۲۳ مهرماه؛ روز راه‌آهن سراسری ایران، یادگار ارادهٔ آهنین رضاشاه بزرگ

نود و نه سال پیش در چنین روزی در ۲۳ مهر ماه ٨٤٨٦ (۱۳۰۶ ) رضا شاه پهلوی و ولیعهد محمد رضا شاه پهلوی در آیین پرشوری و با همراهی هیات دولت، نمایندگان مجلس و شماری از بزرگان کشوری و لشکری نخستین کلنگ راه آهن سراسری را در محل گمرک تهران بر زمین زدند. جایی که ایستگاه راه آهن تهران در آنجا ساخته شد. در این زمان در شهر تهران ۲۰۰٬۰۰۰ تن زندگی می‌کردند.

دولت نخست‌وزیر رضا خان پهلوی و فرمانده کل قوا لایحه قانون انحصار قند و چای را به مجلس برد و در روز ۹ خرداد ماه ٨٤٨٤ ( ۱۳۰۴ ) قانون انحصار دولتی قند و شکر و چای به تصویب رسید. بر پایه این قانون: خرید و فروش و صدور کلیه چای و قند و شکر و هر چه از قند و شکر ساخته می‌شود که وارد خاک ایران می‌شود منحصر به دولت است و به هیچ کس و به هیچ دولت و به هیچ شرکتی اعم از داخله و خارجه قابل انتقال نیست.
با درآمد دولت از دریافت مالیات قند و شکر و چای، کشیدن راه آهن سراسری ایران سرمایه گذاری شد. با این قانون سنت کهن قاجاری که از بیگانگان وام گرفته شود، شکسته شد. هم چنین سنت قاجاری که امتیاز به بیگانه بدهد تا پروژه‌ای سرمایه‌گذاری شود نیز به پایان رسید. پروژه کشیدن راه‌آهن نخستین پروژه‌ای بود که ایرانیان، آن را با پول خود و با تصویب قانون پروانه ساختن خط‌های راه آهن اصلی و مهم کشور به انجام رساندند.

با اراده آهنین اعلیحضرت همایون رضا شاه پهلوی شاهنشاه ایران و پدر ایران نوین راه‌آهن سراسری ایران از فراز تا فرود ایران کشیده شد. این راه دشوار با هزینه‌ای نزدیک به سه میلیارد ریال با سرمایه و دست ایرانی ساخته و پرداخته شد و بانگ لکوموتیوهایی که دشت‌ها و کوه‌ها و جلگه‌ها و دره‌ها را درنوردید، پیام دریای مازندران را به خلیج فارس رساند، این بانگ گوش جان ایران پرستان را به نوازش درآورد و این راه‌آهن، بندر شاهپور در کناره خلیج فارس را به بندر شاه در کناره دریای مازندران پیوند داد.
در روز ۲۳ مهرماه ٨٤٨٦ نخستین کلنگ ساختمان راه‌آهن سراسری در تهران جایی که ایستگاه راه‌آهن تهران ساخته شد، برزمین زده شد و از همان زمان ساختمان راه‌آهن از سه سوی، فراز، فرود و مرکز آغاز گردید. راه‌آهن سراسری در ۲۷ امرداد ماه ٨٤٩٧ ( ۱۳۱۷ ) به پایان رسید و دو خط فراز و فرود به یکدیگر پیوستند. راه‌آهن سراسری در روز سوم شهریورماه ٨٤٩٧ در آیین ویژه‌ای به دست رضا شاه بزرگ گشوده شد و بهره‌برداری از آن آغاز گردید.

راه‌آهن سراسری ایران یکی از شاهکارهای بزرگ صنایع و ساختمانی می‌باشد و درازای آن بیش از ۱۳۹۴ کیلومتر است. بیش از ۲۵۱ پل بزرگ و ۴۰۰۰ پل کوچکتر و ۲۴۵ تونل و ۹۰ ساختمان ایستگاه راه‌آهن در راستای راه‌آهن بنا گردید که همه آنها بسیار زیبا و باشکوه می‌باشد. بیش از ۵۵٬۰۰۰ کارگر، راه‌آهن سراسری ایران را ساختند. بیش از ۲۰ میلیون متر مکعب خاک جا به جا شد و بیش از ۴۰۰۰ دینامیت ترکانده شد. بیش از ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ متر مکعب سنگ‌های طبیعی و سنگ‌های ساختمانی و بیش از ۵۰۰ تن سیمان بکار برده شد. ۴۶ ایستگاه راه‌آهن که دارای چندین ساختمان بودند، با سالن مسافران، تعمیرگاه برای لکوموتیو و واگن‌ها، تانک‌های آب برای لکوموتیو و دستگاه‌های مولد الکتریسیته برای روشنایی ساخته شدند.

راه‌آهن سراسری، نماد ارادهٔ ملی، خودباوری و سازندگی ایرانیان در روزگار رضاشاه بزرگ است.

#رضاشاه_روحت_شاد🤴

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑
🔥
💎

تلنگر !

" تاج " نماد پادشاهی است و پرچم شیر و خورشید تاجدار نماد ایران پادشاهی، پس در این هنگامه تاریخی و سرنوشت ساز ، یک پادشاهیخواه ایرانی که بدنبال #بازگشت_پادشاهی است بایست پرچم شیر و خورشید تاجدار در دست بگیرد، وگرنه ناخواسته در صف سیاهی لشگران سه فاسد قرار خواهد گرفت .

پرچم نشان یک ملت است و در میدان نبرد نشان همبستگی و همازوری ، پس بسیار مهند است که در نبرد نشان روی پرچم ات چه باشد .

شما اگر توانستید دست یک آمریکایی پرچم بدون ستاره و دست یک کمونیست پرچم داس و پیچ گوشتی بدهید ، در دست یک پادشاهیخواه ایرانی و میهن پرست راستین هم میتوانید پرچم شیر و خورشید بدون تاج بدهید .
پرچمی ، که هم اکنون مجاهدین خلق و برخی از جمهوریخواهان ( تحولخواه - اصلاحطلب ) و مشروطه چیان پست فطرت نیز در دست میگیرند .
پس شما هم‌میهن پادشاهیخواه که پرچم شیر و خورشید بدون تاج در دست دارید ، شوربختانه هیچ تفاوتی با این جماعت ایرانستیز نمی کنید و ممکن است به ظاهر پادشاهیخواه باشید ولی در حقیقت ادای یک پادشاهیخواه را در می آورید .

برای بازپس گیری و نجات ایران ، پرچم شیر و خورشید تاجدار دست بگیر

خرد یارتان

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑
🔥
💎

بیستم مهر؛ یادروز بنیادگذاری ایران یکپارچه

بیستم مهرماه، برابر با ۱۲ اکتبر، در برخی روایت‌های تاریخی به‌عنوان یادروز بنیادگذاری دولت یکپارچهٔ ایران به دست کوروش بزرگ در سال ۵۳۹ پیش از زادروز شناخته می‌شود. این روز همچنین با آرمانِ پدیدآوردن همبودگاه از مردمان هم‌پیمان، برخوردار از حقوق انسانی و آزادی در باورها و آیین‌ها، پیوند داده شده است.
بر پایهٔ این دیدگاه، کوروش بزرگ، بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی، پس از گشودن بابل در اکتبر سال ۵۳۹ پیش از زادروز، زمینهٔ گسترش فرمانروایی ایران را فراهم آورد. در این برداشت تاریخی، او خواهان برپایی ساختاری فراگیر بود که مردمان سرزمین‌های گوناگون بتوانند در چارچوب آن، زبان، دین و آیین‌های خود را نگه دارند و در کارهای درونی سرزمینشان از کارگزاران بومی بهره‌مند شوند؛ به شرط آنکه این آیین‌ها با هنجارهای نیک انسانی ناسازگار نباشند.
فرمانروایی کوروش بزرگ تنها گسترش یک شاهنشاهی نبود، بلکه کوششی برای پدیدآوردن سامانه‌ای بود که مردمان گوناگون را در چارچوب یک فرمانروایی فراگیر گرد هم آورد و در عین همبستگی سیاسی، برای ویژگی‌های فرهنگی و آیینی آنان جایگاه قائل شود. برخی اندیشمندان روزگار نو نیز چنین آرمان‌هایی را با اندیشهٔ همکاری میان ملت‌ها، کاهش جنگ‌ها و پاسداری از آزادی‌های انسانی سنجیده‌اند.

شهر بابل، پایتخت شاهنشاهی بابل، در میان‌رودان و در کنار رود فرات جای داشت؛ در نزدیکی شهر حلّهٔ امروزی و در جنوب باختری بغداد کنونی. این شهر در اکتبر سال ۵۳۹ پیش از زادروز به دست سپاهیان کوروش بزرگ گشوده شد و بدین‌سان، یکی از رویدادهای برجستهٔ تاریخ خاورزمین رقم خورد.
پس از گشوده‌شدن بابل، کوروش فرمانی صادر کرد که متن آن بر روی استوانه‌ای گِلی به خط میخی بابلی نوشته شد. این نوشته که امروزه با نام «استوانهٔ کوروش» شناخته می‌شود، از ارزشمندترین یادگارهای روزگار هخامنشی است و در آن، از بازسازی نیایشگاه‌ها، بازگرداندن برخی مردمان به سرزمین‌هایشان و بهبود اوضاع سرزمین‌های زیر فرمان سخن رفته است.
استوانهٔ کوروش در روزگار نو از سوی بسیاری نمادی از رواداری دینی و پاسداشت مردمان گوناگون دانسته شده است. با این همه، نامیدن آن به‌عنوان «نخستین منشور حقوق بشر جهان» برداشتی نوین است و تاریخ‌پژوهان دربارهٔ درستی این نام‌گذاری و سنجش آن با برداشت امروزی از حقوق بشر دیدگاه‌های گوناگونی دارند.

دل جهانست ایرانشهر 🔥

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑
#بیداری_آریایی 👑
#نظم_آریایی 👑
🔥
💎