذهبی از این دست گسلها هستند. این ها،خوب یا بد، میراث طبیعی یا شبه-طبیعی جامعه ما هستند: بسیاری از کشورها ممکن است طبعیت یکدست، یک زبانه، تک مذهبی،تک قومی بوده و یا همه این "تک" ها را به ارث برده باشند،أما جامعه ما چنین نیست. ما جامعه ای بالذات متنوع و متکثریم.
-وظیفه ما شناخت و قبول این "چند گونگی" و تامل در مزایا و معایب این میراث است. بیماری های این وضع را درمان و استعدادهای نهفته آن را کشف و رونق دهیم. به عنوان مثال، وحدت و انسجام جوامع متکثر در "همه با هم" بودن است و نه "همه با من" بودن. خواه این من یک شخص باشد،یا قوم یا زبان و یا مذهب و فرقه خاص.
باید بپذیریم که وحدت حذفی حنظل وحدت است. باغ ملت ایران آنگاه زیبا تر است که نه یکی، بلکه گل هایی با رنگهای حتی متضاد داشته باشد ؛ به شرط این که با سلیقه کنار هم دیده شده و به تناسب آبیاری و مراقبت شوند: و این نیازمند سیاستگذاری دقیق و به موقع است.
👈ادامه دارد
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
✅کانون ناآرامی های احتمالی پیش رو
http://www.iran-newspaper.com/Newspaper/Page/6705/Polotic/3/0
🔹روزنامه ایران، نهم بهمن96.
@Feirahi
http://www.iran-newspaper.com/Newspaper/Page/6705/Polotic/3/0
🔹روزنامه ایران، نهم بهمن96.
@Feirahi
Audio
🎙رونمایی ارجنامه عزت الله فولادوند
👤 #عزت_الله_فولادوند ، #مصطفی_محقق_داماد ، #موسی_غنی_نژاد ، #داوری_اردکانی ، #داود_فیرحی و ...
خانه اندیشمندان علوم انسانی - 2 خرداد 96
🌾 @sedanet
👤 #عزت_الله_فولادوند ، #مصطفی_محقق_داماد ، #موسی_غنی_نژاد ، #داوری_اردکانی ، #داود_فیرحی و ...
خانه اندیشمندان علوم انسانی - 2 خرداد 96
🌾 @sedanet
Forwarded from 📚✏️ندای سیاست
گزارش ماهنامه اندیشه پویا از مباحثه اخیر تلگرامی دکتر داود فیرحی و استاد مجتهد شبستری
@Nedaye_siyasat
@Nedaye_siyasat
✅ضرورت حزب
🔹دولت مدرن دو عنصر استوار دارد. یکی حزب و دیگری قانون گذاری. حزب، ابزار این قانون گذاری است. تقریباً هیچ کشوری نیست که از دموکراسی صحبت کند ولی از حزب نتواند صحبت کند. با این همه ما شاهد هستیم که متفکران مسلمان از دموکراسی صحبت کردند و کمتر به حزب پرداختند.
🔹از لحاظ تاریخی، {در ایران} حزب همیشه با دولت، چالش داشته یعنی حزب نتوانست تبدیل به موتور دولت شود. بلکه همیشه حزب با دولت درگیر بوده است. یا دولت حزب را تصرف می کرد و احزاب دولتی می شدند(حزب رستاخیز)، یا دولت حزب را سرکوب می کرد و به حاشیه می راند و احزاب، اپوزیسیون های دولت می شدند(حزب توده).
🔹دانش فقه ما، اساس حقوق اساسی ماست. این دانش چه موضعی نسبت به حزب دارد. فقه، دانش مسلط جهان اسلام است. چه در مبارزه با رژیم قبل، فقه مهم بود، چه الان در جمهوری اسلامی، چه در مخالفت ها و چه در موافقت ها می بینید که همیشه پای فقه در میان است. حالا که پای فقه در میان است، این شاه دانش و سلطان العلوم جهان اسلام، مهم است که چه موضعی نسبت به حزب دارد.
🔹حزب در ایران همیشه در مسیر مهار استبداد بوده و بنابراین با آن مخالفت های زیادی شده است. حزب چیزی نیست که از بین رفتنی باشد. چیزی که با همه مخالفت ها می ماند، پس ضرورت دارد. و چیزی که ضرورت دارد، شناسایی آن مهم است. چه حکومت دینی باشد، که آن وقت بحث حزب خیلی جدی است، و چه حکومت غیردینی باشد که باز هم از آن جا که در جامعه ما، مسلمانان بخش بزرگی از جامعه هستند؛ شناسایی حزب مهم است. دانش فقه به عنوان مهم ترین دانش مسلمانی، چه حکومت اسلامی باشد چه نباشد، مجبور است به پیروان خودش توضیح دهد که موضعش نسبت به حزب چیست.
🌿مجله صدا، شماره146، 30دی96، ص26 تا28.
@Feirahi
🔹دولت مدرن دو عنصر استوار دارد. یکی حزب و دیگری قانون گذاری. حزب، ابزار این قانون گذاری است. تقریباً هیچ کشوری نیست که از دموکراسی صحبت کند ولی از حزب نتواند صحبت کند. با این همه ما شاهد هستیم که متفکران مسلمان از دموکراسی صحبت کردند و کمتر به حزب پرداختند.
🔹از لحاظ تاریخی، {در ایران} حزب همیشه با دولت، چالش داشته یعنی حزب نتوانست تبدیل به موتور دولت شود. بلکه همیشه حزب با دولت درگیر بوده است. یا دولت حزب را تصرف می کرد و احزاب دولتی می شدند(حزب رستاخیز)، یا دولت حزب را سرکوب می کرد و به حاشیه می راند و احزاب، اپوزیسیون های دولت می شدند(حزب توده).
🔹دانش فقه ما، اساس حقوق اساسی ماست. این دانش چه موضعی نسبت به حزب دارد. فقه، دانش مسلط جهان اسلام است. چه در مبارزه با رژیم قبل، فقه مهم بود، چه الان در جمهوری اسلامی، چه در مخالفت ها و چه در موافقت ها می بینید که همیشه پای فقه در میان است. حالا که پای فقه در میان است، این شاه دانش و سلطان العلوم جهان اسلام، مهم است که چه موضعی نسبت به حزب دارد.
🔹حزب در ایران همیشه در مسیر مهار استبداد بوده و بنابراین با آن مخالفت های زیادی شده است. حزب چیزی نیست که از بین رفتنی باشد. چیزی که با همه مخالفت ها می ماند، پس ضرورت دارد. و چیزی که ضرورت دارد، شناسایی آن مهم است. چه حکومت دینی باشد، که آن وقت بحث حزب خیلی جدی است، و چه حکومت غیردینی باشد که باز هم از آن جا که در جامعه ما، مسلمانان بخش بزرگی از جامعه هستند؛ شناسایی حزب مهم است. دانش فقه به عنوان مهم ترین دانش مسلمانی، چه حکومت اسلامی باشد چه نباشد، مجبور است به پیروان خودش توضیح دهد که موضعش نسبت به حزب چیست.
🌿مجله صدا، شماره146، 30دی96، ص26 تا28.
@Feirahi
🌱 تأملات خودمانی(5)؛
💥"گسل های قدیمی که تشدید شدهاند"
چنانکه گذشت، شکاف های جامعه ما به سه گونه اند:
1) ذاتی و شبه طبیعی؛
2) برساخته و قدیمی ؛
3) برساخته و جدید.
اکنون به "نوع دوم" از سهگانۀ فوق اشاره می کنیم؛
⚡️2) گسل های دولت ملی که ارث رسیده اند؛
برخی از مهم ترین گسل های فعال جامعه ما، چیزهایی هستند که نیاکان ما، از مشروطه به بعد، ساختند و به ارث گذاشتند. چونان ریل گذاری های اجتماعی معیوب که هنوز هم باز اندیشی و اصلاح نشده است
انقلاب مشروطه نقطه عطف مهمی است؛ بصیرت ها و دستاوردهای بسیار مثبتی به ارمغان آورد و در عین حال، تناقض های جدید هم ساخت که اقتضای چنین دگرگونی عظیم بود؛ اشباحِ سرگردانی که سال هاست دورِ سرمان می چرخند؛ نه رهایمان می کنند و نه تاکنون قادر به حلشان هستیم؛
دوگانه هایی چون: ملت -امت، ایران-اسلام، حق-تکلیف، آزادی-امنیت، دین-دموکراسی، وکالت-ولایت، قانون-شریعت، خصوصی_عمومی، عدالت- توسعه،سنت- تجدد،و ...
برخی از این تضادها اصلی و برخی تابع اند؛ برخی "نا اندیشیده" و تعدادی نیز متأسفانه «اندیشه ناپذیر» شده و حوزه تقدس رفته اند.
رهبران مشروطه، به رغم تلاش های اولیه، در حل این تضادها چندان توفیق نیافتند؛ به تدریج گسل مهمی ساخته شد؛ اسلام گرایانِ سنت اندیش، آزادی را «کلمه قبیحه» دانسته، کنار استبداد محمد علی شاهی ایستادند و با «استخاره»، مجلس شورای ملی را توپ بستند؛ روشنفکران نیز،عقب ماندگی را به پای دین نوشته و با استبداد رضا شاهی به جنگ مظاهر دین و مذهب رفتند. گسل عجیبی شکل گرفت؛ دین، استبداد و عقب ماندگی در یک طرف؛ نوگرایی، بی بند و باری و زندقه طرف دیگر. برچسب های منفی و متقابل که شکاف بین مردم را بیشتر و بیشتر می کرد.
نتیجه این تحولات عبرت انگیز بود؛ جامعه ما بی آنکه چشم انداز روشنی داشته باشد،هر از چندی از یک سویِ گسل، به طرفِ دیگر پرید و بر عکس؛ گریز از استبداد سنتی به استبداد مدرن؛ از استبداد سکولار به استبداد دینی؛ از اجبار های ضد مذهبی به اجبارهای مذهبی.
سر انجامِ این گریزها و جابجایی های قطبی شده چیست؟ آیا نهادهای حکمرانی ما ظرفیت تعدیل، و اراده ترمیم این گسل ها را خواهد داشت؟ آیا تجربه مشروطه در حال تکرار است؟ جامعه و روشنفکران به کدام آینده می اندیشند؟ آیا نیم قرنِ دیگری در راه است که طرد و نفرت از نمادهای مذهبی، هندسۀ آن را می سازد؟ وضعیت خاصی است؛ در عین حال که افق آینده روشن نیست، اما نشانه های تغییر دیده می شود.
#تأملات_خودمانی
@Feirahi
💥"گسل های قدیمی که تشدید شدهاند"
چنانکه گذشت، شکاف های جامعه ما به سه گونه اند:
1) ذاتی و شبه طبیعی؛
2) برساخته و قدیمی ؛
3) برساخته و جدید.
اکنون به "نوع دوم" از سهگانۀ فوق اشاره می کنیم؛
⚡️2) گسل های دولت ملی که ارث رسیده اند؛
برخی از مهم ترین گسل های فعال جامعه ما، چیزهایی هستند که نیاکان ما، از مشروطه به بعد، ساختند و به ارث گذاشتند. چونان ریل گذاری های اجتماعی معیوب که هنوز هم باز اندیشی و اصلاح نشده است
انقلاب مشروطه نقطه عطف مهمی است؛ بصیرت ها و دستاوردهای بسیار مثبتی به ارمغان آورد و در عین حال، تناقض های جدید هم ساخت که اقتضای چنین دگرگونی عظیم بود؛ اشباحِ سرگردانی که سال هاست دورِ سرمان می چرخند؛ نه رهایمان می کنند و نه تاکنون قادر به حلشان هستیم؛
دوگانه هایی چون: ملت -امت، ایران-اسلام، حق-تکلیف، آزادی-امنیت، دین-دموکراسی، وکالت-ولایت، قانون-شریعت، خصوصی_عمومی، عدالت- توسعه،سنت- تجدد،و ...
برخی از این تضادها اصلی و برخی تابع اند؛ برخی "نا اندیشیده" و تعدادی نیز متأسفانه «اندیشه ناپذیر» شده و حوزه تقدس رفته اند.
رهبران مشروطه، به رغم تلاش های اولیه، در حل این تضادها چندان توفیق نیافتند؛ به تدریج گسل مهمی ساخته شد؛ اسلام گرایانِ سنت اندیش، آزادی را «کلمه قبیحه» دانسته، کنار استبداد محمد علی شاهی ایستادند و با «استخاره»، مجلس شورای ملی را توپ بستند؛ روشنفکران نیز،عقب ماندگی را به پای دین نوشته و با استبداد رضا شاهی به جنگ مظاهر دین و مذهب رفتند. گسل عجیبی شکل گرفت؛ دین، استبداد و عقب ماندگی در یک طرف؛ نوگرایی، بی بند و باری و زندقه طرف دیگر. برچسب های منفی و متقابل که شکاف بین مردم را بیشتر و بیشتر می کرد.
نتیجه این تحولات عبرت انگیز بود؛ جامعه ما بی آنکه چشم انداز روشنی داشته باشد،هر از چندی از یک سویِ گسل، به طرفِ دیگر پرید و بر عکس؛ گریز از استبداد سنتی به استبداد مدرن؛ از استبداد سکولار به استبداد دینی؛ از اجبار های ضد مذهبی به اجبارهای مذهبی.
سر انجامِ این گریزها و جابجایی های قطبی شده چیست؟ آیا نهادهای حکمرانی ما ظرفیت تعدیل، و اراده ترمیم این گسل ها را خواهد داشت؟ آیا تجربه مشروطه در حال تکرار است؟ جامعه و روشنفکران به کدام آینده می اندیشند؟ آیا نیم قرنِ دیگری در راه است که طرد و نفرت از نمادهای مذهبی، هندسۀ آن را می سازد؟ وضعیت خاصی است؛ در عین حال که افق آینده روشن نیست، اما نشانه های تغییر دیده می شود.
#تأملات_خودمانی
@Feirahi