آنچه جناب سپاس ریوندی در این نوشتار به آن اشاره می‌کند بسیار مهم است. ما در علوم انسانی به طور کلی و در حوزه حرفه‌ای فعالیت خودم یعنی مدیریت و راهبری انسان‌ها، توسعه فردی و کوچینگ در بهترین حالت مترجم هستیم.
در مقام مثال؛ این سال‌ها در سازمان‌ها درباره اجرای مفاهیم ترجمه شده مربوط به منابع انسانی تلاش‌های طاقت‌فرسا و اغلب ناکامی اتفاق افتاده است؛ بدون آنکه در نظر بگیریم آیا مسئله اصلی ما در ارتباط با انسان‌ها در سازمان‌های ایرانی با آنها مشابه است؟ و آیا آن نظریه‌ها با توجه به مختصات جامعه خودمان و ویژگی‌های ساختاری ایران امروز، برای اینجا مناسب و کارآمدند و اصلا آیا اینجا قابل اجرا هستند؟
@HosseinGaeeni

در ستایش تفکر خلاقانه و تفکر پرسش‌گرانه

ایلان ماسک:

«در آینده، تعیین‌کننده ارزش شغلی و مالی شما، صرفاً مهارت‌های فنی نخواهد بود، بلکه شیوه تفکر و توانایی حل مسئله شما خواهد بود.»

🤔 درنگِ پرسش‌گرانه
این روزها هوش‌واره (هوش مصنوعی) در حال خودکارسازی مهارت‌های فنی می‌باشد. در چنین شرایطی، چه مهارتی را باید یاد گرفت؟
مزیت رقابتی اصلی شما در چنین شرایطی در تفکر و تحلیل مسئله‌های پیچیده، خلاقیت و یافتن راه‌حل‌های نوین نهفته است.

📊 گزارش مجمع جهانی اقتصاد (WEF 2025) نیز این موضوع را تایید می‌‌کند:
🔹 تفکر تحلیلی: مهم‌ترین مهارت از دیدگاه ۶۹٪ کارفرمایان
🔹 تفکر خلاق: در میان ۵ مهارت برتر (۵۷٪ کارفرمایان)

✅️ تجویز پادیادگیری
یادگیری ابزارها ضروری است، اما کافی نیست. برای ایجاد تمایز و پیشرفت، باید مهارت‌های چگونه فکر کردن، تشخیص مسئله‌های اصلی و کلیدی و بهره‌برداری هوشمندانه از هوش‌واره را کسب نمایید.

📌 منبع: Future of Jobs Report 2025 (WEF)
#تفکر_پرسشگرانه
#پادیادگیری
@HosseinGaeeni

📚 درس‌آموخته‌های اولین دوره آکادمی توسعه مدیران

💠 چقدر دیگران را می‌شنوید؟ | دکتر حسین گائینی
_
▪️ معاونت توسعه منابع انسانی و خدمات پشتیبانی
🎓 مرکز آموزش و توسعه منابع انسانی پتروشیمی جم
🆔️ @JPC_Learning_Center

#آکادمی_توسعه_مدیران

زیستن با شاهنامه

یک پرسش تامل برانگیز درباره شاهنامه این است که آیا این شاهنامه است که به مثابه یک اثر هنری خلق ذهن انسان ایرانی است یا بالعکس، این انسان ایرانی است که جهان و زیست روزمره اش را بر اساس شاهنامه ساخته است؟ رابطه‌ی فرد ایرانی با شاهنامه یک رابطه دوسویه است. هم خالق آن بوده است و هم تاثیرپذیر از آن. از این زاویه شاهنامه حتی اگر ایرانی‌ترین متن تاریخ ایران نباشد، اما شاخص‌ترین متن ایرانی است. متون بزرگ ادبیات فارسی مانند مثنوی، غزلیات مولانا، رباعیات خیام و رباعیات خیامی، تاریخ بیهقی، غزلیات حافظ، و شاهنامه هنوز در متن زندگی ما حضور محسوس و نامحسوس دارند. این آثار محیط بر زیست ما شده‌اند و حدود و ثغور فکر و زیست جهان ما را تعیین کرده‌اند.

یک پرسش بزرگ دیگر این است که تا چه حد از آن دسته از مرزهای انتزاعی و فکری که این آثار بزرگ برای ما تعیین کرده‌اند فراتر رفته‌ایم و چقدر این حدود را به درستی در طول تاریخ خود به کار گرفته‌ایم. ما فقط شاهنامه را نخوانده‌ایم بلکه آن را زیسته‌ایم. همانطور که انسان انگلیسی در عصر شکسپیر، هملت‌ها و اتللوها و لیدی مکبث‌ها و افیلیاهایی را در مقیاس کوچک و زوایای مینیاتوری دیده و چشیده است، ما نیز رستم‌ها، افراسیاب‌ها، تهمینه‌ها، فرانک‌ها، اسفندیارها و فریدون‌های کوچک و بزرگ را در کوچه و خیابان یا در قاب تلویزیون ملاقات کرده‌ایم و با آنها چنان گودرزها و سودابه‌ها و ارنوازها و شهرنازها سخن گفته‌ایم. ما همه بخشی از شاهنامه‌ایم، بی‌آنکه خودآگاهانه متوجه باشیم. چه چیزی بهتر از این خواندن شاهنامه را بر ما واجب می‌کند جز همین استدلال که ما همه بخشی از شاهنامه‌ایم!

درباره نوسان اهمیت شاهنامه در طول تاریخ نیز سخن بسیار رفته است. گادامر می‌گوید: «ادبیات تقریبا خود را با هر زمان حالی معاصر می‌کند». ما در طول تاریخ پیوسته و پرحادثه خود بارها و به صورت‌های متنوع به متن شاهنامه رجوع کرده‌ایم. گاهی برخی ابیات را به آن اضافه یا کم کرده‌ایم. گاهی ابیات آن را مطابق ذوق فرهنگی و گرایش مذهبی خود تغییر داده‌ایم، و گاها دچار از خود بیگانگی شده و آن را نفی کرده‌ایم. گاهی نیز شاهنامه را چون آیینه‌ای روبروی خود گرفته‌ایم و از خود پرسیده‌ایم: «درون آینه‌ روبرو چه می‌بینی؟». و گویی این پرسش ما از شاهنامه عمیق‌ترین برخورد ما با آن بوده است. محمد شیرازی ملقب به حافظ درباره‌ عشق می‌گوید «یک قصه بیش نیست غم عشق واین عجب/ کز هر زبان که می‌شنوم نامکرر است». از این نظر که ما در طول تاریخ هربار که شاهنامه را خوانده‌ایم چیز تازه ای در آن کشف کرده‌ایم آن را هم تراز عشق (با تعریف حافظ) قرار می‌دهد. زیرا که به راستی شاهنامه نیز از هر زبان که می‌شنویم نامکرر است.

زندگی چیست؟ ما در کجای این دنیاییم؟ چه چیز ارزش مبارزه دارد؟ رنج چیست؟ شادی چیست؟ عشق چیست؟ در جلسات پیش رو شاهنامه را همچون آینه‌ای در پیش روی خود خواهیم گرفت و به جای توصیف صرف از شخصیت‌ها و داستان‌های شاهنامه آنها را در خود جست و جو خواهیم کرد و تلاش می‌کنیم دنیای شاهنامه را به جهان امروز بیاوریم تا از دل آن معنایی برای انسان امروزین بیرون بکشیم.

⏰️ پنج‌شنبه ۱۴ آبان ساعت ۱۴ تا ۱۸
🏠 تهران-حوالی جردن

برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام به
@zi_coach
پیام بدهید.

احوال‌پرسی شاید در نگاه اول چیز پیش‌پاافتاده‌ای باشد اما در اساس یک قرارداد نانوشته دارد: ما از احوال همدیگه می‌پرسیم زیرا چیزی برای پرسیدن وجود دارد. اما وقتی حال جمعی به یک چرخه پرتکرار از ناامیدی، اضطراب، تلاش برای بقای صرف و جنگ با هر مسئله کوچکی بدل می‌شود دیگر می‌دانی یک احوالپرسی ساده می‌رود که به یک وظیفه سخت تبدیل شود. همه چیز با یک «خوبم» سر و تهش هم می‌آید که می‌دانی دروغ است زیرا که نه در گوینده توانی برای توضیح سلسله مسائلی که با آن در جنگی برای بقا قرار گرفته است وجود دارد و نه می‌توان مطمئن بود که مخاطب ظرفیت و توان روحی‌ای برای شنیدن این داستان‌ها دارد. حال جامعه شده است داستان آن مردی که در مسکو برگه سفید پخش می‌کرد و در جواب ماموران می‌گفت اصلا چیزی برای گفتن باقی نمانده است، همه چیز مثل روز روشن است!
mohammadaleph✍️

📚 درس‌آموخته‌های اولین دوره آکادمی توسعه مدیران

💠 چقدر خودم را می‌شناسم؟ | دکتر حسین گائینی

_
▪️ معاونت توسعه منابع انسانی و خدمات پشتیبانی
🎓 مرکز آموزش و توسعه منابع انسانی پتروشیمی جم
🆔️ @JPC_Learning_Center

#آکادمی_توسعه_مدیران

💎 درباره راه و رسم محافظه‌کاری

محافظه‌کاری درباره زیبایی است، ولی به همین دلیل، دربارۀ تاریخ و‌ معنی آن هم هست. بعضی تصوری ایستا از تاریخ دارند: تاریخ را بقایا و آثار روزگاران گذشته می‌انگارند، که مانند کتابی نگه می‌داریمش، کتابی که در آن دربارهٔ چیزهایی می‌خوانیم که از میان رفته‌اند. محک این کتاب درستی و‌ صحت آن است، همین‌که اشیا، مناظر و خانه‌ها جزو تاریخ ما شمرده شوند، باید همان‌گونه که بوده‌اند محافظت شوند، با پیرامون و جزئیات اصیلشان، تا درسی باشند برای بازدیدکنندۀ بی‌تاب. این همان تصوری از تاریخ است که در مسیرهای گردشگری «میراثی» آمریکا و بناهای تاریخی آن می‌یابیم: خرده‌ریزهای موزه‌ای از آجر و چوب، با وسواس تمام نگاه‌داشته‌شده، ایستاده بر بتون، در میان برج‌های شیشه‌ای سرد و بیگانه.

پدرم برعکس، تصوری پویا از تاریخ داشت: بر حسب این تصور، تاریخ وجهی از زمان حال است، چیزی زنده که در طرح‌ها و برنامه‌های ما اثر می‌گذارد و خود نیز از تأثیرِ آنها دگرگون می‌شود. گذشته در نظر او کتابی نبود که باید خواند، کتابی بود که باید در آن نوشت. بر این باور بود که ما از گذشته می‌آموزیم، ولی آموختن ما فقط از رهگذر کشف است—کشف اینکه چگونه کنش و شیوهٔ زندگی خودمان را با صفحات آن سازگار کنیم. گذشته برای ما گرانبهاست، زیرا در خود مردمی را جای داده که اگر نبود کوشش و رنجشان ما خود وجود نمی‌داشتیم. این مردم سیمای طبیعی کشور ما را ساختند؛ و نیز نهادها و قوانینِش را پدید آوردند و برای نگاه‌داشتشان جنگیدند. بنا بر هر فهمی از پیوند تعهد اجتماعی، بر ماست که یادشان را زنده نگاه داریم. ما گذشته را فقط مطالعه نمی‌کنیم: آن را به ارث می‌بریم، و میراث‌بری نه‌فقط حق مالکیت که وظیفهٔ امانت‌داری را نیز با خود می‌آورد. آنچه برای آن جنگیده‌اند و جان داده‌اند نباید آسان بر باد رود؛ چه، از آن کسانی است که هنوز نزاده‌اند.

محافظه‌کاری را باید چنین دید: بخشی از پیوندی پویا میان نسل‌ها. مردم از ویرانیِ آنچه برایشان عزیز است سوگوار می‌شوند، زیرا این ویرانی به الگوی امانت‌داری آسیب می‌زند، آنان را از کسانی که پیش از ایشان بوده‌اند می‌برد، و تعهد نسبت به کسانی را که پس از ایشان می‌آیند تیره و مبهم می‌کند. زمین‌های بایر برون‌شهری—مانند آنچه از دیترویت تا پنجاه مایل در هر جهت گسترده—جاهایی‌اند که نسل‌های گذشته و آینده در آنها نادیده گرفته شده‌اند، جاهایی که صدای رفتگان و هنوزنزادگان دیگر در آنها شنیده نمی‌شود. اینها جایگاه غوغای بی‌دوامی است، که نسل‌های حاضر در آنها بی‌تعلق زندگی می‌کنند—بی‌تعلق، چرا که تعلق پیوندی است در تاریخ، پیوندی که نسل حاضر و نسل غایب را متحد می‌کند، و بسته به این است که جایی را خانه و‌ موطن خود بشماریم.

📚 #کتاب: چگونه محافظه‌کار باشیم
✍️ نویسنده: راجر اسکروتن
#پادیادگیری
@HosseinGaeeni

📚 درس‌آموخته‌های اولین دوره آکادمی توسعه مدیران

💠 مرز همدلی و مسئولیت‌پذیری | دکتر حسین گائینی
_
▪️ معاونت توسعه منابع انسانی و خدمات پشتیبانی
🎓 مرکز آموزش و توسعه منابع انسانی پتروشیمی جم
🆔️ @JPC_Learning_Center