هَر آن‌کَس کِه بَر پادْشاه دُشمَن اَست،
رَوانَش پَرِستارِ اَهرِمَن اَست.

براستی و درستی نغزتر و روشن‌تر از این چامهٔ سترگِ مِهین‌سرای توس، فردوسیِ بزرگ، در نکوهشِ ایران‌ستیزان و دشمنانِ شاهنشاهی، سخنی یافت نمی‌شود.
این چامه، امروز نیز آیینهٔ کردارِ خرفسترانی است که با کین و آز، در چهره‌های گوناگون، از چپ و مجاهد و جمهوری‌خواه و مشروطه چی گرفته تا دیگر بداندیشان از سه فاسد ، سالیان دراز به نیرنگ و دسیسه و فریب کوشیده‌اند تا به خیال خام نام و جایگاهِ شاهنشاهِ ایران، رضاشاهِ دوم، را بیالایند لیک راستی هرگز از دروغ شکست نخواهد خورد و فروغِ ایران از بادِ کینه خاموش نخواهد شد.

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑

تمام تلاش این بازیگران آن است که مردم خشمگین، به ستوه‌آمده و آمادهٔ رستاخیز در ایران، به امید دخالت یا اقدام یک نیروی خارجی، از کنشگری مستقیم دست بکشند و در خانه بمانند تا به‌تدریج خشم عمومی فروکش کند و فرو خورده شود و انگیزهٔ یک حرکت بزرگ و پایانی از میان برود.
این بازی‌های سیاسی و رسانه‌ای و این موش و گربه بازی ها و بزنم و می زنیم ها با هدف فرسوده، خسته و ناامید کردن همبودگاه دنبال می‌شود تا در نهایت، مردم از سر درماندگی یا ناچاری، هر راه‌حلی را که از بیرون بر آنان تحمیل شود، بپذیرند.

ولی حساب یک موضوع را نکرده اند !
مردم ایران اینبار کار را تمام خواهند کرد زیرا که کشتار دیماه یک خود زنی بسیار بزرگ از سوی جمهوری اسلامی و مافیای پشتیبان او بود.
مردم ایران اینبار دیگر بدون هیچ مماشات و توجه به هیچ سناریویی با همه قوا و استفاده از تجربه های گذشته مجهز و مسلح به خیابانها خواهند آمد و این همان محاسبه نادرست این فرزندان شوم ابراهیم در اورشلیم و واشنگتن و تهران است .

ملت ایران اینبار کار را یکسره خواهند کرد .
مجهز و مسلح با خشم و نفرت و کین به خیابانها خواهند آمد .

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑

لشگرکشی نادرشاه به میان‌رودان (عراق کنونی)
۱۱ امرداد ۱۱۲۲ خورشیدی (۲ اوت ۱۷۴۳ میلادی)، در میانهٔ پیکار ایران و دولت عثمانی، نادرشاه افشار فرمان یورش سپاه ایران به کرکوک را برای بازپس‌گیری آن از چیرگی دولت استانبول صادر کرد. دو روز پس از آن، آتشبارهای سپاه ایران سنگرها و جایگاه‌های رزمندگان عثمانی را در پیرامون شهر در تیررس گرفتند و نبردی سخت برای چیرگی بر کرکوک آغاز شد.
این لشکرکشی بخشی از کارزار بزرگ نادرشاه برای بازپس‌گیری سرزمین‌هایی بود که در واپسین سال‌های فرمانروایی صفویان، بر اثر ناتوانی دربار و آشفتگی کشور، از ایران جدا شده و به دست عثمانیان افتاده بود. سپاه ایران در این کارزار به بخش‌هایی از میان‌رودان پیشروی کرد و چند دژ و شهر را به دست آورد، هرچند بغداد، با آنکه ماه‌ها در محاصره بود، گشوده نشد.
در بسیاری از بخش‌های کردنشین، شماری از سران ایل‌ها و خاندان‌های بومی با سپاه ایران هم‌پیمان شدند، هرچند همهٔ مردم آن سرزمین دیدگاه یکسانی نداشتند.
کشمکش ایران و عثمانی بر سر میان‌رودان پیشینه‌ای دیرینه دارد. این سرزمین در روزگار شاهنشاهی ساسانی بخشی از ایرانشهر بود و تیسفون، پایتخت شاهنشاهی، در همین سرزمین جای داشت. در روزگار صفوی نیز بغداد چند بار میان ایران و عثمانی دست‌به‌دست شد؛ شاه عباس بزرگ آن را از عثمانیان بازپس گرفت، اما پس از چندی بار دیگر به دست آنان افتاد و بر پایهٔ پیمان زُهاب در فرمانروایی عثمانی ماند. یکی از بزرگ‌ترین آرمان‌های نادرشاه، بازگرداندن فرمانروایی ایران بر این سرزمین‌های تاریخی و استوار ساختن دوبارهٔ مرزهای ایران بود.

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑