در سوگ دکتر فیرحی عزیز

با تأثر و تأسف فراوان استاد ارزشمندی را از دست دادیم که با پژوهش‌های رهگشا و سعۀ صدر مثال‌زدنی‌اش، مطالعات دینی و سیاسی دهه‌های اخیر ایران را غنا می‌بخشید و در تکامل فرهنگی جامعۀ ما اثر می‌گذاشت. فقدان این پژوهشگر گرانقدر را به خانواده گرامیشان و همۀ علاقمندان به راه و رسم آن مرحوم تسلیت عرض می‌کنم.

محمد مجتهد شبستری
۱۳۹۹/۸/۲۱

#فرهیختگان، ندای آگاهی

آقای روحانی! این مسیر از پاستور نمی‌گذرد!

من نمی‌دانم خداوند زمین ساختمان پاستور و آسمان آن را از چه آفریده است که هر کس مدتی ساکن و مستأجر آن می‌شود همان مقدار استعداد و واقع بینی قبلی‌اش را نیز از دست می‌دهد و نگاهش به واقعیات تیره و تاریک می‌شود!
نمی‌دانم چه اتفاقی باید در این کشور بیفتد تا ساکنان پاستور به این نتیجه برسند که راه تنش‌زدایی احتمالی با آمریکا از این ساختمان عبور نمی‌کند.
از زمان مرحوم هاشمی تا کنون، هر رئیس جمهوری که در صدد برآمده است تا به زعم خود گرۀ رابطه با آمریکا را بگشاید، پس از یک دور هیجان کاذب در جامعه، عملاً از پس کار بر نیامده و بر سرخوردگی اجتماعی افزوده است.
با اینکه این تجربه چون چراغی بر ایوان تاریک سیاست ایران می‌درخشد، حسن روحانی گفته است:
"هدف ما این است که ایران در تعامل با جهان باشد و فشار تحریم را از دوش مردم برداریم و تحریم ظالمانه لغو شود. هر جایی، هر فرصتی برای این کار باشد ما اقدامات خود را انجام می‌دهیم و هیچ‌ کس حق فرصت‌سوزی ندارد".
از این سخنان چنین برمی‌آید که او می‌خواهد از فرصت پیروزی جو بایدن در انتخابات آمریکا برای تشنج‌زدایی درروابط ایران و آمریکا سود جوید.
البته پیروزی بایدن را می‌توان فرصتی برای تشنج‌زدایی در روابط تهران - واشنگتن فرض کرد مشروط بر اینکه ارکان اصلی قدرت در ایران نیز آن را به صورت فرصت ببینند و الّا اگر این ماجرا فقط به چشم آقای روحانی و یاران او در پاستور به عنوان فرصت دیده شود، نه فقط فرصت نیست، بلکه سرابی است که بر بغرنجی و خامت اوضاع خواهد افزود.
تجربۀ سالیان دراز نشان داده است که هر نوع تعامل با آمریکا از حدود اختیارات و توان رؤسای جمهور خارج است و اینکه بگویند در این میسر "به نظرات رهبری هم توجه خواهد شد" چیزی از این معادله را تغییر نمی‌دهد.
واقعیت این است که تنها نهاد رهبری در ایران توان و قدرت تصمیم‌گیری نهایی در مورد این معضل را دارد. بنابراین اگر رهبری مخالف رفع تنش در روابط دو کشور باشد، به طور قطع از رئیس جمهور کاری در این جهت جزمغشوش کردن اوضاع برنمی‌آید واگر هم موافق باشد، استلزام منطقی آن تشکیل هیئتی به عنوان نمایندۀ تام‌الاختیار مجموعۀ نظام سیاسی و اعلام آن به صورت رسمی و علنی است تا هم جامعه نسبت به پایداری نتیجۀ آن امیدوار باشد و هم نیروهای درون نظام امکان کارشکنی در مسیر آن را نداشته باشند.
طبعاً رئیس جمهور می‌تواند نظر خاص خود را در این مورد با افکار عمومی و نهادهای تصمیم‌گیر صریحاً در میان بگذارد اما پیش انداختن خود برای امری که قدرت و توان آن را ندارد، فرصت‌سوزی هر فرصت بالقوه‌ای است که در این زمینه ممکن است ظهور کند.
بنابراین، اگر از آقای روحانی در مقام ریاست جمهوری کاری ساخته است به جای آکه فضای هیجانی کاذبی در سطح جامعه برانگیزد و غوغای بی‌حاصل دوباره‌ای به پا کند، بهتر است وقت خود و دولتش را صرف مهار و کنترل شیوع بی‌سابقۀ ویروس کرونا در کشور کند تا مردم رنج کشیدۀ این سرزمین دسته دسته عزیزان خود را غریبانه تحویل گورستان ندهند!

احمد زیدآبادی


#فرهیختگان، ندای آگاهی

شمشیر و قلم؛ به یاد دکتر داود فیرحی

سیدحسن اسلامی اردکانی

✔️امروز که این خبر را شنیدم، به اولین دیدارها و گفتگوهایمان فکر کردم. دهه هفتاد بود که او را، که هنوز دانشجوی دکتری بود، دیدم و درباره رساله‌اش پرسیدم. گفت که با الهام از فوکو بحث نسبت دانش، قدرت و مشروعیت را در جهان اسلام دنبال می‌کند. همان که بعدها به وسیله نشر نی بارها بازچاپ شد...
📎 پیوند به متن کامل این یادداشت در سایت دین‌آنلاین


جان آگه با #فرهیختگان

« بزرگ بود و از اهالی امروز بود
و با تمام افق های باز نسبت داشت
و لحن آب و زمین را خوب می فهمید»

خبر تکان دهنده بود و بهت آور؛ دکتر داوود فیرحی، استاد مبرز علوم سیاسی دانشگاه تهران، بر اثر ابتلای به ویروس کرونا، روی در نقاب خاک کشید و به سمت بی سو پرواز کرد. هنوز دانشجوی فلسفه در انگلستان بودم که با نام و آثار ایشان آشنا شدم و آنها را در مطالعه گرفتم؛ فقیهی که دکتری در رشته علوم سیاسی داشت و دلمشغولِ بازاندیشی درباره رابطه میان دولت، فقاهت و مشروعیت سیاسی در ایران معاصر بود و پروژه جدی خویش را آهسته و پیوسته پیش می برد. پس از بازگشت از انگلستان، روزگاری که در « موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه» بودم؛ چند باری در دانشگاه تهران، همچنین برخی محافل خدمتشان رسیدم و از گفت و گوی با ایشان بسیار بهره بردم. افزون بر فضل و همت و پشتکار ستودنی، گشوده بود و آرام و متواضع و متین؛ مجموع فضایلی که اوقاتت را از همنشینی با او خوش می کرد. در میان دوستان روحانی ای که طی بیست سال اخیر داشته ام و از همصحبتی و همسخنی و مباحثه با آنها آموخته و حظ برده ام؛ صفای باطن آن یار سفر کرده مثال زدنی بود. چند باری با یکدیگر درباره نواندیشی دینی معاصر گفتگو کردیم؛ از ناقدانِ همدلی بود که عالمانه در این میراث نظر می کرد. از سر لطف ملاحظات انتقادی خویش درباره کارک هایم را نیز با من در میان گذاشتند؛ آموختم و استفاده کردم. از بخت بلند آمریکای شمالی و اروپا نشینان، به لطف و پیگیری دوست روحانی عزیز دیگری، مرحوم فیرحی، از بهار سال جاری در جلسات مجازی حلقه « دیدگاه نو/ سرای گفت و شنود» که به همت بلند برخی دوستان عزیز تورنتو از هشت ماه پیش دایر شده، از بهار امسال حضور یافتند. افزون بر ارائه یک سخنرانی در نقد نواندیشی دینی، به رغم اختلاف ساعت، تا پیش از بیماری، در عموم جلسات سخنرانی این محفل مجازی شرکت می کردند و با اهالی فکر و فرهنگی که از قضای روزگار این سوی کره خاکی، ساکن شده اند، بحث و گفتگو می کردند. حقیقتا فرصت مغتنمی برای همه ما بود. پس از شنیدن خبر تلخ امروز، چشمم به برخی از آثار مرحوم فیرحی در کتابخانه ام....افتاد؛ همچنین به سراغ « تلگرام» رفتم و پیام های پر از مهر و محبت ایشان در تلگرام را مرور کردم که برایم از ایشان به ماندگار خواهد ماند. سخت مغموم شدم و بغضی سنگین، گلویم را فشرد و لعنت بر کرونایی فرستادم که این عزیز را از ما گرفت. جای کار بسیار داشت و اگر اجل مهلت داده بود، می توانست تا بیست- سی سال دیگر بماند و بپاید و ببالد و پروژه خویش را پیش ببرد و باران صفت نزدیکان را گوهر بخشد و دوران را، باران. افسوس که « نشد روبروی وضوح کبوتران بنشیند» و پر کشید و « پشت حوصله نورها دراز کشید» و هیچ فکر نکرد که ما« برای خوردن یک سیب چقدر تنها ماندیم». میراث ماندگار بر جای مانده از او، قطعا بکار پژوهشگران حوزه اندیشه سیاسی، فقه سیاسی و نواندیشی دینی می آید. صبر بر این مصیبت را به دعا از جان جهان، برای خانواده داغدیده و بستگان و دوستان آن عزیز، خواستارم. پیام پر از مهر و رحمت خویش را به گوش باد صبا می خوانم تا مگر به روح و مزار پاک آن عزیز رساند:

ای صبا ای پیک دورافتادگان اشک ما بر خاک پاک او رسان


سروش دباغ


#فرهیختگان، ندای آگاهی

فیرحی و دغدغه «ایرانِ امروز»

علی اشرف فتحی


▪️ نوشتن در سوگ استاد ارزشمند و خوش‌اخلاقی چون داود فیرحی کار بسیار مشکلی است. او هنوز پا به سن پیری نگذاشته بود که از میان رفت. جامعه طوفان‌زده ما به توان علمی و تسلط کم‌نظیر او به فقه سیاسی و اندیشه سیاسی محتاج بود. در گفتگویی که با او درباره یکی از آثارش داشتیم و سال 93 در مجله اندیشه پویا منتشر شد، گفته بود که دغدغه‌اش این است که:
«منِ مسلمانِ امروزِ ایرانی» دچار چه گسل‌ها و معضلاتی هستم و چگونه می‌توانم از این معضلات رها شوم.

▪️فیرحی فرزند خلف حوزه و معتقد و آشنا به آداب و علوم و روش‌های پژوهشی قدما، متأخرین و معاصرین فقها بود و در عین حال، آداب دانشگاهی بودن و دانشگاهی اندیشیدن را نیز به خوبی آموخته بود. دشوار است که کسی بتواند با این دو سلوک و متد آشنا باشد و میان آنها خلط نکند و از چنین ترکیبی سرافراز بیرون بیاد.

▪️آثار فیرحی نشان می‌دهد که او در این زمینه به خوبی گام برمی‌داشت و توانسته بود پلی میان «فقه سیاسی» و «اندیشه سیاسی» ایجاد کند. جامعه ما به چنین پلی بسیار نیازمند است. بدون در نظر گرفتن این دو نگاه و این دو روش، جامعه ایران، اشتباهات بنیان‌افکن قاجار و پهلوی را تکرار می‌کند و بحران روی بحران برجای می‌گذارد.

▪️مرحوم فیرحی محققی جستجوگر بود و تسلطش به زبان پژوهش دانشگاهی و حوزوی به او کمک می‌کرد که در آثار همه فقها و متفکران علوم سیاسی غور و بررسی کند و به نگاهی جامع و ایده‌هایی بکر دست یابد.

▪️اگر طالقانی را احیاگر کتاب مهم «تنبیه‌الامة و تنزیه‌الملة» بدانیم که با توصیه و راهنمایی مرحوم سید محمود امام جمعه زنجانی با این اثر ارزشمند میرزای نائینی آشنا شد و آن را پس از چندین دهه احیا و منتشر کرد، فیرحی را نیز باید با شرح مهمی که با عنوان «آستانه تجدد» بر این اثر نائینی نوشت، بار دیگر هنر و توانایی خود را در درک تحولات تاریخ اندیشه سیاسی شیعه به رخ کشید و مراد و مقصود نائینی را به زبان آکادمیک و امروزی و مبتنی بر مبانی مقبول و مرسوم این دانش، بسط و شرح داد.

▪️در اهمیت فیرحی همین بس که بدون در نظر گرفتن آثار او نمی‌توان به درک جامع و عمیقی از اندیشه سیاسی شیعیان و فقه سیاسی دست یافت. با این حال، او به پژوهش و تدریس نیز بسنده نکرد و در دو دهه اخیر به عنوان یک فعال سیاسی و اجتماعی می‌کوشید به دغدغه‌های مردم‌دارانه و وطن‌دوستانه خود جامه عمل نیز بپوشاند.

▪️حوزه و دانشگاه او را از مردم جدا نکرد . اتفاقا سخنران محبوب مجالس مذهبی کشور بود و هرچند نگاه تنگ‌نظرانه رسانه ملی، میلیون‌ها ایرانی را از آشنایی با او و شنیدن صدای گرم و سخنان مفید و عمیق او محروم می‌کرد، ولی در شهرهای مختلف در جمع عزاداران و مؤمنان حاضر می‌شد، از سیره و فضایل پیشوایان معصوم می‌گفت، ذکر مصیبت می‌کرد و بزرگوارانه و خاضعانه پای حرف‌های مخاطبان می‌نشست و به پرسش‌های جوانان مشتاق پاسخ می‌گفت. او در دوره کرونا نیز این سخنرانی‌ها را ترک نکرد و آخرین محرم عمر خود را نیز با سخنرانی‌های اینترنتی برای عزاداران حسینی و تشریح علمی ابعاد مختلف حماسه عاشورا سپری کرد.

▪️او در جوانی نیز طلبه‌ای دغدغه‌مند و متعهد بود و جراحت شیمیایی دوران حضور در جبهه که درمان کرونا را برایش ناممکن کرد، یادگار همان روزهاست. اینک ماییم و اندیشه و منش تعالی‌بخش فیرحی ...!/ایران‌فردا




https://bit.ly/3kpp5l8

فیرحی و دموکراتیزن کرده فقه سیاسی

دکتر داود فیرحی (۱۳۴۳-۱۳۹۹) به رحمت خدا رفت. چند روز قبل خبر ابتلایش به کرونا را از دوست مشترکی شنیدم. دعا می کردم شفا یابد. امروز ناباورانه خبر تلخ درگذشتش را خواندم. خدایش رحمت کند. در اوج شکوفایی دار فانی را وداع کرد و به دیار باقی شتافت.

فیرحی را از ۱۳۷۱ می شناختم. وی در زمره نخستین همکاران معاونت اندیشه اسلامی مرکز تحقیقات استراتژیک در قم بود.

در میان روحانیون دانشگاهی بیش از دیگران با دانش سیاسی جدید آشنا بود و این مزیت کمی نبود.

شاگرد استاد سید جواد طباطبایی و متاثر از او در اندیشه سیاسی بود، البته با تعلق خاطر بیشتری به فقه سیاسی.

استاد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، عضو شورای مرکزی مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم، روحانی اصلاح طلب، پژوهشگری نام آشنا در اندیشه سیاسی اسلام، و نویسنده ای پرکار بود که با پژوهشهای ارزنده و قلم معتدل خود به اندیشه سیاسی در اسلام معاصر و خصوصا فقه سیاسی خدمت کرد.

عناوین کتابهای منتشرشده او نشان از یک برنامه پژوهشی حساب شده می دهد:
قدرت، دانش و مشروعیت در اسلام (۱۳۷۸)،
دولت اسلامی و تولیدات فکر دینی (۱۳۸۰)،
نظام سیاسی و دولت در اسلام (۱۳۸۲)،
تاریخ تحول دولت در اسلام (۱۳۸۶)،
دین و دولت در عصر مدرن (دو جلد، ۱۳۸۹ و ۱۳۹۰)،
فقه سیاسی و فقه مشروطه (۱۳۹۱)،
تحول حکومت داری و فقه حکومت اسلامی (۱۳۹۳)،
آستانهٔ تجدّد؛ در شرح تنبیه الامة و تنزیه الملة (۱۳۹۴)،
فقه و حکمرانی حزبی (۱۳۹۶)،
مفهوم قانون در ایران معاصر (تحولات پیشامشروطه) (١٣٩٩).

فیرحی از مدافعان بازخوانی فقه سیاسی اجتماعی و دمکراتیزه کردن فقه شیعه بود.
بنابراین رویکردی کاملا متفاوت با دیگر نواندیشان دینی درباره «عدم امکان فقه سیاسی اجتماعی در دوران مدرن» داشت.
چکیده این رویکرد خوشبینانه را در مباحثه قلمیش با استاد محمد مجتهد شبستری می توان مطالعه کرد.

درگذشت این استاد فرزانه و محقق گرانقدر اندیشه سیاسی در اسلام معاصر را به خانواده محترم، اساتید و دانشجویان دانشگاه تهران و مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم تسلیت عرض می کنم.

برای آن دوست گرامی رحمت، مغفرت و رضوان، و برای بازماندگان و علاقه مندان صبر و اجر مسئلت دارم.

متن کامل و‌ منبع یادداشت محسن کدیور
https://kadivar.com/18322/


#فرهیختگان، ندای آگاهی

انا لله و انا الیه راجعون
دکتر داود فیرحی به دیار باقی شتافت.
اندوه و نا آرامی خود را در رحلت آن دانشمند نیکو خصال نمی‌توانم پنهان کنم. خدایش بیامرزاد که در اندیشیدن دلیر و توانا بود. و برای گشودن معضلات فکری و سیاسی ایران امروز و آشتی دادن دین و قانون و آزادی شجاعانه و فروتنانه تلاش‌هایی مبارک کرد و اگر چشم روزگار بر او حسد نمی‌برد و پای وجودش در گل عدم فرو نمی‌رفت بسا که سیر و سلوک سیاست اندیشی‌هایش مائده معرفت ما را رنگین‌تر می‌کرد.
اینک جز دنبال کردن راه او و بهره بردن از میراث او و گل چیدن از گلستان افکار او و غرس نهال‌های نو در میان گلزار او چه می‌توانیم کرد؟
درود خدا بر او و بر همه غمخواران و راهگشایان و نیک اندیشان این مرز و بوم باد
آبان ۱۳۹۹

عبدالکریم سروش


#فرهیختگان پیک آگاهی شماست

هنوز پیام مرا ندیده است

از رونده نپرسید کجا می‌رود، از راهی که می‌رود معلوم است رهسپار کجاست. اما فیرحی خود راه بود. باید منتظر می‌ماندی ببینی به کجا می‌رسد. دست روزگار بوته زندگی او را این همه بی ملاحظه کنده است. چشم‌های روشن زندگی شیشه‌ای شده‌اند. چندانکه گویی نمی‌شناسمش. تمام دغدغه‌های شخصی و جمعی‌ام را به حاشیه اتاقم پرتاب می‌کنم.
ما رونده بودیم و البته هر روز در یک راه تازه. یک روز فوکویی بودیم، یک روز هابرماسی. یک روز چپ بودیم یک روز راست. بستگی داشت به اینکه آخرین مطالعاتمان چه بود. فیرحی همه این مباحث را می‌خواند اما با هیچ کدام تماماً همدلی نمی‌کرد. بهتر از ما می‌دانست، اما با هیچ کدام این سو و آن سو نمی‌شد. کنارمان همیشه نشسته بود، اما مثل هیچ کداممان نبود. بعدها فهمیدم در حوزه هم وضعیتی مشابه داشت. مطابق راه‌های استاندارد پیش روی طلاب، معلوم نبود کجاست و به کجا می‌رود.
تبدیل شده بود به یک دانشگاهی باسواد، و همزمان یک روحانی باسواد، اما خودش را که می‌شناختی، می‌دانستی او نه دانشگاهی است نه یک آخوند استاندارد.
فکر می‌کرد جامعه یک چرخ دنده اصلی دارد. وقتی نمی‌چرخد، جامعه راکد است. پر از بلاهت و سکون و گسیختگی و بی اخلاقی. اگر آن چرخ نچرخد، همه گمراه و مبتذل‌اند. حاکمان دست به کار چپاول سرمایه‌های اجتماعی و فرهنگی وتاریخی می‌شوند و مردم هم در همین کار با هم مسابقه می‌گذارند. علائم زوال همه جا پدیدار می‌شود. یکبار از او پرسیدم دکتر چه می‌شود؟ گفت هیچ چیز شدنی در کار نیست. آرام آرام همه چیز در حال فروریختن است. مثل یک ساختمان کهنه که هر روز سنگی یا آجری از این سو یا آن سو کنده می‌شود.
به نظرش کلام روشنفکران نیز در افزایش این زوال بی تاثیر نیست. می‌گفت سخن باید با چرخ‌ دنده‌های ساکن این جامعه نسبتی برقرار کند تا چرخ به چرخیدن بیافتد. او هم سواد دینی کسب می‌کرد، هم سواد دانشگاهی. هم به عرصه سیاست نظر داشت، هم به بگومگوهای روشنفکرانه. پروژه‌های فکری گوناگون را می‌خواند اما با هیچ کدام همراه نبود. او در حال پیشبرد کاری بود که عزم آن را کرده بود. چگونه می‌توان این چرخ را به حرکت واداشت. می‌دانست که این کار بدون دین امکان پذیر نیست. اما حوزویان را به اعتبار صنف بیش از همه ناتوان می‌دید. بنابراین در دانشگاه حضوری فعال‌تر از حوزه داشت.
او راه بود. باید ظرف زمان به سوی سودای او گشوده می‌ماند تا مقصدی را که پی می‌گرفت بسازد. اما چند روز بیشتر به طول نیانجامید، کنده شدن بوته زندگی‌اش از دنیای ما.
وقتی خبر بیماریش را شنیدم، نگران شدم به سرعت پیامی برای واتس اپ او فرستادم: دکتر خبرهای بدی شنیدم، چطوری؟؟؟ روزی چندبار به آن پیام می‌نگرم. او هنوز پیام مرا ندیده است. هنوز هم منتظرم.
او راه بود. از راهی نمی‌رفت که دیگران راه نیمه تمامش را تمام کنند. فقط او شایستگی تمام کردن آن راه را داشت. اما آنکه می‌چیند، نه صدای ما را می‌شنود و نه ملاحظات ما زندگان را دارد. کار خود را می‌کند و می‌رود. به هیچ کس پاسخگو نیست و رازش را با هیچ کس در میان نمی‌گذارد.

محمدجواد غلامرضاکاشی


#فرهیختگان، ندای آگاهی

🔴 چرا رهبری دوره ای؟


اخیرا مصاحبه ای از نویسنده پر کار انقلاب اقای رضا امیر خانی منتشر شد که در آن به ضرورت دوره ای شدن رهبری تاکید شده بود .
ضروری است نخبگان به جوانب این بحث ورود نموده ونکات مثبت ومنفی آن را بگویند شاید قدمی باشد برای بهبود وضعیت کارآمدی نظام .

آنچه عقلاء در قرن بیست ویکم برآن اتفاق نظر دارند اینست‌که

1️⃣ظرفیت توانایی وخلاقیت انسانهای معمول( به استثنای معصومین که شرائط ویژه ای دارند) محدود است

2️⃣در یک فضای رقابتی از ظرفیت افراد مختلف بهتر استفاده میشود.

3️⃣با توجه به اختیارات بسیار گسترده رهبری ، امکان تحقق فساد بیش از یک یک حوزه های تحت امر رهبری نظیر مسئولین عالی دستگاه قضاء وامرای نظامی وانتظامی وصدا وسیما، مجمع تشخیص مصلحت ، شورای عالی انقلاب فرهنگی ، ائمه جمعه ونماینگان ولی فقیه در استانها ونهادها ... میباشد اما در حال حاضر بواسطه آنچه گذشت تمامی مسئولیتهای تحت نظر رهبری دوره ای شده و رهبر گرامی انقلاب نیز طی قانونی نانوشته مدیران موفق تحت امر خویش را بیش از دو دوره تمدید نمیکنند تا فضا برای نیروهای خلاق دیگر فراهم شود حال سوال میشود چرا در مورد مسئولیت و مدیریت خطیر رهبری نظام مثل دیگر مسئولیتها از همان قاعده عقلایی تبعیت نشده یعنی دوره ای نشده است .

4️⃣این نکته حائز اهمیت است که بحث ولایت فقیه به معنی حکومت فقیه در حدود وثغور و کیفیت اش بحثی اختلافیست لذا امام راحل(ره) خود تصریح کردند بنا بر دیدگاه ایشان بخشی از اختیارات گسترده ولی فقیه مد نظر فقه از منظر ایشان در قانون اساسی به ولی فقیه داده شده در سوی مقابل فقهاء بسیاری نظیر استاد الفقهاء آیت الله العظمی خوئی (ره) وشاگردان مکتب نجف عموما اصلا قائل به ولایت فقیه به معنی حکومت نیستند .
حال با توجه به تقلید مسلمانان از فقهاء مختلف این قانون مورد وفاق عامه مردم است که میتواند رفع کننده اختلاف در مقام عمل و جلوگیری کننده از رسیدن اختلاف نظری در بحث ولایت فقیه به اختلاف وتفرق در مقام عمل گردد .
قانون به همان میزان که به رهبری بدون مدت سازگار است با رهبری مدت دار هم ، سازگار است.

5️⃣اگر چه قانون اساسی تصریح به امکان مدت دار بودن زمامداری ولی فقیه ننموده اما اولا با اصلاح قانون اساسی این امر شدنیست مشروط بر اینکه بزرگان نظام به این مسئله واقف شوند که مدت دار بودن این مسئولیت به مانند دیگر مسئولیتها به افزایش بهره وری این جایگاه خواهد انجامید .
بعلاوه در همین قانون اساسی فعلی هم این ظرفیت وجود دارد چرا که به مجلس خبرگان رهبری اختیار هرنوع مصوبه وتغییر ایین نامه داخلی را بدون نیاز به نظارت مقام دیگری داده است .

6️⃣با توجه به آنچه گذشت خطر مبدل شدن ولایت فقیه مادام العمر به حکومتی موروثی درآینده ، محتمل است ویکی از اموری که از این احتمال حایزاهمیت میتواند پیشگیری نماید دوره ای شدن مسئولیت ولی فقیه است .


شهاب الدین حائری شیرازی


#فرهیختگان راهی به رهایی

🗒 نو- لاييسيته حرمت‌شكن

✍ فرهاد خسروخاور/استاد مدرسه عالی مطلعات علوم اجتماعی پاریس

📌از لاييسيته آرام بخش تا نو-لاييسيته حرمت‌شكن
حال و هوای بيمارگونه بر جامعه فرانسه سايه افكنده و عده‌ای لاييسيته را دستاويزِ جنگی اعنقادی كرده‌اند بدون اينكه ضرورتی برای آن وجود داشته باشد.مبارزه ايدئولوژيک به نام لاييستيه باعث سرگرمی و غفلت جهت پرداختن به مسائل واقعی شده و نوعی قطبی شدن را پديد آورده است كه نتايج آن در تضاد با انتظارات مدافعان و پديدآورندگان اين صحنه است. 

📌اينجا ميخواهم به دو پديده‌ای بپردازم كه منشا و خاستگاه حملات تروريستها در چند هفته گذشته بوده و شوربختانه فرانسه قربانی اصلی آن در اروپا است. اين دو پديده يكی انتشار دوباره كاريكاتورهای مربوط به پيامبر اسلام و ديگری حق توهين و كفرگويی در باب مقدسات است. باری مجله #شارلی_هبدو بار اول با انتشار نخستين كاريكاتورها باعث مرگ 7 روزنامه‌نگار و 5 فرد عادی به دست جهادگرايان خشک انديش و متعصب شد و باردوم با انتشار مجدد اين كاريكاتورها چندين نفر در چند سوء قصد جان باختند. حق پايدار توهين كردن و كشيدن كاريكاتور مقدس است اما انگيزه اين عمل را من به شخصه غير مسوولانه و غير عاقلانه ميدانم. 

📌به مساله توهين بپردازيم: بی ترديد حق توهين به مقدسات به رسميت شناخته شده است آيا اين حق امری قدسی است و نبايد آن را به نقد كشيد و درباره آن چون و چرا كرد يا به نام همين آزادی آن را به پرسش كشيد؟ آيا ما بدون هيچ قيد و شرطی آزاديم تا به ديگران، مسيحی، يهودی و مسلمان بتازيم و با لذتی كژروانه به نام آزادی آنان را مسخره كنيم.

📌آزادی من زمانی كه سد راه آزادی ديگران شود پايان مييابد. كاريكاتورها برای توهين‌شدگان جای انتخاب جهت پاسخی احتمالی باقی نميگذارد:كدام مسلمان قادر است تا با كشيدن كاريكاتور به نقد لاييسيته بپردازد بدون اينكه در معرض تحقير و تنفر در ملاء عام قرار نگيرد و كدام روزنامه‌ای با آگاهی به اين وضعيت توانايی چاپ آن نوشته را خواهد داشت. نقاديهای من در باب شكل تازه لاييسيته كه من نامش را نو- لاييسيته نهاده‌ام و در تقابل با لاييسيته پدران بنيانگذار آن در فرانسه است، مرا در معرض بدترين ناسزاهای نژادگرايانه و نفرت‌آور كسانی قرار داد كه حرفهای مستهجن خود را بدون هيچگونه هراس از نتايج آن در شبكه اجتماعی فيسبوک گذاشتند. با اين وجود من ناسزا نگفته و تنها استدلال كردم و شايد استدلال من درست نبود اما دليل را بايد با دليل و نه ناسزا پاسخ گفت. وقتی چنين بيرحمانه به من توهين ميشود ديگر نميتوان به نام آزادی از برابری استفاده از حقی كه هيچ قدسيتی ندارد سخن گفت. آزادی در كشور فرانسه كه خود را سرزمين بردباری و مدارا مي‌داند، بايد مستدل و آرام باشد.

📌كاريكاتورهای بسيار افراطی زير پا گذاشتن چنين بردباري و مخالف كرامت ديگران است. البته در گذشته كاريكاتورهايی در باره كاتوليكها منتشر شد آيا خود اين كار دليل مشروعيت اين عمل است و آيا نبايد قانونی بودن آن عمل را در نظر داشت؟آيا خويشتنداری را نبايد فضليتی بزرگ دانست كه معنی آن همانا مسووليت هر كس در مقابل چنين موقعيت تنش‌زايی است. 

📌هركس، شايد به جز حرمت‌شكنان شارلی هبدو، ميداند كه اسلام‌گرايی بنيادگرا خطری مرگ‌آور برای دموكراسی است. ديگر دموكراسيهای غربی اين مساله را نه فقط در سطح دولت بلكه در سطح شهروندان هم در نظر گرفتند. به جای اين كار فرانسه به نام آرمان توهين كردن چنين عقل سليم را زير پا گذاشت و نه تنها به انتشار مجدد اين كاريكاتورها پرداخت بلكه آن را عملی قهرمانانه پنداشت كه سرانجام آن در اين وضعيت هيجان‌زده باعث مرگ چندين نفر شد. اينكه بايد به مبارزه آشكار و نبرد بی امان با اسلامگرايی بنيادگرا چه در صحنه اعتقادی و در چه در زمينه نظامی پرداخت آشكار است اما تحريک كودكانه بنيادگرايان و مردمان مسلمان سراسر دنيا با نشان دادن اين كاريكاتورها نشانه فقدان عقل سليمی است كه دكارت مدعی بود كه ميان همه به بهترين وجهی تقسيم شده است.

📌مبارزه با جهادگرايی كه تنها اقليتی را در بر ميگيرد، راه‌حل نظامی دارد اما توهين كردن روح تعداد زيادی از مسلمانان را جريحه‌دار ميكند و نميتوان از آنان انتظار داشت تا مانند كاتوليكهای قرن 19 عمل كنند چرا كه آنان در فرانسه اكثريت مهمی بوده و توانايی دفاع از خود را داشتند اما مسلمانان در كشورهای غربی اقليتی هستند كه در روح و روان آنان هنوز نشانه‌های سلطه غرب و استعمار برجاست.

📌سه حمله تروريستی را كسانی مرتكب شدند كه در فرانسه به دنيا نيامده‌اند؛ يكی در پاكستان، دومی در چچن و سومی در تونس و اين نشان ميدهد كه افراط گرايی اسلامی چهره عوض كرده است.از اين پس پديده آزردگی محدود به مسلمانان نسل دوم يا نودينان در غرب نبوده بلكه مسلمانان را در سراسر دنيا در بر ميگيرد و جهانی شدن اين امر بسيار خطرناک است./اعتماد


#فرهیختگان

تحریف به‌خاطر اسلام!

در کتاب فارسی پایه‌ی هفتم کلمه‌ی «اسلام» را به جمله‌ای از داستان نادر ابراهیمی افزوده‌اند و آن را به‌شکل ولایت‌پسند تحریف کرده‌اند:

جمله‌ی اصلی:
«باقی قلبم را می‌بخشم به همه‌ی‌ آن‌هایی که جنگیدند و دشمن را از خاک ما، از سرزمین‌ ما و از خانه‌ی ما بیرون انداختند.»

جمله‌ی تحریف‌شده:
«باقی قلبم را می‌بخشم به همه‌ی آن‌هایی که به‌ خاطر اسلام جنگیدند و دشمن را از خاک ما، از سرزمین‌ ما و از خانه‌ی ما بیرون انداختند.»


متن بیانیه‌ی اعتراضی فرزانه منصوری، همسر نادر ابراهیمی، را با تصاویر مرتبط در این کانال ببینید و بخوانید:
https://t.me/Ebrahiminader/260

از خوابگرد


جان آگه با #فرهیختگان

✅ پدیده‌ای بنام دکتر داود فیرحی

✍️چندی پیش توفیق همراهی استاد گرانقدری را داشتم که جامعه علمی او را با پروژه مردم سالاری دینی و فقه سیاسی‌اش می شناسد!

✅پس از گفتگو درباره سیاست، مشروطه، آزادی، دین و دیگر سوالاتی از این دست، ترجیح دادم از مسائل نظری گذر کنم و از تجربه زیسته استاد بیشتر بیاموزم. برای همین نخست از سختی و دشواری طی مسیر و مشکلات مادی زندگی پرسیدم و صمیمانه شنیدم که زندگی آمیخته‌ای از تدبیر و تقدیر است و آن‌قدرها هم که عده ای می‌گویند تماما قابل مدیریت و کنترل نیست.

✅می‌گفت چند تصمیم مهم در زندگی هر انسانی وجود دارد که دقت در انتخاب آنها می‌تواند تدبیر پذیری زندگی را بالا ببرد و آن را در مسیر دلخواه‌تری قرار دهد؛ "پایداری، محل زندگی، شغل و ازدواج"! نسبت به انتخاب دوستان خوب هم اهمیت مشابهی قائل بود.


✅از استرسم درباره افتادن در تله جمع کردن رزومه و سیکل معیوب مقاله سازی وکتاب و تدریس هایی که ممکن است با آمادگی کاملی همراه نباشد برایش گفتم و او از اینکه تاکنون نشده بخاطر رزومه چیزی بنویسد برایم گفت!

✅اندکی از اشتیاقی که برای خواندن و نوشتن دارد حرف زد. دلهره این را داشت که نکند تقدیر اجازه اتمام نوشته و تکمیل ایده ای را ندهد. تعجب نکردم! استاد حقیقتا عاشق پرسیدن، اندیشیدن و کاویدن است. اگر از نزدیک با او حرف زده باشی، شور و اشتیاق وصف ناشدنی‌اش را می بینی! می بینی که وقتی از نکته جدیدی که به آن پی برده برایت حرف می زند چنان شورمندانه و دقیق سخن می‌گوید که بی اختیار هر کسی را با خودش همراه می سازد.


✅خلاصه هر چه من از روزگار گلایه می‌کردم و از سختی مسیر و مشکلات برایش می‌گفتم او دعوت به آرامش و امیدواری می‌کرد و معتقد بود که بزودی مشکلات می‌گذرد و روزهای خوب می آید.

✅راز آرامش او را در این آشفته بازار نفهمیدم! شاید این اطمینان خاطر را از مطالعه تاریخ داشته باشد که می‌داند جهان با همه کسانی که به خود دیده و تمامی فراز و نشیب‌هایی که داشته، همچنان برقرار و پابرجاست! شاید هم این موهبت را از الهیات به ارث برده است! آخَر استاد به "الهیات امید" باور جدی دارد و بارها از آن برایمان حرف زده است. تا آنجا که ما پیش خودمان گاهی استاد را با همین وصف می خوانیم.

✅از ایشان درباره جایگاه باورهای مذهبی در زندگی‌اش پرسیدم او الهیات را به عنوان مامن نخست و نهایی انسان می دانست و گویا مذهب، بخش مهمی از نظام زیستی و فکری او را تشکیل می دهد و در پرتو آن احساس آرامش بیشتری می‌کند. حرفش را اینگونه ادامه داد: زمانی که انسان جوان است و از نیرو و انرژی جوانی برخوردار است احساس می کند آزادی و اختیار نامحدودی دارد و چنانچه از پدر و مادر خویش مستقل شده می خواهد از هر چیز دیگری از جمله خدا نیز مستقل شود؛ ولی هر چه بیشتر می‌گذرد در می‌یابد نمی‌تواند با احساس رهایی و یلگی حاصل از آن کنار بیاید و در نهایت بار دیگر به سمت خدا، مذهب و دیگر امور معنوی متمایل می‌شود.

✅دکتر داود فیرحی، دقیق تر اگر بگویم حجت الاسلام دکتر داود فیرحی! طلبه-دانشجویی که مانند الگوی خویش(شهید بهشتی) حوزه و دانشگاه را با هم فراگرفته کسی است که دغدغه سنت و تجدد دارد و به تناقض میان آنها معتقد نیست. نه البته مانند سنتی‌ها و روشنفکرانی که چشم دیدن همدیگر را ندارند و نه همانند سیاستمدارانی که به فراخور موقعیت و نیاز، از یکی از آن‌ها و گاهی از هر دو دفاع می کنند! فیرحی عمیقا به هر دو باور دارد و به آشتی میان آنها فکر می کند تا جایی که رد پای این اختلاف را تا قصه آدم و حوا به عقب می برد تا دوباره همه چیز را درست و حسابی کنار هم بچیند.

✅گاهی با خود می اندیشم آنچه امام خمینی(ره) از همراهی جمهوریت و اسلامیت در نظر داشت به قلم و اندیشه دکتر فیرحی در حال پیگیری و انجام است. پیش از این در یادداشتی با عنوان پیش فرض‌های امام خمینی گفته و نوشته‌ام که دریافت من اینست که کسی بدرستی به این نکته پی نبرده که امام به عبارت "جمهوری اسلامی نه یک کلمه کمتر و نه یک کلمه بیشتر" به عنوان یک پیش فرض غیرقابل مناقشه عمیقا باور داشت و آن را صرفا به عنوان تاکتیکی دفاعی در برابر سنتی ها و روشنفکران مطرح نکرده است. بنابراین فکر می‌کنم نباید به نتایج وایده‌های ناتمام حاصله از آن، تعصب بی‌جا نشان داد و راه نوآوری و نظریه‌پردازی در این زمینه را تمام شده تصور کرد. به نظر چنین پیش فرضی ارزش ایده پردازی های نو و تلاش های بنیادی‌تری را دارد.

✅شاگرد شایسته‌ای برای...

اکبر محمدی
یادداشت های بین راهی

با زدن بر روی INSTANT VIEW ادامه یادداشت را بخوانید..



https://telegra.ph/%D9%BE%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D9%88%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D8%B1%D8%AD%DB%8C-07-11

جان آگه با #فرهیختگان

به بهانه وفات مرحوم دکتر فیرحی
وقتی که مرگ عالم متامل در مرگ را می میراند

۱.مفهوم "انحطاط" را می توان در سطح اجتماع هم ارز با مفهوم "مرگ" در سطح طبیعت دانست.جامعه "منحط" جامعه "مرده" یا گرفتار در "مرگ" است.ازاینرو، عالم یا عالمانی چون فیرحی که به انحطاط می اندیشند را باید عالمانی مرگ اندیش دانست که در بالاترین سطح گفتگو با مساله مرگ قرار دارند.آنچه عالم متامل در انحطاط از آن تغذیه ذهنی می کند و سعی در مفهوم ساختن آن دارد چیزی جز خود مرگ نیست.فیرحی مرگ اندیش بود و اگر دیگران از او می آموختند و به او ارادت نشان می دادند به آن دلیل بود که تصور می کردند او به مثابه عالم مرگ اندیش قادر است از راز بزرگ مرگ(و نه مساله مرگ) با ما سخن بگوید و هم به ما بگوید چرا ما از پیش مرده ایم و احتمالا چگونه می توانیم به زندگی دست یابیم.از اینرو،وجه دیگر مرگ اندیشی فیرحی،اندیشه او درباره راز "زندگی" بود.او در کنار مرگ اندیشی عالمی متامل در " راز زندگی" بود و به همین دلیل اینگونه به زیستن عجله داشت و می اندیشید و می نوشت.باز او برای دیگران عزیز بود چون احتمالا می توانست به دیگران بگوید اگر چگونه زندگی کنند احتمالا نخواهند مرد و زندگی خواهند کرد.
۲.اکنون آن عالم به مرگ و زندگی در میان ما نیست،اما دو راز او در مقابل چشمان ما قرار دارند: مرگ و زندگی؛ انحطاط و تمدن.فیرحی و امثال فیرحی که لاجرم مجبور به اندیشیدن در مرگ جامعه خود اند پیشاپیش می دانند که چه بسا انحطاط این جامعه خود باعث مرگ آن ها شود.فیرحی زود رفت چون جامعه منحط قادر به حفظ عالمان خود نیست.فیرحی و امثال فیرحی با کرونا نمی میرند که به زبان کامو در "طاعون" ما گرفتار بیماری همه گیر طاعون نیستیم که نفس بودنمان طاعون و کروناست.بخشی از این ماجرا البته هستی شناختی است و ما به اجبار آن را خواهیم پذیرفت که همگی ما ناتوانیم و روزی می میریم.بخش دیگر این ماجرا اما اجتماعی است.ما خود طاعون خودیم.او به طاعون و البته به واکسینه کردن این جامعه و زنده نگه داشتنش می اندیشید.پروژه فکری همه ما در صد سال گذشته چیزی جز بیماری فراگیر طاعون(انحطاط) و امکان یافتن واکسن آن (مدیریت زندگی) نبوده است.
۳.باید متامل در مرگ ماند و به زندگی اندیشید.این سلوک فیرحی و همه دوستان فیرحی است.ما سالهاست سوگوار مرگ خویش ایم.اگر در ضیافت افلاطون مکان دیالوگ فیلسوفان در خصوص اروس(طبیعت و زندگی) یک محفل باده گساری است،مکانی که عالمان این جامعه سالهاست در آن نشسته و با یکدیگر گفتگو می کنند جایی جز "قبرستان" نیست و موضوع سخن آنان چیزی جز دو راز "مرگ" و "زندگی" نیست.بی شک اگر روزی کسی همچون افلاطون از دیالوگ عالمان ایران درباره مرگ و زندگی بنویسد، گوشه ای از گفتگوی این عالمان را به زبان دکتر داوود فیرحی خواهد نوشت.


مصطفی مهرآیین

#فرهیختگان، ندای آگاهی

‍ 🔘عاشق کرسی بود و به جرأت می‌توانم بگویم که بیش از نصف تألیفاتش را زیر کرسی نوشته، حتی مکرر در تابستان به من می‌گفت آیا نمی‌شود یک کرسی از یخ برایم بگذاری؟کرسی زمستان باید داغ‌ داغ می‌بود بطوری که غیر از خودش کمتر کسی تحمل آن را داشت، با یک پوستین کوتاه (پستک) و یک شورت روی مخده می‌نشست و به مخده دوم پشت می‌داد و لحاف را تا بالای گردن می‌کشید و ساقهای پا را به موازات سینه بالا می‌آورد و زانوان را تکیه‌ کاغذ می‌کرد.

چراغ کار و قلم و دوات و یادداشتهای لازم در یک سینی روی کرسی بود. کتابهای مورداحتیاج فوری در دو طرف پهلوها روی لحاف و تشک پخش بود و سنگینی آنها مانع از حرکت لحاف کرسی از روی زانوانش می‌شد. در این حال به غیر از کله بی‌مو و ریش ژولیده‌اش، بقیه بدن را پوششی از لحاف کرسی مثل یک کیسه در برگرفته بود، تنها تحرکی که در اطراف این کیسه به چشم می‌خورد حرکات لغزنده‌ قلم بود که با شتاب و نرمی بین انگشتانش نوسان داشت و به دیوار پشت مخده اردک‌وار سایه می‌انداخت. در چنین حالت و کیفیتی بود که می‌توانست ساعتها کاغذهای سفید را سیاه کند و تاریخ زندگی اشخاص و حوادث ایام را در نظم و نثر با تیزبینی و دقت و کنجکاوی بخصوص خود و گاهی هم با طنز روحی درهم‌آمیزد.

هدفش از چاپ کردن انتشار بود و انتشار برای مردم بود نه برای بهره‌برداری مالی. عقیده داشت که کتاب باید چاپ شود و به دست مردم بیفتد. کتاب را نباید حبس کرد و جلوی پیشرفت فکری مردم را گرفت، باید وسیله به دست مردم داد تا هر کس هر قدر مایل است مطالعه کند، استفاده ببرد، روشن‌بین و روشنفکر شود و این راه را یک قدم اساسی برای پیشرفت جامعه و جوانان بخصوص می‌دانست، از این روی در امانت دادن کتاب حتی کتابهای کمیاب و منحصر به فرد خود به دوستان و دانشجویان مضایقه نداشت و در این راه هیچ ضابطه و رسید هم در کار نبود. واضح است با چنین طرز فکر هیچوقت با هیچ ناشری سخت نمی‌گرفت و آنها هم با بی‌انصافی تمام همه‌ شرایط را به نفع خود و زحمت او در نظر می‌گرفتند و او هم بدون عاقبت‌اندیشی قبول می‌کرد. اغلب تمام حق خود را در ازای وجه ناچیزی برای همیشه به ناشر داده است، و چه بسیار که همان حق‌‌التألیف ناچیز را هم با کتابهای دیگر معاوضه می‌کرد. بدین حال واضح است که همیشه در مضیقه مالی بود. طبعاً از بدخلقی‌های من هم که به سهم خود با مشکلات مالی و گرفتاریهای چهار فرزند دست به گریبان بودم درامان نبود. ساعاتی که در منزل بود صرف نوشتن و مطالعه می‌شد و هیچ مسئولیت دیگر برای خود نمی‌شناخت...باید اقرار کنم که در طول زندگی مشترکمان فقط یکی دو سال اول که هنوز کانون خانواده کوچک بود و فراغتی دست می‌داد به کارهای ادبی و نویسندگی شوهرم بی‌علاقه نبودم و در هر فرصت با رغبت کمک به استنساخ شاهنامه که در آن زمان در دست چاپ داشت و یا غلط‌گیری کتاب لغت فرانسه به فارسی و غیره می‌کردم و یا به اشعار سروده‌شده‌اش گوش می‌دادم و تبادل نظر می‌کردم.

ولی کم‌کم بر اثر زیاد شدن حجم مطالعه و نویسندگی او و حجم گرفتاریهای خانوادگی که سهم او را من به دوش داشتم، به غیر از نگاههای سرسری و کوتاه آن هم فقط به پشت کتابهای چاپ‌ شده‌اش، به تألیفات او چندان عمیق نمی‌شدم و چون کارهایش هم زیاد و هم متنوع بود، بعضی از آنها برایم بی‌تفاوت و یا اصلاً جالب نبود که وقت لازم را برای شناختن عمیق آنها به کار برم، فقط به دانستن اسم کتابها اکتفا می‌کردم، برای آنکه اگر کسی راجع به کتاب صحبت کند زیاد هم بی‌اطلاع نباشم.

خاطرم است رمان فرنگیس را در همان ماههای اول زندگانیمان با نظر من طرح و شروع به نوشتن کرد و اغلب اظهارنظرها و امیال مرا به تخیلات و خاطره‌های خود می‌افزود. اما حالا که دوران بازنشستگی را می‌گذرانم و فراغت بیشتری دارم و با دید و نظر دیگر در آثار مانده و چاپ‌ شده‌اش نگاه می‌کنم، رابطه نزدیکی بین خصوصیات اخلاقی او و اغلب نوشته‌هایش چه تحقیقی و چه داستان کوتاه و یا رمان می‌یابم و طبیعت کنجکاو و پژوهشگر او را یک ردیف کتاب تاریخ به اسمهای تاریخ بیهقی، تاریخ خاندان طاهری، تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران، تمدن ساسانی، تاریخ نظم و نثر در ایران، تاریخ ادبیات روسی، تاریخ عمومی قرون معاصر، و غیره را می‌بینیم که در قفسه‌ کتابخانه کوچک اطاق نشسته‌اند و به جای خالی او به من چشمک زده و به نق و نقها و غر و لندهای که به شب‌زنده‌داری و بی‌نظمی‌های زندگی‌اش می‌زدم نیشخند می‌زنند و خجالتم می‌دهند!

خاطرات پریمرز نفیسی، همسر سعید نفیسی/ مجله بخارا شهریور ۹۰
ازکانال سهند ایرانمهر
https://t.me/arshivefarhikhtegan/454

#فرهیختگان، ندای آگاهی

آشنایی با مبانی فکری و دین شناختی آیت الله حیدری (♻️ برنامه چهارسو)

با طرح موضوعاتی همچون:

❇️ نظریه مشروعیت تعدد قرائت ها از دین

❇️ نظریه جواز تعبد به جمیع ادیان و مذاهب الهی و غیر الهی

❇️ مسائل و حقوق زنان

❇️ چگونگی تقریب بین مذاهب اسلامی

❇️ نابودی ریشه های تکفیر و خشونت های مذهبی

#فرهیختگان، ندای آگاهی

فضای مجازی و نوشتن

علی احمد باوندپور

والتر بنیامین متفکر و فیلسوف آلمانی مقاله ای دارد با عنوان اثر هنری در دوره بازتولید مکانیکی
او معتقد است پیشرفت تکنولوژی که امکان تکثیر اثر هنری را فراهم آورده است خصلت یگانه ، راز آمیز و جاودانیِ این آثار را از بین برده است. فراهم شدن امکان تکثیر و رواج نسخه های بدلی نه تنها باعث از بین رفتن هاله و ارزش آیینی اثر هنری می شود بلکه حتی درک و دریافت هنرمند و مخاطب را هم از هنر دگرگون می کند.
نگاه بنیامین به این وضعیت اما چندان منفی نیست؛ به زعم وی در چنین وضعیتی هنر از انزوای اریستوکراتیک خارج می شود، در دسترس توده مردم قرار می گیرد و همگان امکان داوری درباره آن را پیدا می کنند.
چنین به نظر می رسد که تکنولوژی مجازی هم چنین کاری با هنر نویسندگی و نوشتن کرده است و سبب از بین رفتن هاله آن شده است.
بنیامین هاله اثر را دارای سه ساحت می دانست؛ اثر خصلتی یگانه دارد، با ما فاصله دارد و ابدی بنظر می رسد.
به مدد تکنولوژی گوشی های هوشمند و نرم افزارهای متنوع ارتباطی، اکنون نوشتن به امری همگانی تبدیل شده است. این عمومیت یافتنِ نوشتن خاصیت قدسی ، رازآمیز و منحصر به فرد آن را رو به زوال برده است، حس احترام آمیزی را که قبلا بر می انگیخت کم و کمتر کرده است و نوشته به امری موقتی گذرا و ناپایدار تبدیل شده است.

غالبِ نویسندگان غیر مجازی بهره بیشتری از سواد نوشتن داشتند،اسلوب و قواعد نوشتن را رعایت میکردند و وسواس رعایت فرم و دغدغه محتوا را داشتند.
اکنون وضع به کلی متفاوت شده است تقریبا همه می نویسند، اکثر افراد جرات نوشتن پیدا کرده اند، اما فقط می نویسند، مهم نیست چه و چگونه می نویسند. اغلب نوشته ها بی عمق، سطحی، فاقد فرم و محتوای در خور توجه اند.
غالب آنچه که نوشته میشود به زبان محاوره ای است که بیشتر از گفتار و زبان روزمره تبعیت میکند؛ صحبت های عادی روزانه است که به مدد تکنولوژی به نوشته تبدیل می شود.
اما این تمام مساله نیست. مساله مهم تر غلبه یافتن مجازی نویس ها و مجازی خوان هاست و جذب مخاطبان و خوانندگان کتاب و آثار فاخر به فضای مجازی و مشغول شدن آنها به این موقعیت تصنعی است.
اکنون نویسندگان و روزنامه نگاران تنهاتر و بی مخاطب تر از همیشه اند.
به تیراژ فروش روزنامه ها و بستن انتشاراتی ها نگاه کنید تا متوجه تهدیدی که از جانب فضای مجازی متوجه این هنر شده است بشوید.


شرق دور


جان آگه با #فرهیختگان

در سوگ فیرحی عزیز

محمد مجتهد شبستری

با تاثر و تاسف فراوان استاد ارزشمندی را از دست دادیم که با پژوهش های رهگشا و سعه صدر مثال زدنی اش، مطالعات دینی و سیاسی دهه های اخیر ایران را غنا می بخشید و در تکامل فرهنگی جامعه ما اثر می گذاشت. فقدان این پژوهشگر گرانقدر را به خانواده گرامی شان و همه علاقه مندان به راه و رسم آن مرحوم تسلیت عرض می کنم.

۲۱/۸/۱۳۹۹

جان آگه با #فرهیختگان

صوت سخنرانی دکتر احمد نقیب زاده در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399



#فرهیختگان، ندای آگاهی