🛑بسیار مهم


‏از آنجا که فرقه جنون و جیره‌خواران خامنه‌ای درکی از عمق و ظرافت سخنان پادشاه در تبعید ندارند، لازم است تا برای روشنگری، مفهوم و معنای عبارات او را توضیح دهم.

پادشاه با تأکید بر اینکه نمی‌خواهد «در نتیجه» مبارزه، از او «سلب آزادی» شود، هشدار مهمی را مطرح می‌کند که در هر انقلاب یا جنبش آزادی‌بخشی باید به‌دقت مورد توجه قرار گیرد.

این عبارت تفاوتی بنیادین با امتناع از فداکاری «در مسیر مبارزه» دارد. پادشاه به‌وضوح از خطر استقرار استبدادی تازه سخن می‌گوید که می‌تواند آزادی‌های فردی و اجتماعی را، به‌نام آزادی، بار دیگر از ملت ایران بگیرد.

آنچه امروز ایران را تهدید می‌کند، همان استبداد دینی و ایدئولوژیکی است که در چهل‌وپنج سال گذشته به شکل سیستماتیک، تمامی جنبه‌های زندگی فردی و اجتماعی ملت را تحت سلطه خود گرفته است.

این استبداد که بر پایه سرکوب، تحریف مفاهیم آزادی، و سوءاستفاده از باورهای مذهبی استوار است، نه‌تنها مانع از توسعه سیاسی و اجتماعی ایران شده، بلکه بستری مناسب برای تداوم و بازتولید قدرت در دست اقلیت حاکم فراهم کرده است.

از سوی دیگر، خطر دیگری نیز در کمین است: گروه‌های الیگارشی و مافیای قدرت که زیر پرچم «تحول‌خواهی» قصد دارند استبداد فعلی را تنها با شکلی جدید جایگزین کنند.

این جریانات که خود بخشی از ساختار جمهوری اسلامی بوده و از منابع و امتیازات آن بهره‌مند شده‌اند، به‌دنبال استحاله نظام به شکلی هستند که در ظاهر متفاوت، اما در ماهیت، ادامه همان چرخه استبداد و سرکوب باشد.

این خطر به‌ویژه زمانی جدی‌تر می‌شود که مردم، خسته از وضعیت موجود، به هر تغییری تن دهند، بی‌آنکه ساختاری شفاف و دموکراتیک برای آینده طراحی شده باشد.

پادشاه با هشدار نسبت به این مخاطرات، بر ضرورت تشکیل یک نظام سکولاردموکرات تأکید دارد. سکولاریسم، به معنای جدایی دین از سیاست، تضمینی است برای جلوگیری از سوءاستفاده از باورهای دینی در عرصه قدرت؛ امری که در جمهوری اسلامی به‌وضوح نشان داده شد چگونه می‌تواند به سرکوب و انحصار قدرت منجر شود.

علاوه بر این، دموکراسی واقعی، که بر پایه حاکمیت مردم و شفافیت در ساختار قدرت استوار باشد، تنها راهی است که می‌تواند حقوق اساسی شهروندان ایرانی را تضمین کند و از بازگشت استبداد و بازتولید تمامیت‌خواهی، جلوگیری نماید.

تاریخ معاصر ایران به ما آموخته است که هر تغییری که بدون توجه به این اصول صورت گیرد، تنها به چرخه‌ای از سرکوب و انحصار قدرت منجر خواهد شد.

اما در این میان، فرقه جنون، این جماعت شیاد که آزادی را تنها ابزاری برای کسب منافع شخصی و سیاسی می‌دانند، همچنان به تخریب این مفاهیم اساسی مشغول‌اند.

آن‌ها که سال‌هاست در لباس آزادی‌خواهان، سازمان‌ها و نهادهای غربی را می‌دوشند، در حقیقت هیچ تعهدی به آزادی و دموکراسی ندارند. تاریخ مبارزه ملت ایران گواه آن است که این گروه‌ها، هرجا لازم بوده، از قربانی کردن آزادی برای حفظ منافع خود ابایی نداشته‌اند.

آری، تعهد پادشاه به آزادی، دموکراسی و تشکیل دولتی ملی و سکولاردموکرات، نه‌تنها شایسته قدردانی، بلکه ضامن بقای ایران به‌عنوان ملتی آزاد و مستقل است.

این تعهد، برخاسته از درکی عمیق از ضرورت ایجاد ساختاری است که آزادی را نه در قالب شعاری موقت، بلکه به‌عنوان بنیانی پایدار برای آینده ایران تضمین کند.

کسانی که از این تعهد می‌ترسند، افرادی هستند که آزادی را مانعی بر سر راه قدرت‌طلبی خود می‌بینند. این شیادان باید هم از چنین پایبندی به آزادی وحشت کنند، چرا که آزادی، بزرگ‌ترین دشمن استبداد و ابزارهای سرکوب است.

ایران هرگز نخواهد مُرد

✍ داود