تا انتهای شهریورماه، در گروه #خط‌به‌خط_باهم می‌خواهیم رمان «دمیان» از نویسندۀ آلمانی #هرمان_هسه را بخوانیم و درباره‌اش صحبت کنیم. این رمان به‌صورت فایل پی‌دی‌اف در کانال گذاشته می‌شود، اما اگر دوست دارید آن را همراه با گروه بخوانید و در گپ‌وگفتی صمیمانه شرکت کنید، می‌توانید از طریق آدرس زیر در گروهِ متصل به کانال عضو شوید.
@Fiction_11
@Fiction_11
Forwarded from کاغذِ خط‌خطی (داستان-رمان)
شیاطین
نوشتۀ #م_سرخوش
روزی از روزها، شیطان رفت پیش خدا و گفت «ای خالق قادر، تسلیمم به خواست و اراده‌ات. هر چه گفتی و از این پس نیز بگویی قبول! من به این آفریدۀ خاکی‌ات با تمام وجود تعظیم می‌کنم! دیگر از این جنگِ بی‌پایان خسته شده‌ام. بیایید صلح کنیم و بگذاریم دنیا در آرامش باشد. خودمان هم برویم در بهشت و افلاک دوری بزنیم و دیداری تازه کنیم.»
خدا هم از آن‌جا که مهربان و بخشنده بود، و می‌دید شیطان حقیقتاً پشیمان است، قبول کرد. آن‌ها پس از مذاکراتی کوتاه، عهدی آسمانی بستند. قرار شد دیگر چیزی به‌نام شرّ وجود نداشته باشد. سپس به همراه عده‌ای از فرشتگانِ بسیار نزدیک به پروردگار، که شاهدانِ این صلح‌نامه بودند، رفتند تا گشتی در بهشت بزنند. خاطرات بسیاری از این قرن‌ها دشمنی برای هم تعریف کردند و قرارهای زیبایی برای آیندۀ زمین و ساکنانش گذاشتند. گرمِ گفت‌وگو بودند، که صدای انفجارِ مهیبی سکوت افلاک را شکست. دودِ قارچی‌شکلِ عظیمی از زمین بلند شد. خدا نگاه چپ‌چپی به شیطان کرد. شیطان شانه بالا انداخت و گفت: «ای قادر متعال! بنده که تمام وقت پیش شما بودم. راستش باید اعتراف کنم درواقع برای همین بود که پیشنهادِ صلح دادم؛ می‌دیدم بیشتر وقت‌ها من این وسط هیچ‌کاره‌ام! این خاک‌برسرها جگر من را هم آتش زده‌اند».
#م_سرخوش
@Fiction_12
نوشتۀ #م_سرخوش
روزی از روزها، شیطان رفت پیش خدا و گفت «ای خالق قادر، تسلیمم به خواست و اراده‌ات. هر چه گفتی و از این پس نیز بگویی قبول! من به این آفریدۀ خاکی‌ات با تمام وجود تعظیم می‌کنم! دیگر از این جنگِ بی‌پایان خسته شده‌ام. بیایید صلح کنیم و بگذاریم دنیا در آرامش باشد. خودمان هم برویم در بهشت و افلاک دوری بزنیم و دیداری تازه کنیم.»
خدا هم از آن‌جا که مهربان و بخشنده بود، و می‌دید شیطان حقیقتاً پشیمان است، قبول کرد. آن‌ها پس از مذاکراتی کوتاه، عهدی آسمانی بستند. قرار شد دیگر چیزی به‌نام شرّ وجود نداشته باشد. سپس به همراه عده‌ای از فرشتگانِ بسیار نزدیک به پروردگار، که شاهدانِ این صلح‌نامه بودند، رفتند تا گشتی در بهشت بزنند. خاطرات بسیاری از این قرن‌ها دشمنی برای هم تعریف کردند و قرارهای زیبایی برای آیندۀ زمین و ساکنانش گذاشتند. گرمِ گفت‌وگو بودند، که صدای انفجارِ مهیبی سکوت افلاک را شکست. دودِ قارچی‌شکلِ عظیمی از زمین بلند شد. خدا نگاه چپ‌چپی به شیطان کرد. شیطان شانه بالا انداخت و گفت: «ای قادر متعال! بنده که تمام وقت پیش شما بودم. راستش باید اعتراف کنم درواقع برای همین بود که پیشنهادِ صلح دادم؛ می‌دیدم بیشتر وقت‌ها من این وسط هیچ‌کاره‌ام! این خاک‌برسرها جگر من را هم آتش زده‌اند».
#م_سرخوش
@Fiction_12
تا آخر هفته، در گروه #خط‌به‌خط_باهم می‌خواهیم داستان «در پس صحنه» از نویسندۀ کانادایی #آلیس_مونرو را بخوانیم و درباره‌اش صحبت کنیم. این داستان به‌صورت فایل پی‌دی‌اف در کانال گذاشته می‌شود، اما اگر دوست دارید آن را همراه با گروه بخوانید و در گپ‌وگفتی صمیمانه شرکت کنید، می‌توانید از طریق آدرس زیر در گروهِ متصل به کانال عضو شوید.
@Fiction_11
@Fiction_11
Forwarded from آدم‌حرفی│ندا اکبری
@Adam_harfi
دوست دارم یک روز بیدار شوم و ببینم همه چیز برعکس شده است:
من زنگ بزنم و ساعت از جا بپرد. چای مرا بنوشد و تنها تفاله‌ای از من تهِ لیوان بماند. همسرم را بچسبانم به بوسه و همچون حشره‌ای که گیر می‌کند به تار عنکبوت، در تارهای بوسه گیر کند.
خانه از من بزند بیرون. درخت‌های پیاده‌رو از برگ بریزند. مترو سوار من شود؛ رگ‌هایم ریل شوند و مترو در تمام بدنم بچرخد. مسیر، تبلیغ‌های روی مرا بخواند:" همه تنها هستند؛ همراهِ آخر." محل کار به من برسد و میز، پشتِ من بنشیند. صفحه‌ی کامپیوترم زل بزند به من؛ آمارِ جهانم را بگیرد با فرمول‌های اِکسلی. در مسیر، خانه به من بازگردد. ویترین‌ها به آدم‌ها به چشمِ اجناس بنگرند. مواد غذایی از گرانیِ آدم‌ها حیرت کنند:" نکنه دیگه نتونیم آدم بخریم و بخوریم." آدم‌ها حسابی پف کرده‌اند و متورّم شده‌اند: از اَبَرتورم. تراسِ خانه در من بنشیند. سیگار، مرا بکشد. شهر به باد هوهو کند. خروسِ شب‌خیز بخواند و تختخواب‌ها بیفتند روی آدم‌ها. دوباره خودم را می‌گذارم روی ساعت. نکند صبح، ساعت خواب بماند. تمام آدم‌های شهر این کار را می‌کنند تا صبح به موقع، مُردگی را شروع کنند...
ندا اکبری
@Adam_harfi
دوست دارم یک روز بیدار شوم و ببینم همه چیز برعکس شده است:
من زنگ بزنم و ساعت از جا بپرد. چای مرا بنوشد و تنها تفاله‌ای از من تهِ لیوان بماند. همسرم را بچسبانم به بوسه و همچون حشره‌ای که گیر می‌کند به تار عنکبوت، در تارهای بوسه گیر کند.
خانه از من بزند بیرون. درخت‌های پیاده‌رو از برگ بریزند. مترو سوار من شود؛ رگ‌هایم ریل شوند و مترو در تمام بدنم بچرخد. مسیر، تبلیغ‌های روی مرا بخواند:" همه تنها هستند؛ همراهِ آخر." محل کار به من برسد و میز، پشتِ من بنشیند. صفحه‌ی کامپیوترم زل بزند به من؛ آمارِ جهانم را بگیرد با فرمول‌های اِکسلی. در مسیر، خانه به من بازگردد. ویترین‌ها به آدم‌ها به چشمِ اجناس بنگرند. مواد غذایی از گرانیِ آدم‌ها حیرت کنند:" نکنه دیگه نتونیم آدم بخریم و بخوریم." آدم‌ها حسابی پف کرده‌اند و متورّم شده‌اند: از اَبَرتورم. تراسِ خانه در من بنشیند. سیگار، مرا بکشد. شهر به باد هوهو کند. خروسِ شب‌خیز بخواند و تختخواب‌ها بیفتند روی آدم‌ها. دوباره خودم را می‌گذارم روی ساعت. نکند صبح، ساعت خواب بماند. تمام آدم‌های شهر این کار را می‌کنند تا صبح به موقع، مُردگی را شروع کنند...
ندا اکبری
@Adam_harfi
تا آخر هفته، در گروه #خط‌به‌خط_باهم می‌خواهیم داستان «گداها همیشه با ما هستند» از نویسندۀ آمریکایی #توبیاس وولف را بخوانیم و درباره‌اش صحبت کنیم. این مجموعه‌داستان به‌صورت فایل پی‌دی‌اف در کانال گذاشته می‌شود، اما اگر دوست دارید داستان را همراه با گروه بخوانید و در گپ‌وگفتی صمیمانه شرکت کنید، می‌توانید از طریق آدرس زیر در گروهِ متصل به کانال عضو شوید.
@Fiction_11
@Fiction_11
تا آخر هفته، در گروه #خط‌به‌خط_باهم می‌خواهیم داستان «تو گرو بگذار، من پس می‌گیرم» از نویسندۀ آمریکایی #شرمن الکسی را بخوانیم و درباره‌اش صحبت کنیم. این مجموعه‌داستان به‌صورت فایل پی‌دی‌اف در کانال گذاشته می‌شود، اما اگر دوست دارید داستان را همراه با گروه بخوانید و در گپ‌وگفتی صمیمانه شرکت کنید، می‌توانید از طریق آدرس زیر در گروهِ متصل به کانال عضو شوید.
@Fiction_11
@Fiction_11
Forwarded from کاغذِ خط‌خطی (داستان-رمان)
احساسِ بی‌نام
نوشتۀ #م_سرخوش
خشم، نفرت، غم، پوچی، ضعف، رهاشدگی، آسیب‌دیدن، جنون، وحشت، گم‌گشتگی، عصیان... چه‌طور می‌شود روی احساسی که مجموعه‌ای از تمامِ این واژه‌هاست، نامی گذاشت؟ حتیٰ نمی‌شود آن را درست توضیح داد. شاید فقط بتوانم کمی از آن را تعریف کنم.
پشتِ درِ زایشگاه ایستاده بودیم. از صبحِ زود، تعداد زیادی نوزاد از در بیرون آمده و واردِ زندگی شده بودند. داخلِ اتاق، فقط دو زن مانده بودند؛ همسرِ من، و همسرِ مرد دیگری هم‌سن‌وسال خودم. دیگر همه می‌دانستیم که حتماً پشتِ این در، اتفاق ناخوش‌آیندی افتاده است. تأخیر و آشفتگی و رفت‌وآمدِ عجولانۀ دکترها و پرستارها عادی نبود. گروهِ ما و گروهِ آن مردِ دیگر، اول خوب با هم گرم گرفته بودیم. لبخند می‌زدیم و به هم قوت‌قلب می‌دادیم، اما وقتی نگرانی‌ها بیشتر شد، کم‌کم از هم جدا و هر کدام سَمتی از در جمع شدیم. سرپرستاری که چند دقیقه پیش باعجله به دنبال رئیسِ بخش رفته و او را آوَرده بود، از در بیرون آمد. به هر کدام از دو گروه نگاه کرد. سرش را پایین انداخت و گفت: «خوش‌بختانه مادر سالمه، ولی بچه…»
من و مردِ دیگری که زنش در اتاق عمل بود، با هم یک قدم جلو آمدیم. هیچ کدام نمی‌دانستیم چه‌طور سؤالمان را بپرسیم، شاید هم جرئتش را نداشتیم. سرپرستار متوجه شد. گفت آن‌قدر تحتِ فشار بوده که فامیلِ بیمار را یادش رفته‌است، بعد رفت تا مطمئن شود. وقتی سرپرستار به اتاق‌عمل برگشت، ما دو گروه مثلِ دو جبهۀ دشمن به هم نگاه می‌کردیم. من و آن مرد می‌دانستیم بچۀ یکی از ما مُرده و بچۀ یکی‌مان زنده است. باید دعا می‌کردم. اگر دعا می‌کردم بچه‌ام زنده باشد، انگار دعا کرده بودم که بچۀ او مرده باشد. بی‌شک او هم داشت برای مرگِ بچۀ من و زنده بودنِ بچۀ خودش دعا می‌کرد. سعی کردم او و بچه‌اش را فراموش کنم، اما داشت نگاهم می‌کرد. من هم ناخواسته نگاهش می‌کردم. فکر کردم آیا به این قیافه می‌آید که دعایش اجابت شود؟ قیافه‌اش معمولی بود. خیلی معمولی. مثل خودم. در نگاهش خشم و نفرت و تردید و سردرگمی و خیلی چیزهای دیگر می‌دیدم. فکر کردم نگاه من هم لابد همین شکلی شده‌است. دعا کردم، چون چارۀ دیگری نداشتم. برای زنده بودن بچه‌ام دعا کردم، جوابِ مردن بچۀ او را خدا باید می‌داد نه من. «خدایا کاری کن بچۀ او مُرده باشد».
تصور کردم اگر او شاد از این بیمارستان بیرون برود، چه کینۀ عمیقی از او به دل خواهم گرفت. دلم می‌خواست همان‌جا صورتش را زیر مشت و لگد بگیرم. حتی دست‌ها را در جیبم مشت کردم و دندان‌هایم را به هم فشار دادم. قسم می‌خورم او هم دست‌هایش در جیبِ کتش گره شده بود. همین‌طور دو طرفِ در ایستادیم و مثلِ دو حیوانِ درنده و خشمگین هم‌دیگر را نگاه کردیم. حتی پلک نمی‌زدیم. تمام وجودم در احساسِ بی‌نامی که تا آن لحظه از وجودش بی‌خبر بودم، ذوب می‌شد. همه‌جا ساکت بود. از صدای باز شدن در به خودمان آمدیم و به‌سمتِ سرپرستار برگشتیم. نامِ همسرم را از دهان سرپرستار شنیدم. نشستم روی زمین. بالای سرم زن‌ها جیغ‌وداد راه انداختند و سرپرستار سعی کرد آرامشان کند. حس کردم خالی شده‌ام، پوچ، پوک، تهی. انگار در یک تاریکیِ بی‌انتها درحالِ سقوط بودم. مرد، پدرِ بچۀ زنده‌مانده، جلویم ایستاد و دست روی شانه‌ام گذاشت. دلم می‌خواست از همان پایین با مشت به وسط پاهایش بکوبم. یا بهتر از آن، مثل سگِ هاری بپرم و بیضه‌هایش را با دندان بکَنم. چند ضربۀ آرام روی شانه‌ام زد و گفت: «فکرش‌و نکن، مصلحت خداست».
تهِ صدایش خوش‌حالی موج می‌زد.
پایان.
@Fiction_12
نوشتۀ #م_سرخوش
خشم، نفرت، غم، پوچی، ضعف، رهاشدگی، آسیب‌دیدن، جنون، وحشت، گم‌گشتگی، عصیان... چه‌طور می‌شود روی احساسی که مجموعه‌ای از تمامِ این واژه‌هاست، نامی گذاشت؟ حتیٰ نمی‌شود آن را درست توضیح داد. شاید فقط بتوانم کمی از آن را تعریف کنم.
پشتِ درِ زایشگاه ایستاده بودیم. از صبحِ زود، تعداد زیادی نوزاد از در بیرون آمده و واردِ زندگی شده بودند. داخلِ اتاق، فقط دو زن مانده بودند؛ همسرِ من، و همسرِ مرد دیگری هم‌سن‌وسال خودم. دیگر همه می‌دانستیم که حتماً پشتِ این در، اتفاق ناخوش‌آیندی افتاده است. تأخیر و آشفتگی و رفت‌وآمدِ عجولانۀ دکترها و پرستارها عادی نبود. گروهِ ما و گروهِ آن مردِ دیگر، اول خوب با هم گرم گرفته بودیم. لبخند می‌زدیم و به هم قوت‌قلب می‌دادیم، اما وقتی نگرانی‌ها بیشتر شد، کم‌کم از هم جدا و هر کدام سَمتی از در جمع شدیم. سرپرستاری که چند دقیقه پیش باعجله به دنبال رئیسِ بخش رفته و او را آوَرده بود، از در بیرون آمد. به هر کدام از دو گروه نگاه کرد. سرش را پایین انداخت و گفت: «خوش‌بختانه مادر سالمه، ولی بچه…»
من و مردِ دیگری که زنش در اتاق عمل بود، با هم یک قدم جلو آمدیم. هیچ کدام نمی‌دانستیم چه‌طور سؤالمان را بپرسیم، شاید هم جرئتش را نداشتیم. سرپرستار متوجه شد. گفت آن‌قدر تحتِ فشار بوده که فامیلِ بیمار را یادش رفته‌است، بعد رفت تا مطمئن شود. وقتی سرپرستار به اتاق‌عمل برگشت، ما دو گروه مثلِ دو جبهۀ دشمن به هم نگاه می‌کردیم. من و آن مرد می‌دانستیم بچۀ یکی از ما مُرده و بچۀ یکی‌مان زنده است. باید دعا می‌کردم. اگر دعا می‌کردم بچه‌ام زنده باشد، انگار دعا کرده بودم که بچۀ او مرده باشد. بی‌شک او هم داشت برای مرگِ بچۀ من و زنده بودنِ بچۀ خودش دعا می‌کرد. سعی کردم او و بچه‌اش را فراموش کنم، اما داشت نگاهم می‌کرد. من هم ناخواسته نگاهش می‌کردم. فکر کردم آیا به این قیافه می‌آید که دعایش اجابت شود؟ قیافه‌اش معمولی بود. خیلی معمولی. مثل خودم. در نگاهش خشم و نفرت و تردید و سردرگمی و خیلی چیزهای دیگر می‌دیدم. فکر کردم نگاه من هم لابد همین شکلی شده‌است. دعا کردم، چون چارۀ دیگری نداشتم. برای زنده بودن بچه‌ام دعا کردم، جوابِ مردن بچۀ او را خدا باید می‌داد نه من. «خدایا کاری کن بچۀ او مُرده باشد».
تصور کردم اگر او شاد از این بیمارستان بیرون برود، چه کینۀ عمیقی از او به دل خواهم گرفت. دلم می‌خواست همان‌جا صورتش را زیر مشت و لگد بگیرم. حتی دست‌ها را در جیبم مشت کردم و دندان‌هایم را به هم فشار دادم. قسم می‌خورم او هم دست‌هایش در جیبِ کتش گره شده بود. همین‌طور دو طرفِ در ایستادیم و مثلِ دو حیوانِ درنده و خشمگین هم‌دیگر را نگاه کردیم. حتی پلک نمی‌زدیم. تمام وجودم در احساسِ بی‌نامی که تا آن لحظه از وجودش بی‌خبر بودم، ذوب می‌شد. همه‌جا ساکت بود. از صدای باز شدن در به خودمان آمدیم و به‌سمتِ سرپرستار برگشتیم. نامِ همسرم را از دهان سرپرستار شنیدم. نشستم روی زمین. بالای سرم زن‌ها جیغ‌وداد راه انداختند و سرپرستار سعی کرد آرامشان کند. حس کردم خالی شده‌ام، پوچ، پوک، تهی. انگار در یک تاریکیِ بی‌انتها درحالِ سقوط بودم. مرد، پدرِ بچۀ زنده‌مانده، جلویم ایستاد و دست روی شانه‌ام گذاشت. دلم می‌خواست از همان پایین با مشت به وسط پاهایش بکوبم. یا بهتر از آن، مثل سگِ هاری بپرم و بیضه‌هایش را با دندان بکَنم. چند ضربۀ آرام روی شانه‌ام زد و گفت: «فکرش‌و نکن، مصلحت خداست».
تهِ صدایش خوش‌حالی موج می‌زد.
پایان.
@Fiction_12
تا آخر هفته، در گروه #خط‌به‌خط_باهم می‌خواهیم داستان «روزی روزگاری، دیروز» از نویسندۀ انگلیسیِ پاکستانی‌تبار #حنیف_قریشی را بخوانیم و درباره‌اش صحبت کنیم. این مجموعه‌داستان به‌صورت فایل پی‌دی‌اف در کانال گذاشته می‌شود، اما اگر دوست دارید داستان را همراه با گروه بخوانید و در گپ‌وگفتی صمیمانه شرکت کنید، می‌توانید از طریق آدرس زیر در گروهِ متصل به کانال عضو شوید.
@Fiction_11
@Fiction_11
Forwarded from کاغذِ خط‌خطی (داستان-رمان)
لرزش
نوشتۀ #م_سرخوش
از چهارپایه که بالا رفتم تا پردۀ شسته‌شدۀ اتاق‌خواب را نصب کنم، اتفاقی چشمم به پنجرۀ همسایۀ روبه‌رویی افتاد. همسرم که پایینِ چهارپایه، پرده‌به‌دست منتظر بود، گفت: «به چی ماتت برده که این‌جور خشکت زده؟»
بدون این‌که چشم از منظره‌ای که در خانۀ همسایه می‌دیدم بردارم، جواب دادم: «این همسایه‌هه که تازه اومده... همون که...»
«همون که یه‌سره با بچه‌ش دعوا می‌کنه و سروصدا راه می‌ندازه؟»
«آره».
«خب چیه مگه؟»
از چند ماه قبل که این همسایه به خانۀ پُشتیِ ما اسباب‌کشی کرده بود، من و همسرم آسایش نداشتیم. از صبحِ زود تا نیمه‌شب، مدام صدای جیغ‌وداد زن در اتاق‌خواب ما می‌پیچید. «دِ وا کن اون دهنِ صاحب‌مرده رو. بخور دیگه، غذاست، زهر مار که نیست» یا «ای خدا مرگت بده که من زودتر راحت بشم، باز که شاشیدی به خودت...»
پنجرۀ اتاق‌خوابِ ما چون مشرف به نمای مجتمعِ آپارمانیِ پُشتی بود، از کفِ اتاق فاصله داشت و تقریبأ چسبیده بود به سقف.
گفتم: «خودت بیا بالا ببین» و به همسرم کمک کردم روی چهارپایه بیاید. آن بالا وضعِ نامتعادلی داشتیم. به‌اجبار هم‌دیگر را بغل کردیم و از پنجرۀ همسایه دیدیم پیرمردی روی تخت دراز کشیده است. بدنش بی‌حرکت بود، اما به‌شکل دردناکی تمام هیکلش لق‌لق می‌لرزید. زن مسنی داشت با قاشق به او غذا می‌داد. پیرمرد انگار که نمی‌خواست چیزی بخورد، مدام سرش را به چپ‌وراست تکان می‌داد و آه‌وناله‌ای نامفهوم از گلویش بیرون می‌آمد. زن، نفرین‌کنان و به‌زور سرش را نگه می‌داشت و غذا را به حلقش می‌ریخت.
حس کردم بدن همسرم در بغلم دارد می‌لرزد، شاید هم بدن من بود که می‌لرزید و فقط همسرم می‌توانست این لرزش را حس کند.
پایان.
@Fiction_12
نوشتۀ #م_سرخوش
از چهارپایه که بالا رفتم تا پردۀ شسته‌شدۀ اتاق‌خواب را نصب کنم، اتفاقی چشمم به پنجرۀ همسایۀ روبه‌رویی افتاد. همسرم که پایینِ چهارپایه، پرده‌به‌دست منتظر بود، گفت: «به چی ماتت برده که این‌جور خشکت زده؟»
بدون این‌که چشم از منظره‌ای که در خانۀ همسایه می‌دیدم بردارم، جواب دادم: «این همسایه‌هه که تازه اومده... همون که...»
«همون که یه‌سره با بچه‌ش دعوا می‌کنه و سروصدا راه می‌ندازه؟»
«آره».
«خب چیه مگه؟»
از چند ماه قبل که این همسایه به خانۀ پُشتیِ ما اسباب‌کشی کرده بود، من و همسرم آسایش نداشتیم. از صبحِ زود تا نیمه‌شب، مدام صدای جیغ‌وداد زن در اتاق‌خواب ما می‌پیچید. «دِ وا کن اون دهنِ صاحب‌مرده رو. بخور دیگه، غذاست، زهر مار که نیست» یا «ای خدا مرگت بده که من زودتر راحت بشم، باز که شاشیدی به خودت...»
پنجرۀ اتاق‌خوابِ ما چون مشرف به نمای مجتمعِ آپارمانیِ پُشتی بود، از کفِ اتاق فاصله داشت و تقریبأ چسبیده بود به سقف.
گفتم: «خودت بیا بالا ببین» و به همسرم کمک کردم روی چهارپایه بیاید. آن بالا وضعِ نامتعادلی داشتیم. به‌اجبار هم‌دیگر را بغل کردیم و از پنجرۀ همسایه دیدیم پیرمردی روی تخت دراز کشیده است. بدنش بی‌حرکت بود، اما به‌شکل دردناکی تمام هیکلش لق‌لق می‌لرزید. زن مسنی داشت با قاشق به او غذا می‌داد. پیرمرد انگار که نمی‌خواست چیزی بخورد، مدام سرش را به چپ‌وراست تکان می‌داد و آه‌وناله‌ای نامفهوم از گلویش بیرون می‌آمد. زن، نفرین‌کنان و به‌زور سرش را نگه می‌داشت و غذا را به حلقش می‌ریخت.
حس کردم بدن همسرم در بغلم دارد می‌لرزد، شاید هم بدن من بود که می‌لرزید و فقط همسرم می‌توانست این لرزش را حس کند.
پایان.
@Fiction_12
تا آخر هفته، در گروه #خط‌به‌خط_باهم می‌خواهیم داستان «مومو» از نویسندۀ روسی #ایوان_تورگنیف را بخوانیم و درباره‌اش صحبت کنیم. این مجموعه‌داستان به‌صورت فایل پی‌دی‌اف در کانال گذاشته می‌شود، اما اگر دوست دارید داستان را همراه با گروه بخوانید و در گپ‌وگفتی صمیمانه شرکت کنید، می‌توانید از طریق آدرس زیر در گروهِ متصل به کانال عضو شوید.
@Fiction_11
@Fiction_11
تا انتهای آبان‌ماه، در گروه #خط‌به‌خط_باهم می‌خواهیم کتاب «قاتلان ماهِ گُل» از نویسندۀ آمریکایی #دیوید_گرن را بخوانیم و درباره‌اش صحبت کنیم. این کتاب به‌صورت فایل پی‌دی‌اف رایگان در کانال ارائه می‌شود، اما اگر دوست دارید آن را همراه با گروه بخوانید و در گپ‌وگفتی صمیمانه شرکت کنید، می‌توانید از طریق آدرس زیر در گروهِ متصل به کانال عضو شوید.
@Fiction_11
@Fiction_11
قاتلان ماهِ گُل - دیوید گِرَن .pdf
55.5 MB
تاریخی - مستند - مصور
«قاتلانِ ماهِ گُل» (پشت‌پردهٔ کشتار سرخ‌پوستانِ اُسِیج و شکل‌گیری اف‌بی‌آی)
نویسنده: «دیوید گِرَن»
@Fiction_12
«قاتلانِ ماهِ گُل» (پشت‌پردهٔ کشتار سرخ‌پوستانِ اُسِیج و شکل‌گیری اف‌بی‌آی)
نویسنده: «دیوید گِرَن»
@Fiction_12