اتفاق نظر بر این است که با نفوذترین کارگردان های ژاپنی دهه سی یاسوجیرو اُزو و کنجی میزوگوچی هستند. این دو کارگردان تقریبا از همه جهات متضاد هم بودند. ازو برای شوچیکو کار می کرد در حالی که میزوگوچی کارش را با نیک کاتسو شروع کرد و بعد به کارگردانی آزاد بدل شد.
ازو کارش را با کمدی و فیلم های « شومین _گکی» شروع کرد و نگاه طنز آمیز خود به زندگی روزمره را تقرییا در همه فیلم های خود حفظ کرد. میزوگوچی، که نخستین فیلم هایش ملودرام بودند، همه موقعیت های داستانی را در پی نشانه های روان‌شناختی و اجتماعی تاریک می کاوید. اُزو استاد تدوین و نماهای ثابت بود که عموما از فاصله نزدیک گرفته می شدند، در حالی که میزوگوچی سبکی برای خود پرورد که بر قاب بندی در نماهای عمومی، برداشت بلند و حرکت دوربین استوار بود. در صحنه فیلمبرداری اُزو آرام و سمج بود، در حالی که و میزوگوچی به شدت از کوره در می رفت و بدخلقی می کرد. اُزو و میزوگوچی در در کنار هم نشان می دهند که چگونه استودیویی ژاپن به کارگردان ها اجازه می داد اصالت و فردیت پردامنه ای برای خود حفظ کنند.

#تاریخ_سینما

دیوید بوردول
@filmbazan ✌️🌹