مهرگان؛ جشن مهر و روشنایی

جشن مهرگان از کهن‌ترین جشن‌های آریاییان است و به ایزد بزرگ مهر پیشکش می‌شود. این جشن در گاه‌شمار کهن، هم‌زمان با مهرروز، شانزدهم مهر، برگزار می‌شده و در گاه‌شمار امروزی برابر با دهم مهرماه است.

این جشن فرخنده و زیبا در روزگاران گذشته در میان ایرانیان جایگاهی بسیار بلند و ارجمند داشت و از دید ارزش و شکوه، هم‌پایهٔ نوروز بود. همان‌گونه که ایرانیان نوروز را به شوندِ پایان سرما و آغاز بهار جشن می‌گیرند، مهرگان را نیز در نیمهٔ سال، هم‌زمان با پایان گرمای تابستان و آغاز سرما و پاییز، برپا می‌کردند.

آیین‌ها و روش‌های برگزاری مهرگان بسیار به نوروز می‌ماند. همان‌گونه که نوروز را به جمشید، شهریار افسانه‌ای ایران، پیوند می‌دهند، مهرگان نیز به چیرگی فریدون، پهلوان بزرگ ایرانی، بر ضحاک پیوند داده شده است.

با این همه، مهرگان تنها یک جشن ایرانی نیست؛ زیرا مهر در میان همهٔ مردمان آریایی پیشینه‌ای بسیار کهن دارد و از دیرینه‌ترین آیین‌های آنان به شمار می‌رود. از همین رو، نزد ایرانیان و هندوان، مهر در روزی ویژه گرامی داشته می‌شده است.

واژهٔ مهر در زبان سانسکریت نیز به چمِ دوستی و مهرورزی آمده است. در وداها، که از نوشته‌های نیایشی کهن هندوان هستند، مهر با روشنایی و فروغ پیوند دارد. زرتشتیان نیز پرستشگاه خویش را «درِ مهر» می‌نامند.

مهرگان و نوروز دو یادگار درخشان و جاودانهٔ ایران‌زمین‌اند؛ دو گنجینهٔ گرانبها که از نیاکانمان به ما رسیده‌اند و بر ماست که آنها را سینه‌به‌سینه و نسل‌به‌نسل به آیندگان بسپاریم.

این دو جشن، بخش بزرگی از چیستی، پیشینه و گسترهٔ فرهنگی ایران‌زمین را به روشنی نشان می‌دهند. هر کجا که نوروز و مهرگان گرامی داشته شوند، یاد و فرهنگ ایران نیز زنده است؛ و هر آن‌کس که این دو جشن باشکوه و زیبا را پاس می‌دارد، بخشی از فرهنگ کهن ایرانی را زنده نگاه می‌دارد.

مهرگان و نوروز در کنار یکدیگر، هزاران سال است که همچون دو ستون استوار، پایه‌های خودسالاری و فرهنگ ایرانی را پاس داشته‌اند دو جشن کهن که هنوز پس از هزاران سال، پیام‌آور مهر، روشنایی، شادی و پیوند ایرانیان هستند.

به روز خجسته سرِ مهر ماه                 
به سر بر نهاد آن کـیانی کلاه
زمانه بی اندوه گشت از بدی               
گرفتند هر کس ره بخردی
دل از داوری‌ها بپرداختند                     
به آیین یکی جشن نو ساختند
نشستند فرزانگان شادکام                  
گرفتند هر یک ز یاقوت جام
میِ روشن و چهره ی شاه نو              
جهان نو ز داد از سرِ ماه نو
بفرمود تا آتش افروختند                      
همه عنبر و زعفران سوختند
پرستیدن مهرگان دین اوست               
تن‌آسانی و خوردن آیین اوست
اگر یادگارست ازو ماه و مهر                 
بکوش و به رنج ایچ منمای چهر

- فردوسی توسی

پیرامون این جشن در تارنمای رسمی جنبش بیشتر بخوانید
https://iircf.com/?page_id=433

به ایرانشهر و آتش ورجاوند، بزرگترین آتش‌ها و بسوی ایزدان ایرانشهر باز می‌گردیم 🔥

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑
#بیداری_آریایی 👑
🔥
💎