سال 94 آخرین نفس‌هایش را می‌کشد و سال 95 آهسته آهسته از راه می‌رسد. در این روزها یکی از فکر مشغولی‌های اغلب ما مدیریت بر خودمان و برنامه‌ریزی و هدف گذاری برای سال جدید است. اما این مدیریت و برنامه‌ریزی چگونه می‌تواند خوب و اثربخش باشد.
یکی از ابزارهای مفید برای مدیریت اثربخش بر خودمان، تهیه برنامه توسعه فردی است.
برنامه توسعه فردی چیست؟
آیا شما یک برنامه توسعه فردی برای خودتان دارید؟

در روزهای بعد درباره‌ی این موضوع بیشتر می‌نویسم...
@HosseinGaeeni

سکوت سرشار است... شعر مارگوت بیگل... به روایت احمد شاملو... با موسیقی بابک بیات...👇

برنامه‌ی توسعه فردی برای چه کسانی مفید است؟
کسانی که:
به دنبال یادگیری و پیشرفت مداوم هستند.
افق‌های دورتر و بالاتری را جست‌وجو می‌کنند.
می‌خواهند هدف‌مند و با برنامه کار و زندگی کنند.
می‌خواهند همه‌ی ظرفیت و استعداد خود را در مسیر مناسب به کار گیرند.
می‌خواهند شغل و مسیر شغلی مناسب خود را پیدا کنند.
تمایل دارند از درستی انتخاب مسیر شغلی و حرفه‌ای خود مطمئن شوند.
به دنبال یادگیری از افراد موفق هستند.
تصمیم جدی دارند تا تغییر کنند و تغییر دهند.
و می خواهند قبل از دیگران، خودشان را به شیوه‌ای کارآمد و اثربخش مدیریت کنند.
@HosseinGaeeni

در ادامه‌ی پست‌های قبلی، در این کانال باز هم درباره‌ی #برنامه_توسعه_فردی بیشتر یاد می‌گیریم...

برنامه‌ی توسعه فردی یک نقشه‌ی راه، یک استراتژی شخصی، یک برنامه‌ی سفر و یک فرایند برنامه‌ریزی مداوم است.

برنامه‌ی توسعه فردی؛ برنامه‌ی اقدام است، برنامه‌ای عملیاتی است برای موفقیت گام به گام. در این برنامه؛ گام‌های خاصی مشخص می‌شود که منجر به دستیابی به اهداف ‌می‌گردد. به عبارتی برنامه‌ی توسعه فردی؛ نقشه‌ی مسیر رشد و پیشرفت شخصی و شغلی شماست. با استفاده از برنامه‌ی توسعه فردی (IDP)؛ شما موقعیت فعلی خود را ارزیابی می‌کنید و موقعیت مطلوب را نیز ترسیم می‌کنید؛ مشخص می‌کنید که در کجا هستید و به کجا می‌خواهید برسید. در برنامه‌ی توسعه فردی؛ هر فردی خودش مسوولیت یادگیری‌های خود را برعهده دارد. در IDP فعالیت‌های کلیدی برای توسعه و یادگیری شما مشخص می‌شود.
#برنامه_توسعه_فردی #IDP
@HosseinGaeeni

در تدوین برنامه‌ی توسعه فردی IDP به موارد زیر باید توجه کرد:

۱- به صورت انفرادی IDP خود را تنظیم نکنید. حتما در حضور یک “#کوچ (مربی) معتبر و با صلاحیت“، اقدام به نوشتن IDP کنید.

۲- تنها به برنامه‌های آموزشی کلاسیک برای برنامه‌های بهبود خود اکتفا نکنید. از فرصت‌هایی که در حین زندگی برای یادگیری و بهبود پیش می‌آید؛ حداکثر استفاده را ببرید.

۳- در اجرای برنامه بهبود؛ با وجود پای‌بندی و تعهد؛ انعطاف لازم را نیز داشته باشید.

۴-نقش اساسی در اجرای برنامه بهبود را خودتان اجرا می‌کنید؛ بنابراین حتما به صورت خودآموز؛ مطالعه داشته باشید.

#برنامه_توسعه_فردی

برنامه‌ریزی توسعه‌ شخصی، برنامه‌ریزی برای یک مسافرت است. مسافرتی که ما را از جایی که هستیم به جایی که می‌خواهیم و مایلیم باشیم، می‌رساند.

برنامه‌ریزی توسعه فردی یعنی سرمایه‌گذاری فرد روی خودش.

@HosseinGaeeni

نه عادلانه نه زیبا بود
جهان
پیش از آن که ما به صحنه برآییم...

احمد شاملو "الف.بامداد"

ادامه موضوع 📝 #برنامه_توسعه_فردی

🔍انتخاب مسیر شغلی مناسب با انجام خودارزیابی:

✅خودارزیابی، قدم اول هر تغییر انسانی و شخصی است.
✅خودارزیابی، گام اول انتخاب مسیر پیشرفت شغلی است.
✅خودارزیابی یک فرایند منظم برای ارزیابی فرصت‌ها، چالش‌ها، اهداف، موانع، منابع، موقعیت‌ها، انگیزه‌ها، جایی که هستیم و جایی که می‌خواهیم باشیم؛ است.
✅خودارزیابی کمک می‌کند تا با شناخت نقاط قوت، نیازها، محدودیت‌ها، اولویت‌ها، ارزش‌ها، مهارت‌ها و شایستگی‌های خود، مسیر پیشرفت شغلی خود را انتخاب کنیم.
◀️مسیر پیشرفت شغلی، مسیری است از بین مسیرهای موجود که بیشترین موفقیت را برای ما به ارمغان می‌آورد.

https://telegram.me/HosseinGaeeni

جرعه ای #شعر

آخرین روزهای اسفند است
از سرِ شاخِ این برهنه چنار
مرغکی با ترنمی بیدار
می زند نغمه،
نیست معلومم
آخرین شکوه از زمستان است
یا نخستین ترانه‌های بهار...

"محمد رضا شفیعی کدکنی"

@HosseinGaeeni

📕📗📘📓📙
📚 در سایه سار #کتاب

«انسان از آغاز وجود، خود را بسی کم، شاد کرده‌ است. "گناه نخستین" همین است و همین! هرچه بیشتر خود را شاد کنیم، آزردن دیگران و در اندیشه آزار بودن را بیشتر از یاد می‌بریم.»

چنین گفت زرتشت/ نیچه

@HosseinGaeeni

📚
📗📘 در سایه سار #کتاب

روزگار همیشه بر یک قرار نمی ماند.
روز و شب دارد.
روشنی دارد، تاریکی دارد.
کم دارد، بیش دارد.
دیگر چیزی از زمستان باقی نمانده، تمام می شود؛ بهار می آید!

جای خالی سلوچ/ محمود دولت آبادی

@HosseinGaeeni

خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟
ساقی کجاست؟ گو سبب انتظار چیست؟

هر وقتِ خوش که دست دهد، مغتنم شمار
کس را وقوف نیست که انجامِ کار چیست...

یک جرعه #شعر با حافظ

من باهارم تو زمین
من زمینم تو درخت
من درختم تو باهار ــ
نازِ انگشتای بارونِ تو باغم می‌کنه
میونِ جنگلا تاقم می‌کنه.



تو بزرگی مثِ شب.
اگه مهتاب باشه یا نه
تو بزرگی
مثِ شب.



خودِ مهتابی تو اصلاً، خودِ مهتابی تو.
تازه، وقتی بره مهتاب و
هنوز
شبِ تنها
باید
راهِ دوری‌رو بره تا دَمِ دروازه‌ی روز ــ

مثِ شب گود و بزرگی
مثِ شب.



تازه، روزم که بیاد
تو تمیزی
مثِ شبنم
مثِ صبح.



تو مثِ مخملِ ابری
مثِ بوی علفی
مثِ اون ململِ مه نازکی:
اون ململِ مه
که رو عطرِ علفا، مثلِ بلاتکلیفی
هاج و واج مونده مردد
میونِ موندن و رفتن
میونِ مرگ و حیات.



مثِ برفایی تو.
تازه آبم که بشن برفا و عُریون بشه کوه
مثِ اون قله‌ی مغرورِ بلندی
که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می‌خندی…
□

من باهارم تو زمین
من زمینم تو درخت
من درختم تو باهار،
نازِ انگشتای بارونِ تو باغم می‌کنه
میونِ جنگلا تاقم می‌کنه.

#شعر: من و تو، درخت و بارون …
مجموعه : آیدا در آینه
احمد شاملو
@HosseinGaeeni

جشن نو شدن طبیعت بر شما مبارک... امیدوارم همگام با طبیعت، این نو شدن در اندیشه‌هامون هم اتفاق بیفته و سالی سرشار از سلامتی؛ شادی و پیروزی رو خودمون برای خودمون بسازیم. @HosseinGaeeni

داشتن "مدل ذهنی قدرتمند" یک "مهارت نرم" است که موجب می‌شود محیط اطراف خودمان رو بهتر درک و تحلیل کنیم.

انتشار پیام نوروزی خسرو آواز ایران، استاد محمد رضا شجریان که در آن ظاهر چهره‌ و اشاره‌ی تلویحی ایشان سبب رسانه‌ای شدن بیماری سرطان استاد می‌شود، در شبکه‌های اجتماعی واکنش‌های متفاوتی را همراه داشته است. آقای محمد رضا شعبانعلی از دریچه‌ی "مدل ذهنی" استاد شجریان به موضوع نگریسته که به نظرم نگاه متفاوتی است و شایسته‌ی تامل...
با هم نوشته‌ی آقای شعبانعلی را بخوانیم:
@HosseinGaeeni
امروز پیام نوروزی استاد شجریان را دیدم و شنیدم.

پیامی که بسیار آرامش‌بخش و شادی آفرین بود.

قطعاً نه به خاطر اینکه ایشان با سر تراشیده در برابر دوربین قرار گرفته بودند و یا اینکه تلویحاً از بیماری سرطان که آن را تجربه می‌کنند سخن گفتند.

اینها نمی‌تواند خبر خوشحال کننده‌ای باشد.

مستقل از اینکه موسیقی سنتی را دوست داشته باشیم یا نه، استاد محمدرضا شجریان سرمایه‌ای هستند که هر نوع بی احترامی به ایشان یا خوشحالی از هر نوع مشکل یا چالش ایشان، غیرقابل درک و توجیه ناپذیر است.

چیزی که خوشحال کننده و آرامش‌بخش بود، نگاه این استاد بزرگوار به سرطان بود.

وقتی که از آن به عنوان یک “دوست و مهمان پانزده ساله” نام بردند که “دستور داده موهای سرم را کوتاه کنم”. در آن لحظه نفس آرامی کشیدم.

خوشحال شدم که کسی که سالها صدایش را شنیده‌ایم و دوست داشته‌ایم و لحظه‌های بسیاری از ما ایرانیان را پر کرده و قطعاً در آینده‌ی ایران هم در حد چهره‌ای اسطوره‌ای باقی خواهد ماند، چیزی فراتر از صدای خوش و هنر آواز دارد.

او به چنان معرفت و شناختی از دنیای اطراف خود رسیده که سرطان را مهمان می‌بیند و دوستی هم‌خانه که گویی هر دو برای مدتی – که اکنون به پانزده سال رسیده است – در یک تن، همسایه شده‌اند.

شعار دادن در مورد نترسیدن از مرگ و دوستی با سرطان، کار سختی نیست.

اما کسانی که تجربه‌های مشابه داشته‌اند و دارند و یا به هر دلیل،‌ واقعیت مرگ را در نزدیکی خود احساس کرده‌ و می‌کنند (تجربه‌ای که حسین اسرافیلی به زیبایی بیان می‌کند: می‌برم منزل به منزل چوب دار خویش را، تا کجا پایان دهم آغاز کار خویش را) شاید بهتر درک کنند که چنین تعبیری، فراتر از یک حرف شاعرانه است و از درکی عمیق نسبت به زندگی خبر می‌دهد.

همه‌ی ما، با هر نفسی که می‌کشیم، گامی به سوی مرگ نزدیک‌تر می‌شویم. سرطان، فقط یک نام است.

شاید بتوان گفت هر یک از ما، در لحظه‌ی تولد با غده‌ای سرطانی به دنیا می‌آییم که ده یا بیست یا شصت یا هفتاد سال در روح و جانمان رشد می‌کند و روزی، ترکیب به هم پیوسته‌ی تن ما را از هم فرومی‌‍پاشد.

بسیاری از ما چنین لحظه‌ای را فراموش می‌کنیم.

بعضی دیگر هم “عزادار آن لحظه” می‌شویم.

تاریخ بشر در مواجهه با پدیده‌ی طبیعی مرگ، به چه مسیرهای غیرطبیعی که هدایت نشده است!

وقتی به جایی می‌رسیم که سلول سرطانی را دوست و هم‌خانه‌ی خود می‌دانیم و می‌‍پذیریم که هیچ یک، نسبت به این تن، محق‌تر نیستیم و روزی اراده‌ی من این بود که مو بر این سر باشد و امروز او دوست دارد که مو بر این سر نباشد، مرزهای خودساخته با جهان را به تدریج فراموش می‌کنیم.

حالا می‌شود موسیقی شجریان را با لذت بیشتری گوش داد.

او فقط صدایی زیبا نیست که به شعر شاعران ما افزوده شده باشد. بلکه حنجره‌ای است که هستی را شاید نزدیک به همان‌ها که آن حرفها را گفته‌اند می‌فهمد و بی‌هوده نیست که صدایش، چنین سحری را آفریده و می‌‌آفریند.

عمرش دراز و صدایش جاودان.

محمدرضا شعبانعلی

بیا که نوروزه صبح نوروزه
تا عالمی ، جون دلم، چشمم خو ورسوزه
بینه که قد تو کمون و پشت مو قوزه
آی بیا که نوروزه نوروز دیروزه
****************
بیا بیا دلبروک مو قربون تو شم، دنیا دو روزه
بیا مکن شو روز مو خورشید مو صبح نوروزه
دیدی چطو مانند او یک سال برفت، سال نو اومد؟
یکسال چنو تندِ برفت که پندری همی دیروزه
****************
آی بیا که نوروزه صبح نوروزه
تا عالمی ، جون دلم، چشمم خو ورسوزه
بینه که قد تو کمون و پشت مو قوزه
بیا بیا افتو فرو شد پشت کوه کم کمکک شو شد
****************
بیا که باز سر زد ز کوه ماه همچنو یکهو مهتو شد
بر چه چنی بر چه چنو ایچنو مبو، دلبروک مو
ایجور که می بینی زمونه سال به سال کهنه و نو شد
آی بیا که نوروزه دنیا دو روزه
****************
تا عالمی ، جون دلم، چشمم خو ورسوزه
بینه که قد تو کمون و پشت مو قوزه
بیا بیا با هم برم بند دره، یا چار بالا
مگو صبا دیره صبا ورخه بیا تا برم حالا
****************
در آن دره دور از همه بی همهمه خرم و خندان
دور از شر و شور شره با شرشر او کنم لالا
آی بیا که نوروزه دنیا دو روزه
تا عالمی ، جون دلم، چشمم خو ورسوزه
بینه که قد تو کمون و پشت مو قوزه
...

بشنویم سُرنای نوروز را از گروه رستاک👇 @HosseinGaeeni