✅ #کوچینگ چگونه به رشد مدیران کمک می‌کند؟
📄 اینجا بخوانید: 👇
https://goo.gl/Nv5WLV

- "حالا این ره‌یاری یا کوچینگ چیه؟"
اگه فردی این رو از شما بپرسه، بهش چی میگید؟

پیشنهاد می‌کنم اول این لینک رو براش بفرستید:
https://goo.gl/W1fKvZ
😉
🆔 @CYFCo

✅ چرا بهتر است به جای اهداف، ترس‌های خود را تعریف و تنظیم کنیم؟
🆔 @CYFCo
👌 پیشنهاد می‌کنم این سخنرانی TED را حتما تماشا کنید.

📚 در کوچه باغ #کتاب

خوش‌حالی و کام‌شادی، و نیز فرار از درد و رنج و غم، مقصد منحصر عموم آدمیان در عموم لحظات زندگی است. پس برترین فضیلت لاجرم چیزی است که به این تمایلِ عام اعانت کند. کمک کند تا مردم میزان بیشتری از لذت را جلب کنند و بیشتر شادمانی بورزند. براین‌اساس، برترین فضیلت سخاوت است: بخشش؛ این‌که به دیگران، از راهی بی‌گمان، امکانی برسانیم که با آن سفره‌ای رنگین‌تر و لباسی سنگین‌تر و همنشینی شیرین‌تر فراهم کنند؛ که از خورد و نوش و جفت و جوش بهره‌ای گواراتر ببرند. مهمترین چیزهائی که در این دنیا می‌خواهیم و می‌جوئیم و از بهرمندی آن شکفته و شادانیم و بر اثرِ نداشتن و نیافتنش رنجور و ملولیم همین‌ها است. همین قافلة دنباله‌داری که مرکب و منزل و تفریح و تفرج و فخر و کبر دلیجان‌های محتشم دیگری هستند که در پی آن سینة هوا و گردة زمین را شکاف می‌زنند و شیار می‌کنند. تمام کاروبار جهان در کار تعقیب این مطلوب‌های گریزپا می‌گذرد و تمام مشکلات تولید و تجارت و حتی سیاست با تصور این حوایج و نتایج تسهیل می‌شود. جملة کاروبار ما در این جهان در این جُستن و گریختن خلاصه است؛ این تلاش از منظر اقتصاد و صنعت و تجارت، موضوع بحث ما نیست؛ هر کسی از هر طریقی چیزی از این مُلک مشاع را به مِلک مختص خود درمی‌آورد که بازجستن چندوچونِ ادب و اخلاق ِآن بیرون از این بحث و این باب است. اما هرچه باشد، یک امکان در این میانه هست: که کسانی که سهمی دارند با بذل مقدار مقدوری از آن به توسعة شادی رو کنند. از کودکی همواره چنین می‌اندیشیدم که یکی از لذائذ‌ عزیز این جهان، مشاهدة احوال کسی است که به‌دست من لبخندی بر او نشسته یا رنجی از او رخت بسته. خوراندن، نوشاندن، پوشاندن؛ یا (اگر باشد و بشود) ادای وامی، واگذاشتن سرپناهی، دلالت جانی به تنی؛ و نهایتاً گره از کار کسی گشودن یا بر کار گسستة کسی گره زدن. و این غالباً به دست توانای پول میسّر است. پول، نام خلاصه‌ای بر تمامی مطلوبات: هم به دلالت التزام و هم به دلالت تضمن؛ از آن‌که به‌تقریب چارة هر مشکلی به چنگ آن است. این‌که جوانیِ رفته را بازنمی‌گرداند و بیماری لاعلاج را چاره نمی‌یارد، آری، ولی چه باک! وقتی مشکل‌گشای هزاران مشکل دیگر است؛ بخشیدنْ گذشتن از پول است، و گذشتن از پول‌‌، به‌حق، دشوار است؛ چون پول فقط پول نیست؛ نامی است بر تمامیِ لذت‌ها. پول چیزی نیست جز ابزار لذتسنج؛ و این یعنی همه چیز؛ چون هرکسی در کارِ گردکردنِ ابزارِ لذت و گستردن ابواب آن برای خود است، پول را همچون خزانة اعتبارِ لذت پاس می‌دارد. پس پول عبارت است از مجموعة مراد؛ و اگر دست شستن از مجموعة مراد، یا حتی سست گرفتنِ آن، محال نبود، انسان موجودی دیگر بود. پاسِ پول را داشتن با همة توان و بلکه با جان، اولویت عموم فرزندان آدم و حوا است. گفتم با جان و دروغ و گزاف نگفتم؛ به روایت تجربه، چه جان‌ها که در سرِ کارِ پول نشده است (از هر دو سو: هم خود را به کشتن دادن برای داشتنِ آن و هم خود را کشتن از سرِ نداشتنِ آن). بسیاری از مردم کلاه‌شان را این‌طور قاضی می‌کنند که، جان به چه کار می‌آید اگر پول نباشد؟ دکانی برای معاملة محنت و مسکنت! معامله‌ای شوم، که از هر طرفش خسران است. از نگاه زیستی صرف، همه البته زنده و جان‌دارند، ولی آن کیست که نداند ثروتْ ضریبِ چگالیِ زندگی است؟ زنده بودن پدیده‌ای کشسان است: هرچه شادتر و خوش‌تر و کامیافته‌‌تر و لذیذ‌تر زنده‌تر! یعنی هرکه پولدارتر زنده‌تر! با این توصیف اینک بهتر درمی‌یابیم که چرا سخاوت سخت است. بخشش، دست کشیدن از بخشی از زندگی است؛ برای همین سخت است. برای دادنِ درجة چگال‌تری از زندگی به کسی؛ برای همین زیبا است.

📗 فلسفه‌های روانگردان / 👤 مرتضا مردیها

@HosseinGaeeni

🎞 #حسين_گايينى
📍كوچ #عملكرد_و_مربى_مهارتهاى_نرم در
#كسب_و_كار
#كيفكو
🔰 نمایشگاه توسعه کسب و کار
‏📡 @tehranbizshow

🎞كانون #يادگيرى_فردا
#كيفكو
#نمايشگاه_توسعه_كسب_و_كار_تهران


🔰 نمایشگاه توسعه کسب و کار
‏📡 @tehranbizshow

✅ فردی که "چگونگی" را می‌داند، بدون شغل نمی‌ماند؛ اما فردی که از "چرایی" با خبر است، همیشه کارفرمای خود خواهد بود.

📗 #کتاب: انسان‌های موفق چگونه می‌اندیشند؟ 👤 جان ماکسول
👌 "چرا"ی خود را پیدا کن!

کنون که چنین
                  زبانِ ناخشکیده به کام اندر کشیده خموشم
از خود می‌پرسم:

«ــ هرآنچه گفته باید باشم
                                 گفته‌ام آیا؟»

 

در من اما، او
                (چه کند؟)
دهان و لبی می‌بیند ماهی‌وار
                                     بی‌امان در کار
                                                       و آوایی نه.

 

«ــ عصمتِ نابکارِ آب و بلور آیا
                                   (از خویش می‌پرسم)
    در این قضاوتِ مشکوک
    به گمراهی‌ مرسومِ قاضیان‌اش نمی‌کشاند؟»

 

زمانه‌یی‌ست که
                     آری
                         کوته‌ْبانگی الکنان نیز
لامحاله خیانتی عظیم به شمار است.ــ
نکند در خلوتِ بی‌تعارفِ خویش با خود گفته باشد:
«ــ ای لعنتِ ابلیس بر تو بامدادِ پُرتلبیس باد!
    می‌بینی که نیامِ پُرتکلفِ نام‌آوری دغل‌کارانه‌ات
                                                            حتا
    از شمشیرِ چوبینِ کودکانِ حلب‌آباد نیز
    بی‌بهره‌تر است؟»

 

بر این باور است شاید
                           (چه کند؟)
که حرفی به میان آوردن را
از سرِ خودنمایی
درگیرِ تلاشِ پُروسواسِ گزینشِ الفاظی هرچه فاخرترم؟:
فضاحتِ دستیابی به فصاحتِ هرچه شگفت‌انگیزتر
به گرماگرمِ هنگامه‌یی
                           که در آن
                                      حتا
خروشی بی‌خویش
                       از خراشِ حنجره‌یی خونین
به‌نیروتر از هر کلامِ بلیغ است
                                   سنجیده و برسخته.

 

□

 

نگران و تلخ می‌گوید:
                         «ــ پس شعر؟

 

                             بر این قُلّه
                             سخت بی‌گاه
                                              خامش نشسته‌ای.

 

                             زمان در سکوت می‌گذرد تشنه‌ْکامِ کلامی و
                             تو خاموش اینسان؟»

 

می‌گویم:
« مگر تالارِ بینش و معرفتت را جویای آذینی تازه باشی،
   ور نه کدام شعر؟

 

   زمانه
   پیچِ سیاهِ گردنه را
   به هیأتِ فریادی پسِ پُشت می‌گذارد: ــ
   به هیأتِ زوزه‌ی دردی
   یا غریوِ رجزخوانِ سفاهت،
   به هیأتِ فریادِ دهشتی
   یا هُرَّستِ شکستِ توهمی،
   به هیأتِ هُرّای دیوانگانِ تیمارخانه به آتش کشیده
   یا انفجارِ تُندری که کنون را در خود می‌خروشد؛
   یا خود به هیأتِ فریادِ دیرباورِ ناگاه
   حصارِ قلعه‌ی نجدِ سوسمار و شتر را
                                                چندین پوک و پوسیده یافتن.

 

   فریادِ رهایی و
   از پوچ‌پایگی به در جستن،
   یا بیداری‌ کوتوالانِ حُمق را
                                   آژیرِ دَربندان شدن
   در پوچ‌پایگی امان جُستن…

 

   تشنه‌کامِ کلامند؟
                        نه!
                           اینجا
                                 سخن
                                         به کار
                                                نیست،
   نه آن را که در جُبّه و دستار
                                     فضاحت می‌کند
   نه آن را که در جامه‌ی عالِم
                                     تعلیمِ سفاهت می‌کند
   نه آن را که در خرقه‌ی پوسیده
                                        فخر به حماقت می‌کند
   نه آن را که چون تو
   در این وانفسا
                    احساسِ نیاز
                                    به بلاغت می‌کند.»

 

□

 

هِی بر خود می‌زنم که مگر در واپسین مجالِ سخن
هرآنچه می‌توانستم گفته باشم گفته‌ام؟

 

ــ نمی‌دانم.
این‌قدر هست که در آوارِ صدا، در لُجّه‌ی غریوِ خویش مدفون شده‌ام
و این
فرومُردنِ غمناکِ فتیله‌یی مغرور را مانَد
در انباره‌ی پُرروغنِ چراغش.

 


احمد شاملو
#شعر "از خود با خویش"
دفتر شعر: حدیث بی‌قراری ماهان
@HosseinGaeeni

✅ چه درکی از دنیایی با ابعاد بیشتر داریم؟
👌 ناشناخته‌ای که بیشتر از همه ازش می‌ترسیم؛ بیشتر از هر چیزی ما رو سرحال میاره...
🆔 @CYFCo
#مدل_ذهنی

☕️هشتمین کافه کوچینگ کانون یادگیری فردا
📆 پنج‌شنبه ۱۲ بهمن ساعت 🕣۸:۳۰ تا 🕜۱۳:۳۰
ℹ️اطلاعات بیشتر درباره این رویداد و ثبت‌نام: 👇
https://goo.gl/info/LL9KhM

📖 در کوچه باغ #کتاب

آدم از خود می‌پرسد که:
تو با این سال‌ها که گذشت چه کردی؟
بهترین سال‌های عمرت را کجا در خاک کردی؟
زندگی کردی یا نه؟
با خود می‌گویی نگاه کن، ببین این دنیا چه سرد می‌شود. سال‌ها همچنان می‌گذرد و بعد از آن‌ها تنهایی غم‌بار است و عصای نااستوار پیری به دستت می‌دهد و بعد حسرت است و نومیدی. دنيای رویاهای رنگین رنگ می‌بازد، رویاهایت مثل گل‌های پژمرده گردن خم می‌کنند و مثل برگ های زرد از درخت خزان زده می‌ریزند.
تنها ماندن سخت محزون خواهد بود، محزون است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری،
هیچ، هیچ، هیچ، زیرا آنچه بر باد رفته چیزی نبوده است.
هیچ، یک "هیچ" احمقانه و بی‌معنی، همه خواب بوده است.

📗 شب‌های روشن / 👤 داستایوفسکی
@HosseinGaeeni

✅ گزارش تصویری حضور کانون یادگیری فردا (کیف‌کو) در نخستین نمایشگاه توسعه کسب‌وکار
👇
http://goo.gl/vXeWTK

✅ پنج مانع دست‌یابی به رویاها و نقش #کوچینگ ...
مطالعه متن و تماشای فیلم سخنرانی: 👇
https://goo.gl/YZg6ja

✅ اگر فکر می‌کنید اقتصاد مهم‌تر از محیط زیست است، پس سعی کنید موقع شمردن پول، نفس نکشید!
@HosseinGaeeni

✅ گُزین‌گویه

اگر واقعا می‌خواهید انسان و ضمیر ناخودآگاه او را بشناسید، کتاب‌های روانشناسی نخوانید؛ کتاب‌های بالزاک، داستایوفسکی و کافکا را بخوانید.

📗 از #کتاب "هنر‌ گوش‌دادن" / اریک فروم
🆔 @CYFCo

🎧 ساعت #موسیقی

هر که دل‌آرام دید
از دلش آرام رفت...
@HosseinGaeeni
یادِ تو
شعر: سعدی
با صدای: جمال الدین منبری
آهنگ‌ساز: محمد سریر

📖 در کوچه باغ #کتاب

همه‌ی آن‌چه می‌خواستم آن بود که صادقانه به مردم بگویم: "نگاه کنید به خودتان، نگاه کنید چه زندگی نابه‌سامان و ملال‌انگیزی می‌گذرانید." این مهم‌ترین چیزی است که مردم باید دریابند و وقتی آن را به راستی دریافتند؛ بی‌گمان زندگی تازه و بهتری خواهند آفرید. انسان زمانی (دارای خصلتی) نیک‌تر خواهد شد که او را چنان که هست به خودش بنمایانیم.

📗 چخوف/ ✍هانری تروایا
@HosseinGaeeni

✅ فلسفه #کوچینگ زندگی چیست؟
👌 تفاوت ره‌یاری (کوچینگ) با مشاوره چیست؟
📄اینجا بخوانید: 👇
https://goo.gl/rpuLos

📖 در کوچه باغ #کتاب
همه بشریت در جستجوی حقیقت، عدالت و زیبایی است. ما در جستجویی ابدی برای حقیقت هستیم، چون تنها دروغ‌هایی را که در ذهن خود ذخیره کرده‌ایم، باور داریم. در جستجوی عدالت هستیم، چون در نظام اعتقادی‌ای که داریم، جایی برای عدالت وجود ندارد. در جستجوی زیبایی هستیم، چون هر چقدر هم یک نفر زیبا باشد، ما به وجود زیبایی در دیگری باور نداریم. ما به جستجو ادامه می‌دهیم، در حالی که همه‌چیز در درون ما جا دارد.
حقیقتی وجود ندارد که با جستجو به آن دست یابیم. به هر جا سر بگردانیم، هر آن‌چه می‌بینیم حقیقت است، اما با توجه به توافق‌ها و باورهایی که در ذهن‌مان ذخیره کرده‌ایم، چشم دیدن حقیقت را نداریم.
ما حقیقت را نمی‌بینیم، چون کور هستیم. آن‌چه ما را کور می‌کند، همه باورهای کاذبی است که در ذهن داریم. ما نیاز داریم که حق با ما باشد و دیگران اشتباه کنند. ما به آن‌چه باور داریم اعتماد می‌کنیم و باورهای ما موجب رنج‌مان می‌شود. به این می‌ماند که گویی در مِهِی زندگی می‌کنیم که نمی‌گذارد دورتر از جلوی پای‌مان را ببینیم. ما در مِهِی زندگی می‌کنیم که واقعیت ندارد. این مه یک خیال است.

📗چهار میثاق (کتاب خرد سرخ‌پوستان تولتک)/ 👤دون میگوئل روییز
@HosseinGaeeni

✅ #همدلی (empathy) چیست؟

"امپاتی" یا همدلی به معنی خود را به جای دیگران قرار دادن و انتقال این درک به آنهاست.
مادری کودکش را به گردش می‌برد. او خیلی خوشحال است، اما کودک زار زار گریه می‌کند. مادر ابتدا دلیل گریه کودک را نمی‌فهمد، اما وقتی خود را جای کودک می‌گذارد و از دید کودک به جهان می‌نگرد، تازه متوجه می‌شود کودک فقط پاهای آدم‌ها را می‌بیند و در این شلوغی چیز دیگری نمی‌بیند. از این پایین دنیا خیلی خسته‌کننده است.
🆔 @CYFCo
👌 هرچه توانایی همدلی در شما افزایش پیدا کند، ارتباط‌های صمیمانه‌تری با دیگران خواهید داشت... همدلی می‌تواند تا حد زیادی مشکلات خانوادگی و حرفه‌ای را که عموماً از عدم درک متقابل ناشی می‌شود، حل و فصل کند...
اگر پدر و یا مادر هستید خودتان را جای فرزندتان بگذارید، آیا چنین والدینی را دوست دارید؟
خودتان را جای همسر، معلم، شاگرد، فروشنده، خریدار، همکار، مدیر و یا دوست‌تان بگذارید، آیا طرف مقابل‌تان را دوست دارید؟