‍ سخنی با یاران دیرین و هم عهد

با درود و احترام بر خون پاک بر زمین ریخته #شیران_ایران
و درود بر مادرانی که چنین فرزندانی را تربیت کردند.
سال‌هاست که در سایه‌سار شما بوده‌ام؛ هر لحظه، هر دقیقه، و تمام روزها و ماه‌ها، گویی یک قدم از شما فاصله نگرفته‌ام. با این حال، سال‌ها بغضی در گلو داشتم که جرئت گفتن آن را نمی‌یافتم: اینکه من در این خاک نیستم. بیم آن داشتم که آتش عشق من به ایران و مردمش، در پسِ مرزها، باور نشود و این سخن طعنه‌آمیز بر زبان آید که:

خارجی‌ها را چه به امور داخلی ما؟


سالها برای رسیدن به چنین روزی تلاش کردم و ثانیه ای از مبارزه بر علیه جمهوری اسلامی غافل نشدم.
از شهر کوچکم تا دوسلدورف ،ازدوسلدورف تا #مونیخ صدای هم میهنانم در داخل ایران بودم .

#نگان و نگان های نوعی برای این اتحاد،زحمات زیادی کشیدند .

امروز، با سینه‌ای گشاده و افتخاری سترگ، اعلام می‌کنم که در غربت این خاک هستم.

بسیاری از آنان که در سکوت و بی‌عملی در لاک و پتوی خویش فرو رفته بودند، و هیچ تلاشی برای آزادی مرز و بوم نکردند، با اتهام‌زنی‌های ناروا کوشیدند تا ما را از حق اظهار نظر و مداخله در سرنوشت ایران محروم سازند.

در چهاردهم فوریه ۲۰۲۶ (روز ولنتاین)، معنای حقیقی عشق را لمس کردم؛ عشقی که ریشه در وفاداری به وطن دارد.


تا آخرین دم که در کالبدم روحی باقی است، در راه آزادی میهن و سربلندی شما هم‌میهنانم، استوار خواهم ایستاد.

✍نگان عاشقی از دیار پهلوی ...