🗒 نو- لاييسيته حرمت‌شكن

✍ فرهاد خسروخاور/استاد مدرسه عالی مطلعات علوم اجتماعی پاریس

📌از لاييسيته آرام بخش تا نو-لاييسيته حرمت‌شكن
حال و هوای بيمارگونه بر جامعه فرانسه سايه افكنده و عده‌ای لاييسيته را دستاويزِ جنگی اعنقادی كرده‌اند بدون اينكه ضرورتی برای آن وجود داشته باشد.مبارزه ايدئولوژيک به نام لاييستيه باعث سرگرمی و غفلت جهت پرداختن به مسائل واقعی شده و نوعی قطبی شدن را پديد آورده است كه نتايج آن در تضاد با انتظارات مدافعان و پديدآورندگان اين صحنه است. 

📌اينجا ميخواهم به دو پديده‌ای بپردازم كه منشا و خاستگاه حملات تروريستها در چند هفته گذشته بوده و شوربختانه فرانسه قربانی اصلی آن در اروپا است. اين دو پديده يكی انتشار دوباره كاريكاتورهای مربوط به پيامبر اسلام و ديگری حق توهين و كفرگويی در باب مقدسات است. باری مجله #شارلی_هبدو بار اول با انتشار نخستين كاريكاتورها باعث مرگ 7 روزنامه‌نگار و 5 فرد عادی به دست جهادگرايان خشک انديش و متعصب شد و باردوم با انتشار مجدد اين كاريكاتورها چندين نفر در چند سوء قصد جان باختند. حق پايدار توهين كردن و كشيدن كاريكاتور مقدس است اما انگيزه اين عمل را من به شخصه غير مسوولانه و غير عاقلانه ميدانم. 

📌به مساله توهين بپردازيم: بی ترديد حق توهين به مقدسات به رسميت شناخته شده است آيا اين حق امری قدسی است و نبايد آن را به نقد كشيد و درباره آن چون و چرا كرد يا به نام همين آزادی آن را به پرسش كشيد؟ آيا ما بدون هيچ قيد و شرطی آزاديم تا به ديگران، مسيحی، يهودی و مسلمان بتازيم و با لذتی كژروانه به نام آزادی آنان را مسخره كنيم.

📌آزادی من زمانی كه سد راه آزادی ديگران شود پايان مييابد. كاريكاتورها برای توهين‌شدگان جای انتخاب جهت پاسخی احتمالی باقی نميگذارد:كدام مسلمان قادر است تا با كشيدن كاريكاتور به نقد لاييسيته بپردازد بدون اينكه در معرض تحقير و تنفر در ملاء عام قرار نگيرد و كدام روزنامه‌ای با آگاهی به اين وضعيت توانايی چاپ آن نوشته را خواهد داشت. نقاديهای من در باب شكل تازه لاييسيته كه من نامش را نو- لاييسيته نهاده‌ام و در تقابل با لاييسيته پدران بنيانگذار آن در فرانسه است، مرا در معرض بدترين ناسزاهای نژادگرايانه و نفرت‌آور كسانی قرار داد كه حرفهای مستهجن خود را بدون هيچگونه هراس از نتايج آن در شبكه اجتماعی فيسبوک گذاشتند. با اين وجود من ناسزا نگفته و تنها استدلال كردم و شايد استدلال من درست نبود اما دليل را بايد با دليل و نه ناسزا پاسخ گفت. وقتی چنين بيرحمانه به من توهين ميشود ديگر نميتوان به نام آزادی از برابری استفاده از حقی كه هيچ قدسيتی ندارد سخن گفت. آزادی در كشور فرانسه كه خود را سرزمين بردباری و مدارا مي‌داند، بايد مستدل و آرام باشد.

📌كاريكاتورهای بسيار افراطی زير پا گذاشتن چنين بردباري و مخالف كرامت ديگران است. البته در گذشته كاريكاتورهايی در باره كاتوليكها منتشر شد آيا خود اين كار دليل مشروعيت اين عمل است و آيا نبايد قانونی بودن آن عمل را در نظر داشت؟آيا خويشتنداری را نبايد فضليتی بزرگ دانست كه معنی آن همانا مسووليت هر كس در مقابل چنين موقعيت تنش‌زايی است. 

📌هركس، شايد به جز حرمت‌شكنان شارلی هبدو، ميداند كه اسلام‌گرايی بنيادگرا خطری مرگ‌آور برای دموكراسی است. ديگر دموكراسيهای غربی اين مساله را نه فقط در سطح دولت بلكه در سطح شهروندان هم در نظر گرفتند. به جای اين كار فرانسه به نام آرمان توهين كردن چنين عقل سليم را زير پا گذاشت و نه تنها به انتشار مجدد اين كاريكاتورها پرداخت بلكه آن را عملی قهرمانانه پنداشت كه سرانجام آن در اين وضعيت هيجان‌زده باعث مرگ چندين نفر شد. اينكه بايد به مبارزه آشكار و نبرد بی امان با اسلامگرايی بنيادگرا چه در صحنه اعتقادی و در چه در زمينه نظامی پرداخت آشكار است اما تحريک كودكانه بنيادگرايان و مردمان مسلمان سراسر دنيا با نشان دادن اين كاريكاتورها نشانه فقدان عقل سليمی است كه دكارت مدعی بود كه ميان همه به بهترين وجهی تقسيم شده است.

📌مبارزه با جهادگرايی كه تنها اقليتی را در بر ميگيرد، راه‌حل نظامی دارد اما توهين كردن روح تعداد زيادی از مسلمانان را جريحه‌دار ميكند و نميتوان از آنان انتظار داشت تا مانند كاتوليكهای قرن 19 عمل كنند چرا كه آنان در فرانسه اكثريت مهمی بوده و توانايی دفاع از خود را داشتند اما مسلمانان در كشورهای غربی اقليتی هستند كه در روح و روان آنان هنوز نشانه‌های سلطه غرب و استعمار برجاست.

📌سه حمله تروريستی را كسانی مرتكب شدند كه در فرانسه به دنيا نيامده‌اند؛ يكی در پاكستان، دومی در چچن و سومی در تونس و اين نشان ميدهد كه افراط گرايی اسلامی چهره عوض كرده است.از اين پس پديده آزردگی محدود به مسلمانان نسل دوم يا نودينان در غرب نبوده بلكه مسلمانان را در سراسر دنيا در بر ميگيرد و جهانی شدن اين امر بسيار خطرناک است./اعتماد


#فرهیختگان

تحریف به‌خاطر اسلام!

در کتاب فارسی پایه‌ی هفتم کلمه‌ی «اسلام» را به جمله‌ای از داستان نادر ابراهیمی افزوده‌اند و آن را به‌شکل ولایت‌پسند تحریف کرده‌اند:

جمله‌ی اصلی:
«باقی قلبم را می‌بخشم به همه‌ی‌ آن‌هایی که جنگیدند و دشمن را از خاک ما، از سرزمین‌ ما و از خانه‌ی ما بیرون انداختند.»

جمله‌ی تحریف‌شده:
«باقی قلبم را می‌بخشم به همه‌ی آن‌هایی که به‌ خاطر اسلام جنگیدند و دشمن را از خاک ما، از سرزمین‌ ما و از خانه‌ی ما بیرون انداختند.»


متن بیانیه‌ی اعتراضی فرزانه منصوری، همسر نادر ابراهیمی، را با تصاویر مرتبط در این کانال ببینید و بخوانید:
https://t.me/Ebrahiminader/260

از خوابگرد


جان آگه با #فرهیختگان

✅ پدیده‌ای بنام دکتر داود فیرحی

✍️چندی پیش توفیق همراهی استاد گرانقدری را داشتم که جامعه علمی او را با پروژه مردم سالاری دینی و فقه سیاسی‌اش می شناسد!

✅پس از گفتگو درباره سیاست، مشروطه، آزادی، دین و دیگر سوالاتی از این دست، ترجیح دادم از مسائل نظری گذر کنم و از تجربه زیسته استاد بیشتر بیاموزم. برای همین نخست از سختی و دشواری طی مسیر و مشکلات مادی زندگی پرسیدم و صمیمانه شنیدم که زندگی آمیخته‌ای از تدبیر و تقدیر است و آن‌قدرها هم که عده ای می‌گویند تماما قابل مدیریت و کنترل نیست.

✅می‌گفت چند تصمیم مهم در زندگی هر انسانی وجود دارد که دقت در انتخاب آنها می‌تواند تدبیر پذیری زندگی را بالا ببرد و آن را در مسیر دلخواه‌تری قرار دهد؛ "پایداری، محل زندگی، شغل و ازدواج"! نسبت به انتخاب دوستان خوب هم اهمیت مشابهی قائل بود.


✅از استرسم درباره افتادن در تله جمع کردن رزومه و سیکل معیوب مقاله سازی وکتاب و تدریس هایی که ممکن است با آمادگی کاملی همراه نباشد برایش گفتم و او از اینکه تاکنون نشده بخاطر رزومه چیزی بنویسد برایم گفت!

✅اندکی از اشتیاقی که برای خواندن و نوشتن دارد حرف زد. دلهره این را داشت که نکند تقدیر اجازه اتمام نوشته و تکمیل ایده ای را ندهد. تعجب نکردم! استاد حقیقتا عاشق پرسیدن، اندیشیدن و کاویدن است. اگر از نزدیک با او حرف زده باشی، شور و اشتیاق وصف ناشدنی‌اش را می بینی! می بینی که وقتی از نکته جدیدی که به آن پی برده برایت حرف می زند چنان شورمندانه و دقیق سخن می‌گوید که بی اختیار هر کسی را با خودش همراه می سازد.


✅خلاصه هر چه من از روزگار گلایه می‌کردم و از سختی مسیر و مشکلات برایش می‌گفتم او دعوت به آرامش و امیدواری می‌کرد و معتقد بود که بزودی مشکلات می‌گذرد و روزهای خوب می آید.

✅راز آرامش او را در این آشفته بازار نفهمیدم! شاید این اطمینان خاطر را از مطالعه تاریخ داشته باشد که می‌داند جهان با همه کسانی که به خود دیده و تمامی فراز و نشیب‌هایی که داشته، همچنان برقرار و پابرجاست! شاید هم این موهبت را از الهیات به ارث برده است! آخَر استاد به "الهیات امید" باور جدی دارد و بارها از آن برایمان حرف زده است. تا آنجا که ما پیش خودمان گاهی استاد را با همین وصف می خوانیم.

✅از ایشان درباره جایگاه باورهای مذهبی در زندگی‌اش پرسیدم او الهیات را به عنوان مامن نخست و نهایی انسان می دانست و گویا مذهب، بخش مهمی از نظام زیستی و فکری او را تشکیل می دهد و در پرتو آن احساس آرامش بیشتری می‌کند. حرفش را اینگونه ادامه داد: زمانی که انسان جوان است و از نیرو و انرژی جوانی برخوردار است احساس می کند آزادی و اختیار نامحدودی دارد و چنانچه از پدر و مادر خویش مستقل شده می خواهد از هر چیز دیگری از جمله خدا نیز مستقل شود؛ ولی هر چه بیشتر می‌گذرد در می‌یابد نمی‌تواند با احساس رهایی و یلگی حاصل از آن کنار بیاید و در نهایت بار دیگر به سمت خدا، مذهب و دیگر امور معنوی متمایل می‌شود.

✅دکتر داود فیرحی، دقیق تر اگر بگویم حجت الاسلام دکتر داود فیرحی! طلبه-دانشجویی که مانند الگوی خویش(شهید بهشتی) حوزه و دانشگاه را با هم فراگرفته کسی است که دغدغه سنت و تجدد دارد و به تناقض میان آنها معتقد نیست. نه البته مانند سنتی‌ها و روشنفکرانی که چشم دیدن همدیگر را ندارند و نه همانند سیاستمدارانی که به فراخور موقعیت و نیاز، از یکی از آن‌ها و گاهی از هر دو دفاع می کنند! فیرحی عمیقا به هر دو باور دارد و به آشتی میان آنها فکر می کند تا جایی که رد پای این اختلاف را تا قصه آدم و حوا به عقب می برد تا دوباره همه چیز را درست و حسابی کنار هم بچیند.

✅گاهی با خود می اندیشم آنچه امام خمینی(ره) از همراهی جمهوریت و اسلامیت در نظر داشت به قلم و اندیشه دکتر فیرحی در حال پیگیری و انجام است. پیش از این در یادداشتی با عنوان پیش فرض‌های امام خمینی گفته و نوشته‌ام که دریافت من اینست که کسی بدرستی به این نکته پی نبرده که امام به عبارت "جمهوری اسلامی نه یک کلمه کمتر و نه یک کلمه بیشتر" به عنوان یک پیش فرض غیرقابل مناقشه عمیقا باور داشت و آن را صرفا به عنوان تاکتیکی دفاعی در برابر سنتی ها و روشنفکران مطرح نکرده است. بنابراین فکر می‌کنم نباید به نتایج وایده‌های ناتمام حاصله از آن، تعصب بی‌جا نشان داد و راه نوآوری و نظریه‌پردازی در این زمینه را تمام شده تصور کرد. به نظر چنین پیش فرضی ارزش ایده پردازی های نو و تلاش های بنیادی‌تری را دارد.

✅شاگرد شایسته‌ای برای...

اکبر محمدی
یادداشت های بین راهی

با زدن بر روی INSTANT VIEW ادامه یادداشت را بخوانید..



https://telegra.ph/%D9%BE%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D9%88%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D8%B1%D8%AD%DB%8C-07-11

جان آگه با #فرهیختگان

به بهانه وفات مرحوم دکتر فیرحی
وقتی که مرگ عالم متامل در مرگ را می میراند

۱.مفهوم "انحطاط" را می توان در سطح اجتماع هم ارز با مفهوم "مرگ" در سطح طبیعت دانست.جامعه "منحط" جامعه "مرده" یا گرفتار در "مرگ" است.ازاینرو، عالم یا عالمانی چون فیرحی که به انحطاط می اندیشند را باید عالمانی مرگ اندیش دانست که در بالاترین سطح گفتگو با مساله مرگ قرار دارند.آنچه عالم متامل در انحطاط از آن تغذیه ذهنی می کند و سعی در مفهوم ساختن آن دارد چیزی جز خود مرگ نیست.فیرحی مرگ اندیش بود و اگر دیگران از او می آموختند و به او ارادت نشان می دادند به آن دلیل بود که تصور می کردند او به مثابه عالم مرگ اندیش قادر است از راز بزرگ مرگ(و نه مساله مرگ) با ما سخن بگوید و هم به ما بگوید چرا ما از پیش مرده ایم و احتمالا چگونه می توانیم به زندگی دست یابیم.از اینرو،وجه دیگر مرگ اندیشی فیرحی،اندیشه او درباره راز "زندگی" بود.او در کنار مرگ اندیشی عالمی متامل در " راز زندگی" بود و به همین دلیل اینگونه به زیستن عجله داشت و می اندیشید و می نوشت.باز او برای دیگران عزیز بود چون احتمالا می توانست به دیگران بگوید اگر چگونه زندگی کنند احتمالا نخواهند مرد و زندگی خواهند کرد.
۲.اکنون آن عالم به مرگ و زندگی در میان ما نیست،اما دو راز او در مقابل چشمان ما قرار دارند: مرگ و زندگی؛ انحطاط و تمدن.فیرحی و امثال فیرحی که لاجرم مجبور به اندیشیدن در مرگ جامعه خود اند پیشاپیش می دانند که چه بسا انحطاط این جامعه خود باعث مرگ آن ها شود.فیرحی زود رفت چون جامعه منحط قادر به حفظ عالمان خود نیست.فیرحی و امثال فیرحی با کرونا نمی میرند که به زبان کامو در "طاعون" ما گرفتار بیماری همه گیر طاعون نیستیم که نفس بودنمان طاعون و کروناست.بخشی از این ماجرا البته هستی شناختی است و ما به اجبار آن را خواهیم پذیرفت که همگی ما ناتوانیم و روزی می میریم.بخش دیگر این ماجرا اما اجتماعی است.ما خود طاعون خودیم.او به طاعون و البته به واکسینه کردن این جامعه و زنده نگه داشتنش می اندیشید.پروژه فکری همه ما در صد سال گذشته چیزی جز بیماری فراگیر طاعون(انحطاط) و امکان یافتن واکسن آن (مدیریت زندگی) نبوده است.
۳.باید متامل در مرگ ماند و به زندگی اندیشید.این سلوک فیرحی و همه دوستان فیرحی است.ما سالهاست سوگوار مرگ خویش ایم.اگر در ضیافت افلاطون مکان دیالوگ فیلسوفان در خصوص اروس(طبیعت و زندگی) یک محفل باده گساری است،مکانی که عالمان این جامعه سالهاست در آن نشسته و با یکدیگر گفتگو می کنند جایی جز "قبرستان" نیست و موضوع سخن آنان چیزی جز دو راز "مرگ" و "زندگی" نیست.بی شک اگر روزی کسی همچون افلاطون از دیالوگ عالمان ایران درباره مرگ و زندگی بنویسد، گوشه ای از گفتگوی این عالمان را به زبان دکتر داوود فیرحی خواهد نوشت.


مصطفی مهرآیین

#فرهیختگان، ندای آگاهی

‍ 🔘عاشق کرسی بود و به جرأت می‌توانم بگویم که بیش از نصف تألیفاتش را زیر کرسی نوشته، حتی مکرر در تابستان به من می‌گفت آیا نمی‌شود یک کرسی از یخ برایم بگذاری؟کرسی زمستان باید داغ‌ داغ می‌بود بطوری که غیر از خودش کمتر کسی تحمل آن را داشت، با یک پوستین کوتاه (پستک) و یک شورت روی مخده می‌نشست و به مخده دوم پشت می‌داد و لحاف را تا بالای گردن می‌کشید و ساقهای پا را به موازات سینه بالا می‌آورد و زانوان را تکیه‌ کاغذ می‌کرد.

چراغ کار و قلم و دوات و یادداشتهای لازم در یک سینی روی کرسی بود. کتابهای مورداحتیاج فوری در دو طرف پهلوها روی لحاف و تشک پخش بود و سنگینی آنها مانع از حرکت لحاف کرسی از روی زانوانش می‌شد. در این حال به غیر از کله بی‌مو و ریش ژولیده‌اش، بقیه بدن را پوششی از لحاف کرسی مثل یک کیسه در برگرفته بود، تنها تحرکی که در اطراف این کیسه به چشم می‌خورد حرکات لغزنده‌ قلم بود که با شتاب و نرمی بین انگشتانش نوسان داشت و به دیوار پشت مخده اردک‌وار سایه می‌انداخت. در چنین حالت و کیفیتی بود که می‌توانست ساعتها کاغذهای سفید را سیاه کند و تاریخ زندگی اشخاص و حوادث ایام را در نظم و نثر با تیزبینی و دقت و کنجکاوی بخصوص خود و گاهی هم با طنز روحی درهم‌آمیزد.

هدفش از چاپ کردن انتشار بود و انتشار برای مردم بود نه برای بهره‌برداری مالی. عقیده داشت که کتاب باید چاپ شود و به دست مردم بیفتد. کتاب را نباید حبس کرد و جلوی پیشرفت فکری مردم را گرفت، باید وسیله به دست مردم داد تا هر کس هر قدر مایل است مطالعه کند، استفاده ببرد، روشن‌بین و روشنفکر شود و این راه را یک قدم اساسی برای پیشرفت جامعه و جوانان بخصوص می‌دانست، از این روی در امانت دادن کتاب حتی کتابهای کمیاب و منحصر به فرد خود به دوستان و دانشجویان مضایقه نداشت و در این راه هیچ ضابطه و رسید هم در کار نبود. واضح است با چنین طرز فکر هیچوقت با هیچ ناشری سخت نمی‌گرفت و آنها هم با بی‌انصافی تمام همه‌ شرایط را به نفع خود و زحمت او در نظر می‌گرفتند و او هم بدون عاقبت‌اندیشی قبول می‌کرد. اغلب تمام حق خود را در ازای وجه ناچیزی برای همیشه به ناشر داده است، و چه بسیار که همان حق‌‌التألیف ناچیز را هم با کتابهای دیگر معاوضه می‌کرد. بدین حال واضح است که همیشه در مضیقه مالی بود. طبعاً از بدخلقی‌های من هم که به سهم خود با مشکلات مالی و گرفتاریهای چهار فرزند دست به گریبان بودم درامان نبود. ساعاتی که در منزل بود صرف نوشتن و مطالعه می‌شد و هیچ مسئولیت دیگر برای خود نمی‌شناخت...باید اقرار کنم که در طول زندگی مشترکمان فقط یکی دو سال اول که هنوز کانون خانواده کوچک بود و فراغتی دست می‌داد به کارهای ادبی و نویسندگی شوهرم بی‌علاقه نبودم و در هر فرصت با رغبت کمک به استنساخ شاهنامه که در آن زمان در دست چاپ داشت و یا غلط‌گیری کتاب لغت فرانسه به فارسی و غیره می‌کردم و یا به اشعار سروده‌شده‌اش گوش می‌دادم و تبادل نظر می‌کردم.

ولی کم‌کم بر اثر زیاد شدن حجم مطالعه و نویسندگی او و حجم گرفتاریهای خانوادگی که سهم او را من به دوش داشتم، به غیر از نگاههای سرسری و کوتاه آن هم فقط به پشت کتابهای چاپ‌ شده‌اش، به تألیفات او چندان عمیق نمی‌شدم و چون کارهایش هم زیاد و هم متنوع بود، بعضی از آنها برایم بی‌تفاوت و یا اصلاً جالب نبود که وقت لازم را برای شناختن عمیق آنها به کار برم، فقط به دانستن اسم کتابها اکتفا می‌کردم، برای آنکه اگر کسی راجع به کتاب صحبت کند زیاد هم بی‌اطلاع نباشم.

خاطرم است رمان فرنگیس را در همان ماههای اول زندگانیمان با نظر من طرح و شروع به نوشتن کرد و اغلب اظهارنظرها و امیال مرا به تخیلات و خاطره‌های خود می‌افزود. اما حالا که دوران بازنشستگی را می‌گذرانم و فراغت بیشتری دارم و با دید و نظر دیگر در آثار مانده و چاپ‌ شده‌اش نگاه می‌کنم، رابطه نزدیکی بین خصوصیات اخلاقی او و اغلب نوشته‌هایش چه تحقیقی و چه داستان کوتاه و یا رمان می‌یابم و طبیعت کنجکاو و پژوهشگر او را یک ردیف کتاب تاریخ به اسمهای تاریخ بیهقی، تاریخ خاندان طاهری، تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران، تمدن ساسانی، تاریخ نظم و نثر در ایران، تاریخ ادبیات روسی، تاریخ عمومی قرون معاصر، و غیره را می‌بینیم که در قفسه‌ کتابخانه کوچک اطاق نشسته‌اند و به جای خالی او به من چشمک زده و به نق و نقها و غر و لندهای که به شب‌زنده‌داری و بی‌نظمی‌های زندگی‌اش می‌زدم نیشخند می‌زنند و خجالتم می‌دهند!

خاطرات پریمرز نفیسی، همسر سعید نفیسی/ مجله بخارا شهریور ۹۰
ازکانال سهند ایرانمهر
https://t.me/arshivefarhikhtegan/454

#فرهیختگان، ندای آگاهی

آشنایی با مبانی فکری و دین شناختی آیت الله حیدری (♻️ برنامه چهارسو)

با طرح موضوعاتی همچون:

❇️ نظریه مشروعیت تعدد قرائت ها از دین

❇️ نظریه جواز تعبد به جمیع ادیان و مذاهب الهی و غیر الهی

❇️ مسائل و حقوق زنان

❇️ چگونگی تقریب بین مذاهب اسلامی

❇️ نابودی ریشه های تکفیر و خشونت های مذهبی

#فرهیختگان، ندای آگاهی

فضای مجازی و نوشتن

علی احمد باوندپور

والتر بنیامین متفکر و فیلسوف آلمانی مقاله ای دارد با عنوان اثر هنری در دوره بازتولید مکانیکی
او معتقد است پیشرفت تکنولوژی که امکان تکثیر اثر هنری را فراهم آورده است خصلت یگانه ، راز آمیز و جاودانیِ این آثار را از بین برده است. فراهم شدن امکان تکثیر و رواج نسخه های بدلی نه تنها باعث از بین رفتن هاله و ارزش آیینی اثر هنری می شود بلکه حتی درک و دریافت هنرمند و مخاطب را هم از هنر دگرگون می کند.
نگاه بنیامین به این وضعیت اما چندان منفی نیست؛ به زعم وی در چنین وضعیتی هنر از انزوای اریستوکراتیک خارج می شود، در دسترس توده مردم قرار می گیرد و همگان امکان داوری درباره آن را پیدا می کنند.
چنین به نظر می رسد که تکنولوژی مجازی هم چنین کاری با هنر نویسندگی و نوشتن کرده است و سبب از بین رفتن هاله آن شده است.
بنیامین هاله اثر را دارای سه ساحت می دانست؛ اثر خصلتی یگانه دارد، با ما فاصله دارد و ابدی بنظر می رسد.
به مدد تکنولوژی گوشی های هوشمند و نرم افزارهای متنوع ارتباطی، اکنون نوشتن به امری همگانی تبدیل شده است. این عمومیت یافتنِ نوشتن خاصیت قدسی ، رازآمیز و منحصر به فرد آن را رو به زوال برده است، حس احترام آمیزی را که قبلا بر می انگیخت کم و کمتر کرده است و نوشته به امری موقتی گذرا و ناپایدار تبدیل شده است.

غالبِ نویسندگان غیر مجازی بهره بیشتری از سواد نوشتن داشتند،اسلوب و قواعد نوشتن را رعایت میکردند و وسواس رعایت فرم و دغدغه محتوا را داشتند.
اکنون وضع به کلی متفاوت شده است تقریبا همه می نویسند، اکثر افراد جرات نوشتن پیدا کرده اند، اما فقط می نویسند، مهم نیست چه و چگونه می نویسند. اغلب نوشته ها بی عمق، سطحی، فاقد فرم و محتوای در خور توجه اند.
غالب آنچه که نوشته میشود به زبان محاوره ای است که بیشتر از گفتار و زبان روزمره تبعیت میکند؛ صحبت های عادی روزانه است که به مدد تکنولوژی به نوشته تبدیل می شود.
اما این تمام مساله نیست. مساله مهم تر غلبه یافتن مجازی نویس ها و مجازی خوان هاست و جذب مخاطبان و خوانندگان کتاب و آثار فاخر به فضای مجازی و مشغول شدن آنها به این موقعیت تصنعی است.
اکنون نویسندگان و روزنامه نگاران تنهاتر و بی مخاطب تر از همیشه اند.
به تیراژ فروش روزنامه ها و بستن انتشاراتی ها نگاه کنید تا متوجه تهدیدی که از جانب فضای مجازی متوجه این هنر شده است بشوید.


شرق دور


جان آگه با #فرهیختگان

در سوگ فیرحی عزیز

محمد مجتهد شبستری

با تاثر و تاسف فراوان استاد ارزشمندی را از دست دادیم که با پژوهش های رهگشا و سعه صدر مثال زدنی اش، مطالعات دینی و سیاسی دهه های اخیر ایران را غنا می بخشید و در تکامل فرهنگی جامعه ما اثر می گذاشت. فقدان این پژوهشگر گرانقدر را به خانواده گرامی شان و همه علاقه مندان به راه و رسم آن مرحوم تسلیت عرض می کنم.

۲۱/۸/۱۳۹۹

جان آگه با #فرهیختگان

صوت سخنرانی دکتر احمد نقیب زاده در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399



#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر منصور میر احمدی در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399

#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر حمید احمدی در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399

#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر سیدعلی میر موسوی در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399

#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر محمدجواد غلامرضا کاشی در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399


#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر محمدکاظم سجادپور در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399

#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر کیومرث اشتریان در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399

#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر مجتبی مقصودی در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399


#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر شجاع احمدوند در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399

#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر احمد گل محمدی در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399

#فرهیختگان، ندای آگاهی

صوت سخنرانی دکتر اصغر قاسمی در بزرگداشت مرحوم دکتر داود فیرحی با عنوان "غربت اندیشه سیاسی: یادبود دکتر داود فیرحی"
جمعه 23 آبان ماه 1399


#فرهیختگان، ندای آگاهی