انجمن دیستروفی ایران

Forwarded from روز + نامه - نگین حسینی (Negin Hosseini)

1. تلخ است تلخ. بارها شنیده ام این ماجرای ناخوشایند را و باز برایم عادی نمی شود. این بار نوبت #سمیرا_علیپور بود تا گرفتار جهالت کسی شود در اداره ثبت احوال، که از دیدن جسم #معلول سمیرا، یکباره جا خورده و به او گفته تو با این معلولیت اصلا کارت ملی نمی خواهی! اصلا برای چه آمدی... سمیرا تحقیر شد. شکسته شد. تمام روز اشک ریخت. سمیرا دنیای امید و انرژی است. دابسمش او و خواهرزاده اش را چند روز پیش منتشر کردم. من در آن فضای شاد، خط به خط نوشته های سمیرا را در عمل دیدم که جز امید و نور و روشنایی و مثبت اندیشی نیست. سمیرا، پشت این جسم، انسانی کامل است مثل همه و حتی خیلی بهتر از خیلی کسانی که می شناسم. من پشت جسمش، آن انسان کامل را دیدم؛ خیلی پخته تر، داناتر، مهربان تر، عاقل تر از بسیاری از کسانی که ظاهرا معلولیتی ندارند...

2. سمیرا جانم، با هر خط که نوشتی، آب شدم و از شرم در خودم فرو رفتم. روزم را به یاد اشکهایت گذراندم. بعد فکر کردم چه زمانه تلخی است. آدمها چه بی مسئولیت به هم زخم می زنند. چه بی وجدان از هم عبور می کنند. بین ما آدمهای ظاهرا غیرمعلول، جنگهای جهانی برپاست؛ گیرم سلاح نداریم تا به روی هم آتش بگشاییم. بین ما چاقوها هست که از پشت در هم فرو می کنیم برای مشتی بهانه. بین ما که ظاهرا آدمیم، که ظاهرا معلولیتی نداریم، صدها نزاع علنی و غیرعلنی هست؛ خونهایی که می ریزیم و به چشم نمی آید؛ قلب هایی که می شکنیم و کک مان هم نمی گزد (تازه اگر مدعی نشویم). خیال نکن جنگی که با تو می کنند، فقط با توست که معلولی. این شکلی دیگر از نزاع های توحش گونه ما نژاد آدم است که خودش را به شکل های مختلف نشان می دهد. بااینهمه، قبول دارم که کسی حق ندارد تو را به خاطر جسمی که داری، بیازارد – که می آزارند – حق ندارد تو را به خاطر تفاوتی که داری، تحقیر کند -که تحقیر می کنند-

سمیرا جانم، دنیا پر از آدمهایی است که تعریفی جدید از زشت بودن برایم ترسیم کرده اند. کسانی که توانسته اند یک تنه، تیشه بزنند به ریشه هایمان. که بی سلاح و بی خون ریزی، فجیع ترین جنایتها را مرتکب می شوند. من از تو و از دوستانی چون تو یاد گرفتم که از همه شان عبور کنم. می خواهم بدانی که انرژی عبورم را از تو گرفته ام. از کسانی مثل تو که هر روزم را با داستانی نو، با ماجرایی قشنگ، با آموخته ای جدید، می سازند. خواستم بگویم که در برابر صدها و هزاران انسان به غایت زشت که در این زندگی دیده ام، کسانی هم بوده اند مثل خودت که تعریف مرا از زیبایی بازسازی کرده اند. کسانی که شادیِ تو و "هستی" را در آن رقص و موسیقی با جان و دل احساس کردند. کسانی که توانستند روح تو را و مرا لمس کنند. من به آنها دلخوشم. به تو دلخوشم. به تو که می دانم چقدر دلت شکسته است... وگرچه دلهای ما همه زخمی است از هرآنچه که گذشت، هنوز ما هستیم که همدیگر را داریم، که روزی توانستیم روح یکدیگر را لمس کنیم، که روزهایی پر از حس های دل انگیزتر در پیش داریم.

من از طرف مامور ثبت احوال و از طرف همه کسانی که جهل و غرض ورزی شان، زندگی را بر آنها شیرین و بر ما تلخ کرده، از تو عذرخواهی می کنم. اشکهایت را پاک کن دوست شاعرم. ما به لطافت شعرهایت و به امید چشم هایت و به نوید خنده هایت نیازمندیم، دمی بی خیالِ نادانان...

نگین حسینی، فعال حقوق افراد دارای معلولیت
@neginpaper

45 viewsRam Ram, 06:55