پرونده‌های بازِ بسته

نگاهی به مورد «مهرداد سپهری»

یادداشتی از سهند ایرانمهر

http://bit.do/sarbazpar

@IRANINtellectuals

امامِ کدام زمان؟

گرچه در بارۀ مهدی فرزند امام حسن عسکری در اصل و فرعش چالش‌ها و پرسش‌های جدی و مهمی هست امّا اینک کاری به آن‌ها نداشته و صرفاً به نقش امامت وی در زندگی‌مان می‌پردازم.
امروز مصادف با سالروز رحلت امام یازدهم‌مان امام حسن عسکری است. گویند امامت پس از وی به کودکِ پنهان‌نگه‌داشته شده‌اش منتقل شد و به همین خاطر وفات امام یازدهم را آغاز امامتِ آن کودک به شمار می‌آورند.
این امام جدید را به نام‌ها و عناوینی چون: محمد (البته ندرتاً) ، مهدی ، مهدی موعود ، بقیةالله ، حضرت حجّت ، حجة بن الحسن ، امام دوازدهم ، امام اثنی عشر ، موعود اُمم ، منجی عالم بشریت ، امام عصر ، صاحب العصر و الزمان ، صاحب الزمان ، ... و به ویژه به امام زمان می‌شناسیم. امام زمان، عنوانی خاص برای او نیست زیرا هر یک از امامان‌مان در زمان حیات و امامت‌شان امام زمانِ خود به شمار می‌آمدند ولی از آن‌جا که همۀ آن‌ها درگذشتند و نوبت به امامت مهدی رسید بنابراین لقب و عنوانِ امام زمان برای وی عَلَم و ماندگار شد.
با این توضیح که مراد از امام زمان، امامِ حاضر و پایِ کار و قابل‌المراجعه و پیشوای عینی است و نه چیز دیگر، در این صورت تردیدی چشمگیر نسبت به عینیتِ آن عنوان برای او در تمام قرون متمادی تاکنون پیش می‌آید، زیرا:
قرن چهارم شد و حضوری نداشت که امام زمانِ مردم آن قرن باشد
قرن پنجم فرا رسید و سراغی از وی نبود تا امام زمان‌شان باشد
سدۀ ششم نیز آمد و رفت ولی امام عصر و زمان‌شان او نبود (عملاً و نه اسماً)
جامعه در سدۀ هفتم نیز عملاً بدون آن امام زمانِ بخصوص بود
سدۀ هشتم نیز بی چنان امام عصر و زمانی سپری شد
در قرن نهم، مهدی امام زمانِ هیچ کجا نبود
در قرن دهم اتفاقات بزرگی افتاد اما جامعه در سایۀ پیشوایی او به جایی نرسید پس امام زمان‌شان نبود
سدۀ یازدهم با چند نسلی که در آن آمدند و رفتند و پیکرهاشان در گور پوسید اما هیچ کدام‌شان از پیشوایی آن موعود بهره نگرفتند پس امام زمانِ اینان نیز نبود
در صد سال حضورِ قرن دوازدهم، حضوری از او نبود تا بتوان وی را امام زمانِ مردم قرن دوازدهم نامید
در قرن سیزدهم چه‌ها که برای توجیه نحوۀ امامت وی که نشد ولی باز هم چند نسلِ آن سده، روزگار خود را بی آن امام زمانِ خاص گذراندند
قرن چهاردهمی‌ها زندگی را از پیشینیان خود در سدۀ سیزدهم تحویل گرفتند و در این تغییر و تحول، نه مهدی موعودی به عنوان امام عصر و زمان از آنان دریافت کردند و نه خود هرگز شاهد او بودند تا بتوان نام امام زمان بر روی او گذارد.
بیایید در این آخرین سال از قرن چهاردهم، بر حرف‌های اساساً نادرست اصرار نورزیم و به قرن پانزدهمی‌ها که از چند ماه دیگر از راه می‌رسند با صدای بلند اعلام کنیم که ما نه امام عصر و زمانی از سدۀ ماقبل خود تحویل گرفتیم و نه خود چنان امام زمانی در زندگی و جامعه داشتیم که بخواهیم به شما بسپاریم (و البته نمی‌دانیم خدا برای شما چه تقدیر کرده).
هر اعتقادی داریم اما حق نداریم با کلمات بازی کنیم و از امام زمان و امام عصر، نابجا استفاده کنیم. اگر مهدی از غیبت درآمد یا اگر متولد شد یا اگر دوباره به دنیا رجعت کرد و سپس امامت و پیشوایی جامعه را برعهده گرفت در آن صورت مردم آن عصر و زمان می‌توانند وی را امام زمان خود بدانند.


امیر ترکاشوند

#فرهیختگان، ندای آگاهی

«جهنم راه بهشت است.»

✅امام خمینی، سید حسن آقامیری و فرجام عرفان عامه‌پسند

✅برای جلوگیری از آشفتگی گفتار در این یادداشت عرفان به گونه‌ای از دیانت گفته می‌شود که در آن هر نوع مخلوقی و به‌ویژه انسان از هر نوع مکتوبی (حتی متون مقدس) اصیل‌تر شمرده می‌شود و متون مقدس در خدمت و مشورت انسان قرار دارند و هنگامی که ناچار به انتخاب میان یک مخلوق و یک متن مقدس باشیم، مخلوق ترجیح می‌یابد. و فقه به گونه‌ای از دیانت گفته می‌شود که متون مقدس بر مخلوقات حاکم‌اند و انسان در مقام خدمت و مشورت به متون مقدس است و هنگامی که ناچار به انتخاب میان یک متن مقدس و یک مخلوق باشیم، متن مقدس ترجیح می‌یابد.

✅«جهنم راه بهشت است [۱]». «اگر خدای ناکرده هم [یک فرد،] جهنمی باشد در جهنم شستشو می‌شود [۲]». «جهنم، رحمتى است در صورت غضب، براى كسانى كه لياقت رسيدن به سعادت دارند، اگر تطهيراتى كه در جهنم مى‌شود نبود، آن اشخاص هرگز روى سعادت را نمى‌ديدند [۳]». «جهنم از اعمال ما درست می‌شود. بهشت هم از اعمال ما درست می‌شود. همه‌اش عمل ماست [۴]». «این‌طور نیست که عذاب آخرت شبیه عذاب‌های دنیایی باشد که مأمورین بیایند، بکشندش و ببرندش. از باطن خود انسان، ذات انسان، آتش طلوع می‌کند. اساس جهنم، انسان است [۵]». جملات پیشین از امام خمینی هستند؛ جملاتی که این سال‌ها ترجیع‌بند صحبت‌های سید حسن آقامیری است.

متن کامل در instant view
https://telegra.ph/جهنم-راه-بهشت-است-10-24

جان آگه با #فرهیختگان

ما و آقای سیدکمال حیدری


موافقین محترم و مخالفین بزرگوار جناب آقای سید کمال حیدری هرکدام مطالبی را پیرامون دیدگاه‌های ایشان ابراز داشته‌اند، حقیر با توجه به آشنایی نسبی با آثار ایشان مطالبی را در جلسهٔ درس اصول بیان کردم که رئوس آن مطالب از این قرار است:

۱/ حوزهٔ علمیه میدان طرح و بررسی نظریات علمی در بارهٔ مسائل گوناگون کلامی ، فلسفی ، اصولی ، فقهی و...است، و مهم این که در عصر کنونی که عصر ارتباطات و انفجار اطلاعات است دیگر چیزی به نام راز علمی وجود ندارد.
۲/ پویایی علمی وقتی محقق می‌شود که نظریات مطرح شده در بوته‌ی نقد و بررسی قرار گیرد و لذا انتطار می‌رود جناب حیدری با حضور در جلسات آزاد اندیشی و یا مباحثات طرفینی و یا حداقل مکاتبات علمی و یا هر شیوه‌ای که خود می‌پسندند موافقت کنند.

۳/مشکل عمده‌ی ما کسانی هستند که نه دلسوز شیعه هستند و نه دوستدار اهل سنت بلکه فقط به دنبال ماهی گرفتن از آب گل آلود می‌باشند، و نیز متعصبین و تندروانی که مانع رشد و پویایی مسلمین هستند مترصد فرصتی به نفع خویشند ، آنان در پی شکستن اجماع علمای اسلام علیه تکفیر می‌باشند ، مبادا من و امثال من ناخواسته آنان را در این مقصد شوم یاری دهیم ، شناخت ریشه ها و آثار تکفیر لازم است اما نه به گونه‌ای که موجب تقویت تکفیریان باشد.

۴/ آیا بهتر نیست طرفداران و نیز ناقدان ایشان از ادبیاتی آکنده از ادب و اخلاق استفاده کنند و از هر گونه توهین و تحقیر و تفسیق و تکفیر بپرهیزند؟

۵/ مرحوم سید مرتضی در الانتصار ص ۷۶ می‌فرماید آنچه زشت است سخن بی‌دلیل گفتن است ، نه سخنی که دیگران نگفته اند. پس ما باید از نوآوری‌های مبتنی بر روش صحیح و فنی استقبال کنیم .

۶/فقه شیعه تا کنون مراحل تکاملی خود را پیموده است ولی به نظر می‌رسد باید در تعامل بیشتری با علومی مثل حقوق باشد چنانکه إشراب عناصری مثل اخلاق ، عقل و عرف ( در محدوده‌ی امور غیر توقیفی) روح شریعت و...در فقه لازم است......

۷/ در پذیرش روایات افراط و نه تفریط پسندیده نیست بلکه با اعمال شیوه‌های سختگیرانه‌ی سندی و متنی می‌توان به خوبی از تراث روایی بهره برد....... البته توضیح مطالب فوق هر کدام فرصتی مستقل می‌طلبد. چنانچه بررسی مطلب اخیر ایشان در مورد تکفیر و فروع آن محتاج بررسی مستقلی است که البته بنده در دروس فقه التعامل مفصلا آورده‌ام طالبین به سایت و کانال تلگرامی حقیر مراجعه کنند. @andalibhamedani

«كونوا زينا ولا تكونوا شينا حببونا إلى الناس ولا تبغضونا جروا الينا كل مودة وادفعوا عنا كل قبيح وما قيل فينا من خير فنحن أهله وما قيل فينا من شر فما نحن كذلك »

محمد عندلیب همدانی


#فرهیختگان، ندای آگاهی

ما و آقای سیدکمال حیدری


محمد عندلیب همدانی

#فرهیختگان، ندای آگاهی

🔹گلایه علمای امامیه مکه به علمای اصفهان

🔸سید نعمة الله جزائری در شرح عوالی اللئالی نوشته است:

🔹کسی که مورد اطمینان و وثوق من است به من گفت: برخی از علمای فرقه حقه که در شهر مکه ـ زاد الله شرفا ـ سکونت داشتند به علمای اصفهان که اهل محراب و منبر بودند [نامه] فرستادند که : «انّکم تَسبّون ایمتهم فی اصفهان و نحن فی الحرمین تعذّب بذلک اللعن و السب». شما در اصفهان، به امامان آنها دشنام می دهید، و ما در حرمین به خاطر لعن و سبّ شما در عذاب هستیم.


🔸شیخ علی بن عبدالعالی کرکی وقتی در عصر سلطان عادل شاه طهماسب وارد اصفهان و قزوین شد شاه [خواست] سلطنت و ملک به وی دهد. به او گفت: انت احقّ بالمُلک، لانک النائب عن الامام علیه السلام، و أنا اکون من عمّالک، اقوم بأوامرک و نواهیک.

🔹او دستور داده است که در هر قریه ای، عالمی و امامی باشد تا برای مردم نماز بخواند و شریعت را به آنان تعلیم دهد. شاه هم نامه هایی به عمال خود می نوشت تا دستورات شیخ را اطلاع کنند و این که او اصل در این اوامر و نواهی است.

🔸شیخ هرجا می رفت «سبّاب» [تبرائیان] در رکاب او می رفتند، و آشکار لعن به شیخین و تابعان آنان می کردند. زمانی که ملوک مخالف این را شنیدند فتنه ها میان سلاطین بالا گرفت، خونها ریخته شد و اموال از میان رفت.

🔹این در حالی بود که شیخ بهایی، ملاحظه این امور را می کرد و با ارباب مذاهب، معاشرت خوبی داشت، برای آن که ترس از بالا گرفتن فتنه داشت! شیخ بهایی سفرهای زیادی در بلاد مخالفین داشت. وطن و خویشان و عشایر او هم در آن بلاد بودند. او با آنها معاشرت نیکویی داشت.

مقاله: تفاوت مشی دو عالم در معاشرت با اهل سنت، رسول جعفریان.


#فرهیختگان، ندای آگاهی

شبکه‌های اجتماعی و سلامت روان

کدامیک مضر‌ترند فیسبوک، اینستاگرام یا یوتیوب

محقق: لنا فایرستون
مترجم: یاشار دارابیان


#فرهیختگان، ندای آگاهی

چالش حجاب و سرگذشت آن

• سخنران: امیرترکاشوند

• تاریخ: ۲۹ مردادماه ۱۳۹۶

• میزبان: انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم‌پزشکی تهران

• زمان: یک ساعت و چهل دقیقه


#فرهیختگان پیک آگاهی شماست

فروپاشی بنیادهای اخلاقی؛ ثمره ظهور مدرنیته

بی‌اخلاقی پدیده‌ای جهانی است

بیژن عبدالکریمی

▫️در فلسفه سیاسی کلاسیک یعنی در اندیشه کسانی همچون افلاطون، ارسطو، آگوستین و ... سیاست برای تحقق اخلاق است و هدف و غایت سیاست، رسیدن به فضیلت محسوب می‌شود.

▫️در فلسفه سیاسی جدید، سرزمین جدیدی کشف می‌شود، یعنی ماکیاولی ادعا می‌کند، همان‌گونه که کریستف‌کلمب در حوزه جغرافیا قاره جدیدی کشف کرد، او نیز در حوزه اخلاق و سیاست، قاره جدیدی کشف کرده است.

▫️در فلسفه سیاسی جدید، سیاست تلاش می‌کند از فلسفه فاصله بگیرد و به یک علم بدل شود که از آن به واقع‌بینی تعبیر می‌شود. یعنی در فلسفه سیاسی جدید، امر رئال یعنی امر واقعی جانشین ایده‌آل‌ها، فضیلت‌ها و آرمان‌ها می‌شود؛ بنابراین در فلسفه سیاسی جدید، اخلاق جایی ندارد و از آن به عنوان نوعی ابزار و گفتمان سیاسی برای نقد دیگر قدرت‌های سیاسی استفاده می‌شود.

▫️اسلام یک دین است. بنابراین ما فلسفه سیاسی دینی نداریم. فلسفه سیاسی از دو کلمه فلسفه و سیاست ترکیب شده؛ در واقع موضوع این رشته و حوزه فکری، سیاست است، ولی روش آن استدلالی و فلسفی بوده و این با دین متفاوت است. هیچ کدام از ادیان، فلسفه سیاسی نداشتند. فلسفه سیاسی جایی معنا پیدا می‌کند که فلسفه وجود داشته باشد. فلسفه امری یونانی است و در آنجا شکل گرفته، مگر اینکه گفته شود فلسفه سیاسی در عالم اسلام و یا در میان فیلسوفان مسلمان.

▫️در کشورهای خاورمیانه مثل عراق، افغانستان و حتی ایران، علی‌رغم اینکه نظام سیاسی این کشورها لیبرال نیست، ولی لیبرالیسم قلب‌های آن‌ها را فتح کرده که نمونه آن تکیه بر حریم خصوصی و آزادی‌های فردی است. بنابراین باید گفت غرب برای اکثر توده‌های جهان قبله آمال شده، ولی امروز خود غرب و لیبرالیسم با بحران‌های بسیار شدیدی روبروست که یکی از آنها بحران اخلاقی است.

▫️در ذات لیبرالیسم، اخلاق قرار است تابع نحوه هستی انسان شود و نه هستی انسان تابع اخلاق. لیبرالیسم یعنی تکیه بر انسان‌ها، همان‌گونه که هستند و تلقی انگیختارها و غرایز حیاتی به عنوان نیروهای بنیادین حیات که اخلاق باید خودش را با آنها منطبق کند و این در عین حال که حدی از حقیقت را دارد، ولی وقتی در مورد آن افراط شود، به معنای مرگ اخلاق و ارزش‌های اخلاقی نیز هست.

▫️در خود غرب و برای متفکران غربی، آرمان‌های لیبرالی به خصوص در شرایط و جهان پست مدرن آن‌چنان چنگی به دل نمی‌زند. امروز جهان در حوزه فلسفه سیاسی با بحران در عمیق‌ترین معنای کلمه روبروست و اکثر توده‌ها در سراسر جهان علی‌رغم نوعی ازخودبیگانگی و اینکه با سیستم و قدرت سیاسی مشکل دارند و به آن معترض‌اند، ولی هیچ اتوپیا و جانشینی ندارند. در واقع نمی‌دانند اگر وضع کنونی را کنار بگذارند، چه چیزی جانشین خواهد شد. بنابراین اینکه ما به نظامی سیاسی دست پیدا کنیم که سیاستی اخلاقی را پیش ببرد، نوعی اتوپیا و آرمان است و تا تحقق آن فاصله بسیار زیادی داریم.

▫️با ظهور مدرنیته، برای نخستین بار بنیان‌های زیست اخلاقی متزلزل شد. این حادثه بزرگی بود که اولین بار در دوران مدرن روی داد و بنیان‌های اخلاقی فروپاشید. در واقع وقتی مسیحیت کنار زده شد، نظام متافیزیکی و الهیاتی دیگر نتوانست ضامن حیات اخلاقی باشد، لذا بی‌اخلاق شدن امری جهانی است.

▫️امروز در سراسر جهان، نفس زندگی، پول، شغل و خانه خوب و بهره‌مندی از دستاوردهای تکنولوژی، آمال و آرزوی انسان‌هاست، نه تحقق زیست و آرمان‌های بزرگ اخلاقی. به تبع آن، ما نیز در چنین فضای جهانی زندگی می‌کنیم و نمی‌توانیم از روند جهانی که یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌هایش، بی‌بنیاد شدن اخلاق است، جدا باشیم. علاوه بر این، ساختارهای اجتماعی و عدم توسعه‌نیافتگی و فقری که در جامعه وجود دارد، از عللی است که در کنار عوامل متافیزیکی سبب رشد بی‌اخلاقی در جامعه ما شده است.

بیژن عبدالکریمی در گفت‌و‌گو با ایکنا اصفهان. ادامه متن کامل اینجا


جان آگه با #فرهیختگان

گفتگوی سیدجوادمیری با خبرگزاری "ایلنا"

به مناسبت چهلم استاد شجریان و دوگانه‌ها در نسبت با جامعه و قدرت


دوشنبه ۵ آبان ۱۳۹۹


#فرهیختگان پیک آگاهی شماست

در لحظه‌ی حساسی به سر می‌بریم!

نوآم چامسکی
ترجمه: یوسف نوری زاده


✅به‌مناسبت انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا:

در لحظه‌ی حساسی به سر می‌بریم؛
لحظه‌ای که در حقیقت در تاریخ بشریت منحصر به فرد است. لحظه‌ی تلاقی بحران‌هایی در اوج وخامت.

✅به معنی واقعی کلمه پای سرنوشت تجربه‌ی بشری در میان است. در هفته‌های آتی در قدرت‌مندترین کشور تاریخ بشریت، یعنی ایالات متحده آمریکا، اوضاع به مرحله‌ی حادی خواهد رسید. آمریکا بر دنیا تسلط دارد.

✅این کشور تحت رهبری فعلی نه تنها به هنجارهای منشِ متمدنانه به طور کامل پشت پا زده است، بلکه حقیقتاً بقای جامعه‌ی انسانیِ سازمان‌یافته را تهدید می‌کند.


منبع:
http://bit.do/chamsky



جان آگه با #فرهیختگان

معلمی سرش بریده شد، بی جرم بی جنایت.
اما این داستان تلخ این جا تمام می شود؟ در این فرصت کوتاه تصویری که زمینه بحث مفصلی است تلاش کردم انچه در جامعه فرانسه میان مهاجرین و به خصوص اقلیت قابل توجه مسلمان فراموش شده می گذرد را توضیح دهم.
این مشکل چقدر از لائیسته است به چه میزان از تبعیض بر می‌گردد. چرا حکومت مسلمانان را به امامان متاثر از عربستان سپرده است. پس مسولیت دولت – ملت چه می شود؟ایا این اقلیت فرانسوی نیستند؟ اسلام اروپائی را چه کسانی و جریانی عقب زدند تا اسلام سلفی میدان یابد؟ چقدر پای پول نفتی در میان است؟
بی گمان سیاست‌مداران از راست فرانسه تا اردوغان و حکومت ایران و عربستان فضای سیاسی تبلیغی برای خود تدارک می‌بیند که در طوفان سیاسی ریشه مسئله گم شود. اما یافتن ریشه‌ها است که خشونت را کاهش می‌دهد.


تقی رحمانی


جان آگه با #فرهیختگان

حق و ناحق گفته‌های مکرون!

ما در عصر دولت‌های ملی زندگی می‌کنیم. این بدان معناست که همۀ اتباع و شهروندان یک کشور، باید وفاداری به موجودیت کشور خود و رعایت قوانین دمکراتیک آن را، بر هر علقه و هویتی از جمله باورهای مذهبی و یا فرقه‌ای خود اولویت دهند.
به عبارت دیگر، اتباع هر کشور پیش از آنکه هویت خود را مسیحی یا مسلمان یا یهودی یا کمونیست یا بودایی یا بهایی و غیره تعریف کنند، باید خود را برای مثال، یونانی یا هندی یا ایرانی یا فرانسوی یا آمریکایی و غیره به رسمیت شناسند.
اگر این اصل پذیرفته نشود، عوارض ناشی از آن، نظم و ثبات کشورها را به خطر می‌اندازد و به تبع آن، نظام بین‌الملل کنونی هم فرو می‌پاشد.
از این رو، دولت فرانسه کاملاً حق دارد که از اتباع مسلمان خود بخواهد که در چارچوب قوانین عمومی حاکم بر این کشور زندگی کنند تا انسجام اجتماعی جامعۀ فرانسه حفظ شود، همانطور که مثلاً دولت اندونزی حق دارد از اتباع مسیحی خود چنین درخواستی داشته باشد.
در اینجا البته مرز ظریفی بین تبعیت از قوانین عمومی و وفاداری سیاسی اتباع به دولت، با حیطۀ آزادی‌های فردی بخصوص آزادی وجدان و الگوی زیست شخصی باورمندان به دیانت یا ایدئولوژی یا فرقه‌ای خاص وجود دارد که اگر به روشنی تبیین نشود، گرفتاری‌های بسیاری به دنبال می‌آورد.
به گمان من، امانوئل مکرون در اظهارات اخیر خود نتوانسته است مرز میان این دو را به خوبی تمیز دهد و از این رو سخنانش می‌تواند در مورد حقوق اقلیت مسلمان فرانسه شبه‌آفرین باشد.
مکرون طبعاً می‌تواند مدافع حق آزادی بیان در کشورش باشد و مثلاً بگوید که دولت فرانسه نمی‌تواند مانع توهین شهروندان به رهبران ادیان و مکاتب مختلف شود و یا به علت ماهیت لائیسیتۀ حکومت، تبعیض و استتثنایی در این مورد برای ادیان خاص قائل شود. بنابراین، بنا به منطق لائیسیتۀ او، همانطور که یک شهروند حق دارد به بنیانگذاران مارکسیسم و لیبرالیسم توهین کند، شهروند دیگری هم می‌تواند به پیامبران ادیان شرقی یا سامی توهین کند و همۀ اتباع به ناچار باید با این مسئله کنار آیند.
با این حال، به رسمیت شناختن حق توهین با دفاع رهبر یک دولت از یک توهینِ مشخص متفاوت است. توهین در هر صورت کار زشت و ناپسندی است و به رسمیت شناختن حقِ آن هم در منطقی‌ترین صورت، نوعی تن دادن به شرّی ضرور است، بدین صورت که اگر حکومتی آن را ممنوع کند، تبعات منفی‌اش بیش از آثار مثبت آن است به طوری که ممکن است به بستن زبان همۀ شهروندان منجر شود.
مکرون اما در بارۀ کاریکاتورهای توهین آمیز نشریه شارلی ابدو علیه پیامبر اسلام به گونه‌ای سخن گفته است که گویی او از اصل انتشار این کاریکاتورها دفاع می‌کند! طبعاً او در مقام رئیس جمهور فرانسه حق چنین کاری را ندارد و به بهای راضی کردن جمعی از مخالفان اسلام، نمی‌تواند عواطف اتباع مسلمان خود را جریحه‌دار کند! البته به نظرم او تعمدی نداشته است و عدم اشراف نظری به موضوع، سبب لغزش زبانش شده است!
از طرفی گویا وزیر کشور فرانسه هم گفته است که اختصاص غرفه‌ای به عرضۀ خوراکی‌های حلال در فروشگاه‌ها را درک نمی‌کند و خواهان برچیده شدن آنها شده است! این موضوع دخالت در امور وجدانی و حوزۀ خصوصی اتباع مسلمان است و با هیچ اصول انسانی سازگار نیست! آیا از نگاه وزیر کشور فرانسه مسلمانان آن کشور باید مجبور به خوردن خوراکی‌هایی شوند که آن را حرام می‌دانند؟ و آیا در مورد "کوشر" یعنی غذای حلال یهودیان ارتدوکس هم همین عقیده را دارد؟ به نظرم اگر او نامی از کوشر به زبان می‌آورد بلافاصله به یهودستیزی متهم و حتی مجبور به استعفاء می‌شد! افزون بر این، این نوع دخالت در حوزۀ خصوصی و امور وجدانی اتباع مگر جز از طریق نظامی توتالیتر قابل تحقق است؟
در همین حال، رئیس جمهور فرانسه در بیانات خود، اسلام را در همه جای دنیا دچار بحران دانسته است! او به جای اسلام باید از "جماعت‌های مسلمان" نام می‌برد. اسلام به عنوان یک مکتب یا مذهب مجموعه‌ای از متونی است که مورد تفسیر و تعبیرهای مختلف قرار می‌گیرد. بسیاری از مسلمانان جهان خود را با زیست در عصر دولت‌های ملی تطبیق داده‌اند و بسیاری هم نداده‌اند. این فقط مختص به مسلمانان هم نیست و شامل بسیاری از پیروان ادیان و مکاتب و ایدئولوژی‌های دیگر هم می‌شود. بنابراین رئیس جمهور فرانسه در این مورد هم دچار سهو لسان شده است!
به هر حال، مسلمانانی که به فرانسه یا دیگر کشورها مهاجرت می‌کنند یا باید قوانین کشور متبوع خود را بپذیرند و عضوی مسئول از آن جامعه شوند و یا قید زندگی در آن جوامع را بزنند. اصرار به زندگی در فرانسه و اقدام به جنایتی چون سر بریدن یک معلم در خیابان، علاوه بر تمام جنبه‌های موحش آن، ریاکاری و نفاق زننده‌ای هم به شمار می‌رود.
در این مورد بیش از این خواهم نوشت.


احمد زیدآبادی


جان آگه با #فرهیختگان