This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فاجعه در «هورالقتیل»
جمعه یازدهم تیر. بالادست آب را بر هورالعظیم بسته‌اند و حاصل این کشتار بیرحمانه زیستمندان است. آدمی نشسته است زیر کولر توی دفترش و تصمیم می‌گیرد آب کجا برود و کجا نرود. اینطور کم‌و‌زیاد شدن حقابه عملا شکنجه مدام طبیعت است. که البته امروز در هورالعظیم به کشتار منجر شده.
ناصر کرمی
جان آگه با #فرهیختگان
جمعه یازدهم تیر. بالادست آب را بر هورالعظیم بسته‌اند و حاصل این کشتار بیرحمانه زیستمندان است. آدمی نشسته است زیر کولر توی دفترش و تصمیم می‌گیرد آب کجا برود و کجا نرود. اینطور کم‌و‌زیاد شدن حقابه عملا شکنجه مدام طبیعت است. که البته امروز در هورالعظیم به کشتار منجر شده.
ناصر کرمی
جان آگه با #فرهیختگان
آقای رییسی! ویرانه تحویل گرفته اید!
مهدی نصیری
دفتر آقای رییسی از من نیز دعوت کرده تا نظراتم را به رییس جمهور جدید از طریق شماره ای منتقل کنم اما من به دلایلی ترجیح می دهم در همین کانال عمومی مطالبم را با آقای رییسی در میان بگذارم.
بله معتقدم که رییس جمهور جدید ویرانه تحویل گرفته اما عامل این ویرانی تنها دولت آقای روحانی نیست بلکه همه دولتها و دولتمردان و صاحب منصبان گذشته از جمله جناب رییسی و نیز بنده حقیر است که از سال ۶۷ تا ۷۳ مدیر کیهان و از ۷۳ تا ۷۸ مدیر نشریه شخصی صبح بودم. هر که بامش بیش، برفش بیشتر!
ایران امروز آکنده از بحرانها و ابر بحرانهاست که در راس آن اقتصاد از هم پاشیده، فقر فزاینده، آسیب های اجتماعی، فساد مدیریتی و ضعف اخلاقی و بی اعتمادی فراگیر مردمی و یاس از آینده است.
پس از گذشت چهل و دو سال، ارزیابی ها حکایت از عدم توفیق لازم انقلاب و جمهوری اسلامی در عمل به وعده هایی دارد که سال ۵۷ به مردم برای آبادی دین و دنیایشان داده شد.
انتخابات ۱۴۰۰ و افول مشارکت مردم نشانه ای از سرخوردگی جامعه ایران از وضعیتی است که در آن زندگی می کنند و نفس می کشند، و لو آن که کسانی همچنان اصرار داشته باشند قرائتی حماسی از آن ارائه دهند.
چه عواملی منجر به این وضعیت شده است؟
اگر آقای رییسی منکر این ویرانی باشد، سخنم متوجه ایشان نیست اما اگر قبول دارند، من فهرستی از اهم عوامل ویرانی را بر اساس درک و فهم خودم در زیر خواهم گفت، شاید به کار رییس جمهور جدید بیاید:
۱. مدیریت و رهبری کاریزماتیک و مقدس نظام به جای مدیریت در معرض نقد و ارزیابی مستمر و موقت و دوره ای و پاسخگو
۲. فقدان طرح و برنامه برای حکمرانی کارآمد و عقلانی از آغاز انقلاب و در ادامه بی نیازی نظام از کسب تجربه و استفاده از دانش و تجارب متفکران داخلی و خارجی
به عبارت دیگر بی اعتنایی به خرد جمعی ملی و جهانی و نظرات کارشناسی در اغلب سطوح مدیریتی.
۳. میل به تک صدایی و گریز از تنوع و تکثر سیاسی از سالهای آغازین که در انتخابات اخیر به اوج خود رسید.
۴. سیاست خارجیِ جهان گریز و جهان ستیز و عنان در دست میدان و کم اعتنا به دیپلماسی که شاید نقش آن در فلاکت امروز ایران در رتبه اول باشد.
این سیاست گر چه پیوسته مستند به دین و ایدئولوژی می شود اما به نظر نگارنده کمترین نسبت را با الهیات سیاسی عقلانی تشیع ندارد.
ما از درک این نکته عاجز بوده ایم که نه تنها آمریکا و غرب بلکه روسیه و چین هم با ایران ماجراجو و بازی بر هم زن منطقه ای موافق نیستند و هر گاه لازم شود او را متوقف خواهند کرد.
۵. تلقی تک بعدی از اقتدار و منحصر کردن آن به اقتدار نظامی و غفلت از اقتدار اقتصادی، فرهنگی، ملی و دیپلماتیک، و عدم عبرت گیری از تجربه شکست خورده شوروی که با صدور انقلاب مارکسیستی، فاتح نیمی از دنیا و نیز قدرت همتراز نظامی با آمریکا و ناتو بود اما به دلیل عقب ماندگی اقتصادی و سیاسی و فرهنگی فروپاشید.
۶. سیاستهای فرهنگی و تبلیغی دو قطبی ساز و تعامل با مردم بر محور تدین و انقلابی گری بعضا متظاهرانه به جای محوریت انسان ایرانی.
این سیاست از جدی ترین عوامل دین گریزی جامعه و رای نیاوردن اغلبی اصولگرایان بوده است.
اگر جناب رییسی که بحمدالله با نهادهای بالادستی و دو قوه دیگر هماهنگ است، بتواند در اصلاحِ و لو نسبیِ اشکالات بالا توفیقی کسب کند، کاری بس بزرگ و عظیم کرده و ایران را وامدار خود نموده ولی اگر چنین تحلیلی از اوضاع ایران ۱۴۰۰ نداشته باشد و یا امکان اصلاح نباشد، بدون شک بر ویرانی وطن خواهد افزود و تنها این نقطه امید را در دل ایرانیان به قول فرخی یزدی خواهد گذاشت که:
دلم از این خرابی ها بُـوَد خوش، زان که می‌دانم
خرابی چون که از حـد بگذرد آبــاد می‌گــردد!
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
مهدی نصیری
دفتر آقای رییسی از من نیز دعوت کرده تا نظراتم را به رییس جمهور جدید از طریق شماره ای منتقل کنم اما من به دلایلی ترجیح می دهم در همین کانال عمومی مطالبم را با آقای رییسی در میان بگذارم.
بله معتقدم که رییس جمهور جدید ویرانه تحویل گرفته اما عامل این ویرانی تنها دولت آقای روحانی نیست بلکه همه دولتها و دولتمردان و صاحب منصبان گذشته از جمله جناب رییسی و نیز بنده حقیر است که از سال ۶۷ تا ۷۳ مدیر کیهان و از ۷۳ تا ۷۸ مدیر نشریه شخصی صبح بودم. هر که بامش بیش، برفش بیشتر!
ایران امروز آکنده از بحرانها و ابر بحرانهاست که در راس آن اقتصاد از هم پاشیده، فقر فزاینده، آسیب های اجتماعی، فساد مدیریتی و ضعف اخلاقی و بی اعتمادی فراگیر مردمی و یاس از آینده است.
پس از گذشت چهل و دو سال، ارزیابی ها حکایت از عدم توفیق لازم انقلاب و جمهوری اسلامی در عمل به وعده هایی دارد که سال ۵۷ به مردم برای آبادی دین و دنیایشان داده شد.
انتخابات ۱۴۰۰ و افول مشارکت مردم نشانه ای از سرخوردگی جامعه ایران از وضعیتی است که در آن زندگی می کنند و نفس می کشند، و لو آن که کسانی همچنان اصرار داشته باشند قرائتی حماسی از آن ارائه دهند.
چه عواملی منجر به این وضعیت شده است؟
اگر آقای رییسی منکر این ویرانی باشد، سخنم متوجه ایشان نیست اما اگر قبول دارند، من فهرستی از اهم عوامل ویرانی را بر اساس درک و فهم خودم در زیر خواهم گفت، شاید به کار رییس جمهور جدید بیاید:
۱. مدیریت و رهبری کاریزماتیک و مقدس نظام به جای مدیریت در معرض نقد و ارزیابی مستمر و موقت و دوره ای و پاسخگو
۲. فقدان طرح و برنامه برای حکمرانی کارآمد و عقلانی از آغاز انقلاب و در ادامه بی نیازی نظام از کسب تجربه و استفاده از دانش و تجارب متفکران داخلی و خارجی
به عبارت دیگر بی اعتنایی به خرد جمعی ملی و جهانی و نظرات کارشناسی در اغلب سطوح مدیریتی.
۳. میل به تک صدایی و گریز از تنوع و تکثر سیاسی از سالهای آغازین که در انتخابات اخیر به اوج خود رسید.
۴. سیاست خارجیِ جهان گریز و جهان ستیز و عنان در دست میدان و کم اعتنا به دیپلماسی که شاید نقش آن در فلاکت امروز ایران در رتبه اول باشد.
این سیاست گر چه پیوسته مستند به دین و ایدئولوژی می شود اما به نظر نگارنده کمترین نسبت را با الهیات سیاسی عقلانی تشیع ندارد.
ما از درک این نکته عاجز بوده ایم که نه تنها آمریکا و غرب بلکه روسیه و چین هم با ایران ماجراجو و بازی بر هم زن منطقه ای موافق نیستند و هر گاه لازم شود او را متوقف خواهند کرد.
۵. تلقی تک بعدی از اقتدار و منحصر کردن آن به اقتدار نظامی و غفلت از اقتدار اقتصادی، فرهنگی، ملی و دیپلماتیک، و عدم عبرت گیری از تجربه شکست خورده شوروی که با صدور انقلاب مارکسیستی، فاتح نیمی از دنیا و نیز قدرت همتراز نظامی با آمریکا و ناتو بود اما به دلیل عقب ماندگی اقتصادی و سیاسی و فرهنگی فروپاشید.
۶. سیاستهای فرهنگی و تبلیغی دو قطبی ساز و تعامل با مردم بر محور تدین و انقلابی گری بعضا متظاهرانه به جای محوریت انسان ایرانی.
این سیاست از جدی ترین عوامل دین گریزی جامعه و رای نیاوردن اغلبی اصولگرایان بوده است.
اگر جناب رییسی که بحمدالله با نهادهای بالادستی و دو قوه دیگر هماهنگ است، بتواند در اصلاحِ و لو نسبیِ اشکالات بالا توفیقی کسب کند، کاری بس بزرگ و عظیم کرده و ایران را وامدار خود نموده ولی اگر چنین تحلیلی از اوضاع ایران ۱۴۰۰ نداشته باشد و یا امکان اصلاح نباشد، بدون شک بر ویرانی وطن خواهد افزود و تنها این نقطه امید را در دل ایرانیان به قول فرخی یزدی خواهد گذاشت که:
دلم از این خرابی ها بُـوَد خوش، زان که می‌دانم
خرابی چون که از حـد بگذرد آبــاد می‌گــردد!
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مردیم و من هنوز خیالم که زنده‌ام
آنقدر زنده‌ام که گرفته است خنده‌ام...
دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین
خود نعشِ خود به شانه گرفتم، گریستم
زنده‌یاد عفیف باختری
درویش منزوی و شاعر اهل بلخ افغانستان
ویدیو از مسعود سجادی
از کانال سهند ایرانمهر
جان آگه با #فرهیختگان
آنقدر زنده‌ام که گرفته است خنده‌ام...
دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین
خود نعشِ خود به شانه گرفتم، گریستم
زنده‌یاد عفیف باختری
درویش منزوی و شاعر اهل بلخ افغانستان
ویدیو از مسعود سجادی
از کانال سهند ایرانمهر
جان آگه با #فرهیختگان
انصاف
رضا بابایی
1⃣ در اتاق انتظار پزشک نشسته بودم که از بغل‌دستی‌ام شنیدم که به دوست بغل‌دستی‌اش می‌گفت: «در کشور... ماء‌‌الشعیرهایی می‌سازند که اگر کسی روزی یک لیوان از آن بخورد، هیچ وقت دچار سنگ کلیه نمی‌شود.» چند جملۀ دیگر هم دربارۀ پیشرفت آن کشور گفت که الان یادم نیست. اما یکی از جملاتش این بود: «آنها دین ندارند ولی انصاف دارند.»
با خودم گفتم ما با این مردم چه کردیم که فکر می‌کنند دین چیزی غیر از اخلاق و انصاف است. مردم چه تصوری از دین دارند که گمان می‌کنند میتوان دیندار بود ولی انصاف نداشت(مانند ما) و می‌شود انصاف داشت و بی‌دین بود(مثل دیگران)؟
2⃣ دکتر خلیل رفاهی در کتاب «گردش ایام» كه خاطرات او است، می‌گوید: روزی یک زرتشتی پیش آیت الله حسینعلی راشد آمد و گفت می‌خواهم مسلمان بشوم. مرحوم راشد پرسید: شغلت چیست؟ گفت: در بازار حجره دارم. پرسید: در بازار به مردم دروغ می‌گویی؟ گفت: نه. پرسید: کم‌فروشی یا گران‌فروشی می‌کنی؟ گفت: نه. پرسید: اگر نیازمندی از تو کمک بخواهد و تو مطمئن باشی که نیازمند است، به او کمک می‌کنی؟ گفت: حتما. مرحوم راشد سرش را بلند کرد و پس از لختی نگریستن در چشمان آن مرد زرتشتی، گفت: پس چرا می‌خواهی دینت را عوض کنی؟ مسلمانی هم همین است.
(مرحوم راشد، از اخلاقی‌ترین و معنوی‌ترین مردان روزگار ما و فرزند عارف دلسوخته، ملاعباس تربتی بود)
3⃣ در میان فضیلت‌های اخلاقی، «انصاف» پهلو به پهلوی عرش می‌زند. متون دینی نیز، انصاف را «رئیس الاخلاق» و نزدیک‌ترین چیز به حقیقت دین دانسته‌اند: «اولی الاشیاء بالدین الانصاف.» قرآن نیز دو بار گوشزد کرده است که مبادا دشمنی با کسی یا قومی، شما را به ورطۀ ظلم بیندازد.
فرق انصاف با دیگر فضیلت‌های اخلاقی این است که انصاف، در همۀ ساحت‌های عملی و نظری، از فلسفه تا سیاست و از باورهای دينی تا زندگی خصوصی انسان‌ها، کارایی دارد.
هیچ فضیلتی به اندازۀ انصاف، به دستگاه‌های معرفتی شبیه نیست و به کار معرفت‌جو نمی‌آید. انصاف پادزهر تعصب، خشونت، فرقه‌گرایی، ظلم، حقیقت‌ستیزی، حماقت و هر رذیلتی است که انسان را در عرصۀ عمل و نظر گمراه میکند. کدام صفت اخلاقی را می‌شناسید که این همه پیامدهای معرفتی و نظری داشته باشد؟ عطار نیشابوری می‌گوید: انصاف، دشمن تعصب و خام‌اندیشی است و اگر آن نداری، سزای تو مرگ در بستر تعصب است:
گر تعصب می‌کنی از بهر این
نیست انصافت بمیر از قهر این
اگر در گروهی انصاف نبود، بویی از حقیقت و معنویت به مشامشان نرسیده است؛ هرچند به همۀ آداب شریعت و دیانت آراسته باشند. آنان که گرایش به راهی یا شخصی یا مرامی یا آیینی، در داوری‌هایشان اثر می‌گذارد، بیشترین ظلم را به روح و روان خود می‌کنند. انصاف، فضیلتی در میان فضیلت‌های دیگر نیست. منجی انسان از منجلاب نادانی و بلاهت است. انصاف، دشوارتر از هر ریاضتی است. هستند کسانی که از عهدۀ سخت‌ترین ریاضت‌‌ها برآمده‌اند، اما مغلوب بی‌انصافی شده‌اند. روزه‌داری و اعتکاف و سجده‌های طولانی و حج و انفاق، آنقدر دشوار نیست که یک جو انصاف داشتن، دشوار است.
انصاف، آنجا است که تو بتوانی در برابر آنچه نمی‌پسندی، به‌گونه‌ای رفتار کنی که دوست داری دیگران با تو رفتار کنند. گفته‌اند: قانون طلایی اخلاق، این است که آنچه برای خود می‌پسندی، برای دیگران نیز همان را بخواهی. این قانون طلایی، همان است که مردم به آن، انصاف می‌گویند و مولوی آن را در کنار عقل، سزاوار آفرین دانسته است:
آفرین بر عقل و بر انصاف باد
هر زمان، والله اعلم بالرشاد
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
رضا بابایی
1⃣ در اتاق انتظار پزشک نشسته بودم که از بغل‌دستی‌ام شنیدم که به دوست بغل‌دستی‌اش می‌گفت: «در کشور... ماء‌‌الشعیرهایی می‌سازند که اگر کسی روزی یک لیوان از آن بخورد، هیچ وقت دچار سنگ کلیه نمی‌شود.» چند جملۀ دیگر هم دربارۀ پیشرفت آن کشور گفت که الان یادم نیست. اما یکی از جملاتش این بود: «آنها دین ندارند ولی انصاف دارند.»
با خودم گفتم ما با این مردم چه کردیم که فکر می‌کنند دین چیزی غیر از اخلاق و انصاف است. مردم چه تصوری از دین دارند که گمان می‌کنند میتوان دیندار بود ولی انصاف نداشت(مانند ما) و می‌شود انصاف داشت و بی‌دین بود(مثل دیگران)؟
2⃣ دکتر خلیل رفاهی در کتاب «گردش ایام» كه خاطرات او است، می‌گوید: روزی یک زرتشتی پیش آیت الله حسینعلی راشد آمد و گفت می‌خواهم مسلمان بشوم. مرحوم راشد پرسید: شغلت چیست؟ گفت: در بازار حجره دارم. پرسید: در بازار به مردم دروغ می‌گویی؟ گفت: نه. پرسید: کم‌فروشی یا گران‌فروشی می‌کنی؟ گفت: نه. پرسید: اگر نیازمندی از تو کمک بخواهد و تو مطمئن باشی که نیازمند است، به او کمک می‌کنی؟ گفت: حتما. مرحوم راشد سرش را بلند کرد و پس از لختی نگریستن در چشمان آن مرد زرتشتی، گفت: پس چرا می‌خواهی دینت را عوض کنی؟ مسلمانی هم همین است.
(مرحوم راشد، از اخلاقی‌ترین و معنوی‌ترین مردان روزگار ما و فرزند عارف دلسوخته، ملاعباس تربتی بود)
3⃣ در میان فضیلت‌های اخلاقی، «انصاف» پهلو به پهلوی عرش می‌زند. متون دینی نیز، انصاف را «رئیس الاخلاق» و نزدیک‌ترین چیز به حقیقت دین دانسته‌اند: «اولی الاشیاء بالدین الانصاف.» قرآن نیز دو بار گوشزد کرده است که مبادا دشمنی با کسی یا قومی، شما را به ورطۀ ظلم بیندازد.
فرق انصاف با دیگر فضیلت‌های اخلاقی این است که انصاف، در همۀ ساحت‌های عملی و نظری، از فلسفه تا سیاست و از باورهای دينی تا زندگی خصوصی انسان‌ها، کارایی دارد.
هیچ فضیلتی به اندازۀ انصاف، به دستگاه‌های معرفتی شبیه نیست و به کار معرفت‌جو نمی‌آید. انصاف پادزهر تعصب، خشونت، فرقه‌گرایی، ظلم، حقیقت‌ستیزی، حماقت و هر رذیلتی است که انسان را در عرصۀ عمل و نظر گمراه میکند. کدام صفت اخلاقی را می‌شناسید که این همه پیامدهای معرفتی و نظری داشته باشد؟ عطار نیشابوری می‌گوید: انصاف، دشمن تعصب و خام‌اندیشی است و اگر آن نداری، سزای تو مرگ در بستر تعصب است:
گر تعصب می‌کنی از بهر این
نیست انصافت بمیر از قهر این
اگر در گروهی انصاف نبود، بویی از حقیقت و معنویت به مشامشان نرسیده است؛ هرچند به همۀ آداب شریعت و دیانت آراسته باشند. آنان که گرایش به راهی یا شخصی یا مرامی یا آیینی، در داوری‌هایشان اثر می‌گذارد، بیشترین ظلم را به روح و روان خود می‌کنند. انصاف، فضیلتی در میان فضیلت‌های دیگر نیست. منجی انسان از منجلاب نادانی و بلاهت است. انصاف، دشوارتر از هر ریاضتی است. هستند کسانی که از عهدۀ سخت‌ترین ریاضت‌‌ها برآمده‌اند، اما مغلوب بی‌انصافی شده‌اند. روزه‌داری و اعتکاف و سجده‌های طولانی و حج و انفاق، آنقدر دشوار نیست که یک جو انصاف داشتن، دشوار است.
انصاف، آنجا است که تو بتوانی در برابر آنچه نمی‌پسندی، به‌گونه‌ای رفتار کنی که دوست داری دیگران با تو رفتار کنند. گفته‌اند: قانون طلایی اخلاق، این است که آنچه برای خود می‌پسندی، برای دیگران نیز همان را بخواهی. این قانون طلایی، همان است که مردم به آن، انصاف می‌گویند و مولوی آن را در کنار عقل، سزاوار آفرین دانسته است:
آفرین بر عقل و بر انصاف باد
هر زمان، والله اعلم بالرشاد
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
آیا نواندیشی دینی در حال پوست‌اندازی است؟
تحولات و تطورات فکری از اقتضائات انسانی است و نواندیشان دینی هم این تحولات را از سر گذرانده‌اند.
چندی پیش عبدالکریم سروش، سخنانی تحت عنوان «دین و قدرت» را بیان کرد. او در این سخنانِ خود، ایده‌ای را طرح کرد که مخالفت‌های بسیاری در پی داشت. وی کوشیده بود تا پیامبر(ص) را فردی نشان دهد که با اِعمال قدرت اقدام به برخی اعمال کرده است. وی حتی بعضی خشونت‌ها را در رفتار پیامبر سراغ گرفته و آن را ناشی از انگاره قدرت دانسته بود. این ایده سبب شد تا برخی، سروش را به چرخش از افکار گذشته منتسب کنند.
اخیرا محمد مجتهد شبستری نیز اعلام کرده که ایده «قرائت نبوی از جهان» را کنار گذاشته و رویکرد جدیدی برگزیده است. او گفته که: «در ایده قرائت نبوی از جهان، دو مدعای تاریخی مسلّم گرفته شده بود: اول این که تمامی متن فعلی قرآن از نگاه تاریخی، اثر یا آثارِ یک شخص بوده و او جهان را وحیانی قرائت کرده است. دوم اینکه آن شخص همانا حضرت محمد(ص) پیامبر اسلام است». شبستری ابتدا گفت که با مطالعات بیشتر دریافته‌ام که آن دو مدعای تاریخی هر دو با پژوهش‌های متأخر مورد تردید قرار گرفته‌است. وی سپس اذعان کرد که صداقت علمی ایجاب میکند آن عنوان را گرچه بسیار جذاب می‌نمود رها سازم.
این سخنِ شبستری با واکنش‌هایی مواجه شد. حسن انصاری در کانال تلگرامی خود نوشت که پژوهش‌های جدید مخالفتی با این ندارد که پیامبر(ص) مخاطب وحی بوده است. وی سپس شبستری را به مناظره طلبید. انصاری سپس متنی تحت عنوان «پایان روشنفکری دینی» نوشت و در آنجا پرسید: «آیا شایسته است آقای محمد مجتهد شبستری که بعد از گذشت ده‌ها سال تأمل در قرآن و منابع دینی و قرائت‌های نبوی و هرمنوتیک دینی، اینک خود تازه در جریان این تردیدها قرار گرفته‌اند و التزام به آنها را صداقت علمی قلم برده‌اند همچنان خود را بخشی از جریان روشنفکری دینی قلمداد کنند؟ و اگر نمی‌کنند درست بفرمایند ما باید ایشان را و تأملاتِ سیال ایشان را در کدام دسته از انواع معرفت قرار دهیم؟».
محسن کدیور؛ دیگر چهره برجسته جریان نواندیشی دینی هم گفت: «اگرچه پژوهش‌های تاریخی درباره قرآن را دنبال می‌کنم، اما تاکنون چنین پژوهشی نیافته‌ام که نبی را مخاطب وحی نداند و اساسِ آن را منکر شود». او سپس از شبستری خواست که اگر پژوهشی در این زمینه صورت گرفته، آن را معرفی کند.
این درخواستِ کدیور سبب شد تا شبستری به تصحیح سخن خود برآید و در پیامی به کدیور بگوید که: «ایضاح‌خواهیِ شما موجب خیر شد. ظاهرا طرز بیان این‌جانب در متن پیشین نارسا بوده و موجب پاره‌ای از برداشت‌ها شده که منظور من نبوده است. صواب دیدم آن متن تصحیح شود تا ابهام‌ها برطرف گردد». وی سپس متن را این‌گونه تصحیح کرد: «من متوجه شدم که مطالعات تاریخی که تاکنون دربارۀ متن قرآن انجام شده، برای مطمئن شدن از آن دو مدعای تاریخی کافی نیستند». وی سپس عنوان کرد که آنچه از آن بحث‌ها برای من باقی می‌ماند همین است که بگویم ما می‌توانیم از متن فعلی قرآن «خوانش پدیدارشناسانه» و «خوانش روایی» داشته باشیم.
مجتهد شبستری در خوانش پدیدارشناسانه از قرآن مدعی است که در قرآن، خبر داده می‌شود که جهان چگونه دیده می‌شود، نه اینکه جهان چگونه است. وی با نشان دادن برخی آیات قرآنی عنوان میکند که خوانش قرآن باید با این دیدگاه باشد که احکام شرعی قرآن، بر فهمی–تفسیری از واقعیات و روابط موجود اجتماعی جامعه حجاز مبتنی است؛ به این معنا که هدف آن، تفسیر واقعیات اجتماعی به صورتی است که با اراده خدا سازگار باشد. بر این اساس، صدور احکام به معنای وضع احکام برای همه جامعه‌ها و عصرها نیست. شبستری سپس عنوان میکند که در بینش قرآن از جهان، نبی اسلام یک مشارکت‌کننده بزرگ در قرائت توحیدی از جهان است و معنای مسلمانی در عصر حاضر، مشارکت در این قرائت توحیدی است. به تعبیرِ او: کارِ ما یک تفسیرگری دائمی است (مجتهد شبستری، خوانش پدیدار شناسانه از قرآن، وب‌سایت وی).
در خوانش روایی از متن هم شبستری ادعا میکند که در آیاتِ قرآنی، توصیف به عمل نمی‌آید؛ بلکه از خدا روایت می‌شود. این افعال گوناگون خداست که هزارها بار در این آیات از آن سخن می‌رود و این کار، روایت است. سخن از این است که خداوند چنین و چنان کرد. این کنش‌های خداوند یک نقطه مقابل دارد و آن واکنش‌های انسان است.
شبستری عنوان میکند که قرآن یک متن است و این متن، فهم‌نامه‌ای روایت‌گونه از فعالیت علی‌الاطلاق و دائما پیروز خداوند و مؤمنان و شکست دائمی انسان‌های متمرّد و معاند در تاریخ است (مجتهد شبستری، خوانش روایی از متن قرآن). /راوی
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
تحولات و تطورات فکری از اقتضائات انسانی است و نواندیشان دینی هم این تحولات را از سر گذرانده‌اند.
چندی پیش عبدالکریم سروش، سخنانی تحت عنوان «دین و قدرت» را بیان کرد. او در این سخنانِ خود، ایده‌ای را طرح کرد که مخالفت‌های بسیاری در پی داشت. وی کوشیده بود تا پیامبر(ص) را فردی نشان دهد که با اِعمال قدرت اقدام به برخی اعمال کرده است. وی حتی بعضی خشونت‌ها را در رفتار پیامبر سراغ گرفته و آن را ناشی از انگاره قدرت دانسته بود. این ایده سبب شد تا برخی، سروش را به چرخش از افکار گذشته منتسب کنند.
اخیرا محمد مجتهد شبستری نیز اعلام کرده که ایده «قرائت نبوی از جهان» را کنار گذاشته و رویکرد جدیدی برگزیده است. او گفته که: «در ایده قرائت نبوی از جهان، دو مدعای تاریخی مسلّم گرفته شده بود: اول این که تمامی متن فعلی قرآن از نگاه تاریخی، اثر یا آثارِ یک شخص بوده و او جهان را وحیانی قرائت کرده است. دوم اینکه آن شخص همانا حضرت محمد(ص) پیامبر اسلام است». شبستری ابتدا گفت که با مطالعات بیشتر دریافته‌ام که آن دو مدعای تاریخی هر دو با پژوهش‌های متأخر مورد تردید قرار گرفته‌است. وی سپس اذعان کرد که صداقت علمی ایجاب میکند آن عنوان را گرچه بسیار جذاب می‌نمود رها سازم.
این سخنِ شبستری با واکنش‌هایی مواجه شد. حسن انصاری در کانال تلگرامی خود نوشت که پژوهش‌های جدید مخالفتی با این ندارد که پیامبر(ص) مخاطب وحی بوده است. وی سپس شبستری را به مناظره طلبید. انصاری سپس متنی تحت عنوان «پایان روشنفکری دینی» نوشت و در آنجا پرسید: «آیا شایسته است آقای محمد مجتهد شبستری که بعد از گذشت ده‌ها سال تأمل در قرآن و منابع دینی و قرائت‌های نبوی و هرمنوتیک دینی، اینک خود تازه در جریان این تردیدها قرار گرفته‌اند و التزام به آنها را صداقت علمی قلم برده‌اند همچنان خود را بخشی از جریان روشنفکری دینی قلمداد کنند؟ و اگر نمی‌کنند درست بفرمایند ما باید ایشان را و تأملاتِ سیال ایشان را در کدام دسته از انواع معرفت قرار دهیم؟».
محسن کدیور؛ دیگر چهره برجسته جریان نواندیشی دینی هم گفت: «اگرچه پژوهش‌های تاریخی درباره قرآن را دنبال می‌کنم، اما تاکنون چنین پژوهشی نیافته‌ام که نبی را مخاطب وحی نداند و اساسِ آن را منکر شود». او سپس از شبستری خواست که اگر پژوهشی در این زمینه صورت گرفته، آن را معرفی کند.
این درخواستِ کدیور سبب شد تا شبستری به تصحیح سخن خود برآید و در پیامی به کدیور بگوید که: «ایضاح‌خواهیِ شما موجب خیر شد. ظاهرا طرز بیان این‌جانب در متن پیشین نارسا بوده و موجب پاره‌ای از برداشت‌ها شده که منظور من نبوده است. صواب دیدم آن متن تصحیح شود تا ابهام‌ها برطرف گردد». وی سپس متن را این‌گونه تصحیح کرد: «من متوجه شدم که مطالعات تاریخی که تاکنون دربارۀ متن قرآن انجام شده، برای مطمئن شدن از آن دو مدعای تاریخی کافی نیستند». وی سپس عنوان کرد که آنچه از آن بحث‌ها برای من باقی می‌ماند همین است که بگویم ما می‌توانیم از متن فعلی قرآن «خوانش پدیدارشناسانه» و «خوانش روایی» داشته باشیم.
مجتهد شبستری در خوانش پدیدارشناسانه از قرآن مدعی است که در قرآن، خبر داده می‌شود که جهان چگونه دیده می‌شود، نه اینکه جهان چگونه است. وی با نشان دادن برخی آیات قرآنی عنوان میکند که خوانش قرآن باید با این دیدگاه باشد که احکام شرعی قرآن، بر فهمی–تفسیری از واقعیات و روابط موجود اجتماعی جامعه حجاز مبتنی است؛ به این معنا که هدف آن، تفسیر واقعیات اجتماعی به صورتی است که با اراده خدا سازگار باشد. بر این اساس، صدور احکام به معنای وضع احکام برای همه جامعه‌ها و عصرها نیست. شبستری سپس عنوان میکند که در بینش قرآن از جهان، نبی اسلام یک مشارکت‌کننده بزرگ در قرائت توحیدی از جهان است و معنای مسلمانی در عصر حاضر، مشارکت در این قرائت توحیدی است. به تعبیرِ او: کارِ ما یک تفسیرگری دائمی است (مجتهد شبستری، خوانش پدیدار شناسانه از قرآن، وب‌سایت وی).
در خوانش روایی از متن هم شبستری ادعا میکند که در آیاتِ قرآنی، توصیف به عمل نمی‌آید؛ بلکه از خدا روایت می‌شود. این افعال گوناگون خداست که هزارها بار در این آیات از آن سخن می‌رود و این کار، روایت است. سخن از این است که خداوند چنین و چنان کرد. این کنش‌های خداوند یک نقطه مقابل دارد و آن واکنش‌های انسان است.
شبستری عنوان میکند که قرآن یک متن است و این متن، فهم‌نامه‌ای روایت‌گونه از فعالیت علی‌الاطلاق و دائما پیروز خداوند و مؤمنان و شکست دائمی انسان‌های متمرّد و معاند در تاریخ است (مجتهد شبستری، خوانش روایی از متن قرآن). /راوی
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
Forwarded from Akademi
📖 نظریه‌های جامعه‌شناسی - بخش اول
❗️۶ جلسه یک ساعت و نیمه
📍شروع از ۲۹ تیرماه
⏰سه‌شنبه‌ها از ساعت ۱۸ تا ۱۹:۳۰
✅ امکان پرداخت ۲ مرحله‌ای
ثبت نام در سایت آکادمی: 👇👇
www.toAkademi.com
ثبت نام در سایت آکادمی: 👆👆
📖 نظریه‌های جامعه‌شناسی - بخش اول
❗️۶ جلسه یک ساعت و نیمه
📍شروع از ۲۹ تیرماه
⏰سه‌شنبه‌ها از ساعت ۱۸ تا ۱۹:۳۰
✅ امکان پرداخت ۲ مرحله‌ای
ثبت نام در سایت آکادمی: 👇👇
www.toAkademi.com
ثبت نام در سایت آکادمی: 👆👆
اینترنت حتما محدود خواهد شد
مرتضی آقاتهرانی، رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس:
از بیرون کشور بیش از ۱۳۰ هزار پست درباره طرح ساماندهی پیام‌رسان‌ها و فضای مجازی که در دستور کار مجلس است، گذاشته شده و با آن مخالفت کرده‌اند و شلوغ کردند؛ چراکه نمی‌خواهند این کار انجام شود؛ اما پای آن ایستاده‌ایم، کار خود را انجام داده‌ایم و قانون آن را آماده کرده‌ایم، به صحن مجلس می‌بریم و انجامش خواهیم داد.
جان آگه با #فرهیختگان
مرتضی آقاتهرانی، رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس:
از بیرون کشور بیش از ۱۳۰ هزار پست درباره طرح ساماندهی پیام‌رسان‌ها و فضای مجازی که در دستور کار مجلس است، گذاشته شده و با آن مخالفت کرده‌اند و شلوغ کردند؛ چراکه نمی‌خواهند این کار انجام شود؛ اما پای آن ایستاده‌ایم، کار خود را انجام داده‌ایم و قانون آن را آماده کرده‌ایم، به صحن مجلس می‌بریم و انجامش خواهیم داد.
جان آگه با #فرهیختگان
شوق واکسن؟
محمد فاضلی
✅من شخصاً مایلم به آن ایرانیان متخصصی که احتمالاً بیش از یک سال زحمت کشیده و در آزمایشگاه، با همکاری بین‌المللی و شور و شوق موفق به ساخت واکسن ایرانی کرونا شده‌اند تبریک بگویم. آنها دانسته‌های‌شان را در خدمت تولید واکسن برای نجات جان هم‌وطنان و انسان قرار داده‌اند.
✅ خبر ساخت واکسن ایرانی در شرایط عادی، پس از یک و نیم سال بحران کرونا و همه مصائب آن، باید شور و شوقی در مردم برانگیزد، اما چنین فضایی ایجاد نمی‌شود. اگرچه مهم است که کشوری در بین چند تولیدکننده معدود واکسن یک بیماری عالم‌گیر قرار بگیرد، اما چرا شوری برنمی‌انگیزد؟
یک. ساخت واکسن فرایندی تخصصی و هر گونه آلودن آن به اغراض و اشخاص سیاسی، از این فرایند اعتبارزدایی میکند. عقلانیت بشر همان گونه که به تفکیک قوا رسیده، به تفکیک کارکردی چهار عرصه اقتصاد، سیاست، جامعه و فرهنگ هم رسیده است. این چهار عرصه با هم مرتبط هستند، اما اگر در کار هم دخالت کنند، منطق‌شان را بر یکدیگر تحمیل کرده و همدیگر را آلوده کنند به نحوی که استقلال نسبی هر کدام مخدوش شود، اعتبارزدایی می‌شوند.
دو. رعایت نکردن اصول شفافیت در اطلاع‌رسانی درباره فرایند تولید واکسن، اعتبارسنجی نشدن یا گزارش نکردن اعتبارسنجی انجام‌شده در فرایند ساخت، اعتماد را مخدوش میکند.
سه. سابقه ارائه دست‌آوردهای محیرالعقول از درمان بیماری لاعلاج تا داروها و تجهیزات خاص، و در نهایت به نتیجه نرسیدن آنها، فضای بی‌اعتمادی شدید پدید آورده است.
چهار. اطلاع‌رسانی درباره واکسن توسط افراد غیرمتخصص و با اسم و رسم سیاسی، و در حاشیه ماندن متخصصان، کل فرایند اطلاع‌رسانی را مخدوش ساخته است.
پنج. تبدیل کردن واکسن به یک ابزار حیثیتی و بار کردن معنایی سیاسی و بین‌الملی بر این محصول، و تبدیل کردن آن به دنباله مناقشات سیاست خارجی ایران، جامعه را از سویه اجتماعی و افتخارآمیز آن دور کرده است.
شش. این‌ها همه به بی‌اعتمادی انباشته از گذشته افزوده شده و دست‌آوردی را که می‌تواند برای هر کشوری مهم باشد، به موضوعی حاشیه‌ای، بدون برانگیختن امید و شوقی در جامعه، و حتی مستمسک برخی مناقشات و اعتراض‌ها در فضای مجازی و واقعی، و حتی طنزهای گزنده بدل کرده است.
✅ اعتماد بزرگ‌ترین دارایی هر ملت و حکومتی است، بدون اعتماد، دست‌آوردهای افتخارآمیز ملت نیز می‌تواند به ضد خود بدل شود. اولین اولویت کشور، پیش از برجام، اصلاح یارانه‌ها، کنترل تورم یا هر کار دیگری، در پیش گرفتن راه‌ها و اجرای اقداماتی برای ارتقای اعتماد عمومی است.
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
محمد فاضلی
✅من شخصاً مایلم به آن ایرانیان متخصصی که احتمالاً بیش از یک سال زحمت کشیده و در آزمایشگاه، با همکاری بین‌المللی و شور و شوق موفق به ساخت واکسن ایرانی کرونا شده‌اند تبریک بگویم. آنها دانسته‌های‌شان را در خدمت تولید واکسن برای نجات جان هم‌وطنان و انسان قرار داده‌اند.
✅ خبر ساخت واکسن ایرانی در شرایط عادی، پس از یک و نیم سال بحران کرونا و همه مصائب آن، باید شور و شوقی در مردم برانگیزد، اما چنین فضایی ایجاد نمی‌شود. اگرچه مهم است که کشوری در بین چند تولیدکننده معدود واکسن یک بیماری عالم‌گیر قرار بگیرد، اما چرا شوری برنمی‌انگیزد؟
یک. ساخت واکسن فرایندی تخصصی و هر گونه آلودن آن به اغراض و اشخاص سیاسی، از این فرایند اعتبارزدایی میکند. عقلانیت بشر همان گونه که به تفکیک قوا رسیده، به تفکیک کارکردی چهار عرصه اقتصاد، سیاست، جامعه و فرهنگ هم رسیده است. این چهار عرصه با هم مرتبط هستند، اما اگر در کار هم دخالت کنند، منطق‌شان را بر یکدیگر تحمیل کرده و همدیگر را آلوده کنند به نحوی که استقلال نسبی هر کدام مخدوش شود، اعتبارزدایی می‌شوند.
دو. رعایت نکردن اصول شفافیت در اطلاع‌رسانی درباره فرایند تولید واکسن، اعتبارسنجی نشدن یا گزارش نکردن اعتبارسنجی انجام‌شده در فرایند ساخت، اعتماد را مخدوش میکند.
سه. سابقه ارائه دست‌آوردهای محیرالعقول از درمان بیماری لاعلاج تا داروها و تجهیزات خاص، و در نهایت به نتیجه نرسیدن آنها، فضای بی‌اعتمادی شدید پدید آورده است.
چهار. اطلاع‌رسانی درباره واکسن توسط افراد غیرمتخصص و با اسم و رسم سیاسی، و در حاشیه ماندن متخصصان، کل فرایند اطلاع‌رسانی را مخدوش ساخته است.
پنج. تبدیل کردن واکسن به یک ابزار حیثیتی و بار کردن معنایی سیاسی و بین‌الملی بر این محصول، و تبدیل کردن آن به دنباله مناقشات سیاست خارجی ایران، جامعه را از سویه اجتماعی و افتخارآمیز آن دور کرده است.
شش. این‌ها همه به بی‌اعتمادی انباشته از گذشته افزوده شده و دست‌آوردی را که می‌تواند برای هر کشوری مهم باشد، به موضوعی حاشیه‌ای، بدون برانگیختن امید و شوقی در جامعه، و حتی مستمسک برخی مناقشات و اعتراض‌ها در فضای مجازی و واقعی، و حتی طنزهای گزنده بدل کرده است.
✅ اعتماد بزرگ‌ترین دارایی هر ملت و حکومتی است، بدون اعتماد، دست‌آوردهای افتخارآمیز ملت نیز می‌تواند به ضد خود بدل شود. اولین اولویت کشور، پیش از برجام، اصلاح یارانه‌ها، کنترل تورم یا هر کار دیگری، در پیش گرفتن راه‌ها و اجرای اقداماتی برای ارتقای اعتماد عمومی است.
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
اعلام همبستگی جمعی از وکلای دادگستری در حمایت از اعتصابات و اعتراضات صنوف و اقشار
جمعی از وکلای دادگستری با صدور بیانیه‌ایی، حمایت خود را از اعتصابات کارگری و تحصن معلمین و اعتراض بازنشستگان و برخی از پزشکان و تمامی اقشاری که در شرایط نابرابر اقتصادی، تامین معاش‌شان با سختی بسیار مواجه شده و حقوق اولیه‌شان نادیده گرفته شده، اعلام کردند.
بر اساس بیانیه صادره، این جمع از وکلای مستقل دادگستری تاکید دارند علیرغم افزایش فشارها بر نهاد وکالت و تلاش برای از بین بردن استقلال آن، حمایت از حقوق بی‌پناهان و تاکید بر دادخواهی، وصف جدایی‌ناپذیر امرِ دفاع بوده و تعطیل‌بردار نیست.
این روزها درخت تنومند وکالت در سرزمین ایران آماج طوفان‌ها و بلایای بسیاری است و هر روز از اطراف و اکناف شاهد فرود آمدنِ تیشه بر ریشه استقلال این نهادِ برآمده از خواست و اراده مردم هستیم؛
اعلام وصول طرح انحلال کانون وکلا در مجلس شورای اسلامی و مهیا شدن زمینه‌های تصویب آن و ابلاغ آیین‌نامه جدید وکالت که حاکی از اعمال محدودیت بیشتر بر حق دفاع شهروندان توسط وکلای مستقل و همچنین تغییر در مواد آزمون وکالت و نیز تلاش معنادار برای تلقی «کسب و کار» از حرفه وکالت، گواه این طوفان‌ها‌ست.
با این‌همه، هیچکدام مانعی در عمل و اقدام نسبت به سوگندی که بدان یاد کرده‌ایم نخواهد بود و اکنون خود را بیش از پیش مدافع حق و عدالت و یاورِ بی‌پناهان میهن خویش می‌دانیم.
از این رو، به نوبه خود و به عنوان جمعی از وکلای مستقل این کشور، همبستگی خود را با اعتصابات کارگری به ویژه کارگران رنجور صنعت نفت و پتروشیمی و همچنین معلمان و بازنشستگان و پزشکانی که همچون وکلای جوان معیشت‌‌شان در معرض تهدید و تضییق قرار گرفته، اعلام می‌کنیم.
۱_سپیده امجد
۲_اکبر ابوترابی
۳_استاره انصاری
۴_مرجان اسلامی بورکی
۵_مسعود احمدیان
۶_رومینا افشار
۷_پرتو برهان‌پور
۸_میلاد پویا
۹_بابک پاک‌نیا
۱۰_میلاد پناهی‌پور
۱۱_فاطمه پارسائی
۱۲_حسین تاج
۱۳_بهاره جعفری
۱۴_مهناز جنگجو
۱۵_احسان حیدری
۱۶_محمود حمزه
۱۷_امیررضا حجتی سعیدی
۱۸_رمضان حاجی مشهدی
۱۹_مسعود حاجیانی
۲۰_عبدالله خاتمی‌فر
۲۱_سعید دهقان
۲۲_امیرسالار داودی
۲۳_امیر رئیسیان
۲۴_حسین‌رضایی
۲۵_رسول رازی
۲۶_امیرپیمان رمضانی
۲۷_سیدمحمد سیف‌زاده
۲۸_رضا شفاخواه
۲۹_علی شریف‌زاده
۳۰_بهار صحرائیان
۳۱_صنم صباغی
۳۲_مهدیه فراهانی
۳۳_بهاره فشارکی
۳۴_سیدمحمدرضا فقیهی
۳۵_آرش کیخسروی
۳۶_طناز کلاهچیان
۳۷_کیمیا کورس
۳۸_حسین کریمی آوینی
۳۹_پروین کریمی
۴۰_سعید محمدی
۴۱_افسانه مدنی
۴۲_مصطفی نیلی
۴۳_ابوذر نصراللهی
۴۴_بهنام نزادی
✅برای مشاهده متن کامل این بیانیه روی لینک زیر کلیک کنید:
http://emtedad.news/?p=3023
جان آگه با #فرهیختگان
جمعی از وکلای دادگستری با صدور بیانیه‌ایی، حمایت خود را از اعتصابات کارگری و تحصن معلمین و اعتراض بازنشستگان و برخی از پزشکان و تمامی اقشاری که در شرایط نابرابر اقتصادی، تامین معاش‌شان با سختی بسیار مواجه شده و حقوق اولیه‌شان نادیده گرفته شده، اعلام کردند.
بر اساس بیانیه صادره، این جمع از وکلای مستقل دادگستری تاکید دارند علیرغم افزایش فشارها بر نهاد وکالت و تلاش برای از بین بردن استقلال آن، حمایت از حقوق بی‌پناهان و تاکید بر دادخواهی، وصف جدایی‌ناپذیر امرِ دفاع بوده و تعطیل‌بردار نیست.
این روزها درخت تنومند وکالت در سرزمین ایران آماج طوفان‌ها و بلایای بسیاری است و هر روز از اطراف و اکناف شاهد فرود آمدنِ تیشه بر ریشه استقلال این نهادِ برآمده از خواست و اراده مردم هستیم؛
اعلام وصول طرح انحلال کانون وکلا در مجلس شورای اسلامی و مهیا شدن زمینه‌های تصویب آن و ابلاغ آیین‌نامه جدید وکالت که حاکی از اعمال محدودیت بیشتر بر حق دفاع شهروندان توسط وکلای مستقل و همچنین تغییر در مواد آزمون وکالت و نیز تلاش معنادار برای تلقی «کسب و کار» از حرفه وکالت، گواه این طوفان‌ها‌ست.
با این‌همه، هیچکدام مانعی در عمل و اقدام نسبت به سوگندی که بدان یاد کرده‌ایم نخواهد بود و اکنون خود را بیش از پیش مدافع حق و عدالت و یاورِ بی‌پناهان میهن خویش می‌دانیم.
از این رو، به نوبه خود و به عنوان جمعی از وکلای مستقل این کشور، همبستگی خود را با اعتصابات کارگری به ویژه کارگران رنجور صنعت نفت و پتروشیمی و همچنین معلمان و بازنشستگان و پزشکانی که همچون وکلای جوان معیشت‌‌شان در معرض تهدید و تضییق قرار گرفته، اعلام می‌کنیم.
۱_سپیده امجد
۲_اکبر ابوترابی
۳_استاره انصاری
۴_مرجان اسلامی بورکی
۵_مسعود احمدیان
۶_رومینا افشار
۷_پرتو برهان‌پور
۸_میلاد پویا
۹_بابک پاک‌نیا
۱۰_میلاد پناهی‌پور
۱۱_فاطمه پارسائی
۱۲_حسین تاج
۱۳_بهاره جعفری
۱۴_مهناز جنگجو
۱۵_احسان حیدری
۱۶_محمود حمزه
۱۷_امیررضا حجتی سعیدی
۱۸_رمضان حاجی مشهدی
۱۹_مسعود حاجیانی
۲۰_عبدالله خاتمی‌فر
۲۱_سعید دهقان
۲۲_امیرسالار داودی
۲۳_امیر رئیسیان
۲۴_حسین‌رضایی
۲۵_رسول رازی
۲۶_امیرپیمان رمضانی
۲۷_سیدمحمد سیف‌زاده
۲۸_رضا شفاخواه
۲۹_علی شریف‌زاده
۳۰_بهار صحرائیان
۳۱_صنم صباغی
۳۲_مهدیه فراهانی
۳۳_بهاره فشارکی
۳۴_سیدمحمدرضا فقیهی
۳۵_آرش کیخسروی
۳۶_طناز کلاهچیان
۳۷_کیمیا کورس
۳۸_حسین کریمی آوینی
۳۹_پروین کریمی
۴۰_سعید محمدی
۴۱_افسانه مدنی
۴۲_مصطفی نیلی
۴۳_ابوذر نصراللهی
۴۴_بهنام نزادی
✅برای مشاهده متن کامل این بیانیه روی لینک زیر کلیک کنید:
http://emtedad.news/?p=3023
جان آگه با #فرهیختگان
واکنش_شبکه_یاری_به_اصلاح_شیوه_نامه_ثبت_نام_مهاجرین.pdf
87 KB
واکنش شبکه یاری کودکان کار به اصلاح بخش‌نامه پذیرش کودکان مهاجر در مدارس ایران:
اقدام ضروری؛ دیده‌بان و پیگیر اجرای کامل هستیم.
▫️«شیوه نامه اصلاحی ثبت نام دانش‌آموزان اتباع خارجی در مدارس جمهوری اسلامی ایران در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱» توسط اداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور به وزارت آموزش پرورش ابلاغ شد.
گذشته از فرایند نسبتا روشن و ساده‌سازی شده و تاکید بر برخورداری تمام کودکان مهاجر از حق تحصیل در تمام سطوح که نکته مثبت این اصلاحیه است، به نظر می‌آید محدودیت‌های مکانی ثبت‌نام در مدارس دولتی، و عدم توجه به تمامی مهاجرین (اعم از افغانستانی، پاکستانی و ...) مانع از تحقق سراسری تحصیل کودکان مهاجر در مدارس دولتی ایران خواهد شد.
▫️شبکه یاری همچنین نگران ممانعت مدارس از ثبت نام، عدم ابلاغ به موقع و محدودیت زمانی، ناهماهنگی‌های دفاتر کفالت از پذیرش بخش‌نامه و نظارت بر اجرای کامل آن است.
▫️از آنجا که دیده‌بانی حقوق کودک از ماموریت‌های اصلی شبکه یاری است، این شبکه مشاهدات و تجارب میدانی خود را از اجرای این بخش‌نامه ثبت و گزارش خواهد کرد.
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
اقدام ضروری؛ دیده‌بان و پیگیر اجرای کامل هستیم.
▫️«شیوه نامه اصلاحی ثبت نام دانش‌آموزان اتباع خارجی در مدارس جمهوری اسلامی ایران در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱» توسط اداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور به وزارت آموزش پرورش ابلاغ شد.
گذشته از فرایند نسبتا روشن و ساده‌سازی شده و تاکید بر برخورداری تمام کودکان مهاجر از حق تحصیل در تمام سطوح که نکته مثبت این اصلاحیه است، به نظر می‌آید محدودیت‌های مکانی ثبت‌نام در مدارس دولتی، و عدم توجه به تمامی مهاجرین (اعم از افغانستانی، پاکستانی و ...) مانع از تحقق سراسری تحصیل کودکان مهاجر در مدارس دولتی ایران خواهد شد.
▫️شبکه یاری همچنین نگران ممانعت مدارس از ثبت نام، عدم ابلاغ به موقع و محدودیت زمانی، ناهماهنگی‌های دفاتر کفالت از پذیرش بخش‌نامه و نظارت بر اجرای کامل آن است.
▫️از آنجا که دیده‌بانی حقوق کودک از ماموریت‌های اصلی شبکه یاری است، این شبکه مشاهدات و تجارب میدانی خود را از اجرای این بخش‌نامه ثبت و گزارش خواهد کرد.
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
وصیت ویژه رهبری به رییس جدید قوه قضائیه محسنی اژه‌ای: با "چنگ و دندان" از نظام مقدس محافظت کنید !
با #فرهیختگان در سوگ عدالت
با #فرهیختگان در سوگ عدالت
نمکی وزیر بهداشت:
آنچه که مقام معظم رهبری از تیم سلامت تا به‌حال تقدیر کردند از هیچ‌کس نکردند وقتی ایشان به عنوان ولی فقیه به شما مجاهد فی سبیل‌الله می‌گویند دیگر جای غصه نیست !
#فرهیختگان: مردم را چه غم که رهبری وزیر چاپلوس را به رتبه مجاهد فی سبیل الله مفتخر کرد !
آنچه که مقام معظم رهبری از تیم سلامت تا به‌حال تقدیر کردند از هیچ‌کس نکردند وقتی ایشان به عنوان ولی فقیه به شما مجاهد فی سبیل‌الله می‌گویند دیگر جای غصه نیست !
#فرهیختگان: مردم را چه غم که رهبری وزیر چاپلوس را به رتبه مجاهد فی سبیل الله مفتخر کرد !
اگرچه دور خانه آجری ما را حصار کشیده بودند، خانه بی در و پیکرِ ذهن و تخیل را نمی‌شود با هیچ آهن و دیواری بست، و ما می‌توانستیم ارتباط ذهنی‌مان را با عالم هنر و فرهنگ بشری حفظ کنیم. قبلاً هردوروزنامه‌نگار و روزنامه‌نویس بودیم. در حصر نیز همچنان روزنامه‌نگار و روزنامه‌نویس باقی ماندیم؛ وقایع اتفاقیه حصر روزنامه‌ای است پر از تصویر و خط‌خوردگی. دوربین‌ها و شنودها در همه جای خانه و حیاط آشکار و پنهان هر کلمه و هر ایما و اشاره را از دهان‌مان می‌ربودند و از رفتارمان می‌قاپیدند، لذا، هرچه را که می‌خواستیم به یکدیگر بگوییم و به گوش و چشم نامحرمان نرسد آن را می‌نوشتیم یا تصویر می‌کردیم و سپس خط می‌زدیم. چنین شد که سریالی از روزنامه‌ها به وجود آمد. خط‌خوردگی در حقیقت نشانه‌ی گفتگوی ما با یکدیگر است. گاه بر روی کاغذهای کوچک یادداشت ابتدا تصویر نقش می‌بست و سپس نوشته‌ها و خط‌خوردگی‌ها از راه می‌رسیدند. گاهی هم اول نوشته بود و بعد خط‌خوردگی‌ها و تصاویر آن را تکمیل می‌کردند. درنهایت آنها را بر روی مقوا کلاژ کردیم. این خط‌خطی‌ها شرح احوالات ماست و یا تحلیل‌های‌مان از شرایط ایران و جهان.
جان آگه با #فرهیختگان
جان آگه با #فرهیختگان
برای روز دماوند، سیزدهم تیر
سیاوش کسرایی ـ شاعری که مرور کارنامۀ ادبی و زیست و شخصیت شاعرانه‌اش او را پیش از هرچیز شاعری با علق و گرایش‌های ملی می‌شناساند ـ مجموعه‌شعر «با دماوند خاموش» را در سال ۱۳۴۵ منتشر کرد. نام این دفتر از شعری به همین عنوان وام گرفته شده؛ شعری که سراسر وقف مدح زیبایی و عزت و عظمت قلۀ دماوند است.
در این شعر، کسرایی، همانند ملک‌الشعرا بهار که با جان‌بخشی به دماوند در قصیدۀ دماوندیه او را طرف خطاب قرار داده بود، خودِ دماوند را مخاطب می‌گیرد و با او گفت‌وگو میکند. شعر از سلام و درود به دماوند آغاز می‌شود، با دعا برای دوام سربلندی و جاودانگیِ شکوه آن ادامه می‌گیرد، و چنین به نظر می‌رسد که شاعر، همچنان‌که مقابل شاه می‌ایستند و قصیدۀ ثنای او را می‌خوانند، مقابل خلقتی شاهوار ایستاده و او را مدح میکند:
سلام ای شکوهمند!
سلام ای ستیغ صبح‌خیز سربلند!
به یال و بال و دره‌ها و دامنت درود
به چشمه‌های پاک و روشنت درود
تن تهمتنی و قلب آهنینت استوار
درشتی‌ات بجای بی‌گزند...
پس از این‌هاست که راوی گلایه آغاز میکند، از تنهایی و دلتنگی و تهی‌دستی خویش قصه ساز میکند و آنگاه از دماوند می‌خواهد که با واژه‌های سنگی‌اش زبان گویای او شود و او را تنها نگذارد:
شب برهنه، بی‌ستاره ماند
نگاه و دست ما تهی
سکوت سوخت ریشه‌های حرف سبزگشته را
بگو بگو که گاه گفتن تو دررسید
تو با زبان شعله‌ریز و واژه‌های سنگی‌ات بگو
که سخت‌تر شبی است
که سردتر شبی است از شبان دیرپای ما
بگو دهان ز گفت‌وگو مبند!
در ساخت این شعر، همان اجزایی که شاعر در سازمان قصیده می‌نشاند، به ترتیب جا گرفته است: مطلع و تغزل و تخلص و تنه و شریطه و مقطع، منتها در ساختمان شعر نو.
در همین مجموعه شعر دیگری هم هست که دماوند در آن نقش مهمی دارد: شعر «هول». این شعر روایی نسبتاً بلند این‌گونه آغاز می‌شود:
خواب می‌بینم
که دماوند گرانسنگ از میان رفته‌ست
کوه ورجاوند پیروزی
کوه پیشانی‌بلند آسمان‌آهنگ
از میان رفته‌ست...
نام شعر گویای آن است که این خواب دهشتناک چه مایه سبب هراس شاعر شده است. نبودن دماوند کابوس اوست، و شعر شرح جزئیات این کابوس: در جای خالی دماوند بیابان رسته و مردم سوگوار و خسته در هم می‌لولند. صحنه‌ای نمایشی است: مرد لوچی در خواب ظاهر می‌شود «کز فلزّ اعتقاد مردمان بر پایشان زنجیر می‌بندد وز هراسی سخت، سخت می‌خندد». مردم بی‌چهره در نور مهتاب به رقص وحشت درمی‌آیند و یکی‌یکی اعضای بدن خود را می‌کَنند و به زمین می‌اندازند. از دست و پا و کلۀ خون‌آلود کوهی ساخته می‌شود و مردم به گرد آن می‌رقصند. راوی از وحشت این صحنه از خواب می‌پرد و شعر این‌گونه پایان می‌پذیرد:
می‌گشایم چشم
در اطاقم هستم و سرماست
از میان نقش‌های یخ که روی شیشه‌ها بسته
قله پنهان در غبار مه
قامت رعنای کوه جاودان پیداست.
در هر دو شعر، کسرایی «دماوند» را نماد وحدت ملی می‌گیرد و ارجی فوق‌العاده برای آن قائل می‌شود. در شعر نخست، از او می‌خواهد خاموش نماند، زبان شعله‌ریزش را بگشاید و حکایت شبان دیرپای ایرانیان را بگوید. در شعر دوم چنین روایت میکند که اگر دماوند نباشد و وحدت ملی از میان برود، ملت مثل زامبی‌هایی می‌شوند در بیابانی تاریک و هول‌آور: بی‌چهره، بی‌هویت، پاپتی، سوگوار و مثله‌شده. ملتی که به‌جای جشنی تابستانی و روشن در روز سیزدهم تیرماه در دامنه‌های دماوند، گرد کوهی می‌رقصند از سرهای خون‌آلود، دستانِ جداشده از بدن، و پاهای تکه‌تکه‌ای که تا راه می‌رفتند قدر آن دامنۀ سبزِ پُرشقایق را نمی‌دانستند.
سایه اقتصادی‌نیا
جان آگه با #فرهیختگان
سیاوش کسرایی ـ شاعری که مرور کارنامۀ ادبی و زیست و شخصیت شاعرانه‌اش او را پیش از هرچیز شاعری با علق و گرایش‌های ملی می‌شناساند ـ مجموعه‌شعر «با دماوند خاموش» را در سال ۱۳۴۵ منتشر کرد. نام این دفتر از شعری به همین عنوان وام گرفته شده؛ شعری که سراسر وقف مدح زیبایی و عزت و عظمت قلۀ دماوند است.
در این شعر، کسرایی، همانند ملک‌الشعرا بهار که با جان‌بخشی به دماوند در قصیدۀ دماوندیه او را طرف خطاب قرار داده بود، خودِ دماوند را مخاطب می‌گیرد و با او گفت‌وگو میکند. شعر از سلام و درود به دماوند آغاز می‌شود، با دعا برای دوام سربلندی و جاودانگیِ شکوه آن ادامه می‌گیرد، و چنین به نظر می‌رسد که شاعر، همچنان‌که مقابل شاه می‌ایستند و قصیدۀ ثنای او را می‌خوانند، مقابل خلقتی شاهوار ایستاده و او را مدح میکند:
سلام ای شکوهمند!
سلام ای ستیغ صبح‌خیز سربلند!
به یال و بال و دره‌ها و دامنت درود
به چشمه‌های پاک و روشنت درود
تن تهمتنی و قلب آهنینت استوار
درشتی‌ات بجای بی‌گزند...
پس از این‌هاست که راوی گلایه آغاز میکند، از تنهایی و دلتنگی و تهی‌دستی خویش قصه ساز میکند و آنگاه از دماوند می‌خواهد که با واژه‌های سنگی‌اش زبان گویای او شود و او را تنها نگذارد:
شب برهنه، بی‌ستاره ماند
نگاه و دست ما تهی
سکوت سوخت ریشه‌های حرف سبزگشته را
بگو بگو که گاه گفتن تو دررسید
تو با زبان شعله‌ریز و واژه‌های سنگی‌ات بگو
که سخت‌تر شبی است
که سردتر شبی است از شبان دیرپای ما
بگو دهان ز گفت‌وگو مبند!
در ساخت این شعر، همان اجزایی که شاعر در سازمان قصیده می‌نشاند، به ترتیب جا گرفته است: مطلع و تغزل و تخلص و تنه و شریطه و مقطع، منتها در ساختمان شعر نو.
در همین مجموعه شعر دیگری هم هست که دماوند در آن نقش مهمی دارد: شعر «هول». این شعر روایی نسبتاً بلند این‌گونه آغاز می‌شود:
خواب می‌بینم
که دماوند گرانسنگ از میان رفته‌ست
کوه ورجاوند پیروزی
کوه پیشانی‌بلند آسمان‌آهنگ
از میان رفته‌ست...
نام شعر گویای آن است که این خواب دهشتناک چه مایه سبب هراس شاعر شده است. نبودن دماوند کابوس اوست، و شعر شرح جزئیات این کابوس: در جای خالی دماوند بیابان رسته و مردم سوگوار و خسته در هم می‌لولند. صحنه‌ای نمایشی است: مرد لوچی در خواب ظاهر می‌شود «کز فلزّ اعتقاد مردمان بر پایشان زنجیر می‌بندد وز هراسی سخت، سخت می‌خندد». مردم بی‌چهره در نور مهتاب به رقص وحشت درمی‌آیند و یکی‌یکی اعضای بدن خود را می‌کَنند و به زمین می‌اندازند. از دست و پا و کلۀ خون‌آلود کوهی ساخته می‌شود و مردم به گرد آن می‌رقصند. راوی از وحشت این صحنه از خواب می‌پرد و شعر این‌گونه پایان می‌پذیرد:
می‌گشایم چشم
در اطاقم هستم و سرماست
از میان نقش‌های یخ که روی شیشه‌ها بسته
قله پنهان در غبار مه
قامت رعنای کوه جاودان پیداست.
در هر دو شعر، کسرایی «دماوند» را نماد وحدت ملی می‌گیرد و ارجی فوق‌العاده برای آن قائل می‌شود. در شعر نخست، از او می‌خواهد خاموش نماند، زبان شعله‌ریزش را بگشاید و حکایت شبان دیرپای ایرانیان را بگوید. در شعر دوم چنین روایت میکند که اگر دماوند نباشد و وحدت ملی از میان برود، ملت مثل زامبی‌هایی می‌شوند در بیابانی تاریک و هول‌آور: بی‌چهره، بی‌هویت، پاپتی، سوگوار و مثله‌شده. ملتی که به‌جای جشنی تابستانی و روشن در روز سیزدهم تیرماه در دامنه‌های دماوند، گرد کوهی می‌رقصند از سرهای خون‌آلود، دستانِ جداشده از بدن، و پاهای تکه‌تکه‌ای که تا راه می‌رفتند قدر آن دامنۀ سبزِ پُرشقایق را نمی‌دانستند.
سایه اقتصادی‌نیا
جان آگه با #فرهیختگان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام:
شَرُّ الاَخلاقِ اَلكِذبُ والنفاقُ
بدترین خصلت‌ها دروغ و نفاق و دورویی است.
با #فرهیختگان تا آگاهی
شَرُّ الاَخلاقِ اَلكِذبُ والنفاقُ
بدترین خصلت‌ها دروغ و نفاق و دورویی است.
با #فرهیختگان تا آگاهی
سه تفاوت ایران و سوئیس
مجتبی لشکربلوکی
زمانی در میدان مخبرالدوله دو تا ساعت بود که شهرداری نصب کرده بود، یکی رو به جنوب و یکی روبه شمال. این دو ساعت هیچ وقت نبود که با هم مطابق باشند، اغلب یکی دو دقیقه و گاهی یکی دو ساعت با هم تفاوت داشتند. خدا رحمت کند محمد مسعود را، در روزنامه مرد امروز نوشته بود: هر وقت این دو ساعت با هم میزان بشوند، کار مملکت هم میزان خواهد شد.
این نکته آن قدر ظریف بود که دهان به دهان می گشت و شهرداری چون دید که واقعا نمیتواند این نقص را رفع کند، برای رهایی از شماتت مردم، آن ساعت ها و ستون ساعت را از میدان برداشت.
به عقیده من معجزه کشور سوئیس در بانکداری و ثبات اقتصادی آن نیست، در این که تورم در آن جا از همه کشورها کمتر است هم نیست، در بی طرفی نیست، در عدم شرکت در جنگ نیست، در عدم قبول عضویت در اتحادیه اروپا هم نیست، در آب و هوا و نظافت و لطافت و ادب مردم آن نیست، معجزه سوئیس در این است که بیش از پنجاه ساعت، با شکل و شمایل مختلف فقط و فقط در سالن فرودگاه آن است، و هیچ کدام از این ساعت ها حتی یک ثانیه با هم تفاوت ندارند. توفیق سوئیس در همین امر جزئی ما را آگاه می کند چنین ملت هایی می‌توانند معجزه سیاسی و اقتصادی هم داشته باشند.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
آنچه خواندیم نوشته استاد محمد ابراهیم باستانی پاریزی، تاریخ پژوه و ادیب معاصر است. هر چند بدیهی است که منظورشان این نبوده که اگر روزی روزگاری تمام ساعت های ایران دقیق باشند و یک عدد را نشان بدهند، همه مشکلات ما برطرف می شود. اما به نکته ظریفی اشاره کرده و روی مساله مهمی انگشت گذاشته.
ما در ایران اکنون با یک نسل توسعه خواه روبرو هستیم که حسرت و آرزوی توسعه را دارد. اما باید از نسل توسعه خواه عبور کنیم به نسل توسعه آگاه (۲۵٪ جامعه ایران) و نسل توسعه آفرین (۳٪ جامعه).
۵ ویژگی برای نسل توسعه آگاه/آفرین وجود دارد که یکی از این پنج ویژگی انضباط (دیسیپلین) است. (باقی ویژگی ها در اینجا تشریح شده) احتمالا همه ما کلمه دیسیپلین را شنیده ایم. اما به چه جامعه ای با دیسیپلین می گوییم؟ جامعه ای که به این مثلث طلایی احترام بگذارد: زمان-قاعده-برنامه.
▫️زمان محترم باشد. تفاوت هفت و هفت و پنج دقیقه کاملا درک شود و بدانیم که یک اختلاف ۳۰۰ ثانیه ای بین همین دو وجود دارد.
▫️قاعده محترم شمرده شود. یعنی آنکه تصمیمات و اقدامات ما بر اساس یک مبنای مشخص، معقول و مقبول باشد و سلیقه و هیجان، فامیل/قوم سالاری، پارتی بازی، هم حزبی گری، بر شئونات جمعی ما تاثیر نگذارد. قاعده سالاری یعنی پیش بینی پذیری آینده و یعنی کاهش هزینه های تعاملاتی.
▫️برنامه محترم شمرده شود. برای امور مهم، جدولی وجود داشته باشد که بگوید دقیقا چه کسی؟ چه کاری؟ را چه زمانی؟ انجام می دهد و منجر به تولید چه چیزی؟ (اقلام قابل تحویل) می شود؟ کلمه برنامه را به لجن نکشیم و به هر ایده خامِ شفاهیِ تست نشده ای، برنامه نگوییم!
احترام به مثلث طلایی «زمان، قاعده و برنامه» باعث می شود که در گذار زمان به این ویژگی ها آراسته شویم:
◾️تعهد به چرخه
• ارایه برنامه مشخص مکتوب (و نه حرف های پراکنده شفاهی مبهم)
• اجرای مبتنی بر برنامه (و نه هر روز هر کاری به ذهن مون رسید انجام دهیم)
• پایش سیستماتیک و یادگیری (سنجش انحراف بین برنامه مکتوب و نتایج اجرا و تحلیل انحراف ها)
◾️گذار از فرهنگ شفاهی به مکتوب (فرهنگ شفاهی بسیار مستعد سه چیز است: فراموشی، ابهام و زیرتعهدات زدن)
◾️تبدیل وعده ها به تعهد
آیا تربیت نسل توسعه آگاه /آفرین، تنها مسیر و سریع ترین مسیر توسعه است؟ جواب هر دو قطعا خیر است. اما به دلایلی که قبلا گفته شده، برخی مسیرهای توسعه در ایران محدود و مسدودند بنابراین باید از روزنه هایی که باقی مانده استفاده کرد. نیلوفرآبی، نتوکراسی، مشق شب و تربیت نسل آتی چهار استراتژی توسعه ایران هستند (اینجا بیشتر بخوانید) که در این نوشته به یک مورد از آنها اشاره شد.
می توانیم این نوشته را بخوانیم و فراموش کنیم، یا تصمیم بگیریم که؛
◾️ خودمان از این به بعد در زندگی شخصی و از آن مهم تر در تعاملات جمعی مان به مثلث طلایی زمان-قاعده-برنامه احترام بگذاریم.
◾️ تا آنجا که می توانیم این مثلث طلایی را به دیگر منتقل کنیم و ترویج دهیم. مثلا به جای وعده های هوایی-شفاهی، تعهدات عملی-مکتوب بدهیم.
◾️ نخواهیم یک شبه کل کشور را توسعه بدهیم، ولی هدف گذاری کنیم که یک جامعه کوچک (مثلا مدرسه، خانواده، اداره، دپارتمان، گروه) را با این سه اصل اداره کنیم.
◾️نخواهیم همه به این سه اصل احترام بگذارند، خودمان را متعهد کنیم که علی رغم فشارهای هنجاری جامعه به این سه متعهد باشیم و تا آنجا که می توانیم نسل بعدی را با این سه اصل پرورش دهیم.
ملتی که به این مثلث طلایی بی احترامی کند، به آینده خودش بی توجهی کرده است.
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
مجتبی لشکربلوکی
زمانی در میدان مخبرالدوله دو تا ساعت بود که شهرداری نصب کرده بود، یکی رو به جنوب و یکی روبه شمال. این دو ساعت هیچ وقت نبود که با هم مطابق باشند، اغلب یکی دو دقیقه و گاهی یکی دو ساعت با هم تفاوت داشتند. خدا رحمت کند محمد مسعود را، در روزنامه مرد امروز نوشته بود: هر وقت این دو ساعت با هم میزان بشوند، کار مملکت هم میزان خواهد شد.
این نکته آن قدر ظریف بود که دهان به دهان می گشت و شهرداری چون دید که واقعا نمیتواند این نقص را رفع کند، برای رهایی از شماتت مردم، آن ساعت ها و ستون ساعت را از میدان برداشت.
به عقیده من معجزه کشور سوئیس در بانکداری و ثبات اقتصادی آن نیست، در این که تورم در آن جا از همه کشورها کمتر است هم نیست، در بی طرفی نیست، در عدم شرکت در جنگ نیست، در عدم قبول عضویت در اتحادیه اروپا هم نیست، در آب و هوا و نظافت و لطافت و ادب مردم آن نیست، معجزه سوئیس در این است که بیش از پنجاه ساعت، با شکل و شمایل مختلف فقط و فقط در سالن فرودگاه آن است، و هیچ کدام از این ساعت ها حتی یک ثانیه با هم تفاوت ندارند. توفیق سوئیس در همین امر جزئی ما را آگاه می کند چنین ملت هایی می‌توانند معجزه سیاسی و اقتصادی هم داشته باشند.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
آنچه خواندیم نوشته استاد محمد ابراهیم باستانی پاریزی، تاریخ پژوه و ادیب معاصر است. هر چند بدیهی است که منظورشان این نبوده که اگر روزی روزگاری تمام ساعت های ایران دقیق باشند و یک عدد را نشان بدهند، همه مشکلات ما برطرف می شود. اما به نکته ظریفی اشاره کرده و روی مساله مهمی انگشت گذاشته.
ما در ایران اکنون با یک نسل توسعه خواه روبرو هستیم که حسرت و آرزوی توسعه را دارد. اما باید از نسل توسعه خواه عبور کنیم به نسل توسعه آگاه (۲۵٪ جامعه ایران) و نسل توسعه آفرین (۳٪ جامعه).
۵ ویژگی برای نسل توسعه آگاه/آفرین وجود دارد که یکی از این پنج ویژگی انضباط (دیسیپلین) است. (باقی ویژگی ها در اینجا تشریح شده) احتمالا همه ما کلمه دیسیپلین را شنیده ایم. اما به چه جامعه ای با دیسیپلین می گوییم؟ جامعه ای که به این مثلث طلایی احترام بگذارد: زمان-قاعده-برنامه.
▫️زمان محترم باشد. تفاوت هفت و هفت و پنج دقیقه کاملا درک شود و بدانیم که یک اختلاف ۳۰۰ ثانیه ای بین همین دو وجود دارد.
▫️قاعده محترم شمرده شود. یعنی آنکه تصمیمات و اقدامات ما بر اساس یک مبنای مشخص، معقول و مقبول باشد و سلیقه و هیجان، فامیل/قوم سالاری، پارتی بازی، هم حزبی گری، بر شئونات جمعی ما تاثیر نگذارد. قاعده سالاری یعنی پیش بینی پذیری آینده و یعنی کاهش هزینه های تعاملاتی.
▫️برنامه محترم شمرده شود. برای امور مهم، جدولی وجود داشته باشد که بگوید دقیقا چه کسی؟ چه کاری؟ را چه زمانی؟ انجام می دهد و منجر به تولید چه چیزی؟ (اقلام قابل تحویل) می شود؟ کلمه برنامه را به لجن نکشیم و به هر ایده خامِ شفاهیِ تست نشده ای، برنامه نگوییم!
احترام به مثلث طلایی «زمان، قاعده و برنامه» باعث می شود که در گذار زمان به این ویژگی ها آراسته شویم:
◾️تعهد به چرخه
• ارایه برنامه مشخص مکتوب (و نه حرف های پراکنده شفاهی مبهم)
• اجرای مبتنی بر برنامه (و نه هر روز هر کاری به ذهن مون رسید انجام دهیم)
• پایش سیستماتیک و یادگیری (سنجش انحراف بین برنامه مکتوب و نتایج اجرا و تحلیل انحراف ها)
◾️گذار از فرهنگ شفاهی به مکتوب (فرهنگ شفاهی بسیار مستعد سه چیز است: فراموشی، ابهام و زیرتعهدات زدن)
◾️تبدیل وعده ها به تعهد
آیا تربیت نسل توسعه آگاه /آفرین، تنها مسیر و سریع ترین مسیر توسعه است؟ جواب هر دو قطعا خیر است. اما به دلایلی که قبلا گفته شده، برخی مسیرهای توسعه در ایران محدود و مسدودند بنابراین باید از روزنه هایی که باقی مانده استفاده کرد. نیلوفرآبی، نتوکراسی، مشق شب و تربیت نسل آتی چهار استراتژی توسعه ایران هستند (اینجا بیشتر بخوانید) که در این نوشته به یک مورد از آنها اشاره شد.
می توانیم این نوشته را بخوانیم و فراموش کنیم، یا تصمیم بگیریم که؛
◾️ خودمان از این به بعد در زندگی شخصی و از آن مهم تر در تعاملات جمعی مان به مثلث طلایی زمان-قاعده-برنامه احترام بگذاریم.
◾️ تا آنجا که می توانیم این مثلث طلایی را به دیگر منتقل کنیم و ترویج دهیم. مثلا به جای وعده های هوایی-شفاهی، تعهدات عملی-مکتوب بدهیم.
◾️ نخواهیم یک شبه کل کشور را توسعه بدهیم، ولی هدف گذاری کنیم که یک جامعه کوچک (مثلا مدرسه، خانواده، اداره، دپارتمان، گروه) را با این سه اصل اداره کنیم.
◾️نخواهیم همه به این سه اصل احترام بگذارند، خودمان را متعهد کنیم که علی رغم فشارهای هنجاری جامعه به این سه متعهد باشیم و تا آنجا که می توانیم نسل بعدی را با این سه اصل پرورش دهیم.
ملتی که به این مثلث طلایی بی احترامی کند، به آینده خودش بی توجهی کرده است.
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
Telegram
مجتبی لشکربلوکی
🔳⭕️ «استراتژی توسعه ایران» جستجوی روزنه‌ای میان بن‌بست‌ها جلد ششم از سلسله کتاب های توسعه
به قلم دکتر مجتبی لشکربلوکی
بر اساس مدل رستا (روایت سه لایه توسعه نیافتگی ایران) فهمیدیم دلایل عقب ماندگی ما چیست؟ حالا در ششمین کتاب از کتابهای توسعه سوال این است…
به قلم دکتر مجتبی لشکربلوکی
بر اساس مدل رستا (روایت سه لایه توسعه نیافتگی ایران) فهمیدیم دلایل عقب ماندگی ما چیست؟ حالا در ششمین کتاب از کتابهای توسعه سوال این است…
هنوز اعتراف نکرده اند که چاقویشان در کمرمان است، چه رسد به التیام زخم!
عقیل دغاقله
۵۷ سال پیش در چنین روزی (دوم ژولای ۱۹۶۴) برای اولین بار قانون منع تبعیض علیه اقیت های نژادی، قومی، زبانی، نژادی و جنسیتی در آمریکا تصویب شد. این قانون ما حصل مبارزه اقلیت های نژادی، به ویژه سیاه پوستان، و زنان بود.
بسیاری در آمریکا تصویب این قانون را به به مثابه احقاق حقوق اقلیت ها جشن گرفتند. با این حال و علیرغم این قانون و تلاش های مستمری که دولت های مختلف انجام داده اند هنوز انواع تبعیض و نژادپرستی در لایه های مختلف جامعه آمریکا نهفته است.
در ویدیوی پیوست ملکوم ایکس، فعال سیاه پوستی که تمام عمرش را صرف مبارزه علیه تبعیض های نژادی در آمریکا ساخت، در پاسخ به خبرنگاری که از او می پرسد که شما تصور می کنید ما شاهد بهبود در روابط تبعیض آمیز هستیم جواب دقیقی می دهد.
ملکوم ایکس می گوید: «خیر، بهبودی حاصل نشده است» و سپس معنای بهبود در روابط تبعیض آمیز را به روشنی تبیین می کند:
❗️«وقتی یک چاقوی ۹ اینچی را در پشت من فرو می کنی و ۶ اینچ آن را بیرون می آوری، این بهبود نیست.»
‼️«همه چاقو را بیرون بیاوری باز بهبود در روابط تبعیض آمیز نیست.»
✅ بهبود در روابط تبعیض آمیز به مرحله ای می گویند که کمک کنی زخمی که تو بر من وارد ساخته ای شروع به التیام کند. بهبود در روابط تبعیض آمیز یعنی التیام زخم، مداوای زخم !
✅ چنین بهبودی با اعتراف به تبعیض شروع می شود و نه با هیچ چیز دیگر. اگر اعتراف نکنی که چاقویت را در پشت من فرو کرده ای، رفع تبعیضی هم صورت نمی گیرد. حتی زمانی که چاقویت را از پشت من بیرون می کنی، من نمی دانم که قصد تو ضربه ای دیگر است، یا رها کردن من زخمی به حال خود!
✅ ملکوم ایکس آخر این مصاحبه می گوید که: آنها حتی اعتراف نکرده اند که تبعیضی بوده است، اعتراف نمی کنند که چاقویشان در پشت من است، چه رسد به خارج کردن چاقو و التیام زخم.
آری، مبارزه با تبعیض و بهبود در روابط تبعیض آمیز، با اعتراف آغاز می شود. بدون اعتراف قدمی پیش گذاشته نمی شود. بهبودی حاصل نمی شود. و بسیاری هنوز معتقد نیستند که تبعیضی در حق زنان، اقلیت های دینی و قومی و بومی و یا مهاجران صورت می گیرد، چه رسد به مداوای زخم! هنوز معتقد نیستند که تبعیضی در حقوق صورت گرفته است، چه رسد به الیتام زخم. هنوز اعتراف نکرده اند که چاقویشان در کمرمان است، چه رسد به التیام زخم. هنوز اعتراف نکرده اند که زخمی عمیق بر روح و وجودمان زده اند،چه رسد به مداوای آن.
بدون آن اعتراف، سخن از بهبود و التیام بی معنی است، بیهوده است.
جان آگه با #فرهیختگان
عقیل دغاقله
۵۷ سال پیش در چنین روزی (دوم ژولای ۱۹۶۴) برای اولین بار قانون منع تبعیض علیه اقیت های نژادی، قومی، زبانی، نژادی و جنسیتی در آمریکا تصویب شد. این قانون ما حصل مبارزه اقلیت های نژادی، به ویژه سیاه پوستان، و زنان بود.
بسیاری در آمریکا تصویب این قانون را به به مثابه احقاق حقوق اقلیت ها جشن گرفتند. با این حال و علیرغم این قانون و تلاش های مستمری که دولت های مختلف انجام داده اند هنوز انواع تبعیض و نژادپرستی در لایه های مختلف جامعه آمریکا نهفته است.
در ویدیوی پیوست ملکوم ایکس، فعال سیاه پوستی که تمام عمرش را صرف مبارزه علیه تبعیض های نژادی در آمریکا ساخت، در پاسخ به خبرنگاری که از او می پرسد که شما تصور می کنید ما شاهد بهبود در روابط تبعیض آمیز هستیم جواب دقیقی می دهد.
ملکوم ایکس می گوید: «خیر، بهبودی حاصل نشده است» و سپس معنای بهبود در روابط تبعیض آمیز را به روشنی تبیین می کند:
❗️«وقتی یک چاقوی ۹ اینچی را در پشت من فرو می کنی و ۶ اینچ آن را بیرون می آوری، این بهبود نیست.»
‼️«همه چاقو را بیرون بیاوری باز بهبود در روابط تبعیض آمیز نیست.»
✅ بهبود در روابط تبعیض آمیز به مرحله ای می گویند که کمک کنی زخمی که تو بر من وارد ساخته ای شروع به التیام کند. بهبود در روابط تبعیض آمیز یعنی التیام زخم، مداوای زخم !
✅ چنین بهبودی با اعتراف به تبعیض شروع می شود و نه با هیچ چیز دیگر. اگر اعتراف نکنی که چاقویت را در پشت من فرو کرده ای، رفع تبعیضی هم صورت نمی گیرد. حتی زمانی که چاقویت را از پشت من بیرون می کنی، من نمی دانم که قصد تو ضربه ای دیگر است، یا رها کردن من زخمی به حال خود!
✅ ملکوم ایکس آخر این مصاحبه می گوید که: آنها حتی اعتراف نکرده اند که تبعیضی بوده است، اعتراف نمی کنند که چاقویشان در پشت من است، چه رسد به خارج کردن چاقو و التیام زخم.
آری، مبارزه با تبعیض و بهبود در روابط تبعیض آمیز، با اعتراف آغاز می شود. بدون اعتراف قدمی پیش گذاشته نمی شود. بهبودی حاصل نمی شود. و بسیاری هنوز معتقد نیستند که تبعیضی در حق زنان، اقلیت های دینی و قومی و بومی و یا مهاجران صورت می گیرد، چه رسد به مداوای زخم! هنوز معتقد نیستند که تبعیضی در حقوق صورت گرفته است، چه رسد به الیتام زخم. هنوز اعتراف نکرده اند که چاقویشان در کمرمان است، چه رسد به التیام زخم. هنوز اعتراف نکرده اند که زخمی عمیق بر روح و وجودمان زده اند،چه رسد به مداوای آن.
بدون آن اعتراف، سخن از بهبود و التیام بی معنی است، بیهوده است.
جان آگه با #فرهیختگان
جمهوریِ لاجمهور
یادداشتی از سعید حجاریان منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو
واژه‌های «جمهور» و «جمهوری» در برخی لحظات تاریخی، چه در ایران و چه در خارج از ایران به‌کار گرفته شده‌اند. به‌عنوان مثال مرحوم دکتر ابراهیم یزدی، نوعی تقسیم‌بندی را از ادوار مختلف جمهوری اسلامی ایران تحت عناوین جمهوری اول، دوم و سوم ارائه کرده است. برخی دیگر از نویسندگان ایرانی نیز به تبعیت از ایشان یا به موازات همان ایده طرح بحث کرده‌اند.
با این مقدمه کوتاه می‌خواهم نقبی به سیزدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری بزنم. در این دوره از انتخابات واژه «جمهور» به‌کرات شنیده شد و همه به‌دنبال «نجات جمهور» بودند. بعضی فهرست‌‌های انتخاباتی هم مزیّن بهنام جمهور بودند و گفته شد «جمهوریت» نظام در خطر است. حال، نگاهی به گذشته بیندازیم و ببینیم ما تا سال ۱۴۰۰ با چه نوع جمهوریتی مواجه بوده‌ایم.
از ابتدای انقلاب تا پایان دوره نخست ریاست‌جمهوری آیت‌الله هاشمی را میتوان «جمهوری کاریزمایی» نام نهاد. در این دوره غلبه با جاذبه رهبری بود و مردم به اندک اشاره‌‌ی رهبر و با مشارکت بالا در انتخابات شرکت می‌کردند و رأی می‌دادند. در این دوران رقابت معمولاً کمرنگ بود، به‌نحوی که نامزد پیروز پیش از اتمام انتخابات یا حتی برگزاری آن معرف حضور همگان بود؛ به زبان آماری رقابت کم و انحراف از معیار آراء نامزدها زیاد بود.
حتی، در نخستین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری هم شاهد بودیم آراء نامزدها به‌طرز معناداری تفاوت داشت. این رویه تا انتخابات دوره ششم ادامه داشت تا آنکه جدالی گفتمانی-سیاسی میان آقایان هاشمی رفسنجانی و توکلی درگرفت. در این دوره رقابت بالا گرفت و همزمان مشارکت پایین آمد. این تغییر نشان داد دوره رهبری کاریزماتیک به سر آمده است و دیگر مردم به فرموده، برگه رأی خود را پُر نمی‌کنند.
علاوه بر این رئیس‌جمهور مستقر با خطای محاسباتی در زمینه اقتصاد پاس گل مهمی به رقیب داد و به آلترناتیوسازی کمک کرد و رأی چهار میلیونی وی را ساخت و محمود احمدی‌نژاد بعدها از این نکته درس آموخت که چگونه میتوان به جنگ بزرگان رفت و آنها را به اشرافی‌گری و ویژه‌خواری و… متهم کرد.
انتخابات ریاست جمهوری دوره ششم آغاز «جمهوری رقابتی» و گذار از پارادایم پیشین بود. این دوره را میتوان با تسامح «جمهوری رقابتی» نامید. رقابت در این دوران نه به‌معنای رایج کلمه بلکه مرادف با اجازه نظام سیاسی برای رقابتی درون‌حکومتی بود؛ گویی نظام از خود بیگانه‌زدایی کرده و به یک حزب با تعدادی فراکسیون اجازه رقابت داده است. وجه ممیزه این دوران، افزایش همزمان مشارکت و رقابت بود و رویه‌اش تا انتخابات دوره دوازدهم ادامه یافت.
اکنون، با انتخابات ریاست‌جمهوری دوره سیزدهم وارد دوره‌ای جدید از جمهوریت شدیم که «جمهوریت به‌شرط لا» یا به بیان دقیق‌تر «جمهوری لاجمهور» توصیف‌کننده آن است. در انتخابات ۱۴۰۰ پروژه بیگانه‌زدایی از سیستم تحت لوای نظارت استصوابی و سایر ابزارهای حذفی به نقطه اوج خود رسید؛ به‌نحوی که همه رؤسای‌جمهور بالقوه آمدند و هیچ‌کس نماند!
هیچ فراکسیونی در درون نظام سیاسی نماینده واقعی خود را نداشت و صرفاً ساخت قدرت طیفی از نامزدهای خود را تأیید کرد و در ویترین انتخابات چید. در جمهوریِ لاجمهور رقابت و مشارکت تؤامان کاهش یافت و شد آنچه شد!
جمهوریِ لاجمهور اما پایان راه نیست و چنانچه این وضعیت ادامه یابد، ممکن است نظام سیاسی ایران به‌صورتی دیگر تغییر شکل دهد؛ چنانکه تلویحاً گفته شد شاید در آینده انتخابات به‌معنای امروزین وجود نداشته باشد. به بیان دیگر، ممکن است در روندی که اهمیت صندوق رأی به حداقل رسیده است، ضرورت وجودی آن نیز از بین برود تا نهایتاً فردی فی‌المثل از طریق بیعت به ریاست قوه مجریه گمارده شود یا آنکه ساختار یکپارچه قدرت فردی را برای اداره امور کشور تربیت و معرفی کند و اساساً پست ریاست‌جمهوری حذف شود.
در این رویه، سیاست به‌طور کلی از سلسله مسائل عمومی کشور خارج خواهد شد و همه‌چیز بر مدار اقتصاد خواهد چرخید. یعنی از یک سو، عده‌ای «کارگزار» -ولو با لعاب سیاست- اداره امور عمومی کشور را به‌عهده خواهند گرفت و اقتصاد را به پیش می‌رانند و از سوی دیگر، وزارتخانه‌های حساس و پُست‌های سیاسی-امنیتی از دایره «هماهنگی» خارج می‌شوند و مستقیماً زیر نظر رهبری قرار خواهند گرفت.
پایان
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
یادداشتی از سعید حجاریان منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو
واژه‌های «جمهور» و «جمهوری» در برخی لحظات تاریخی، چه در ایران و چه در خارج از ایران به‌کار گرفته شده‌اند. به‌عنوان مثال مرحوم دکتر ابراهیم یزدی، نوعی تقسیم‌بندی را از ادوار مختلف جمهوری اسلامی ایران تحت عناوین جمهوری اول، دوم و سوم ارائه کرده است. برخی دیگر از نویسندگان ایرانی نیز به تبعیت از ایشان یا به موازات همان ایده طرح بحث کرده‌اند.
با این مقدمه کوتاه می‌خواهم نقبی به سیزدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری بزنم. در این دوره از انتخابات واژه «جمهور» به‌کرات شنیده شد و همه به‌دنبال «نجات جمهور» بودند. بعضی فهرست‌‌های انتخاباتی هم مزیّن بهنام جمهور بودند و گفته شد «جمهوریت» نظام در خطر است. حال، نگاهی به گذشته بیندازیم و ببینیم ما تا سال ۱۴۰۰ با چه نوع جمهوریتی مواجه بوده‌ایم.
از ابتدای انقلاب تا پایان دوره نخست ریاست‌جمهوری آیت‌الله هاشمی را میتوان «جمهوری کاریزمایی» نام نهاد. در این دوره غلبه با جاذبه رهبری بود و مردم به اندک اشاره‌‌ی رهبر و با مشارکت بالا در انتخابات شرکت می‌کردند و رأی می‌دادند. در این دوران رقابت معمولاً کمرنگ بود، به‌نحوی که نامزد پیروز پیش از اتمام انتخابات یا حتی برگزاری آن معرف حضور همگان بود؛ به زبان آماری رقابت کم و انحراف از معیار آراء نامزدها زیاد بود.
حتی، در نخستین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری هم شاهد بودیم آراء نامزدها به‌طرز معناداری تفاوت داشت. این رویه تا انتخابات دوره ششم ادامه داشت تا آنکه جدالی گفتمانی-سیاسی میان آقایان هاشمی رفسنجانی و توکلی درگرفت. در این دوره رقابت بالا گرفت و همزمان مشارکت پایین آمد. این تغییر نشان داد دوره رهبری کاریزماتیک به سر آمده است و دیگر مردم به فرموده، برگه رأی خود را پُر نمی‌کنند.
علاوه بر این رئیس‌جمهور مستقر با خطای محاسباتی در زمینه اقتصاد پاس گل مهمی به رقیب داد و به آلترناتیوسازی کمک کرد و رأی چهار میلیونی وی را ساخت و محمود احمدی‌نژاد بعدها از این نکته درس آموخت که چگونه میتوان به جنگ بزرگان رفت و آنها را به اشرافی‌گری و ویژه‌خواری و… متهم کرد.
انتخابات ریاست جمهوری دوره ششم آغاز «جمهوری رقابتی» و گذار از پارادایم پیشین بود. این دوره را میتوان با تسامح «جمهوری رقابتی» نامید. رقابت در این دوران نه به‌معنای رایج کلمه بلکه مرادف با اجازه نظام سیاسی برای رقابتی درون‌حکومتی بود؛ گویی نظام از خود بیگانه‌زدایی کرده و به یک حزب با تعدادی فراکسیون اجازه رقابت داده است. وجه ممیزه این دوران، افزایش همزمان مشارکت و رقابت بود و رویه‌اش تا انتخابات دوره دوازدهم ادامه یافت.
اکنون، با انتخابات ریاست‌جمهوری دوره سیزدهم وارد دوره‌ای جدید از جمهوریت شدیم که «جمهوریت به‌شرط لا» یا به بیان دقیق‌تر «جمهوری لاجمهور» توصیف‌کننده آن است. در انتخابات ۱۴۰۰ پروژه بیگانه‌زدایی از سیستم تحت لوای نظارت استصوابی و سایر ابزارهای حذفی به نقطه اوج خود رسید؛ به‌نحوی که همه رؤسای‌جمهور بالقوه آمدند و هیچ‌کس نماند!
هیچ فراکسیونی در درون نظام سیاسی نماینده واقعی خود را نداشت و صرفاً ساخت قدرت طیفی از نامزدهای خود را تأیید کرد و در ویترین انتخابات چید. در جمهوریِ لاجمهور رقابت و مشارکت تؤامان کاهش یافت و شد آنچه شد!
جمهوریِ لاجمهور اما پایان راه نیست و چنانچه این وضعیت ادامه یابد، ممکن است نظام سیاسی ایران به‌صورتی دیگر تغییر شکل دهد؛ چنانکه تلویحاً گفته شد شاید در آینده انتخابات به‌معنای امروزین وجود نداشته باشد. به بیان دیگر، ممکن است در روندی که اهمیت صندوق رأی به حداقل رسیده است، ضرورت وجودی آن نیز از بین برود تا نهایتاً فردی فی‌المثل از طریق بیعت به ریاست قوه مجریه گمارده شود یا آنکه ساختار یکپارچه قدرت فردی را برای اداره امور کشور تربیت و معرفی کند و اساساً پست ریاست‌جمهوری حذف شود.
در این رویه، سیاست به‌طور کلی از سلسله مسائل عمومی کشور خارج خواهد شد و همه‌چیز بر مدار اقتصاد خواهد چرخید. یعنی از یک سو، عده‌ای «کارگزار» -ولو با لعاب سیاست- اداره امور عمومی کشور را به‌عهده خواهند گرفت و اقتصاد را به پیش می‌رانند و از سوی دیگر، وزارتخانه‌های حساس و پُست‌های سیاسی-امنیتی از دایره «هماهنگی» خارج می‌شوند و مستقیماً زیر نظر رهبری قرار خواهند گرفت.
پایان
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
اینکه برای اولین بار حکومت اسلامی تشکیل می‌شود حرف بیخودی است؛ از اول مگر ولایت فقیه نبوده است؟
بسیار غیرمنطقی است که بگوییم اگر قوا یکدست شود برای کشور بهتر است، یکدستی آینده بسیار بدتری برای مملکت رقم خواهد زد.
مصطفی هاشمی طبا
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
بسیار غیرمنطقی است که بگوییم اگر قوا یکدست شود برای کشور بهتر است، یکدستی آینده بسیار بدتری برای مملکت رقم خواهد زد.
مصطفی هاشمی طبا
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی