چاپلین کمدی است؟ نه، او چاپلین است، صاف و ساده، پدیده ای بی همتا، هرگز تکرار ناشدنی. او اغراقی ناب است، و بیش از هر چیز ما را به حیرت وامی دارد با حقیقتِ بازی قهرمانش در هر لحظه حضورش روی پرده. در مضحک ترین موقعیت، چاپلین کاملا طبیعی رفتار می کند، و به خاطر همین است که مفرح است. شخصیتش انگار توجهی به دنیای اغراق انگیز اطرافش و منطق غریبش ندارد. چاپلین چنان کلاسیک است، چنان به شخصه کامل است که گویی سیصد سال پیش درگذشته است.
چه چیز می تواند مضحک تر و غیرمحتمل تر از شخصی باشد که به ناگاه شروع به خوردن می کند، همراه با اسپاگتی اش و نوار دستمالی که از سقف آویزان است؟ ولی با چاپلین این فعل زنده است و طبیعی. می دانیم که همه چیزساختگی و اغراق شده است، ولی در اجرایش، اغراق، بسیار طبیعی و محتمل می نماید و در نتیجه باورپذیر است و بسیار مفرح. او بازی نمی کند. او آن موقعیت های ابلهانه را زندگی می کند و بخشی است از آنها، همچون عضوی از بدن.
#نقل_قول #تارکوفسکی
فیلمبازان 🔽
https://telegram.me/joinchat/BpGXLzvEl7cdttdZSvP6nw
چه چیز می تواند مضحک تر و غیرمحتمل تر از شخصی باشد که به ناگاه شروع به خوردن می کند، همراه با اسپاگتی اش و نوار دستمالی که از سقف آویزان است؟ ولی با چاپلین این فعل زنده است و طبیعی. می دانیم که همه چیزساختگی و اغراق شده است، ولی در اجرایش، اغراق، بسیار طبیعی و محتمل می نماید و در نتیجه باورپذیر است و بسیار مفرح. او بازی نمی کند. او آن موقعیت های ابلهانه را زندگی می کند و بخشی است از آنها، همچون عضوی از بدن.
#نقل_قول #تارکوفسکی
فیلمبازان 🔽
https://telegram.me/joinchat/BpGXLzvEl7cdttdZSvP6nw