پائیز و عشق و حالش،

پیش از پرداختن به پائیز باید دانست که در دانش کهن آریاییان که البته مغان پیش‌برنده و راهبرد این دانش را نیز دارا بودند، «کیماگری» یکی از گفتمان‌های ژرفی‌ست که می‌تواند با آن به زیبایی هستی و کیهان را بازگو کرد.

در کیمیاگری، آخشیج‌ها (عناصر) نقش مهمی در کنش و واکنش‌های آخشیج دیگر و همچنین درون خود نیز دارند. فرایند این کنش و و واکنش‌ها میان آخشیج‌ها پدید آمدن فرآیندهای غیر قابل پیش بینی و همچنین حیرت‌آور است.

پس از تازش ابراهیمیت به ایران و فرو رفتن در گرفتاری هزار و چهارصد ساله و اجبار به تغییر زبان و دبیره در ایرانشهر، مغان آریایی بیکار ننشستند و برای پیشبرد دانش تلاش‌های خود را زیر چتر نوین آغاز کردند و بدین سبب نیز بود که کمیاگری به اَلکیمی و سپس به آلشیمی به جهان غرب راه یافت.

بازگردیم به پائیز و عشق و حالش که تن و رُوان انسان را شاداب و دلپذیر می‌کند. زیست‌بوم دگرگون می‌شود و با این دگرگونی انسان نیز زیر و رو می‌شود. درختانِ رنگارنگ سر از خواب بر می‌دارند و برگ‌های خزان زیر قدمها، نوای دلپذیر عشق را می‌خوانند و نسیم پائیزی، به مانند همیشه تانگوی عاشقانه‌ی خود را با زیست‌بوم می‌آغازد.
اینجاست که کیمای خوشبختی دگربار نمایان می‌شود و رُوان آدمی را نوازش می‌دهد. از آغاز، پائیز در دل خودش، بهاری دگر دارد. پیش از اینکه زمین نفس عمیق خودش را برای یک خواب زمستانی بکشد، و با بازدمی دلپذیر آنرا به انسان پیش‌کش کند، انگاری که او به ما می‌گوید، نگران زمستان سرد مباش، زیرا که من دگربار با سر برآوردن خورشید و گرمای وجودیِ جان بخشش، بازمی‌گردم.
و این همان امید است.

اینجاست که ما گواه بهم پیوستگی آخشیج‌ها و فرخه‌ی (رقص) آنان با یکدیگریم. اینجاست که می‌توان با نگاه قلتان و وَشت (رقصان) خود بر روی کیمیای زیست‌بوم، سرشت عشق را درک کرد و گرامی داشت.

و اینجاست که باید زیر باران و روی برگ‌های پائیزی، خِش، خِش کنان راه رفت.

و من همچنان باور به پیروزی راستی و درستی بر دیو دروج دارم.
مَسُ وَهوُ پیروزگر باد، مِینوی مِهر ایران‌زمین،
مَسُ وَهوُ پیروزگر باد، مردم آریایی،

به ایرانشهر و آتش ورجاوند بزرگترین آتش‌ها و بسوی ایزدان ایرانشهر باز می‌گردیم🔥
رضا مهربانی
۲۲ شهریور ۸۵۸۵

پاینده ایران
#جاویدشاه
#بیداری_آریایی
🔥
💎