This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
معلمی سرش بریده شد، بی جرم بی جنایت.
اما این داستان تلخ این جا تمام می شود؟ در این فرصت کوتاه تصویری که زمینه بحث مفصلی است تلاش کردم انچه در جامعه فرانسه میان مهاجرین و به خصوص اقلیت قابل توجه مسلمان فراموش شده می گذرد را توضیح دهم.
این مشکل چقدر از لائیسته است به چه میزان از تبعیض بر می‌گردد. چرا حکومت مسلمانان را به امامان متاثر از عربستان سپرده است. پس مسولیت دولت – ملت چه می شود؟ایا این اقلیت فرانسوی نیستند؟ اسلام اروپائی را چه کسانی و جریانی عقب زدند تا اسلام سلفی میدان یابد؟ چقدر پای پول نفتی در میان است؟
بی گمان سیاست‌مداران از راست فرانسه تا اردوغان و حکومت ایران و عربستان فضای سیاسی تبلیغی برای خود تدارک می‌بیند که در طوفان سیاسی ریشه مسئله گم شود. اما یافتن ریشه‌ها است که خشونت را کاهش می‌دهد.
تقی رحمانی
جان آگه با #فرهیختگان
اما این داستان تلخ این جا تمام می شود؟ در این فرصت کوتاه تصویری که زمینه بحث مفصلی است تلاش کردم انچه در جامعه فرانسه میان مهاجرین و به خصوص اقلیت قابل توجه مسلمان فراموش شده می گذرد را توضیح دهم.
این مشکل چقدر از لائیسته است به چه میزان از تبعیض بر می‌گردد. چرا حکومت مسلمانان را به امامان متاثر از عربستان سپرده است. پس مسولیت دولت – ملت چه می شود؟ایا این اقلیت فرانسوی نیستند؟ اسلام اروپائی را چه کسانی و جریانی عقب زدند تا اسلام سلفی میدان یابد؟ چقدر پای پول نفتی در میان است؟
بی گمان سیاست‌مداران از راست فرانسه تا اردوغان و حکومت ایران و عربستان فضای سیاسی تبلیغی برای خود تدارک می‌بیند که در طوفان سیاسی ریشه مسئله گم شود. اما یافتن ریشه‌ها است که خشونت را کاهش می‌دهد.
تقی رحمانی
جان آگه با #فرهیختگان
حق و ناحق گفته‌های مکرون!
ما در عصر دولت‌های ملی زندگی می‌کنیم. این بدان معناست که همۀ اتباع و شهروندان یک کشور، باید وفاداری به موجودیت کشور خود و رعایت قوانین دمکراتیک آن را، بر هر علقه و هویتی از جمله باورهای مذهبی و یا فرقه‌ای خود اولویت دهند.
به عبارت دیگر، اتباع هر کشور پیش از آنکه هویت خود را مسیحی یا مسلمان یا یهودی یا کمونیست یا بودایی یا بهایی و غیره تعریف کنند، باید خود را برای مثال، یونانی یا هندی یا ایرانی یا فرانسوی یا آمریکایی و غیره به رسمیت شناسند.
اگر این اصل پذیرفته نشود، عوارض ناشی از آن، نظم و ثبات کشورها را به خطر می‌اندازد و به تبع آن، نظام بین‌الملل کنونی هم فرو می‌پاشد.
از این رو، دولت فرانسه کاملاً حق دارد که از اتباع مسلمان خود بخواهد که در چارچوب قوانین عمومی حاکم بر این کشور زندگی کنند تا انسجام اجتماعی جامعۀ فرانسه حفظ شود، همانطور که مثلاً دولت اندونزی حق دارد از اتباع مسیحی خود چنین درخواستی داشته باشد.
در اینجا البته مرز ظریفی بین تبعیت از قوانین عمومی و وفاداری سیاسی اتباع به دولت، با حیطۀ آزادی‌های فردی بخصوص آزادی وجدان و الگوی زیست شخصی باورمندان به دیانت یا ایدئولوژی یا فرقه‌ای خاص وجود دارد که اگر به روشنی تبیین نشود، گرفتاری‌های بسیاری به دنبال می‌آورد.
به گمان من، امانوئل مکرون در اظهارات اخیر خود نتوانسته است مرز میان این دو را به خوبی تمیز دهد و از این رو سخنانش می‌تواند در مورد حقوق اقلیت مسلمان فرانسه شبه‌آفرین باشد.
مکرون طبعاً می‌تواند مدافع حق آزادی بیان در کشورش باشد و مثلاً بگوید که دولت فرانسه نمی‌تواند مانع توهین شهروندان به رهبران ادیان و مکاتب مختلف شود و یا به علت ماهیت لائیسیتۀ حکومت، تبعیض و استتثنایی در این مورد برای ادیان خاص قائل شود. بنابراین، بنا به منطق لائیسیتۀ او، همانطور که یک شهروند حق دارد به بنیانگذاران مارکسیسم و لیبرالیسم توهین کند، شهروند دیگری هم می‌تواند به پیامبران ادیان شرقی یا سامی توهین کند و همۀ اتباع به ناچار باید با این مسئله کنار آیند.
با این حال، به رسمیت شناختن حق توهین با دفاع رهبر یک دولت از یک توهینِ مشخص متفاوت است. توهین در هر صورت کار زشت و ناپسندی است و به رسمیت شناختن حقِ آن هم در منطقی‌ترین صورت، نوعی تن دادن به شرّی ضرور است، بدین صورت که اگر حکومتی آن را ممنوع کند، تبعات منفی‌اش بیش از آثار مثبت آن است به طوری که ممکن است به بستن زبان همۀ شهروندان منجر شود.
مکرون اما در بارۀ کاریکاتورهای توهین آمیز نشریه شارلی ابدو علیه پیامبر اسلام به گونه‌ای سخن گفته است که گویی او از اصل انتشار این کاریکاتورها دفاع می‌کند! طبعاً او در مقام رئیس جمهور فرانسه حق چنین کاری را ندارد و به بهای راضی کردن جمعی از مخالفان اسلام، نمی‌تواند عواطف اتباع مسلمان خود را جریحه‌دار کند! البته به نظرم او تعمدی نداشته است و عدم اشراف نظری به موضوع، سبب لغزش زبانش شده است!
از طرفی گویا وزیر کشور فرانسه هم گفته است که اختصاص غرفه‌ای به عرضۀ خوراکی‌های حلال در فروشگاه‌ها را درک نمی‌کند و خواهان برچیده شدن آنها شده است! این موضوع دخالت در امور وجدانی و حوزۀ خصوصی اتباع مسلمان است و با هیچ اصول انسانی سازگار نیست! آیا از نگاه وزیر کشور فرانسه مسلمانان آن کشور باید مجبور به خوردن خوراکی‌هایی شوند که آن را حرام می‌دانند؟ و آیا در مورد "کوشر" یعنی غذای حلال یهودیان ارتدوکس هم همین عقیده را دارد؟ به نظرم اگر او نامی از کوشر به زبان می‌آورد بلافاصله به یهودستیزی متهم و حتی مجبور به استعفاء می‌شد! افزون بر این، این نوع دخالت در حوزۀ خصوصی و امور وجدانی اتباع مگر جز از طریق نظامی توتالیتر قابل تحقق است؟
در همین حال، رئیس جمهور فرانسه در بیانات خود، اسلام را در همه جای دنیا دچار بحران دانسته است! او به جای اسلام باید از "جماعت‌های مسلمان" نام می‌برد. اسلام به عنوان یک مکتب یا مذهب مجموعه‌ای از متونی است که مورد تفسیر و تعبیرهای مختلف قرار می‌گیرد. بسیاری از مسلمانان جهان خود را با زیست در عصر دولت‌های ملی تطبیق داده‌اند و بسیاری هم نداده‌اند. این فقط مختص به مسلمانان هم نیست و شامل بسیاری از پیروان ادیان و مکاتب و ایدئولوژی‌های دیگر هم می‌شود. بنابراین رئیس جمهور فرانسه در این مورد هم دچار سهو لسان شده است!
به هر حال، مسلمانانی که به فرانسه یا دیگر کشورها مهاجرت می‌کنند یا باید قوانین کشور متبوع خود را بپذیرند و عضوی مسئول از آن جامعه شوند و یا قید زندگی در آن جوامع را بزنند. اصرار به زندگی در فرانسه و اقدام به جنایتی چون سر بریدن یک معلم در خیابان، علاوه بر تمام جنبه‌های موحش آن، ریاکاری و نفاق زننده‌ای هم به شمار می‌رود.
در این مورد بیش از این خواهم نوشت.
احمد زیدآبادی
جان آگه با #فرهیختگان
ما در عصر دولت‌های ملی زندگی می‌کنیم. این بدان معناست که همۀ اتباع و شهروندان یک کشور، باید وفاداری به موجودیت کشور خود و رعایت قوانین دمکراتیک آن را، بر هر علقه و هویتی از جمله باورهای مذهبی و یا فرقه‌ای خود اولویت دهند.
به عبارت دیگر، اتباع هر کشور پیش از آنکه هویت خود را مسیحی یا مسلمان یا یهودی یا کمونیست یا بودایی یا بهایی و غیره تعریف کنند، باید خود را برای مثال، یونانی یا هندی یا ایرانی یا فرانسوی یا آمریکایی و غیره به رسمیت شناسند.
اگر این اصل پذیرفته نشود، عوارض ناشی از آن، نظم و ثبات کشورها را به خطر می‌اندازد و به تبع آن، نظام بین‌الملل کنونی هم فرو می‌پاشد.
از این رو، دولت فرانسه کاملاً حق دارد که از اتباع مسلمان خود بخواهد که در چارچوب قوانین عمومی حاکم بر این کشور زندگی کنند تا انسجام اجتماعی جامعۀ فرانسه حفظ شود، همانطور که مثلاً دولت اندونزی حق دارد از اتباع مسیحی خود چنین درخواستی داشته باشد.
در اینجا البته مرز ظریفی بین تبعیت از قوانین عمومی و وفاداری سیاسی اتباع به دولت، با حیطۀ آزادی‌های فردی بخصوص آزادی وجدان و الگوی زیست شخصی باورمندان به دیانت یا ایدئولوژی یا فرقه‌ای خاص وجود دارد که اگر به روشنی تبیین نشود، گرفتاری‌های بسیاری به دنبال می‌آورد.
به گمان من، امانوئل مکرون در اظهارات اخیر خود نتوانسته است مرز میان این دو را به خوبی تمیز دهد و از این رو سخنانش می‌تواند در مورد حقوق اقلیت مسلمان فرانسه شبه‌آفرین باشد.
مکرون طبعاً می‌تواند مدافع حق آزادی بیان در کشورش باشد و مثلاً بگوید که دولت فرانسه نمی‌تواند مانع توهین شهروندان به رهبران ادیان و مکاتب مختلف شود و یا به علت ماهیت لائیسیتۀ حکومت، تبعیض و استتثنایی در این مورد برای ادیان خاص قائل شود. بنابراین، بنا به منطق لائیسیتۀ او، همانطور که یک شهروند حق دارد به بنیانگذاران مارکسیسم و لیبرالیسم توهین کند، شهروند دیگری هم می‌تواند به پیامبران ادیان شرقی یا سامی توهین کند و همۀ اتباع به ناچار باید با این مسئله کنار آیند.
با این حال، به رسمیت شناختن حق توهین با دفاع رهبر یک دولت از یک توهینِ مشخص متفاوت است. توهین در هر صورت کار زشت و ناپسندی است و به رسمیت شناختن حقِ آن هم در منطقی‌ترین صورت، نوعی تن دادن به شرّی ضرور است، بدین صورت که اگر حکومتی آن را ممنوع کند، تبعات منفی‌اش بیش از آثار مثبت آن است به طوری که ممکن است به بستن زبان همۀ شهروندان منجر شود.
مکرون اما در بارۀ کاریکاتورهای توهین آمیز نشریه شارلی ابدو علیه پیامبر اسلام به گونه‌ای سخن گفته است که گویی او از اصل انتشار این کاریکاتورها دفاع می‌کند! طبعاً او در مقام رئیس جمهور فرانسه حق چنین کاری را ندارد و به بهای راضی کردن جمعی از مخالفان اسلام، نمی‌تواند عواطف اتباع مسلمان خود را جریحه‌دار کند! البته به نظرم او تعمدی نداشته است و عدم اشراف نظری به موضوع، سبب لغزش زبانش شده است!
از طرفی گویا وزیر کشور فرانسه هم گفته است که اختصاص غرفه‌ای به عرضۀ خوراکی‌های حلال در فروشگاه‌ها را درک نمی‌کند و خواهان برچیده شدن آنها شده است! این موضوع دخالت در امور وجدانی و حوزۀ خصوصی اتباع مسلمان است و با هیچ اصول انسانی سازگار نیست! آیا از نگاه وزیر کشور فرانسه مسلمانان آن کشور باید مجبور به خوردن خوراکی‌هایی شوند که آن را حرام می‌دانند؟ و آیا در مورد "کوشر" یعنی غذای حلال یهودیان ارتدوکس هم همین عقیده را دارد؟ به نظرم اگر او نامی از کوشر به زبان می‌آورد بلافاصله به یهودستیزی متهم و حتی مجبور به استعفاء می‌شد! افزون بر این، این نوع دخالت در حوزۀ خصوصی و امور وجدانی اتباع مگر جز از طریق نظامی توتالیتر قابل تحقق است؟
در همین حال، رئیس جمهور فرانسه در بیانات خود، اسلام را در همه جای دنیا دچار بحران دانسته است! او به جای اسلام باید از "جماعت‌های مسلمان" نام می‌برد. اسلام به عنوان یک مکتب یا مذهب مجموعه‌ای از متونی است که مورد تفسیر و تعبیرهای مختلف قرار می‌گیرد. بسیاری از مسلمانان جهان خود را با زیست در عصر دولت‌های ملی تطبیق داده‌اند و بسیاری هم نداده‌اند. این فقط مختص به مسلمانان هم نیست و شامل بسیاری از پیروان ادیان و مکاتب و ایدئولوژی‌های دیگر هم می‌شود. بنابراین رئیس جمهور فرانسه در این مورد هم دچار سهو لسان شده است!
به هر حال، مسلمانانی که به فرانسه یا دیگر کشورها مهاجرت می‌کنند یا باید قوانین کشور متبوع خود را بپذیرند و عضوی مسئول از آن جامعه شوند و یا قید زندگی در آن جوامع را بزنند. اصرار به زندگی در فرانسه و اقدام به جنایتی چون سر بریدن یک معلم در خیابان، علاوه بر تمام جنبه‌های موحش آن، ریاکاری و نفاق زننده‌ای هم به شمار می‌رود.
در این مورد بیش از این خواهم نوشت.
احمد زیدآبادی
جان آگه با #فرهیختگان
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
نقاش لتونیایی اریک کان با گذاشتن این نقاشی‌ها در اینستاگرامش نوشت:
تماشای بی‌عدالتی در بلاروس... تکان دهنده‌است که ببینیم یک مرد ماسک زده اجازه دارد هر رفتاری با مردمش انجام دهد.
میتوان سوال کرد که آیا بدون آن ماسک هم توان انجام این کارها را دارد ؟
https://www.instagram.com/thobekk/?hl=en
جان آگه با #فرهیختگان
تماشای بی‌عدالتی در بلاروس... تکان دهنده‌است که ببینیم یک مرد ماسک زده اجازه دارد هر رفتاری با مردمش انجام دهد.
میتوان سوال کرد که آیا بدون آن ماسک هم توان انجام این کارها را دارد ؟
https://www.instagram.com/thobekk/?hl=en
جان آگه با #فرهیختگان
خطر انسداد معرفتی در اجتماع شیعی: تفسیق در نفی وقوع تکفیر!
حسن محدثی گیلوایی
عالمی دینی عالمی دیگر را تفسیق کرده است. این به‌خودی خود نه نادر است و نه متفاوت. اینکه عالمی مسلمان و شیعی، عالم مسلمان و شیعی دیگری را تکفیر، تضلیل، یا تفسیق کند، به‌هیچ‌وجه نادر نیست. اما آن‌چه کاملاً نادر یا شاید بی‌نظیر است این است که یک عالم دینی بلندمرتبه (آیت‌الله اراکی) یک عالم دینی بلندمرتبه و بسیار تاثیرگذار و مولد را در “نفی وجود و وقوع تکفیر در تاریخ تشیع”، تفسیق کرده است!
پیوند به متن کامل این یادداشت در سایت دین‌آنلاین
https://www.dinonline.com/21940/
#فرهیختگان پیک آگاهی شماست
حسن محدثی گیلوایی
عالمی دینی عالمی دیگر را تفسیق کرده است. این به‌خودی خود نه نادر است و نه متفاوت. اینکه عالمی مسلمان و شیعی، عالم مسلمان و شیعی دیگری را تکفیر، تضلیل، یا تفسیق کند، به‌هیچ‌وجه نادر نیست. اما آن‌چه کاملاً نادر یا شاید بی‌نظیر است این است که یک عالم دینی بلندمرتبه (آیت‌الله اراکی) یک عالم دینی بلندمرتبه و بسیار تاثیرگذار و مولد را در “نفی وجود و وقوع تکفیر در تاریخ تشیع”، تفسیق کرده است!
پیوند به متن کامل این یادداشت در سایت دین‌آنلاین
https://www.dinonline.com/21940/
#فرهیختگان پیک آگاهی شماست
دین‌آنلاین
خطر انسداد معرفتی در اجتماع شیعی: تفسیق در نفی وقوع تکفیر!
حسن محدثی گیلوایی: عالمی دینی عالمی دیگر را تفسیق کرده است. این به‌خودی خود نه نادر است و نه متفاوت. اینکه عالمی مسلمان و شیعی، عالم مسلمان و شیعی دیگری را تکفیر، تضلیل، یا تفسیق کند، به‌هیچ‌وجه نادر نیست. اما آن‌چه کاملاً نادر یا شاید بی‌نظیر است این است…
ارجاع؛ عرصه‌ای بکر در حوزه زبان دینی
حامد قدیری؛ پژوهشگر فلسفه
راوی #اندیشه:
1⃣مقدمه
زبان دینی یکی از حوزه‌های فلسفه‌ی دین است که عنوانی متأخر دارد، اما مباحث آن یکی از اصلی‌ترین مباحث فلسفه و کلام در طول تاریخ بوده است. این حوزه اجمالاً با این مسأله کلنجار می‌رود که «چگونه میتوان از امور و رخدادها و ویژگی‌های مرتبط به ساحت الهی سخن گفت؟». این حوزه می‌خواهد این عبارات را با موشکافی‌هایی تحلیل کند که هم‌اکنون در فلسفه زبان ــ‌‌به معنای عامِ کلمه‌ــ جریان دارد.
در اینجا اولاً سه زیرمسئله زبان دینی را به‌اختصار معرفی می‌کنم و ثانیاً توضیح می‌دهم که در یکی از آنها، نسبت به بقیه، پژوهش کم‌تری انجام شده و می‌تواند بستر مناسبی برای پژوهش‌گرانی باشد که در پیِ عرصه‌ای نسبتاً بکر در این حوزه‌اند.
2⃣زیرمسأله‌های اساسی زبان دینی
یکی از عبارات معمولی زبان دینی را در نظر بگیرید:
«خدا عالم است.»
در یک نگاه کلی، میتوان بررسی این عبارت را به سه زیرمسأله فروکاست:
زیرمسأله نخست، از معناداری آن بحث می‌کند و به این سوال می‌پردازد که آیا عبارات زبان دینی ــ‌مثل همین جمله‌ــ اساساً معنادار هستند تا بتوان درباره چیستیِ معنای آنها و سپس صدق و کذب‌شان سخنی گفت؟
زیرمسأله دوم معمولا با این فرض آغاز می‌شود که عبارت «خدا عالم است» از حیث معناداری فاقد مشکل است، اما برای فهم معنای آن، سراغ موضوع این گزاره؛ یعنی کلمه «خدا» می‌رود و این سؤال را می‌پرسد که کلمه «خدا» چگونه به مرجع/مابازای خود ارجاع می‌دهد؟ ارجاع آن از حیث مداقه‌های فلسفه زبان چگونه است؟
زیرمسأله سوم دنباله بحث درباره معنای عبارت دینی را می‌گیرد و از این می‌پرسد که محمولِ جمله یادشده؛ یعنی «عالمیت» وقتی در موردِ خدا به‌کار می‌رود چه معنایی دارد؟ ناگفته پیداست که در اینجا وجه مسأله‌خیز به این فرض برمی‌گردد که ساحت الهی «متعالی» است و نسبت به ساحتِ ممکنات، «غیریت محض» دارد. پس نمی‌توان به‌راحتی خدا را به همان معنایی «عالم» دانست که مثلاً انسان را «عالم» می‌دانیم.
از این میان، مورد اول ــ‌یعنی زیرمسأله معناداری‌ــ نسبتاً متأخر است و طرح آن در قرن بیستم پررنگ شده است. بحث از معناداری زبان در دلِ نگاهی شکل گرفته که معناداری را به واقع‌نُمایی، و واقع‌نُمایی را به تجربه پیوند می‌زد و هر گفتمانی را که نسبت به داده‌های تجربی حساس نبود، کنار می‌گذاشت. از این رو، زُعمای این بحث (که مشهورترین‌شان پوزیتیویست‌های منطقی بودند) مشخصاً گزاره‌های دینی، مابعدالطبیعی، اخلاقی و زیبایی‌شناختی را به چالش می‌کشیدند. به همین خاطر، یکی از گره‌های بحث دقیقاً همین معناداری گزاره‌های دینی بوده که مخالفان را واداشت در پیِ دفاع از معناداری گزاره‌های دینی بربیایند. البته کم‌کم با زیرسؤال رفتنِ خودِ ایده ارائه ملاک معناداری، کم‌کم این بحث از مرکز مباحثِ فلسفی ــ‌و با کمی تأخیر از مرکز مباحث فلسفه دین‌ــ کنار رفت. ولی به هر حال، در همین مدت، مطالب گسترده‌ای له و علیه معناداری زبان دینی منتشر شد و ادبیات قویمی شکل گرفت.
مورد سوم ــ‌یعنی معنای مفاهیم به‌کاررفته درباره خدا‌ــ موضوعی پر قدمت است. در سنت‌های اسلامی و مسیحی و یهودی، مباحثی که تحت عنوان صفات الهی در فلسفه و کلام مطرح شده‌اند، مواضعی که به تشبیه و تنزیه و تعطیل شناخته شده‌اند و حتی از جهاتی اقوال ناظر به تشکیک در وجود (به‌ویژه در فلسفه ملاصدرا) به‌نحوی در مقام پاسخ به این سؤال بوده‌اند. این اقوال در روزگار فعلی هم پی گرفته شده‌اند که در مجموع ادبیاتی چگال و پرمحتوا در این باب شکل داده‌اند.
3⃣پژوهش در باب ارجاع الهی
از میان زیرمسأله‌های یادشده، زیرمسأله دوم ــ‌یعنی پرسش از ارجاع کلمات دینی‌ــ کم‌تر از بقیه پی گرفته شده است. تُنُک‌بودنِ پژوهش‌های حول این مسأله دست‌کم دو علت دارد: اولاً حوصله حوزه زبان دینی عمدتاً با انبوه مباحث ناظر به زیرمسأله‌های دیگر آکنده شده و ناگزیر، اشاره چندانی به این زیرمسأله نمی‌شود. ثانیاً در ادبیات فلسفه زبان، مباحث پردامنه‌ای در باب ارجاع و نحوه تبیین آن شکل گرفته که اگر کسی بخواهد در باب «ارجاع در زبان دینی» پژوهش کند، لاجِرم باید به حد مستوفا با این مباحث آشنا باشد. این دو نکته باعث شده این زیرمسأله تا حد زیادی از دایره توجه پژوهش‌گران دور بماند.
🔺با این حساب میتوان گفت که زیرمسأله «ارجاع» یکی از مسائل اصلی زبان دینی است که از قضا، پژوهش‌های نسبتاً کمی در آن انجام شده اما اگر پژوهش‌گری مایل به فعالیت در عرصه‌ای بکر در حوزه زبان دینی است، می‌تواند با توشه‌‌ای از آرای فلاسفه زبان به سراغ آن برود و بحث‌های تازه‌ای را مطرح کند.
#فرهیختگان، ندای آگاهی
حامد قدیری؛ پژوهشگر فلسفه
راوی #اندیشه:
1⃣مقدمه
زبان دینی یکی از حوزه‌های فلسفه‌ی دین است که عنوانی متأخر دارد، اما مباحث آن یکی از اصلی‌ترین مباحث فلسفه و کلام در طول تاریخ بوده است. این حوزه اجمالاً با این مسأله کلنجار می‌رود که «چگونه میتوان از امور و رخدادها و ویژگی‌های مرتبط به ساحت الهی سخن گفت؟». این حوزه می‌خواهد این عبارات را با موشکافی‌هایی تحلیل کند که هم‌اکنون در فلسفه زبان ــ‌‌به معنای عامِ کلمه‌ــ جریان دارد.
در اینجا اولاً سه زیرمسئله زبان دینی را به‌اختصار معرفی می‌کنم و ثانیاً توضیح می‌دهم که در یکی از آنها، نسبت به بقیه، پژوهش کم‌تری انجام شده و می‌تواند بستر مناسبی برای پژوهش‌گرانی باشد که در پیِ عرصه‌ای نسبتاً بکر در این حوزه‌اند.
2⃣زیرمسأله‌های اساسی زبان دینی
یکی از عبارات معمولی زبان دینی را در نظر بگیرید:
«خدا عالم است.»
در یک نگاه کلی، میتوان بررسی این عبارت را به سه زیرمسأله فروکاست:
زیرمسأله نخست، از معناداری آن بحث می‌کند و به این سوال می‌پردازد که آیا عبارات زبان دینی ــ‌مثل همین جمله‌ــ اساساً معنادار هستند تا بتوان درباره چیستیِ معنای آنها و سپس صدق و کذب‌شان سخنی گفت؟
زیرمسأله دوم معمولا با این فرض آغاز می‌شود که عبارت «خدا عالم است» از حیث معناداری فاقد مشکل است، اما برای فهم معنای آن، سراغ موضوع این گزاره؛ یعنی کلمه «خدا» می‌رود و این سؤال را می‌پرسد که کلمه «خدا» چگونه به مرجع/مابازای خود ارجاع می‌دهد؟ ارجاع آن از حیث مداقه‌های فلسفه زبان چگونه است؟
زیرمسأله سوم دنباله بحث درباره معنای عبارت دینی را می‌گیرد و از این می‌پرسد که محمولِ جمله یادشده؛ یعنی «عالمیت» وقتی در موردِ خدا به‌کار می‌رود چه معنایی دارد؟ ناگفته پیداست که در اینجا وجه مسأله‌خیز به این فرض برمی‌گردد که ساحت الهی «متعالی» است و نسبت به ساحتِ ممکنات، «غیریت محض» دارد. پس نمی‌توان به‌راحتی خدا را به همان معنایی «عالم» دانست که مثلاً انسان را «عالم» می‌دانیم.
از این میان، مورد اول ــ‌یعنی زیرمسأله معناداری‌ــ نسبتاً متأخر است و طرح آن در قرن بیستم پررنگ شده است. بحث از معناداری زبان در دلِ نگاهی شکل گرفته که معناداری را به واقع‌نُمایی، و واقع‌نُمایی را به تجربه پیوند می‌زد و هر گفتمانی را که نسبت به داده‌های تجربی حساس نبود، کنار می‌گذاشت. از این رو، زُعمای این بحث (که مشهورترین‌شان پوزیتیویست‌های منطقی بودند) مشخصاً گزاره‌های دینی، مابعدالطبیعی، اخلاقی و زیبایی‌شناختی را به چالش می‌کشیدند. به همین خاطر، یکی از گره‌های بحث دقیقاً همین معناداری گزاره‌های دینی بوده که مخالفان را واداشت در پیِ دفاع از معناداری گزاره‌های دینی بربیایند. البته کم‌کم با زیرسؤال رفتنِ خودِ ایده ارائه ملاک معناداری، کم‌کم این بحث از مرکز مباحثِ فلسفی ــ‌و با کمی تأخیر از مرکز مباحث فلسفه دین‌ــ کنار رفت. ولی به هر حال، در همین مدت، مطالب گسترده‌ای له و علیه معناداری زبان دینی منتشر شد و ادبیات قویمی شکل گرفت.
مورد سوم ــ‌یعنی معنای مفاهیم به‌کاررفته درباره خدا‌ــ موضوعی پر قدمت است. در سنت‌های اسلامی و مسیحی و یهودی، مباحثی که تحت عنوان صفات الهی در فلسفه و کلام مطرح شده‌اند، مواضعی که به تشبیه و تنزیه و تعطیل شناخته شده‌اند و حتی از جهاتی اقوال ناظر به تشکیک در وجود (به‌ویژه در فلسفه ملاصدرا) به‌نحوی در مقام پاسخ به این سؤال بوده‌اند. این اقوال در روزگار فعلی هم پی گرفته شده‌اند که در مجموع ادبیاتی چگال و پرمحتوا در این باب شکل داده‌اند.
3⃣پژوهش در باب ارجاع الهی
از میان زیرمسأله‌های یادشده، زیرمسأله دوم ــ‌یعنی پرسش از ارجاع کلمات دینی‌ــ کم‌تر از بقیه پی گرفته شده است. تُنُک‌بودنِ پژوهش‌های حول این مسأله دست‌کم دو علت دارد: اولاً حوصله حوزه زبان دینی عمدتاً با انبوه مباحث ناظر به زیرمسأله‌های دیگر آکنده شده و ناگزیر، اشاره چندانی به این زیرمسأله نمی‌شود. ثانیاً در ادبیات فلسفه زبان، مباحث پردامنه‌ای در باب ارجاع و نحوه تبیین آن شکل گرفته که اگر کسی بخواهد در باب «ارجاع در زبان دینی» پژوهش کند، لاجِرم باید به حد مستوفا با این مباحث آشنا باشد. این دو نکته باعث شده این زیرمسأله تا حد زیادی از دایره توجه پژوهش‌گران دور بماند.
🔺با این حساب میتوان گفت که زیرمسأله «ارجاع» یکی از مسائل اصلی زبان دینی است که از قضا، پژوهش‌های نسبتاً کمی در آن انجام شده اما اگر پژوهش‌گری مایل به فعالیت در عرصه‌ای بکر در حوزه زبان دینی است، می‌تواند با توشه‌‌ای از آرای فلاسفه زبان به سراغ آن برود و بحث‌های تازه‌ای را مطرح کند.
#فرهیختگان، ندای آگاهی
فاز جدید پروژه‌ی طرد آیت‌الله سیدکمال حیدری از حوزه: بیانیه تند جامعه مدرسین
ساعاتی پیش جامعه مدرسین حوزه علمیه قم مستقیما به موضوع برخورد با آقای سیدکمال حیدری ورود کرد و با صدور بیانیه‌ای شدیداللحن به امضای آقای محمد یزدی نشان داد قرار نیست از تجربیات شکست‌خورده‌ی قبلی خود عبرت بگیرد. در این بیانیه تلویحا از حیدری به عنوان «گمراهی فرومایه»، «پیرو شیطان»، «فتنه‌گر» و «دارای آرای باطل» یاد شده است که ادبیات بیانیه چند روز اخیر محسن اراکی را تداعی می‌کند. این بیانیه نشان می‌دهد اراده‌ی برخورد با حیدری و محدودسازی او (که نمونه‌هایش را در تاریخ چهار دهه اخیر حوزه فراوان سراغ داریم) جدی است و احتمالاً باید منتظر برخوردهای شدیدتر هم بود. فارغ از اینکه چه موضعی درقبال حیدری و آرا و نظراتش داشته باشیم، بیانیه‌ی امروز جامعه مدرسین در تاریخ فعالیت‌های این نهاد حوزوی به عنوان یک شکست و در تاریخ حوزه‌ی شیعه به عنوان سند نارواداری ثبت خواهد شد.
حسام مظاهری
متن بیانیه https://hawzahnews.com/x9SkP
#فرهیختگان،ندای آگاهی
@IRANINtellectuals
ساعاتی پیش جامعه مدرسین حوزه علمیه قم مستقیما به موضوع برخورد با آقای سیدکمال حیدری ورود کرد و با صدور بیانیه‌ای شدیداللحن به امضای آقای محمد یزدی نشان داد قرار نیست از تجربیات شکست‌خورده‌ی قبلی خود عبرت بگیرد. در این بیانیه تلویحا از حیدری به عنوان «گمراهی فرومایه»، «پیرو شیطان»، «فتنه‌گر» و «دارای آرای باطل» یاد شده است که ادبیات بیانیه چند روز اخیر محسن اراکی را تداعی می‌کند. این بیانیه نشان می‌دهد اراده‌ی برخورد با حیدری و محدودسازی او (که نمونه‌هایش را در تاریخ چهار دهه اخیر حوزه فراوان سراغ داریم) جدی است و احتمالاً باید منتظر برخوردهای شدیدتر هم بود. فارغ از اینکه چه موضعی درقبال حیدری و آرا و نظراتش داشته باشیم، بیانیه‌ی امروز جامعه مدرسین در تاریخ فعالیت‌های این نهاد حوزوی به عنوان یک شکست و در تاریخ حوزه‌ی شیعه به عنوان سند نارواداری ثبت خواهد شد.
حسام مظاهری
متن بیانیه https://hawzahnews.com/x9SkP
#فرهیختگان،ندای آگاهی
@IRANINtellectuals
نفرت چون به منتهای شدّت رسد، ما را از آنان که منفور می‌داریم فرومایه تر می‌کند.
فرانسوا دو لاروشفوکو: ادیب، فیلسوف، و استادِ بزرگ کلماتِ قصار فرانسوی (۱۶۸۰ - ۱۶۱۳)
جان آگه با #فرهیختگان
فرانسوا دو لاروشفوکو: ادیب، فیلسوف، و استادِ بزرگ کلماتِ قصار فرانسوی (۱۶۸۰ - ۱۶۱۳)
جان آگه با #فرهیختگان
مشروعیت‌زدایی از نهادی کهن
علی شفیعی
چندی است که جامعه مدرسین که نهادی نوظهور و محصول یک امر سیاسی و برهه‌ای خاص بوده با پیش‌فرض تکلیف و تکفل خود در صیانت از نهاد مرجعیت و روحانیت به طرد و نفی فقیهان و جریاناتی حوزوی غیر همسو می‌پردازد که سخنان و ره‌آوردهایشان همدلانه نیست.
گاه به خلع مرجعی از مرجعیت می‌پردازد و دیگرگاه در تهدید علنیِ فقیهی دیگر تابلوی بیت وی را نشانه می‌رود. در آخرین مبارزه این نهاد نوپدید با اندیشه‌های نوپیدا در حوزه و جریان فقهی، جامعه مدرسین در بیانیه شدید و غلیظ علیه سید کمال حیدری فقیه صاحب‌نام و پرنفوذ در میان جریانات نواندیش برون‌حوزوی، وی را پیرو شیطان دانسته و او را گمراه خوانده و به همین دلیل آحاد مؤمنان را از فتنه‌گری وی بر حذر داشته است.
🔹بعید است که این نکته مورد انکار اعضاء جامعه مدرسین باشد که مشروعیت، هویت و هستی آن نهاد نوپیدا به تاریخِ کهن نهاد مرجعیت گره خورده و برآمده از آن است و لذا هرگونه گمانه‌زنی مبنی بر نسبت بین این همانی مرجعیت و جامعه مدرسین از بنیاد خطاست که می‌تواند محصول زیاده‌خواهی باشد؛ چراکه در برابر دیدگان ما نهادهای هم‌عرض جامعه مدرسین به عنوان رقیبان جدی شکل گرفته‌اند که از آن جمله میتوان به مجمع محققین و مدرسین اشاره کرد.
اگر این اصل را بپذیریم که این نهاد نوپدید و رقیبانش همه مشروعیتی اگر دارند ذاتی نیست بلکه مشروعیتشان از نهاد مرجعیت است انتظار می‌رود که تلاش حداکثری کند در موضع‌گیری‌هایشان مشروعیت نهاد مرجعیت را با چالش مواجه نکنند.
🔹نهاد مرجعیت و فقاهت از دیرباز نوعی پلورالیسم فقهیِ رقیق را به خود دیده است و پذیرای آن بوده است، به‌گونه‌ای که گاه در یک مسئله فقهی ما با چندین رأی متفاوت و حتی متعارض مواجهه بوده‌ایم، اما هیچ وقت فقیهان نه حربه مشمئزکننده تکفیر را به کار گرفته‌اند و نه این‌گونه که جامعه مدرسین موضع گرفته است فقیهانِ مخالفِ خویش را فتنه‌گر خوانده‌اند.
آراء مرحومان ابن جنید اسکافی، ابوالصلاح حلبی، سلار، فیض کاشانی، مقدس اردبیلی و… در موضوعات مختلف نمونه‌های غیر قابل انکار و اغماض در تاریخ فقه شیعه‌اند که با تمام تفاوت‌های فراوان آراء ایشان با مشهور فقیهان همیشه مورد مراجعه بوده و کانون توجه علمی بوده‌اند.
البته به صورت موردی فقیهانی گاه در نقد یک دیگر اخلاق پژوهش را رعایت نمی‌کرده و یکدیگر را با ادبیاتی غیرقابل پذیرش مورد خطاب و عتاب قرار می‌داده‌اند اما هیچ‌گاه به صورت نهادی به طرد یا احیاناً تکفیر یک فقیه اقدام نمی‌کردند...
📎 پیوند به متن کامل این یادداشت در سایت دین‌آنلاین
جان آگه با #فرهیختگان
علی شفیعی
چندی است که جامعه مدرسین که نهادی نوظهور و محصول یک امر سیاسی و برهه‌ای خاص بوده با پیش‌فرض تکلیف و تکفل خود در صیانت از نهاد مرجعیت و روحانیت به طرد و نفی فقیهان و جریاناتی حوزوی غیر همسو می‌پردازد که سخنان و ره‌آوردهایشان همدلانه نیست.
گاه به خلع مرجعی از مرجعیت می‌پردازد و دیگرگاه در تهدید علنیِ فقیهی دیگر تابلوی بیت وی را نشانه می‌رود. در آخرین مبارزه این نهاد نوپدید با اندیشه‌های نوپیدا در حوزه و جریان فقهی، جامعه مدرسین در بیانیه شدید و غلیظ علیه سید کمال حیدری فقیه صاحب‌نام و پرنفوذ در میان جریانات نواندیش برون‌حوزوی، وی را پیرو شیطان دانسته و او را گمراه خوانده و به همین دلیل آحاد مؤمنان را از فتنه‌گری وی بر حذر داشته است.
🔹بعید است که این نکته مورد انکار اعضاء جامعه مدرسین باشد که مشروعیت، هویت و هستی آن نهاد نوپیدا به تاریخِ کهن نهاد مرجعیت گره خورده و برآمده از آن است و لذا هرگونه گمانه‌زنی مبنی بر نسبت بین این همانی مرجعیت و جامعه مدرسین از بنیاد خطاست که می‌تواند محصول زیاده‌خواهی باشد؛ چراکه در برابر دیدگان ما نهادهای هم‌عرض جامعه مدرسین به عنوان رقیبان جدی شکل گرفته‌اند که از آن جمله میتوان به مجمع محققین و مدرسین اشاره کرد.
اگر این اصل را بپذیریم که این نهاد نوپدید و رقیبانش همه مشروعیتی اگر دارند ذاتی نیست بلکه مشروعیتشان از نهاد مرجعیت است انتظار می‌رود که تلاش حداکثری کند در موضع‌گیری‌هایشان مشروعیت نهاد مرجعیت را با چالش مواجه نکنند.
🔹نهاد مرجعیت و فقاهت از دیرباز نوعی پلورالیسم فقهیِ رقیق را به خود دیده است و پذیرای آن بوده است، به‌گونه‌ای که گاه در یک مسئله فقهی ما با چندین رأی متفاوت و حتی متعارض مواجهه بوده‌ایم، اما هیچ وقت فقیهان نه حربه مشمئزکننده تکفیر را به کار گرفته‌اند و نه این‌گونه که جامعه مدرسین موضع گرفته است فقیهانِ مخالفِ خویش را فتنه‌گر خوانده‌اند.
آراء مرحومان ابن جنید اسکافی، ابوالصلاح حلبی، سلار، فیض کاشانی، مقدس اردبیلی و… در موضوعات مختلف نمونه‌های غیر قابل انکار و اغماض در تاریخ فقه شیعه‌اند که با تمام تفاوت‌های فراوان آراء ایشان با مشهور فقیهان همیشه مورد مراجعه بوده و کانون توجه علمی بوده‌اند.
البته به صورت موردی فقیهانی گاه در نقد یک دیگر اخلاق پژوهش را رعایت نمی‌کرده و یکدیگر را با ادبیاتی غیرقابل پذیرش مورد خطاب و عتاب قرار می‌داده‌اند اما هیچ‌گاه به صورت نهادی به طرد یا احیاناً تکفیر یک فقیه اقدام نمی‌کردند...
📎 پیوند به متن کامل این یادداشت در سایت دین‌آنلاین
جان آگه با #فرهیختگان
20120325200157-1125-313.pdf
223.3 KB
کیخسرو و کوروش
«افسانهٔ زاد کیخسرو و کوروش، چنان‌که پیش از این دیگران شناخته و نوشته‌اند، به یکدیگر شباهت دارند...»
جلال خالقی مطلق
مجلهٔ ایران‌شناسی، سال هفتم، بهار ۱۳۷۴، شمارهٔ ۲۵
جان آگه با #فرهیختگان
«افسانهٔ زاد کیخسرو و کوروش، چنان‌که پیش از این دیگران شناخته و نوشته‌اند، به یکدیگر شباهت دارند...»
جلال خالقی مطلق
مجلهٔ ایران‌شناسی، سال هفتم، بهار ۱۳۷۴، شمارهٔ ۲۵
جان آگه با #فرهیختگان
کدیور_روز_میلاد_پیامبر_ویرایش_دوم.pdf
1.4 MB
روز میلاد پیامبر
بازگشت به رای متقدم تشیع
دوازدهم ربیع الاول میلاد مسعود رسول خدا محمد بن عبدالله (ص) مبارک باد.
رسول خدا محمد مصطفی (ص) بنا بر قول صحیح تر در دوازدهم ربیع الاول عام الفیل معادل اردیبهشت سال پنجاه و سوم قبل از هجرت (آوریل سال ۵۶۹ میلادی) در مکه متولد شده است.
اکثر اهل سنت و حداقل دوازده نفر از افاضل امامیه به ترتیب تاریخی از این قول دفاع کرده اند:
۱. ابان بن عثمان در کتاب المبعث والمغازی،
۲. ثقة الاسلام کلینی در کافی،
۳. مسعودی در اثبات الوصیة،
۴. قاضی نعمان در شرح الأخبار،
۵. شیخ صدوق در کمال الدین،
۶. حاسب طبری در زیج مفرد،
۷. شهید ثانی در فوائد القواعد،
۸. رضی الدین محمد قزوینی در مولودیه و لسان الخواص،
۹. سید ابراهیم مدرس حسینی اصفهانی در مولودیه،
۱۰. شیخ الشریعه اصفهانی و پسرش محمد مهدی در إعلام الأعلام،
۱۱. أبوالمجد محمد رضا اصفهانی صاحب وقایة الاذهان (استاد آقای خمینی) در اجازه اجتهاد به بانو نصرت امین،
۱۲. محقق شوشتری صاحب قاموس الرجال در رسالة فی تواریخ النبی والآل.
متن کامل در فایل ضمیمه
جان آگه با #فرهیختگان
@IRANINtellectuals
بازگشت به رای متقدم تشیع
دوازدهم ربیع الاول میلاد مسعود رسول خدا محمد بن عبدالله (ص) مبارک باد.
رسول خدا محمد مصطفی (ص) بنا بر قول صحیح تر در دوازدهم ربیع الاول عام الفیل معادل اردیبهشت سال پنجاه و سوم قبل از هجرت (آوریل سال ۵۶۹ میلادی) در مکه متولد شده است.
اکثر اهل سنت و حداقل دوازده نفر از افاضل امامیه به ترتیب تاریخی از این قول دفاع کرده اند:
۱. ابان بن عثمان در کتاب المبعث والمغازی،
۲. ثقة الاسلام کلینی در کافی،
۳. مسعودی در اثبات الوصیة،
۴. قاضی نعمان در شرح الأخبار،
۵. شیخ صدوق در کمال الدین،
۶. حاسب طبری در زیج مفرد،
۷. شهید ثانی در فوائد القواعد،
۸. رضی الدین محمد قزوینی در مولودیه و لسان الخواص،
۹. سید ابراهیم مدرس حسینی اصفهانی در مولودیه،
۱۰. شیخ الشریعه اصفهانی و پسرش محمد مهدی در إعلام الأعلام،
۱۱. أبوالمجد محمد رضا اصفهانی صاحب وقایة الاذهان (استاد آقای خمینی) در اجازه اجتهاد به بانو نصرت امین،
۱۲. محقق شوشتری صاحب قاموس الرجال در رسالة فی تواریخ النبی والآل.
متن کامل در فایل ضمیمه
جان آگه با #فرهیختگان
@IRANINtellectuals
ماسک هم کافی نیست
مصطفی جلالی فخر، متخصص بیماری‌های داخلی
🔸متاسفانه باید اعلام کنم در حال فرو رفتن در باتلاق شکست در برابر کرونا هستیم. امروز از چهارصد کشته در روز عبور کردیم. در حالی که بر اساس خبر معاون وزیر بهداشت، برای رسیدن به آمار واقعی، باید این رقم را دوبرابر کنیم. داریم قتل‌عام می‌شویم. حتما دعا کردن در هر حالی خوب است اما دعاخواهی، معنای دیگری هم در دل خود دارد؛ این که دیگر کاری از دست ما برنمی‌آید. پس از التماس دعای معاون رئیس‌جمهور برای مهار گرانی، در استان یزد هم به استغفار جمعی برای کنترل کرونا پناه آورده‌اند. و اعتراف می‌کنم که خودم هم هر روز که راهی بیمارستان یا کلینیک می‌شوم، از زیر قرآن رد می‌شوم؛ چون می‌دانم واقعیت موجود ما و کرونا چگونه است و کنار ابتلا قدم می‌زنم.
🔸نکته بسیارمهم و موردغفلت واقع شده این است که بسیاری از مبتلایان اخیر، از ماسک هم استفاده کرده‌اند، حتی به صورت منظم و دقیق. پس چرا کرونا گرفتند؟! عدم کنترل بهداشتی کافی بر تهیه ماسک‌ها، و عدم امکان مالی برای تعویض مکرر ماسک، دو دلیل مهم‌اند اما علت مهم‌تر، «عدم رعایت فاصله‌گذاری اجتماعی» ست. مردم دچار اشتباه بزرگ استراتژیک شده‌اند و فکر می‌کنند ماسک کافی‌ست و فاصله دو متر را رعایت نمی‌کنند. حتی در تجمعات و صف‌ها و مترو و اتوبوس و آسانسور و «غیره»، سینه به سینه هم می‌ایستند و به دلیل ماسک، احساس نفوذناپذیری دارند. در حالی که حفظ فاصله اجتماعی، به اندازه و چه بسا بیش از ماسک زدن، اهمیت دارد. همچنین شستشوی دست‌ها به عنوان مکمل اصول سه‌گانه‌ی پیشگیری.
🔸اگر به سرعت و قاطعانه اقدام نکنیم، هفته‌هایی به‌مراتب خوف‌انگیزتر در انتظار همه است و می‌ترسم به جایی برسیم که نه تنها تختی برای بستری، بلکه سردخانه‌ای برای اجساد هم خالی نباشد. کاش دولت بتواند و بخواهد وضعیت فوق‌العاده اعلام کند و قرنطینه اجباری و حداقل یکی دو هفته تعطیلی تمام مراکز، تا شاید بتوانیم از این گرداب ویرانگر خارج شویم. فعلا همه با هم ماسک و «فاصله اجتماعی»!
از کانال سهند ایرانمهر
https://t.me/arshivefarhikhtegan/446
جان آگه با #فرهیختگان
مصطفی جلالی فخر، متخصص بیماری‌های داخلی
🔸متاسفانه باید اعلام کنم در حال فرو رفتن در باتلاق شکست در برابر کرونا هستیم. امروز از چهارصد کشته در روز عبور کردیم. در حالی که بر اساس خبر معاون وزیر بهداشت، برای رسیدن به آمار واقعی، باید این رقم را دوبرابر کنیم. داریم قتل‌عام می‌شویم. حتما دعا کردن در هر حالی خوب است اما دعاخواهی، معنای دیگری هم در دل خود دارد؛ این که دیگر کاری از دست ما برنمی‌آید. پس از التماس دعای معاون رئیس‌جمهور برای مهار گرانی، در استان یزد هم به استغفار جمعی برای کنترل کرونا پناه آورده‌اند. و اعتراف می‌کنم که خودم هم هر روز که راهی بیمارستان یا کلینیک می‌شوم، از زیر قرآن رد می‌شوم؛ چون می‌دانم واقعیت موجود ما و کرونا چگونه است و کنار ابتلا قدم می‌زنم.
🔸نکته بسیارمهم و موردغفلت واقع شده این است که بسیاری از مبتلایان اخیر، از ماسک هم استفاده کرده‌اند، حتی به صورت منظم و دقیق. پس چرا کرونا گرفتند؟! عدم کنترل بهداشتی کافی بر تهیه ماسک‌ها، و عدم امکان مالی برای تعویض مکرر ماسک، دو دلیل مهم‌اند اما علت مهم‌تر، «عدم رعایت فاصله‌گذاری اجتماعی» ست. مردم دچار اشتباه بزرگ استراتژیک شده‌اند و فکر می‌کنند ماسک کافی‌ست و فاصله دو متر را رعایت نمی‌کنند. حتی در تجمعات و صف‌ها و مترو و اتوبوس و آسانسور و «غیره»، سینه به سینه هم می‌ایستند و به دلیل ماسک، احساس نفوذناپذیری دارند. در حالی که حفظ فاصله اجتماعی، به اندازه و چه بسا بیش از ماسک زدن، اهمیت دارد. همچنین شستشوی دست‌ها به عنوان مکمل اصول سه‌گانه‌ی پیشگیری.
🔸اگر به سرعت و قاطعانه اقدام نکنیم، هفته‌هایی به‌مراتب خوف‌انگیزتر در انتظار همه است و می‌ترسم به جایی برسیم که نه تنها تختی برای بستری، بلکه سردخانه‌ای برای اجساد هم خالی نباشد. کاش دولت بتواند و بخواهد وضعیت فوق‌العاده اعلام کند و قرنطینه اجباری و حداقل یکی دو هفته تعطیلی تمام مراکز، تا شاید بتوانیم از این گرداب ویرانگر خارج شویم. فعلا همه با هم ماسک و «فاصله اجتماعی»!
از کانال سهند ایرانمهر
https://t.me/arshivefarhikhtegan/446
جان آگه با #فرهیختگان
Telegram
آرشیو
بیانیه‌ی جمعی از نواندیشان دینی ایرانی در محکومیت جوّ تکفیری در حوزه‌ی علمیّه‌ی قم
زیتون-جمعی از نواندیشان دینی با صدور بیانیه‌ای از «شکل‌گیری موج خفقان و رواج ادبیّات تکفیری در حوزه‌ی علمیّه‌ی قم» ابراز نگرانی کردند.
این بیانیه واکنشی است به تکفیرِ آیت‌الله سیدکمال حیدری، یکی از مراجع تقلید، از سوی محسن اراکی، ریاست سابق مجمع جهانی تقریب مذاهب.
آیت‌الله سیدکمال حیدری اخیرا در گفت‌‌وگویی با شبکه‌ی العراقیه گفته‌بود که فقیهان شیعه قائل به «کفر کلامی» یا به تعبیر دیگر قائل به «بی ایمانیِ» اهل سنّت اند.
انتشار این گفت‌وگو سبب شد که آیت‌الله اراکی بیانیه‌ای منتشر کند و از تعابیری مانند «بدعت‌گزار»، «دروغ‌گو»، «فاسق»، «شیاد» و «دجال» برای کمال حیدری استفاده کند و بگوید که او «در دام سازمان‌های اطلاعاتی استکبار جهانی و سه‌گانه‌ی طغیانگر وهابی ـ صهیونیستی ـ غربی» افتاده است.
نواندیشان دینی در بیانیه‌ی خود نوشته‌اند که «طنز تلخ ماجرا اینجا است که فقیهی علیه فقیهی دیگر ادبیات تکفیری به کار بسته تا نشان دهد فقه شیعه تکفیری نیست!»
در این بیانیه همچنین از جامعه مدرسین قم انتقاد شده است که در نقش «پلیس حوزه» ظاهر شده و «به جای تشویق به گفت‌وگو و جدال احسن، بر آتش طردگری در حوزه دمیده است.»
امضاءکنندگان بیانیه از شیعیان و اهل سنّت خواسته‌اند که «به جای تکفیرِ (ظاهری یا باطنیِ) یکدیگر باید بر اساس توصیه‌ی انسانی قرآن عمل کنند که از «سبقت گرفتن در نیکی‌ها» و «وانهادن دعواهای الهیّاتی به روز قیامت» سخن می‌گوید».
این بیانیه به امضاء محمّدجواد اکبرین، عبدالعلی بازرگان، محمّد برقعی، رضا بهشتی معزّ، سروش دبّاغ، عبدالکریم سروش، رضا علیجانی
، حسین کمالی، محسن کمالیان، داریوش محمّدپور
، محمّدمهدی مجاهدی، یاسر میردامادی، مهدی ممکن، صدّیقه وسمقی و حسن یوسفی اشکوری رسیده است.
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته، به این شرح است:
https://www.zeitoons.com/81411
جان آگه با #فرهیختگان
زیتون-جمعی از نواندیشان دینی با صدور بیانیه‌ای از «شکل‌گیری موج خفقان و رواج ادبیّات تکفیری در حوزه‌ی علمیّه‌ی قم» ابراز نگرانی کردند.
این بیانیه واکنشی است به تکفیرِ آیت‌الله سیدکمال حیدری، یکی از مراجع تقلید، از سوی محسن اراکی، ریاست سابق مجمع جهانی تقریب مذاهب.
آیت‌الله سیدکمال حیدری اخیرا در گفت‌‌وگویی با شبکه‌ی العراقیه گفته‌بود که فقیهان شیعه قائل به «کفر کلامی» یا به تعبیر دیگر قائل به «بی ایمانیِ» اهل سنّت اند.
انتشار این گفت‌وگو سبب شد که آیت‌الله اراکی بیانیه‌ای منتشر کند و از تعابیری مانند «بدعت‌گزار»، «دروغ‌گو»، «فاسق»، «شیاد» و «دجال» برای کمال حیدری استفاده کند و بگوید که او «در دام سازمان‌های اطلاعاتی استکبار جهانی و سه‌گانه‌ی طغیانگر وهابی ـ صهیونیستی ـ غربی» افتاده است.
نواندیشان دینی در بیانیه‌ی خود نوشته‌اند که «طنز تلخ ماجرا اینجا است که فقیهی علیه فقیهی دیگر ادبیات تکفیری به کار بسته تا نشان دهد فقه شیعه تکفیری نیست!»
در این بیانیه همچنین از جامعه مدرسین قم انتقاد شده است که در نقش «پلیس حوزه» ظاهر شده و «به جای تشویق به گفت‌وگو و جدال احسن، بر آتش طردگری در حوزه دمیده است.»
امضاءکنندگان بیانیه از شیعیان و اهل سنّت خواسته‌اند که «به جای تکفیرِ (ظاهری یا باطنیِ) یکدیگر باید بر اساس توصیه‌ی انسانی قرآن عمل کنند که از «سبقت گرفتن در نیکی‌ها» و «وانهادن دعواهای الهیّاتی به روز قیامت» سخن می‌گوید».
این بیانیه به امضاء محمّدجواد اکبرین، عبدالعلی بازرگان، محمّد برقعی، رضا بهشتی معزّ، سروش دبّاغ، عبدالکریم سروش، رضا علیجانی
، حسین کمالی، محسن کمالیان، داریوش محمّدپور
، محمّدمهدی مجاهدی، یاسر میردامادی، مهدی ممکن، صدّیقه وسمقی و حسن یوسفی اشکوری رسیده است.
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته، به این شرح است:
https://www.zeitoons.com/81411
جان آگه با #فرهیختگان
Zeitoons
بیانیه‌ی جمعی از نواندیشان دینی ایرانی در محکومیت جوّ تکفیری در حوزه‌ی علمیّه‌ی قم
بیانیه‌ی جمعی از نواندیشان دینی ایرانی در محکومیت جوّ تکفیری در حوزه‌ی علمیّه‌ی قم | سایت مستقل تحلیلی خبری