این کلیپ، تصور تمام‌نمای آن چیزی است که پیش‌تر از آن به عنوان «دریدگیِ سیاسی» نام بردم.

در اپیزود نخست، دفاع امیرعباس هویدا را خواهیم دید که چون گنجشککی اسیر آدمیانی شده بود که برای از میان برداشتنش دندان تیز کرده‌اند و اوراد کینه را زیر لب نجوا می‌کردند.

آن مارمولکی هم که دائم سر می‌جنبانَد و به پس و پیش می‌نگرد، هادی غفاری یار غار اصلاح‌طلبان حکومتی است، همو که زیر زمین مسجد تحت مدیریتش را همچون کابوهای تگزاس به انبار اسلحه تبدیل کرده بود!

عباس میلانی، نیز در این خصوص می‌گوید:
«هادی غفاری که تندروی‌ها و فحاشی‌ها و لفاظی‌های به‌ظاهر انقلابی‌اش، و شایعه‌ی دلبستگی‌اش به خشونت، شهره خاص و عامش کرده بود، چون شکارچیِ بی‌حوصله‌ای در کنار هویدا نشسته بود.» (معمای هویدا، ۱۳۸۴: صص ۴۹-۴۴۸)

در اپیزود دوم، گل سرسبد #نوکیسه‌گانی را می‌بینیم که در پی خانه‌نشین کردن شمار زیادی از نیروهای خلاق و مصلوب‌الید کردن مدیران دست‌‌پاک، در هرم قدرت-ثروت برکشیده شدند...
همانانی که بر آن شده بودند تا قدرت را همچون گوشت قربانی، به مدیران یقه‌سفید انقلابی همچون خاوری‌ها و طبری‌ها بسپارند!

@gurd_shah