چگونه تجربه‌ خشونت و سرکوب شدید می‌تواند بر نحوه‌ی تشخیص زمان و امکان کنش جمعی در آینده تأثیر بگذارد؟

این گفتار تلاشی است برای فهم نقش حافظه‌ی جمعی، ترسِ درونی‌شده و آنچه در روان‌شناسی و فلسفه‌ی سیاسی «ناتوانی آموخته‌شده» نامیده می‌شود. تمرکز این ویدیو نه بر رویدادهای روز، بلکه بر آینده است: بر لحظه‌ای که ممکن است موانع عینی دیگر وجود نداشته باشند، اما موانع ذهنی همچنان عمل کنند.

- برنامه ای از کانال یوتیوبی آوای فلسفه ..

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑

🔥

اصلاحات داریوش بزرگ و استوارسازی جایگاه مصر در شاهنشاهی ایران

در ژوئیه سال ۴۸۹ پیش از زادروز، داریوش بزرگ، شاهنشاه هخامنشی، روند سامان‌بخشی به دستگاه کشورداری شاهنشاهی ایران را استوارتر کرد. مصر که از سال ۵۲۵ پیش از زادروز و روزگار کمبوجیه دوم، فرزند کوروش بزرگ، بخشی از شاهنشاهی هخامنشی شده بود، در دوره داریوش به یکی از مهم‌ترین ساتراپی‌های ایران بدل شد.

داریوش با نگاه ویژه به آبادانی مصر، سامان اداری آن را نوسازی کرد، آبراه میان رود نیل و دریای سرخ را بازگشود، راه‌های بازرگانی را گسترش داد و فرمان داد نوشته‌های دیوانی، افزون بر پارسی باستان، به دبیره هیروگلیف مصر نیز نگاشته شوند. همچنین ساخت پرستشگاه‌ها، از جمله نیایشگاه واحهٔ خارگه، به فرمان او انجام گرفت.

در روزگار هخامنشیان، مردم مصر آیین‌ها و باورهای خود را آزادانه نگاه داشتند و شاهان ایران، برخلاف بسیاری از فرمانروایان باستان، دین و فرهنگ ایرانی را بر آنان تحمیل نکردند. همین شیوه کشورداری، یکی از پایه‌های پایداری و شکوفایی بزرگ‌ترین شاهنشاهی جهان آن روزگار بود.

سنگ‌نبشته‌های داریوش در ایران و مصر و نیز کتیبه آبراه نیل–دریای سرخ، امروز از مهم‌ترین سندهای تاریخی درباره پیوند ایران و مصر در روزگار هخامنشی به شمار می‌آیند.

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑

🔥
💎