تلنگر !

" تاج " نماد پادشاهی است و پرچم شیر و خورشید تاجدار نماد ایران پادشاهی، پس در این هنگامه تاریخی و سرنوشت ساز ، یک پادشاهیخواه ایرانی که بدنبال #بازگشت_پادشاهی است بایست پرچم شیر و خورشید تاجدار در دست بگیرد، وگرنه ناخواسته در صف سیاهی لشگران سه فاسد قرار خواهد گرفت .

پرچم نشان یک ملت است و در میدان نبرد نشان همبستگی و همازوری ، پس بسیار مهند است که در نبرد نشان روی پرچم ات چه باشد .

شما اگر توانستید دست یک آمریکایی پرچم بدون ستاره و دست یک کمونیست پرچم داس و پیچ گوشتی بدهید ، در دست یک پادشاهیخواه ایرانی و میهن پرست راستین هم میتوانید پرچم شیر و خورشید بدون تاج بدهید .
پرچمی ، که هم اکنون مجاهدین خلق و برخی از جمهوریخواهان ( تحولخواه - اصلاحطلب ) و مشروطه چیان پست فطرت نیز در دست میگیرند .
پس شما هم‌میهن پادشاهیخواه که پرچم شیر و خورشید بدون تاج در دست دارید ، شوربختانه هیچ تفاوتی با این جماعت ایرانستیز نمی کنید و ممکن است به ظاهر پادشاهیخواه باشید ولی در حقیقت ادای یک پادشاهیخواه را در می آورید .

برای بازپس گیری و نجات ایران ، پرچم شیر و خورشید تاجدار دست بگیر

خرد یارتان

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑
🔥
💎

بیستم مهر؛ یادروز بنیادگذاری ایران یکپارچه

بیستم مهرماه، برابر با ۱۲ اکتبر، در برخی روایت‌های تاریخی به‌عنوان یادروز بنیادگذاری دولت یکپارچهٔ ایران به دست کوروش بزرگ در سال ۵۳۹ پیش از زادروز شناخته می‌شود. این روز همچنین با آرمانِ پدیدآوردن همبودگاه از مردمان هم‌پیمان، برخوردار از حقوق انسانی و آزادی در باورها و آیین‌ها، پیوند داده شده است.
بر پایهٔ این دیدگاه، کوروش بزرگ، بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی، پس از گشودن بابل در اکتبر سال ۵۳۹ پیش از زادروز، زمینهٔ گسترش فرمانروایی ایران را فراهم آورد. در این برداشت تاریخی، او خواهان برپایی ساختاری فراگیر بود که مردمان سرزمین‌های گوناگون بتوانند در چارچوب آن، زبان، دین و آیین‌های خود را نگه دارند و در کارهای درونی سرزمینشان از کارگزاران بومی بهره‌مند شوند؛ به شرط آنکه این آیین‌ها با هنجارهای نیک انسانی ناسازگار نباشند.
فرمانروایی کوروش بزرگ تنها گسترش یک شاهنشاهی نبود، بلکه کوششی برای پدیدآوردن سامانه‌ای بود که مردمان گوناگون را در چارچوب یک فرمانروایی فراگیر گرد هم آورد و در عین همبستگی سیاسی، برای ویژگی‌های فرهنگی و آیینی آنان جایگاه قائل شود. برخی اندیشمندان روزگار نو نیز چنین آرمان‌هایی را با اندیشهٔ همکاری میان ملت‌ها، کاهش جنگ‌ها و پاسداری از آزادی‌های انسانی سنجیده‌اند.

شهر بابل، پایتخت شاهنشاهی بابل، در میان‌رودان و در کنار رود فرات جای داشت؛ در نزدیکی شهر حلّهٔ امروزی و در جنوب باختری بغداد کنونی. این شهر در اکتبر سال ۵۳۹ پیش از زادروز به دست سپاهیان کوروش بزرگ گشوده شد و بدین‌سان، یکی از رویدادهای برجستهٔ تاریخ خاورزمین رقم خورد.
پس از گشوده‌شدن بابل، کوروش فرمانی صادر کرد که متن آن بر روی استوانه‌ای گِلی به خط میخی بابلی نوشته شد. این نوشته که امروزه با نام «استوانهٔ کوروش» شناخته می‌شود، از ارزشمندترین یادگارهای روزگار هخامنشی است و در آن، از بازسازی نیایشگاه‌ها، بازگرداندن برخی مردمان به سرزمین‌هایشان و بهبود اوضاع سرزمین‌های زیر فرمان سخن رفته است.
استوانهٔ کوروش در روزگار نو از سوی بسیاری نمادی از رواداری دینی و پاسداشت مردمان گوناگون دانسته شده است. با این همه، نامیدن آن به‌عنوان «نخستین منشور حقوق بشر جهان» برداشتی نوین است و تاریخ‌پژوهان دربارهٔ درستی این نام‌گذاری و سنجش آن با برداشت امروزی از حقوق بشر دیدگاه‌های گوناگونی دارند.

دل جهانست ایرانشهر 🔥

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑
#بیداری_آریایی 👑
#نظم_آریایی 👑
🔥
💎

هنگامی که اَرشَک یکم برای رهایی ایران به پا خاست
تاریخ نویسان تاریخ ایران باستان، آغاز کوشش‌های اَرشَک یکم، سرسلسلهٔ اَشکانیان، برای رهایی ایران از چیرگی سلوکیان را در سال ۲۵۶ پیش از زایش مسیح دانسته‌اند. دو تاریخ‌نگار آمریکایی، ساندرسون و لامبرتون، در سال ۱۹۰۰ ترسایی، روز ۲۵ اکتبر را برای آغاز این جنبش برگزیده بودند.
پس از چیرگی اَسکندر مقدونی بر ایران، بخش‌های گوناگون سرزمین ایران به فرمانروایان بومی سپرده شد؛ سیاستی که از همبستگی و برپایی دوبارهٔ یک کشور یکپارچه جلوگیری می‌کرد. پس از مرگ اَسکندر نیز جانشینان او، سلوکیان، از درگیری‌های درونی و شورش‌های سرزمین‌های زیر فرمان خود رنج می‌بردند و نمی‌توانستند بر همهٔ بخش‌های ایران، به‌ویژه خراسان بزرگ، چیرگی استواری داشته باشند.
در چنین روزگاری، اَرشَک، از تبار پارت‌های ایرانی، برای بازگرداندن فرمانروایی ایرانیان و برپایی دوبارهٔ کشوری یکپارچه به پا خاست. او با فرمانروایان سرزمین‌های پیرامون هم‌پیمان شد و در زمانی کوتاه، بخش بزرگی از خراسان را تا کوه‌های پامیر و رود سیحون زیر یک درفش گرد آورد. سپس گرگان و بخش‌هایی از سرزمین‌های پیرامون را نیز از چیرگی سلوکیان بیرون آورد.
پس از اَرشَک، برادرش تیری‌داد که در برخی نوشته‌ها اَشک دوم خوانده شده، راه او را دنبال کرد و نبرد برای رهایی ایران را پی گرفت. از آن پس، فرمانروایی اَشکانیان که در نوشته‌های باختری " پارتیان " نامیده شده‌اند، به یکی از نیروهای بزرگ جهان باستان دگرگون شد.
اَشکانیان با برپایی نهادی به نام مِهستان، در کارهای بزرگ کشور از رای بزرگان بهره می‌گرفتند. آنان در کنار پاسداری از ریشه‌های ایرانی، از دانش و اندیشهٔ یونانی نیز بهره بردند و برای گسترش بازرگانی و رویارویی با روم، جایگاه فرمانروایی خود را به تیسفون در کنار رود دجله گسترش دادند شهری که در روزگار ساسانیان نیز جایگاه فرمانروایی ایران ماند.
خیزش اَرشَک، یادآور روزگاری است که ایرانیان برای بازپس‌گیری فرمانروایی خود به پا خاستند و از دل آشوب و پراکندگی، یکی از بزرگ‌ترین فرمانروایی‌های ایران باستان را بنیاد نهادند.

پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑
#بیداری_آریایی 👑
#نظم_آریایی 👑
🔥
💎

ملتی که تاریخ خود را نداند، محکوم به تکرار آن خواهد بود!
پس از نزدیک به پنج دهه حکمرانیِ یک حکومت اشغالگر و اَنیرانی، که هیچ ثمری جز نابودی، ویرانی و جنایت برای ایران‌زمین نداشته است، با بازخوانی تاریخ و بررسی اینکه این حاکمان ستمگر چگونه و به دست چه نیروهای آلوده و پشت‌پرده‌ای در ایران‌زمین به قدرت رسیده‌اند، اکنون، پس از گذر از تاریکی و نزدیک‌تر شدن به نور، بایستی به این حقیقت رسیده باشیم که همان دست‌های آلودهٔ پشت‌پرده، که در سال پنجاه‌وهفت بانی و پشتیبان آن شورش مافیایی بودند، قرار نیست امروز برای ایران آزادی به ارمغان بیاورند!
دسیسه‌ای که آن روز، با خیانت به ایران و شاهنشاه، به برقراری یک حکومت ستمگر اسلامی در ایران انجامید، نمی‌تواند امروز راه‌حلی میهنی و ایرانی برای جایگزینی همان حکومت انیرانی باشد.
ناکسانی که امروز، به‌جای نیروی اهورایی و سترگ ملت ایران، دست‌های پشت‌پردهٔ آمریکایی و اسرائیلی را جایگزین می‌کنند، بی‌گمان خائن‌اند.

ما آنچه شرط بلاغست با تو می گوییم ، تو خواه پند گیر، خواه ملال ..


پاینده ایران 👑
#جاویدشاه 👑
#رنسانس_ایرانی 👑
#بیداری_آریایی 👑
#نظم_آریایی 👑
🔥
💎