فرهیختگان
تیپ ایده‌آل شترمرغ دولتی-دانشگاهی یادداشتی خواندنی از رضا نساجی https://telegra.ph/Uni-07-23 #فرهیختگان، صدای فرزانگان
دبیرستان که بودیم معلم ادبیات فرهیخته مان زنده‌یاد زین‌العابدین موتمن به اقتضای قطعه‌ای از ترجمه زیبای قاجاری میرزاحبیب اصفهانی از رمان "حاجی‌بابای اصفهانی" اثر جیمز موریه که در کتاب ادبیات‌مان بود گفتاری درباره ارزیابی مغرضانه موریه از ما "ایرانیان" ایران کرد، که همان زمان هم بگوش منِ نوجوان ناوارد آمد.
یادداشت آقای نساجی را که خواندم، یاد آن ماجرا و البته دغدغه خودم از فساداخلاق نهادینه در خودمان افتادم. وقتی به فقره نقدایشان از نوشته‌های آقای دکتر محمدفاضلی رسیدم که اندکی پیشتر هم خودم ایستار پرابهام ایشان را نقد کرده بودم، دلم قرص‌تر شد که آنچه را من می‌بینم سوءداوری نیست - که همه‌مان در معرض‌اش هستیم - بلکه کس دیگری هم آنچه را من ادراک کرده بودم، دیده است.
البته نقد من از دکترمحمدفاضلی ملایم‌تر بود و آن سلوک حرفهای مذبذب ایشان، که هم به ایران‌ویرانگران مشاوره کارشناسی می‌دهند و هم روبه مردم حرفهای قشنگ می‌گویند، را به حساب رشته تحصیلی "علوم‌اجتماعی آماری" ایشان گذاشتم.
این رشته "علوم‌انسانی" شکل اخته‌شده‌ای از جامعه‌شناسی است که برای هرچه اثباتگرایانه کردن جامعه‌شناسی، همه وجوه هرمنوتیکی را از بدنه این علم لخت کرده‌اند تا تنها‌تنها دربند "ارتباطات آماری" پارامترها باشد، بی کمتری چشم‌اندازِ فهمی‌ای.
داوری آقای نساجی در مورد آقایان، به ورای مال من می‌رود تا در دکتر محمدفاضلی و دیگر مدعیان "دانشگاهیِ" مشاور و معاون ایران‌ویرانگرانِ حکومتی، نسبت "حاجی بابا" بودنی را بدهند که جیمز موریه در رمان‌اش تصویر کرده بود.
من بجد برآنم که "تاریخِ‌ناامنی" ما، فرهنگ‌عمومی ما را فاسد کرده است تا علی‌العموم آدم‌هایی هراسان و بی‌جرات و بنده قدرت، و کاسه‌لیس تا سرحد بی‌شرف بشویم - درست همانطور که جیمز موریه در "حاجی بابای‌اصفهانی"اش ترسیم کرد. از هراسانِ بالا تا بی‌شرف، طیفی را می‌سازد که به باور من کثیری از مشاوران و معاونان حکومتی در سر وخیم‌اش هستند. من دکترفاضلی را بیش از پست‌های قشنگ "بدرد نخورش" نمی‌شناسم که بگویم ایشان کجای طیف ایستاده‌اند. اما به قطع و یقین می‌توانم گفت که همه آنان‌که صمیمانه دانش‌ومهارت خود را دراین سالها به پای حکومتی ریختند که این برون‌ده و حاصل چهل‌ساله آن است، "مجرم"اند. شاید برای بیست‌سال اولی‌ها بشود تخفیف داد، که من معتقدم سزاوارش هستند چون هنوز خصلت ایران‌ویرانگری نظام برآفتاب نیفتاده بود، ولی برای بیست سال بعدی‌ها هرگز نمی‌توان و نمی‌باید بخشود. آنها باید در صف حسابرسیِ ملی منتظر بایستند!
علی صاحب‌الحواشی
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
یادداشت آقای نساجی را که خواندم، یاد آن ماجرا و البته دغدغه خودم از فساداخلاق نهادینه در خودمان افتادم. وقتی به فقره نقدایشان از نوشته‌های آقای دکتر محمدفاضلی رسیدم که اندکی پیشتر هم خودم ایستار پرابهام ایشان را نقد کرده بودم، دلم قرص‌تر شد که آنچه را من می‌بینم سوءداوری نیست - که همه‌مان در معرض‌اش هستیم - بلکه کس دیگری هم آنچه را من ادراک کرده بودم، دیده است.
البته نقد من از دکترمحمدفاضلی ملایم‌تر بود و آن سلوک حرفهای مذبذب ایشان، که هم به ایران‌ویرانگران مشاوره کارشناسی می‌دهند و هم روبه مردم حرفهای قشنگ می‌گویند، را به حساب رشته تحصیلی "علوم‌اجتماعی آماری" ایشان گذاشتم.
این رشته "علوم‌انسانی" شکل اخته‌شده‌ای از جامعه‌شناسی است که برای هرچه اثباتگرایانه کردن جامعه‌شناسی، همه وجوه هرمنوتیکی را از بدنه این علم لخت کرده‌اند تا تنها‌تنها دربند "ارتباطات آماری" پارامترها باشد، بی کمتری چشم‌اندازِ فهمی‌ای.
داوری آقای نساجی در مورد آقایان، به ورای مال من می‌رود تا در دکتر محمدفاضلی و دیگر مدعیان "دانشگاهیِ" مشاور و معاون ایران‌ویرانگرانِ حکومتی، نسبت "حاجی بابا" بودنی را بدهند که جیمز موریه در رمان‌اش تصویر کرده بود.
من بجد برآنم که "تاریخِ‌ناامنی" ما، فرهنگ‌عمومی ما را فاسد کرده است تا علی‌العموم آدم‌هایی هراسان و بی‌جرات و بنده قدرت، و کاسه‌لیس تا سرحد بی‌شرف بشویم - درست همانطور که جیمز موریه در "حاجی بابای‌اصفهانی"اش ترسیم کرد. از هراسانِ بالا تا بی‌شرف، طیفی را می‌سازد که به باور من کثیری از مشاوران و معاونان حکومتی در سر وخیم‌اش هستند. من دکترفاضلی را بیش از پست‌های قشنگ "بدرد نخورش" نمی‌شناسم که بگویم ایشان کجای طیف ایستاده‌اند. اما به قطع و یقین می‌توانم گفت که همه آنان‌که صمیمانه دانش‌ومهارت خود را دراین سالها به پای حکومتی ریختند که این برون‌ده و حاصل چهل‌ساله آن است، "مجرم"اند. شاید برای بیست‌سال اولی‌ها بشود تخفیف داد، که من معتقدم سزاوارش هستند چون هنوز خصلت ایران‌ویرانگری نظام برآفتاب نیفتاده بود، ولی برای بیست سال بعدی‌ها هرگز نمی‌توان و نمی‌باید بخشود. آنها باید در صف حسابرسیِ ملی منتظر بایستند!
علی صاحب‌الحواشی
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
👍1
گفتگو و درنگی در الزامات آن
آیا حاکمیت صدای اعتراضی انتخابات۱۴۰۰ را شنیده است؟
✅ ابوطالب آدینه وند
🔻اساس گفتگو بر پذیرش تفاوت و تکثر و برسمیت شناختن دیگری است. اگر چنین نگاهی در میان نباشد لوازم و اسباب گفتگو برقرار نگشته و گفتگو صوری خواهد بود. گفتگو در کنه خود در پی برابری در موضع و موقف گفتگو است تا امری به دلالت، رجحان نظری و اولویتی عملی یابد و سبب اقناع و توافق شود.
🔹وفاق جمعی و ملی نیز به گفتگو نیاز دارد بدین معنی که در دل این گفتگو به توافق پیرامون چیستی مسائل و چگونگی راه حل ها برسند و این نتیجه، بی مقدمه ناممکن است و حاصل آن تبادل های غیر موثر و لو با نیت های نیکو خواهد شد.
🔻در یک جامعه پرشکاف که گسلهای آن در ساحتهای گوناگون فعالند، وضعیت بحرانی موقع گفتگوست و موقعیت شکافها، موقف گفتگو است. بدین معنی که حول شکافها و حل بحران ها گفتگو معنادار و موثر خواهد بود. زین رو اکنون، گفتگو در چهره ی ضرورت خود را برای ما نمایانده است. فی الواقع به ادبیات آینده پژوهانه(Futures studies) ما در روندکاویهای خود این راهبرد را در قلمرو عمومی به سان امر پیشینی تکثیر ننموده ایم، بل بر ما وارد گشته است. در این شرایط وجه انضمامیِ دشواره ها می تواند به مثابه رانه یِ پشتیبانِ رهیافتِ گفتگو عمل کند، اما فشار امر واقع این رهیافت را از چارچوب مفهومی که بتواند آن را در وضعیت اخیر توضیح دهد، بی نیاز نمی کند.
🔹چنانچه اشاره رفت فونداسیون گفتگو بر گشودگی در پذیرش، پذیرش تمایز و تکثر و به رسمیت شناختن استوار است، این به رسمیت شناختن و مواجهه برابر در کنش متقابل در حیات اجتماعی به گسترش ضریب مشارکت اجتماعی و نتیجه افزایش سرمایه اجتماعی منجر خواهد شد. ضرورتی که گسیختگی حیات اجتماعی را می تواند ترمیم کند و در بستر روابط تولید شده ناشی از آن امکان بازسازی همبستگی اجتماعی نیز میسر گردد. آیا حاکمیت صدای اعتراضی آشکار و رسای منتقدین و مخالفان را شنیده است و در پی اصلاح خود و اعتمادسازی از طریق نظرکرد به سخن مخالفان و معترضان است؟
🔻 سخن بر سر این است که آیا ما اینچنین وضعیتی را برای گفتگو مشاهده می کنیم ؟ آیا حاکمیت به این نتیجه رسیده است که باید با منتقدان و مخالفان وارد گفتگو شود؟ آیا اکنون خطر بحران‌های تودرتو توسط حاکمیت احساس شده است و به همگرایی و تجمیع سرمایه های انسانی و ملی رسیده است؟ آیا فشار جنبش اجتماعی فراگیری او را تهدید می کند که آن را به تعامل و شنیدن صدای مخالفان و منتقدان وا داشته است؟ آیا در یک ماه پس از انتخابات یک طرفه ۱۴۰۰ به جمع بندی تعامل با منتقدان رسیده است؟
🔹 به نظر می رسد این رویه دعوت به نظردهی ولو با نیت خیر عملا صوری و بی نتیجه است. هم در صورت و فرم کار مساله دارد و هم در در نتایج چیزی عاید طرفین و جامعه نخواهد شد. زیرا گفتگوها اگر حول شکافی واقعی و از مکانیزم و فرمی دموکراتیک ، کارشناسانه و موثر پیروی کند به طوری که اثرات آن روشن باشد. یعنی اگر روشنفکری منتقد ماه‌ها و به دفعات نامه بنویسد و باب گفتگویی مکتوب با رئیس جمهور و مقامات عالی کشور را بگشاید چگونه می توان سنجش کرد که بازخورد و اثرات آن در کجا به بار می نشیند. آیا می توان به رویه ای فردی در یک شخص مسول آن را فروکاست و یا در پاسخ به رضایت اخلاق فردی آن را تقلیل داد.
🔻حقیقتا سازوکارها برای گفتگوی منتقدین با حکومت تغییرات بنیادین کرده است و سیر تکاملی آن از چنین رویکردهایی عبور کرده است و نمی توان امکانی موثر را برای آن متصور شد. حکومت و قدرت اگر بنایی بر گفتگو و شنیدن نظر مخالفین و منتقدین دارد باید مطبوعات هرچه آزاد تر، رسانه ها( شبکه های اجتماعی و صوتی و تصویری) بیش از پیش دور از انحصار و سانسور ، احزاب و نهادهای صنفی و مدنی و سندیکایی در بازتاب صدای منتقدان و مطالبه گران و پیگیری آن آزاد تر و سازمان یافته تر باشند و حقوق و امنیت معترضین مورد تجاوز هیچ کس قرار نگیرد و آداب مواجهه با معترض و منتقد پاس داشته شود. اگر حاکمیت این روندها را آغاز کند می توان دریافت که زمینه ها برای گفتگوی جامعه و منتقدین با حاکمیت بر سر مطالبات انباشته شده ملی فراهم است./ایران‌فردا
متن کامل در instant view :
https://bit.ly/2Umfhl1
آیا حاکمیت صدای اعتراضی انتخابات۱۴۰۰ را شنیده است؟
✅ ابوطالب آدینه وند
🔻اساس گفتگو بر پذیرش تفاوت و تکثر و برسمیت شناختن دیگری است. اگر چنین نگاهی در میان نباشد لوازم و اسباب گفتگو برقرار نگشته و گفتگو صوری خواهد بود. گفتگو در کنه خود در پی برابری در موضع و موقف گفتگو است تا امری به دلالت، رجحان نظری و اولویتی عملی یابد و سبب اقناع و توافق شود.
🔹وفاق جمعی و ملی نیز به گفتگو نیاز دارد بدین معنی که در دل این گفتگو به توافق پیرامون چیستی مسائل و چگونگی راه حل ها برسند و این نتیجه، بی مقدمه ناممکن است و حاصل آن تبادل های غیر موثر و لو با نیت های نیکو خواهد شد.
🔻در یک جامعه پرشکاف که گسلهای آن در ساحتهای گوناگون فعالند، وضعیت بحرانی موقع گفتگوست و موقعیت شکافها، موقف گفتگو است. بدین معنی که حول شکافها و حل بحران ها گفتگو معنادار و موثر خواهد بود. زین رو اکنون، گفتگو در چهره ی ضرورت خود را برای ما نمایانده است. فی الواقع به ادبیات آینده پژوهانه(Futures studies) ما در روندکاویهای خود این راهبرد را در قلمرو عمومی به سان امر پیشینی تکثیر ننموده ایم، بل بر ما وارد گشته است. در این شرایط وجه انضمامیِ دشواره ها می تواند به مثابه رانه یِ پشتیبانِ رهیافتِ گفتگو عمل کند، اما فشار امر واقع این رهیافت را از چارچوب مفهومی که بتواند آن را در وضعیت اخیر توضیح دهد، بی نیاز نمی کند.
🔹چنانچه اشاره رفت فونداسیون گفتگو بر گشودگی در پذیرش، پذیرش تمایز و تکثر و به رسمیت شناختن استوار است، این به رسمیت شناختن و مواجهه برابر در کنش متقابل در حیات اجتماعی به گسترش ضریب مشارکت اجتماعی و نتیجه افزایش سرمایه اجتماعی منجر خواهد شد. ضرورتی که گسیختگی حیات اجتماعی را می تواند ترمیم کند و در بستر روابط تولید شده ناشی از آن امکان بازسازی همبستگی اجتماعی نیز میسر گردد. آیا حاکمیت صدای اعتراضی آشکار و رسای منتقدین و مخالفان را شنیده است و در پی اصلاح خود و اعتمادسازی از طریق نظرکرد به سخن مخالفان و معترضان است؟
🔻 سخن بر سر این است که آیا ما اینچنین وضعیتی را برای گفتگو مشاهده می کنیم ؟ آیا حاکمیت به این نتیجه رسیده است که باید با منتقدان و مخالفان وارد گفتگو شود؟ آیا اکنون خطر بحران‌های تودرتو توسط حاکمیت احساس شده است و به همگرایی و تجمیع سرمایه های انسانی و ملی رسیده است؟ آیا فشار جنبش اجتماعی فراگیری او را تهدید می کند که آن را به تعامل و شنیدن صدای مخالفان و منتقدان وا داشته است؟ آیا در یک ماه پس از انتخابات یک طرفه ۱۴۰۰ به جمع بندی تعامل با منتقدان رسیده است؟
🔹 به نظر می رسد این رویه دعوت به نظردهی ولو با نیت خیر عملا صوری و بی نتیجه است. هم در صورت و فرم کار مساله دارد و هم در در نتایج چیزی عاید طرفین و جامعه نخواهد شد. زیرا گفتگوها اگر حول شکافی واقعی و از مکانیزم و فرمی دموکراتیک ، کارشناسانه و موثر پیروی کند به طوری که اثرات آن روشن باشد. یعنی اگر روشنفکری منتقد ماه‌ها و به دفعات نامه بنویسد و باب گفتگویی مکتوب با رئیس جمهور و مقامات عالی کشور را بگشاید چگونه می توان سنجش کرد که بازخورد و اثرات آن در کجا به بار می نشیند. آیا می توان به رویه ای فردی در یک شخص مسول آن را فروکاست و یا در پاسخ به رضایت اخلاق فردی آن را تقلیل داد.
🔻حقیقتا سازوکارها برای گفتگوی منتقدین با حکومت تغییرات بنیادین کرده است و سیر تکاملی آن از چنین رویکردهایی عبور کرده است و نمی توان امکانی موثر را برای آن متصور شد. حکومت و قدرت اگر بنایی بر گفتگو و شنیدن نظر مخالفین و منتقدین دارد باید مطبوعات هرچه آزاد تر، رسانه ها( شبکه های اجتماعی و صوتی و تصویری) بیش از پیش دور از انحصار و سانسور ، احزاب و نهادهای صنفی و مدنی و سندیکایی در بازتاب صدای منتقدان و مطالبه گران و پیگیری آن آزاد تر و سازمان یافته تر باشند و حقوق و امنیت معترضین مورد تجاوز هیچ کس قرار نگیرد و آداب مواجهه با معترض و منتقد پاس داشته شود. اگر حاکمیت این روندها را آغاز کند می توان دریافت که زمینه ها برای گفتگوی جامعه و منتقدین با حاکمیت بر سر مطالبات انباشته شده ملی فراهم است./ایران‌فردا
متن کامل در instant view :
https://bit.ly/2Umfhl1
Telegraph
💢 گفتگو و درنگی در الزامات آن
✅ ابوطالب آدینه وند @iranfardamag 🔻اساس گفتگو بر پذیرش تفاوت و تکثر و برسمیت شناختن دیگری است. اگر چنین نگاهی در میان نباشد لوازم و اسباب گفتگو برقرار نگشته و گفتگو صوری خواهد بود. گفتگو در کنه خود در پی برابری در موضع و موقف گفتگو است تا امری به دلالت، رجحان…
ستون پنجم دشمن
حاکم نادانی است که با سوء تدبیر و دشمن تراشی، کشوری آباد و مردمی ثروتمند را به فقر و نابودی رسانیده است.
#فرهیختگان در سوگ خوزستان
حاکم نادانی است که با سوء تدبیر و دشمن تراشی، کشوری آباد و مردمی ثروتمند را به فقر و نابودی رسانیده است.
#فرهیختگان در سوگ خوزستان
ما را چه شده است!
ما را چه شده است که صدای تاریخ را نمی‌شنویم؟ فریاد پدرانمان دیگر در گوشمان نمی‌پیچد؟ نکند خویشتن را از یاد برده‌ایم؟ یا که نه، از کار و کردار پدران عار داریم و نمی‌دانیم که: «هرکه از پدران ننگ داشت ناخلف است»!
به همین سرزمین خاک‌نشانِ طوس گوش بسپارید. چه می‌شنوید؟ همهمۀ سم‌کوب دشمنان و متجاوزان در پیشانی تهاجمات بیابان‌گردان خداناشناس؟ هنگامۀ رفت‌وآمد کاروانیان کالا و معرفت؟ یا که نه، زمزمۀ درس و بحث و علم و ادب و اندیشه ومراوده و آمدورفتِ عالمان و دانشوران و طالبان اندیشه و دانش و دل‌آگاهی؟ صدای نالۀ غزالی که توبرۀ دانایی‌اش به غارت رفت؟ صدای آوارگی ابن سینا در کوه‌های هزارمسجد؟ یا که نه، خِش وخِش جابه‌جایی گروهیِ یاران و مریدان بوسعید که با کوهی از نگاه بالابلند عارفانه در مسیر نیشابور در کوه و کمر و پناه‌گاه‌ها و روستاهای آن با مردمان کم‌نام و بی‌نشان هم‌زانو و هم‌کاسه شده و پرچم آزادمنشی و گشاده‌دلی افراشته‌اند؟ فردوسی در پس مرغزارهای آن در شبی «روی شسته به قیر» در کورسوی شمعی که یار مهربانش گیرانده است، بیژن و منیژه می‌سراید، نظام‌الملکش از فراسوی رادکان تدبیر نظامیه‌ها در سر می‌پروراند، شیخ ابوجعفر(طوسی)ش با استبصاری جانانه به تهذیب اعتقاد مردمانش کمر بسته است. نصیرالدینش افلاک را به تسخیر خود درآورده و خانان خون‌آشام مغول را در آستانۀ رصدخانه‌اش به خاک مذلت نشانده است! عارفان ابرده و فارمدش برای مریدان آن سوی جیحون نحله‌سازی کرده‌اند!
این همه گردنان علم و شعر و حماسه و ادب وعرفان و فقاهت و حدیث و هندسه و نجوم و تاریخ و تفسیر که از این دیار به دیاران دیگر صادر شده و پرتوهای دانش این سرزمین را به اقصای عالم از قندهار تا قیروان گسترانیده‌اند، اگر کم باشد همین امام رضایش که خدای مسلمانان او را از مدینه به اینجا کشاند، یا نه همین فردوسی و خالق شاهنامه‌اش ما را بس که بگوییم، یا که نه بگویند: طوس باید جهانی بشود. طوس جهانی هست باید به رسمیت شناخته شود. چه کسی و چه نهادی باید به رسمیتش فتوا دهد؟ در عرف جهان امروز، یونسکو.
ومن که از پنجاه‌و‌اندی سال پیش سر بر آستان طوس نهاده و دمی از آن غافل نبوده‌ام و امروز یا فردا بر خاک خوب آن برای همیشه سرخواهم نهاد، از همان روزهای آغازین چنین دغدغه‌ای داشته و چنین وسوسه‌ای را در سر می‌پرورانده‌ام: اگر در دانشگاه فردوسی با فردوسی زبان باز کرده‌ام، اگر نخستین نوشته‌هایم از پنجاه سال پیش دربارۀ فردوسی بوده، اگر در سال 1369 نخستین شمارۀ کتاب پاژ را به نام فردوسی منتشر کرده‌ام، اگر اندکی بعد با یارانم برای معرّفی طوس و فردوسی کتابچه نوشته و شمارۀ 13 و 14 پاژ را اختصاصاً به طوس بخشیده‌ام، اگر چند سال بعد از تعطیلی ناخواستۀ پاژ مرکز خراسان‌شناسی راه انداخته و چند سال در عرصۀ تاریخناک طوس و خراسان پوییده‌ام، اگر با دغدغۀ فردوسی از سالها پیش قطب علمی ادبیات خراسان و فردوسی را به دانشگاه فردوسی کشانیده‌ام، اگر از فرهنگسرای فردوسی اینک به خردسرای فردوسی و از کتاب پاژ به فصلنامۀ پاژ منتقل شده‌ام، اگر سالها پیش در حضور سفیر کشورمان در مقر یونسکو در باب فردوسی داد سخن داده‌ام، اگر زمانی که دکل‌های بی‌قوارۀ شرکت برق موی دماغ آرامگاه فردوسی شده بود در مطبوعات و رسانه‌ها فریاد وامصیبتا برآورده‌ام، و ده‌ها اگر و مگر دیگر؛ همه برای آن بوده است که طوس جهانی بشود.
اینک از همۀ دردمندان تاریخ و فرهنگ و اصالت و شرافت و آزادگی و قدرشناسی و قدرِ خوددانان ایران و جهان می‌خواهم که یک‌صدا فریا برآورند: طوس باید ثبت جهانی شود. نه یک حرف کم نه یک کلمه زیاد!
محمدجعفر یاحقی
مدیر قطب علمی فردوسی و شاهنامه
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
ما را چه شده است که صدای تاریخ را نمی‌شنویم؟ فریاد پدرانمان دیگر در گوشمان نمی‌پیچد؟ نکند خویشتن را از یاد برده‌ایم؟ یا که نه، از کار و کردار پدران عار داریم و نمی‌دانیم که: «هرکه از پدران ننگ داشت ناخلف است»!
به همین سرزمین خاک‌نشانِ طوس گوش بسپارید. چه می‌شنوید؟ همهمۀ سم‌کوب دشمنان و متجاوزان در پیشانی تهاجمات بیابان‌گردان خداناشناس؟ هنگامۀ رفت‌وآمد کاروانیان کالا و معرفت؟ یا که نه، زمزمۀ درس و بحث و علم و ادب و اندیشه ومراوده و آمدورفتِ عالمان و دانشوران و طالبان اندیشه و دانش و دل‌آگاهی؟ صدای نالۀ غزالی که توبرۀ دانایی‌اش به غارت رفت؟ صدای آوارگی ابن سینا در کوه‌های هزارمسجد؟ یا که نه، خِش وخِش جابه‌جایی گروهیِ یاران و مریدان بوسعید که با کوهی از نگاه بالابلند عارفانه در مسیر نیشابور در کوه و کمر و پناه‌گاه‌ها و روستاهای آن با مردمان کم‌نام و بی‌نشان هم‌زانو و هم‌کاسه شده و پرچم آزادمنشی و گشاده‌دلی افراشته‌اند؟ فردوسی در پس مرغزارهای آن در شبی «روی شسته به قیر» در کورسوی شمعی که یار مهربانش گیرانده است، بیژن و منیژه می‌سراید، نظام‌الملکش از فراسوی رادکان تدبیر نظامیه‌ها در سر می‌پروراند، شیخ ابوجعفر(طوسی)ش با استبصاری جانانه به تهذیب اعتقاد مردمانش کمر بسته است. نصیرالدینش افلاک را به تسخیر خود درآورده و خانان خون‌آشام مغول را در آستانۀ رصدخانه‌اش به خاک مذلت نشانده است! عارفان ابرده و فارمدش برای مریدان آن سوی جیحون نحله‌سازی کرده‌اند!
این همه گردنان علم و شعر و حماسه و ادب وعرفان و فقاهت و حدیث و هندسه و نجوم و تاریخ و تفسیر که از این دیار به دیاران دیگر صادر شده و پرتوهای دانش این سرزمین را به اقصای عالم از قندهار تا قیروان گسترانیده‌اند، اگر کم باشد همین امام رضایش که خدای مسلمانان او را از مدینه به اینجا کشاند، یا نه همین فردوسی و خالق شاهنامه‌اش ما را بس که بگوییم، یا که نه بگویند: طوس باید جهانی بشود. طوس جهانی هست باید به رسمیت شناخته شود. چه کسی و چه نهادی باید به رسمیتش فتوا دهد؟ در عرف جهان امروز، یونسکو.
ومن که از پنجاه‌و‌اندی سال پیش سر بر آستان طوس نهاده و دمی از آن غافل نبوده‌ام و امروز یا فردا بر خاک خوب آن برای همیشه سرخواهم نهاد، از همان روزهای آغازین چنین دغدغه‌ای داشته و چنین وسوسه‌ای را در سر می‌پرورانده‌ام: اگر در دانشگاه فردوسی با فردوسی زبان باز کرده‌ام، اگر نخستین نوشته‌هایم از پنجاه سال پیش دربارۀ فردوسی بوده، اگر در سال 1369 نخستین شمارۀ کتاب پاژ را به نام فردوسی منتشر کرده‌ام، اگر اندکی بعد با یارانم برای معرّفی طوس و فردوسی کتابچه نوشته و شمارۀ 13 و 14 پاژ را اختصاصاً به طوس بخشیده‌ام، اگر چند سال بعد از تعطیلی ناخواستۀ پاژ مرکز خراسان‌شناسی راه انداخته و چند سال در عرصۀ تاریخناک طوس و خراسان پوییده‌ام، اگر با دغدغۀ فردوسی از سالها پیش قطب علمی ادبیات خراسان و فردوسی را به دانشگاه فردوسی کشانیده‌ام، اگر از فرهنگسرای فردوسی اینک به خردسرای فردوسی و از کتاب پاژ به فصلنامۀ پاژ منتقل شده‌ام، اگر سالها پیش در حضور سفیر کشورمان در مقر یونسکو در باب فردوسی داد سخن داده‌ام، اگر زمانی که دکل‌های بی‌قوارۀ شرکت برق موی دماغ آرامگاه فردوسی شده بود در مطبوعات و رسانه‌ها فریاد وامصیبتا برآورده‌ام، و ده‌ها اگر و مگر دیگر؛ همه برای آن بوده است که طوس جهانی بشود.
اینک از همۀ دردمندان تاریخ و فرهنگ و اصالت و شرافت و آزادگی و قدرشناسی و قدرِ خوددانان ایران و جهان می‌خواهم که یک‌صدا فریا برآورند: طوس باید ثبت جهانی شود. نه یک حرف کم نه یک کلمه زیاد!
محمدجعفر یاحقی
مدیر قطب علمی فردوسی و شاهنامه
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
از آنجا که حکومت‌های فردی، معمولاً قشری از فاسدترین و سودجوترین افراد جامعه را به گرد خود متبلور می‌کند که جز سوء استفاده از قدرت هدفی ندارند، سانسور حصاری می‌شود که توده‌های مردم را از عمق فساد گروه حاکمه، از کشف ارقام نجومی غارت و چپاول ثروت‌های ملّی و از درک اسراری که در پس پرده‌های فرو افکنده و درهای بسته می‌گذرد بی‌خبر نگه می‌دارد.ــ این توجیه که پاره‌یی از لب‌ها را برای آنکه دکه‌ی آزادی جامعه باز بماند می‌دوزیم، توجیه خررنگ‌کنی بیش نیست. زیرا وقتی که «جزئی از یک ملّت» نتواند آنچه را که در فکر و اندیشه‌ی جست‌وجوگر یا سازنده‌اش گذشته است به آزادی بیان کند، دیگر «آزادی کُل آن ملّت» حرف مفتی بیش نخواهد بود. و این موضوعی خنده‌آور است که معمولاً «دولت‌ها» همه میهن‌پرست و طرفدار آزادی هستند و «ملّت‌ها» همه دشمن آزادی و میهن خویش!
■ احمد شاملو | سخن سردبیر، ایرانشهر، شمارهٔ طلیعه | با دوستان ــ خوشه، شمارهٔ ۴۸ | صفحات وب‌سایت رسمی احمد شاملو
www.shamlou.org ■
جان آگه با #فرهیختگان
■ احمد شاملو | سخن سردبیر، ایرانشهر، شمارهٔ طلیعه | با دوستان ــ خوشه، شمارهٔ ۴۸ | صفحات وب‌سایت رسمی احمد شاملو
www.shamlou.org ■
جان آگه با #فرهیختگان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آذربایجان اویاخدی خوزستانا دایاقدی
▫️حمایت مردم تبریز از اعتراضات مردم در خوزستان
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
▫️حمایت مردم تبریز از اعتراضات مردم در خوزستان
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
به مناسبت سالگرد رحلت میرسیدعلی همدانی/
وی عارف، عالم و شاعر ايراني قرن هشتم و از مبلّغان بزرگ اسلام در شبه قاره هند است، تعداد زیادی کتاب و رساله به وی منسوب است و باعث رونق زبان فارسی و هنرهای ایرانی شد، تا آنجا که کشمیر "ایران ثانی" لقب گرفت.
سید در ماه رجب ۷۱۴ق درهمدان به دنیا آمد در کشمیر و آسیای میانه بالید و در ذی الحجه ۷۸۶ق در کولاب تاجیکستان آرمید. او را با القابی همچون سلطان العارفین، علی ثانی، بانی اسلام، شاه همدان و حضرت امیرجان، یاد میکنند.
ماده تاریخ وفات او، عبارت: بسم الله الرحمن الرحیم (۷۸۶ق)، است.
یونسکو نام وی را در سال 2014 و 2015 میلادی در تقویم مشاهیر جهان جای داد.
اسکناس 10 سامانی تاجیکستان، مزین به تصویر میرسید علی همدانی و چند بیت از اشعار انسان دوستانۀ او است:
هر که مارا یاد کرد ایزد مر او را یار باد، هر که ما را خوار کرد از عمر برخوردار باد/....
در دو عالم نیست ما را بر کسی گرد غبار، هر که مارا رنجه دارد راحتش بسیار باد.....
مرتضی رضوانفر
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
وی عارف، عالم و شاعر ايراني قرن هشتم و از مبلّغان بزرگ اسلام در شبه قاره هند است، تعداد زیادی کتاب و رساله به وی منسوب است و باعث رونق زبان فارسی و هنرهای ایرانی شد، تا آنجا که کشمیر "ایران ثانی" لقب گرفت.
سید در ماه رجب ۷۱۴ق درهمدان به دنیا آمد در کشمیر و آسیای میانه بالید و در ذی الحجه ۷۸۶ق در کولاب تاجیکستان آرمید. او را با القابی همچون سلطان العارفین، علی ثانی، بانی اسلام، شاه همدان و حضرت امیرجان، یاد میکنند.
ماده تاریخ وفات او، عبارت: بسم الله الرحمن الرحیم (۷۸۶ق)، است.
یونسکو نام وی را در سال 2014 و 2015 میلادی در تقویم مشاهیر جهان جای داد.
اسکناس 10 سامانی تاجیکستان، مزین به تصویر میرسید علی همدانی و چند بیت از اشعار انسان دوستانۀ او است:
هر که مارا یاد کرد ایزد مر او را یار باد، هر که ما را خوار کرد از عمر برخوردار باد/....
در دو عالم نیست ما را بر کسی گرد غبار، هر که مارا رنجه دارد راحتش بسیار باد.....
مرتضی رضوانفر
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
👍1
شاملو؛
ضد ابتذال‌ترین شاعرِ عصرِ ما
▪️شاملو هرچه هست، ضدّ ابتذال‌ترین شاعرِ عصرِ ماست. نیما، اخوان، فروغ، سپهری و... همه مقداری شعرِ مبتذل، سطر‌های مبتذل دارند. شاملو مثل خاقانی است، با ابتذال دشمن است.
اگر از کتاب‌ِ آهنگ‌های فراموش‌شده بگذریم، تقریباً شعر مبتذل در بساط او به دشواری می‌توان یافت. ممکن است صرفِ گریز از ابتذال هم هنر نباشد ولی مهم است که مردی، قریبِ نیم‌قرن و بیشتر، این همه شعر بگوید و حتی یک شعرِ مبتذل نداشته باشد.
محمدرضا شفیعی کدکنی
با چراغ و آینه، صفحهٔ ۵۲۷
جان آگه با #فرهیختگان
ضد ابتذال‌ترین شاعرِ عصرِ ما
▪️شاملو هرچه هست، ضدّ ابتذال‌ترین شاعرِ عصرِ ماست. نیما، اخوان، فروغ، سپهری و... همه مقداری شعرِ مبتذل، سطر‌های مبتذل دارند. شاملو مثل خاقانی است، با ابتذال دشمن است.
اگر از کتاب‌ِ آهنگ‌های فراموش‌شده بگذریم، تقریباً شعر مبتذل در بساط او به دشواری می‌توان یافت. ممکن است صرفِ گریز از ابتذال هم هنر نباشد ولی مهم است که مردی، قریبِ نیم‌قرن و بیشتر، این همه شعر بگوید و حتی یک شعرِ مبتذل نداشته باشد.
محمدرضا شفیعی کدکنی
با چراغ و آینه، صفحهٔ ۵۲۷
جان آگه با #فرهیختگان
آقای رئیسی با طناب پوسیده امثال احمدخاتمی به چاه نرو!
▫️احمدخاتمی خطاب به ابراهیم‌رئیسی، رییس دولت سیزدهم گفته که باید اینترنت را قطع کند زیرا آمریکا می‌خواهد شهوت را به جوانان ما معرفی کند.
▫️از بخش دوم ادعاهای خاتمی که بگذریم درباره توصیه به قطع اینترنت باید به رئیسی هشدار دهیم که خود را مقابل مردم قرار ندهد.
▫️آقای رئیسی امثال خاتمی و هم‌کیشان او از طیف همان جماعتی هستند که زمانی دوش‌حمام، مترو، ویدئو، ماهواره و ... را نیز حرام می‌دانستند.
▫️وضعیت امروز ایران و جهان به گونه‌ای نیست که با خفقان رسانه‌ای به اسم صیانت از فضای‌مجازی بتوانید جلوی اعتراضات، افشاگری‌ها و گردش آزاد اطلاعات را بگیرید و اگر دست از پا در این زمینه خطا کنید بی‌شک خود را به چاه می‌اندازید.
▫️آقای رئیسی خود را مقابل مردم قرار ندهید اگر با توجه به شعارهای انتخاباتی خود برای تعامل و پیشبرد امور پا به میدان گذاشته‌اید به سخنان این عوامل گوش ندهید که عقوبت مبارکی در انتظارتان نخواهد بود./ قانون
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
▫️احمدخاتمی خطاب به ابراهیم‌رئیسی، رییس دولت سیزدهم گفته که باید اینترنت را قطع کند زیرا آمریکا می‌خواهد شهوت را به جوانان ما معرفی کند.
▫️از بخش دوم ادعاهای خاتمی که بگذریم درباره توصیه به قطع اینترنت باید به رئیسی هشدار دهیم که خود را مقابل مردم قرار ندهد.
▫️آقای رئیسی امثال خاتمی و هم‌کیشان او از طیف همان جماعتی هستند که زمانی دوش‌حمام، مترو، ویدئو، ماهواره و ... را نیز حرام می‌دانستند.
▫️وضعیت امروز ایران و جهان به گونه‌ای نیست که با خفقان رسانه‌ای به اسم صیانت از فضای‌مجازی بتوانید جلوی اعتراضات، افشاگری‌ها و گردش آزاد اطلاعات را بگیرید و اگر دست از پا در این زمینه خطا کنید بی‌شک خود را به چاه می‌اندازید.
▫️آقای رئیسی خود را مقابل مردم قرار ندهید اگر با توجه به شعارهای انتخاباتی خود برای تعامل و پیشبرد امور پا به میدان گذاشته‌اید به سخنان این عوامل گوش ندهید که عقوبت مبارکی در انتظارتان نخواهد بود./ قانون
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
در بخش اول مصاحبه با رسانۀ تصویری اکوایران، به این موضوع پرداخته می‌شود که چرا علی‌رغم اهمیت زیاد وجود یک تیم اقتصادی هماهنگ، در دولت‌های مختلف این اتفاق نیفتاده است. در بخش دوم، به ابرچالش‌های اقتصاد ایران پرداخته شده و پیش‌نیازها و الزامات خروج از شرایط بسیار دشوار موجود مورد بررسی قرار گرفته است. در بخش انتهایی، دلایل لزوم توجه ویژه به مسئلۀ تورم و عوامل تأثیرگذار بر تشدید آن توضیح داده شده است.
@masoudnili
@masoudnili
سخنان آیت‌الله محمود امجد به مناسبت عید سعید غدیر
از متن:
...بنده معتقدم حکومت دینی در عصر غیبت معصوم غیر ممکن است....
...این که پیغمبر زمامدار امت را بعد از خودش معرفی می‌کند و مردم مع‌الوصف کسان دیگری را انتخاب میکنند بهترین دلیل بر این مطلب است که مردم و مخاطبان پیامبر هرگز احساس جبر و تحمیل از جانب انبیا نداشتند. معنای “وما علی الرسول الا البلاغ” همین است، معنای “لا اکراه فی الدین” همین است، معنای “لست عليهم بمسيطر” همین است...
پ‌ن: این سخنرانی مربوط به ده سال قبل است
متن کامل در instant view
https://telegra.ph/Amjad-07-25
از متن:
...بنده معتقدم حکومت دینی در عصر غیبت معصوم غیر ممکن است....
...این که پیغمبر زمامدار امت را بعد از خودش معرفی می‌کند و مردم مع‌الوصف کسان دیگری را انتخاب میکنند بهترین دلیل بر این مطلب است که مردم و مخاطبان پیامبر هرگز احساس جبر و تحمیل از جانب انبیا نداشتند. معنای “وما علی الرسول الا البلاغ” همین است، معنای “لا اکراه فی الدین” همین است، معنای “لست عليهم بمسيطر” همین است...
پ‌ن: این سخنرانی مربوط به ده سال قبل است
متن کامل در instant view
https://telegra.ph/Amjad-07-25
Telegraph
سخنان آیةالله امجد به مناسبت عیدسعید غدیر
هو المحمود پیامبر خدا فرمود “علی مع الحق و الحق مع علی”. علی محور و مدار حق است. علی جان شیرین پیغمبر است و جانشین او. علی عصمت دارد. معصوم از خطا و از هوا. با آنکه در غدیر خم پیغمبر گرامی اسلام بعد از اتمام حجة الوداع نظر مبارکش را درباره جانشینی خود…
مصاحبه تکان دهنده محمدجواد عبدالهی رییس بازنشسته دانشکده زمین شناسی و دانشگاه چمران اهواز
✅۲۰ سال قبل از آنکه جانمایی سد گتوند در سال ۶۸ صورت بگیرد، آمریکایی‌ها پیشنهاد داده بودند ۲۰ کیلومتر بالاتر از مخزن فعلی، سد گتوند احداث شود. اما در آن سالها مدیران شرکت مدیریت منابع آب ونیروی ایران بر این باور بودند که آمریکایی‌ها چون می‌خواستند مخزن سد کوچک باشد، این اختلاف مکانی را مطرح کردند. لذا تصمیمشان بر این شد که دریاچه سد درست بر روی گنبدهای نمکی گچساران جانمایی شود. سال ۱۳۸۰ در نامه‌ای به اداره صنایع و معادن تاکید کردم که مطالعات صورت گرفته روی این سد کافی نیست.
✅سال۱۳۸۱ به همراه مهندس شمسایی مدیرکل وقت آب و فاضلاب خوزستان موضوع را مطرح کردم که این سد مشکلاتی دارد و می‌تواند کل استان خوزستان را از نظر شوری به مخاطره بیندازد.
✅شمسایی بعدها رئیس سد گتوند شد. به او توضیح دادم که اساساً سازندگان سد مطالعات زمین‌شناسی منطقه را مدنظر قرار نداده‌اند. هیچ گزارشی از مطالعات زمین‌شناسی نداشتند. آقای شمسایی بعد از آن مشاوره گروهی ۲۰ نفره برای مطالعات روی سد تشکیل داد گروه مطالعاتی آقای شمسایی در اولین گزارش به او نوشتند «جلوی ضرر را هر جا بگیرید منفعت است».
✅آقای مهندس شمسایی به عنوان رئیس اداره آب منطقه خوزستان آن زمان به تمامی مقامات مملکتی نامه نوشت و از آنها خواست جلوی ساخت سد گرفته شود. نامه خطاب به رئیس‌جمهوری، وزیر نیرو، مجلس و مدیر عامل شرکت آب و نیرو (شرکت مجری) ارسال شده بود.
✅بعد از اینکه سد ساخته شد، از قضا مهندس شمسایی را که آن زمان شهردار اهواز بود به عنوان رئیس سد انتخاب کردند! بعد از آن یکسری مشاوره از کشورهای مختلف و دانشگاه‌های ایران گرفتند و تصمیم بر این شد که پتوی رسی برای ایجاد فاصله میان لایه‌های ضخیم نمک و بستر دریاچه به وجود بیاید. رئیس سد با من تماس گرفت و پیشنهاد را مطرح کرد. آن زمان دو هزار و پانصد میلیارد تومان هزینه برای این سد صرف شده بود. من آن زمان به عنوان یکی از منتقدان دائمی ساخت این سد بودم که صدایم به گوش کسی نمی‌رسید. من با توجه به تجربه و علمی که داشتم گفتم که این کار با شکست مواجه خواهد شد. روز آبگیری فرا رسید و رئیس‌جمهوری وقت (محمود احمدی‌نژاد) ومدیرعامل شرکت آب و نیرو نیز برای آبگیری آمدند. آن روز با من تماس گرفتند و من به عوامل شرکت آب و نیرو گفتم هر چه ماشین‌آلات در پایین دست پتوی رسی دارید جمع کنید و به بالا بیاورید چون اعتمادی به پایداری این دیواره رسی نیست و قطعاً تا یکی دو روز آینده می‌شکند و خسارت بیشتری به شما وارد می‌کند. این توصیه من را پذیرفتند و روز چهارشنبه آبگیری صورت گرفت. روز شنبه مسوول همین بخش با من تماس گرفت و خبر شکسته شدن پتوی رسی را داد و گفت چطور می‌دانستید؟
✅۱۰روز بعد از اینکه عملیات آبگیری صورت گرفت، بخش زیرین سد که معمولاً سیستم‌های زیرین و دستگاه‌های حساس و سنسورهای کنترل است پر ازنمک شده است؛ این مساله دقیقاً ۱۰ روز بعد از آبگیری رخ داد؛ اتفاقی که مثل روز برای ما روشن بود و هر چه هشدار می‌دادیم کسی گوش نمی‌کرد. بعد از آن مطالعات نشان داد که تمامی مناطق اطراف گتوند و عقیلی، زمین‌های مرغوب کشاورزی این مناطق به دلیل گسترش نمک و تبخیر در حال شوره‌زار شدن هستند و مردم تمام دارایی خود را دارند از دست می‌دهند و هیچ استفاده‌ای از سد و آب شور آن نمی‌توان کرد.
✅قبل از آبگیری ما بارها هشدار دادیم توربین‌هایی که برای سد خریداری شده برای آب شیرین است و شما میلیاردها میلیارد هزینه کرده‌اید برای آبی که شور خواهد شد. حالا آن توربین‌ها هم کاربردی برای آب شیرین ندارند. هم اکنون توربین‌ها از کار افتاده‌اند.
✅چندی پیش مدیر روابط عمومی شرکت آب و نیرو سد گتوند از من دعوت کرد از سد بازدید کنم. گفتند آن‌طور که شما تصور می‌کنید نمکی وجود ندارد و نهایتاً یک لایه چهارمتری نمک هست که آن را خارج می‌کنیم! با تعجب دیدم چند لایه نازک چهار تا پنج متری زده‌اند. از جوانک خواستم که محدوده ۵۰ متری را برای گمانه‌زنی و حفاری انتخاب کند و تا عمق ۵۰ متری نیز جلو بروند بعد متوجه خواهند شد با دریای عظیمی از نمک مواجه خواهند شد. بعد از آن مهندسان آزمایشگاه مکانیک خاک برآورد کردند که تا ۹۳ متر ضخامت نمک است. بعد از آن دوستان ما در سد گتوند می‌گفتند ما می‌دانیم چه بلایی سر این منطقه آورده‌ایم اما تو را به خدا چیزی نگویید و رسانه‌ای نشود!
منبع: هفته نامه تجارت فردا
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
✅۲۰ سال قبل از آنکه جانمایی سد گتوند در سال ۶۸ صورت بگیرد، آمریکایی‌ها پیشنهاد داده بودند ۲۰ کیلومتر بالاتر از مخزن فعلی، سد گتوند احداث شود. اما در آن سالها مدیران شرکت مدیریت منابع آب ونیروی ایران بر این باور بودند که آمریکایی‌ها چون می‌خواستند مخزن سد کوچک باشد، این اختلاف مکانی را مطرح کردند. لذا تصمیمشان بر این شد که دریاچه سد درست بر روی گنبدهای نمکی گچساران جانمایی شود. سال ۱۳۸۰ در نامه‌ای به اداره صنایع و معادن تاکید کردم که مطالعات صورت گرفته روی این سد کافی نیست.
✅سال۱۳۸۱ به همراه مهندس شمسایی مدیرکل وقت آب و فاضلاب خوزستان موضوع را مطرح کردم که این سد مشکلاتی دارد و می‌تواند کل استان خوزستان را از نظر شوری به مخاطره بیندازد.
✅شمسایی بعدها رئیس سد گتوند شد. به او توضیح دادم که اساساً سازندگان سد مطالعات زمین‌شناسی منطقه را مدنظر قرار نداده‌اند. هیچ گزارشی از مطالعات زمین‌شناسی نداشتند. آقای شمسایی بعد از آن مشاوره گروهی ۲۰ نفره برای مطالعات روی سد تشکیل داد گروه مطالعاتی آقای شمسایی در اولین گزارش به او نوشتند «جلوی ضرر را هر جا بگیرید منفعت است».
✅آقای مهندس شمسایی به عنوان رئیس اداره آب منطقه خوزستان آن زمان به تمامی مقامات مملکتی نامه نوشت و از آنها خواست جلوی ساخت سد گرفته شود. نامه خطاب به رئیس‌جمهوری، وزیر نیرو، مجلس و مدیر عامل شرکت آب و نیرو (شرکت مجری) ارسال شده بود.
✅بعد از اینکه سد ساخته شد، از قضا مهندس شمسایی را که آن زمان شهردار اهواز بود به عنوان رئیس سد انتخاب کردند! بعد از آن یکسری مشاوره از کشورهای مختلف و دانشگاه‌های ایران گرفتند و تصمیم بر این شد که پتوی رسی برای ایجاد فاصله میان لایه‌های ضخیم نمک و بستر دریاچه به وجود بیاید. رئیس سد با من تماس گرفت و پیشنهاد را مطرح کرد. آن زمان دو هزار و پانصد میلیارد تومان هزینه برای این سد صرف شده بود. من آن زمان به عنوان یکی از منتقدان دائمی ساخت این سد بودم که صدایم به گوش کسی نمی‌رسید. من با توجه به تجربه و علمی که داشتم گفتم که این کار با شکست مواجه خواهد شد. روز آبگیری فرا رسید و رئیس‌جمهوری وقت (محمود احمدی‌نژاد) ومدیرعامل شرکت آب و نیرو نیز برای آبگیری آمدند. آن روز با من تماس گرفتند و من به عوامل شرکت آب و نیرو گفتم هر چه ماشین‌آلات در پایین دست پتوی رسی دارید جمع کنید و به بالا بیاورید چون اعتمادی به پایداری این دیواره رسی نیست و قطعاً تا یکی دو روز آینده می‌شکند و خسارت بیشتری به شما وارد می‌کند. این توصیه من را پذیرفتند و روز چهارشنبه آبگیری صورت گرفت. روز شنبه مسوول همین بخش با من تماس گرفت و خبر شکسته شدن پتوی رسی را داد و گفت چطور می‌دانستید؟
✅۱۰روز بعد از اینکه عملیات آبگیری صورت گرفت، بخش زیرین سد که معمولاً سیستم‌های زیرین و دستگاه‌های حساس و سنسورهای کنترل است پر ازنمک شده است؛ این مساله دقیقاً ۱۰ روز بعد از آبگیری رخ داد؛ اتفاقی که مثل روز برای ما روشن بود و هر چه هشدار می‌دادیم کسی گوش نمی‌کرد. بعد از آن مطالعات نشان داد که تمامی مناطق اطراف گتوند و عقیلی، زمین‌های مرغوب کشاورزی این مناطق به دلیل گسترش نمک و تبخیر در حال شوره‌زار شدن هستند و مردم تمام دارایی خود را دارند از دست می‌دهند و هیچ استفاده‌ای از سد و آب شور آن نمی‌توان کرد.
✅قبل از آبگیری ما بارها هشدار دادیم توربین‌هایی که برای سد خریداری شده برای آب شیرین است و شما میلیاردها میلیارد هزینه کرده‌اید برای آبی که شور خواهد شد. حالا آن توربین‌ها هم کاربردی برای آب شیرین ندارند. هم اکنون توربین‌ها از کار افتاده‌اند.
✅چندی پیش مدیر روابط عمومی شرکت آب و نیرو سد گتوند از من دعوت کرد از سد بازدید کنم. گفتند آن‌طور که شما تصور می‌کنید نمکی وجود ندارد و نهایتاً یک لایه چهارمتری نمک هست که آن را خارج می‌کنیم! با تعجب دیدم چند لایه نازک چهار تا پنج متری زده‌اند. از جوانک خواستم که محدوده ۵۰ متری را برای گمانه‌زنی و حفاری انتخاب کند و تا عمق ۵۰ متری نیز جلو بروند بعد متوجه خواهند شد با دریای عظیمی از نمک مواجه خواهند شد. بعد از آن مهندسان آزمایشگاه مکانیک خاک برآورد کردند که تا ۹۳ متر ضخامت نمک است. بعد از آن دوستان ما در سد گتوند می‌گفتند ما می‌دانیم چه بلایی سر این منطقه آورده‌ایم اما تو را به خدا چیزی نگویید و رسانه‌ای نشود!
منبع: هفته نامه تجارت فردا
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
خوزستان تشنه عدالت را دریابیم!
فریاد بلند اعتراض حق جویانه هموطنان عزیز خوزستانی از تشنگی و بی آبی، برخاسته است! فریادی از سر درد و رنج و ستمی که سال های بسیار بر آنان رفته و گوشی نیوش برای آن نیافته اند!
🔹آنان بیش از آب، تشنه عدالت اند و از تبعیض به ستوه آمده و جز خیابان راهی و جایی برای شنیدن فریادشان نیافته اند!
🔹ما با شعار آزادی و وعده عدالت، قرار بود نه تنها دنیا که آخرت مردم را هم آباد کنیم و افزون بر مادیات، آنان را به معنویات هم برسانیم! اما سهم اینان چه بود؟
🔹آیا در پوشش عدالت به آنان جور و ستم نورزیدیم؟ همان جوری که علی (ع) آن را بدترین جورها دانسته، زیرا در لباس عدل جلوه گر شده است!
🔹دیریست کامشان تلخ و درد و رنج، فرصت لبخند از آنان گرفته و بر ایشان زمنجنیق فلک سنگ فتنه می بارد!
🔹از روزگاری که جنگ خانمان سوز، عزیزانشان را گرفت و آنان را آواره کرد، تا امروز که از کم آبی و شورآبی، زندگی و کشت و زرع و احشام شان رو به نابودی است، پی در پی اسیر بلایایی بوده اند، که بیشتر ریشه در مدیریت ناکارآمد و حکمرانی نادرست داشته است!
🔹کارون پر آب؛ قلبی تپنده با آبی شیرین، که قرن های متمادی در رگ های این سرزمین جاری می کرد، به آن زندگی می بخشید و برای آن طبیعتی سرسبز، گلباران و لبریز از شادی به ارمغان می آورد، از کم آبی و شورابی به شمار افتاده و چیزی نمانده که از تپش بازایستد و اهواز؛ یکی از کانون های زنده و بالنده ایرانشهر، را در کام مرگ فروبرد.
🔹نخل های سوخته، هور ها و نهرهای خشکیده و گاو میش های تلف شده، بر ستمی که بر این سرزمین رفته گواهی می دهند و ما را به مسئولیتی فرامی خوانند که علی (ع)نیز با "انکم مسئولون حتی عن البقاع و البهائم" یادآور شده بود!
🔹آیا این بود آبادانی و عدالتی که وعده دادیم؟ نمی پرسم چرا مردم شریف را بدبخت کردیم، آیا برای ما بهتر و سودمندتر نبود اگر آنان را خوشبخت می ساختیم؟
🔹فریادی که امروز از مردم این دیار برخاسته، نشان از خشمی فروخفته و نفرتی انباشته دارد که ما آن را پدید آورده ایم! خشم و نفرتی که دل دیگر مردم این سرزمین را نیز فراگرفته است! و اگر به شیوه ای همدلانه و مسئولانه با آن برخورد نکنیم، دیر یا زود آتش نهفته در آن دامن همگان را می گیرد.
🔹هشدار را جدی بگیریم و از خواب و خیال تمدن نوین به درآییم و لختی به خود آییم. با بازنگری در شیوه نادرست مدیریت و حکمرانی گذشته، پیش داوری ها را کنار نهیم و از دیدگاه کارشناسان خبره برای حل این بحران یاری جوییم. به فرموده امام علی (ع) فرصت ها چون باد سپری می شوند، اندک فرصت باقیمانده را دریابیم.
علی میرموسوی ۱۴۰۰/۵/۱
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
فریاد بلند اعتراض حق جویانه هموطنان عزیز خوزستانی از تشنگی و بی آبی، برخاسته است! فریادی از سر درد و رنج و ستمی که سال های بسیار بر آنان رفته و گوشی نیوش برای آن نیافته اند!
🔹آنان بیش از آب، تشنه عدالت اند و از تبعیض به ستوه آمده و جز خیابان راهی و جایی برای شنیدن فریادشان نیافته اند!
🔹ما با شعار آزادی و وعده عدالت، قرار بود نه تنها دنیا که آخرت مردم را هم آباد کنیم و افزون بر مادیات، آنان را به معنویات هم برسانیم! اما سهم اینان چه بود؟
🔹آیا در پوشش عدالت به آنان جور و ستم نورزیدیم؟ همان جوری که علی (ع) آن را بدترین جورها دانسته، زیرا در لباس عدل جلوه گر شده است!
🔹دیریست کامشان تلخ و درد و رنج، فرصت لبخند از آنان گرفته و بر ایشان زمنجنیق فلک سنگ فتنه می بارد!
🔹از روزگاری که جنگ خانمان سوز، عزیزانشان را گرفت و آنان را آواره کرد، تا امروز که از کم آبی و شورآبی، زندگی و کشت و زرع و احشام شان رو به نابودی است، پی در پی اسیر بلایایی بوده اند، که بیشتر ریشه در مدیریت ناکارآمد و حکمرانی نادرست داشته است!
🔹کارون پر آب؛ قلبی تپنده با آبی شیرین، که قرن های متمادی در رگ های این سرزمین جاری می کرد، به آن زندگی می بخشید و برای آن طبیعتی سرسبز، گلباران و لبریز از شادی به ارمغان می آورد، از کم آبی و شورابی به شمار افتاده و چیزی نمانده که از تپش بازایستد و اهواز؛ یکی از کانون های زنده و بالنده ایرانشهر، را در کام مرگ فروبرد.
🔹نخل های سوخته، هور ها و نهرهای خشکیده و گاو میش های تلف شده، بر ستمی که بر این سرزمین رفته گواهی می دهند و ما را به مسئولیتی فرامی خوانند که علی (ع)نیز با "انکم مسئولون حتی عن البقاع و البهائم" یادآور شده بود!
🔹آیا این بود آبادانی و عدالتی که وعده دادیم؟ نمی پرسم چرا مردم شریف را بدبخت کردیم، آیا برای ما بهتر و سودمندتر نبود اگر آنان را خوشبخت می ساختیم؟
🔹فریادی که امروز از مردم این دیار برخاسته، نشان از خشمی فروخفته و نفرتی انباشته دارد که ما آن را پدید آورده ایم! خشم و نفرتی که دل دیگر مردم این سرزمین را نیز فراگرفته است! و اگر به شیوه ای همدلانه و مسئولانه با آن برخورد نکنیم، دیر یا زود آتش نهفته در آن دامن همگان را می گیرد.
🔹هشدار را جدی بگیریم و از خواب و خیال تمدن نوین به درآییم و لختی به خود آییم. با بازنگری در شیوه نادرست مدیریت و حکمرانی گذشته، پیش داوری ها را کنار نهیم و از دیدگاه کارشناسان خبره برای حل این بحران یاری جوییم. به فرموده امام علی (ع) فرصت ها چون باد سپری می شوند، اندک فرصت باقیمانده را دریابیم.
علی میرموسوی ۱۴۰۰/۵/۱
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
tafreshi.pdf
390.8 KB
مصاحبه تفصیلی ده صفحه‌ای مجید تفرشی در شماره ۳ فصلنامه آگاهی نو، درباره ریشه‌ها و مستندات بریتانیایی کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ و توضیحات مستند درباره اسناد و آرشیوهای بریتانیایی و نیروهای دخیل در تصمیم گیری برای کسب قدرت نظامی رضاخان/ سید ضیاءالدین در ایران.
دیگر نویسندگانی که در این پرونده ۴۰ صفحه‌ای، مطالبی از آنان منتشر شده، به ترتیب انتشار مطالب عبارتند از آقایان:
سرگه بارسقیان، محمود سریع القلم، یرواند آبراهامیان، همایون کاتوزیان، جان فوران، داریوش همایون، محمد محبوبی، حسن امین، میکیا کویاگی و رضا مختاری اصفهانی
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
دیگر نویسندگانی که در این پرونده ۴۰ صفحه‌ای، مطالبی از آنان منتشر شده، به ترتیب انتشار مطالب عبارتند از آقایان:
سرگه بارسقیان، محمود سریع القلم، یرواند آبراهامیان، همایون کاتوزیان، جان فوران، داریوش همایون، محمد محبوبی، حسن امین، میکیا کویاگی و رضا مختاری اصفهانی
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
مقامات ارشد نظام مدعی‌اند که ما گفتیم، اما عمل نکردند و خوزستان به‌این مشکلات افتاد!!! ادعایی باطل است و قابل تأمل: اولاً مسئولانی که در موضوعات هسته‌ای، منطقه و آمریکا، جرأت تخطی از فرامین نظام را نداشته و ندارند، چطور ممکن است در مسائل استراتژیک داخل کشور، فرامین نظام را به‌دیوار بزنند؟ عقل سلیم این ادعا را می‌پذیرد؟ ثانیاً اگر قرار باشد مقامات ارشد نظام در جای خود باشند و باز این فجایع ملی امکان وقوع یابد، اساساً به‌وجود حضرات مزبور چه نیازی است؟ آنها در جای خود قرار گرفته‌اند تا چنین فجایعی رخ ندهد! اگر بنا باشد که بود و نبود آنها علی‌السویه و جان، مال و آسایش مردم باز در خطر باشد، آیا اخلاقاً و شرعاً وظیفه ندارند جای خود را به‌افراد تواناتر دهند؟
محسن کمالیان
جان آگه با #فرهیختگان
محسن کمالیان
جان آگه با #فرهیختگان
صبح امروز ایرانی به مصاف ایرانی رفت.
دختران ما، ناهید و کیمیا، یکی مانده، یکی کَنده، یکی از تیم ملّی ایران و دیگری از تیم پناهندگان، رودرروی هم قرار گرفتند. یکی‌شان بُرد؛ بُردی که بُرد نبود و یکی‌شان باخت؛ باختی که باخت نبود و من یاد مصراعی از سنایی افتادم:
«که یک چشمت همی‌گرید، دگر چشمت همی‌خندد»
ما تماشا کردیم؛ حیران، خسته، نگران، خنده بر لب با چشمان اشک‌آلود...
مثل تمام این سالها!
عاطفه طیه
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
دختران ما، ناهید و کیمیا، یکی مانده، یکی کَنده، یکی از تیم ملّی ایران و دیگری از تیم پناهندگان، رودرروی هم قرار گرفتند. یکی‌شان بُرد؛ بُردی که بُرد نبود و یکی‌شان باخت؛ باختی که باخت نبود و من یاد مصراعی از سنایی افتادم:
«که یک چشمت همی‌گرید، دگر چشمت همی‌خندد»
ما تماشا کردیم؛ حیران، خسته، نگران، خنده بر لب با چشمان اشک‌آلود...
مثل تمام این سالها!
عاطفه طیه
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
حاشیه
بر حاشیه‌ی کمربندِ کیمیا، نام‌اش با سه‌رنگِ سبز و سپید و سُرخ، گلدوزی شده. می‌دانی یعنی چه؟ یعنی او از ج.ا مهاجرت کرده ورنه دل‌اش هنوزِ مقیمِ ایران است. شما شاید بگویی این هردو یکی است. امّا او این‌جوری فکر نمی‌کند. خیلی‌ها این‌جوری فکر نمی‌کنند.
حسین دهباشی
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
بر حاشیه‌ی کمربندِ کیمیا، نام‌اش با سه‌رنگِ سبز و سپید و سُرخ، گلدوزی شده. می‌دانی یعنی چه؟ یعنی او از ج.ا مهاجرت کرده ورنه دل‌اش هنوزِ مقیمِ ایران است. شما شاید بگویی این هردو یکی است. امّا او این‌جوری فکر نمی‌کند. خیلی‌ها این‌جوری فکر نمی‌کنند.
حسین دهباشی
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
🔷 سعی کن مسلمانان را کافر نکنی!
🔸مرحوم شیخ رمضان رضایی اصفهانی در حدود سال ۱۳۷۸ شمسی از قول مرحوم سید عبدالله ضیایی (اهل گیلان) برای من جریانی آموزنده نقل کرد:
من استادی داشتم به نام حاج شیخ مهدی امیر کلائی (مدفون در قبرستان شیخان قم) که در تکیه ملا محمود(واقع در خیابان چهار مردان قم) مکاسب تدریس می کرد.
وی گاهی در اثناء تدریس بدون علت مشخصی گریه می کرد.
یک وقتی از ایشان علت را پرسیدم.
فرمود:من خاطره ای دارم که هرگاه به یادآن می افتم بی اختیار به گریه می افتم:
من در نجف از شاگردان مرحوم شیخ الشریعه اصفهانی بودم.
پس از پایان تحصیلاتم وقتی می خواستم به ایران مراجعت کنم شیخ الشریعه مرا خواست.
من خیلی خوشحال شدم و با خود گفتم لابد می خواهد به من اجازه اجتهاد بدهد و هم پاکتی…
اما وقتی خدمت استاد رسیدم نه پاکتی در کار بود و نه اجازه اجتهادی!
بلکه جمله ای به کار برد که آن روز من از ایشان ناراحت شدم و حتی برای خدا حافظی نزد ایشان نرفتم.
جمله اش این بود که فرمود:
شیخ مهدی! رفتی ایران از تو انتظار ندارم که کسی را مسلمان کنی! سعی کن همین مسلمانها را کافر نکنی!
بعدها فهمیدم که حرف ایشان چقدر مهم بوده است.
از این رو هر گاه به یاد آن کلام می افتم بی اختیار به گریه می افتم!
(منبع، نویسنده فرزند مرحوم شیخ ذبیح الله قوچانی و از اساتید است).
جان آگه با #فرهیختگان
🔸مرحوم شیخ رمضان رضایی اصفهانی در حدود سال ۱۳۷۸ شمسی از قول مرحوم سید عبدالله ضیایی (اهل گیلان) برای من جریانی آموزنده نقل کرد:
من استادی داشتم به نام حاج شیخ مهدی امیر کلائی (مدفون در قبرستان شیخان قم) که در تکیه ملا محمود(واقع در خیابان چهار مردان قم) مکاسب تدریس می کرد.
وی گاهی در اثناء تدریس بدون علت مشخصی گریه می کرد.
یک وقتی از ایشان علت را پرسیدم.
فرمود:من خاطره ای دارم که هرگاه به یادآن می افتم بی اختیار به گریه می افتم:
من در نجف از شاگردان مرحوم شیخ الشریعه اصفهانی بودم.
پس از پایان تحصیلاتم وقتی می خواستم به ایران مراجعت کنم شیخ الشریعه مرا خواست.
من خیلی خوشحال شدم و با خود گفتم لابد می خواهد به من اجازه اجتهاد بدهد و هم پاکتی…
اما وقتی خدمت استاد رسیدم نه پاکتی در کار بود و نه اجازه اجتهادی!
بلکه جمله ای به کار برد که آن روز من از ایشان ناراحت شدم و حتی برای خدا حافظی نزد ایشان نرفتم.
جمله اش این بود که فرمود:
شیخ مهدی! رفتی ایران از تو انتظار ندارم که کسی را مسلمان کنی! سعی کن همین مسلمانها را کافر نکنی!
بعدها فهمیدم که حرف ایشان چقدر مهم بوده است.
از این رو هر گاه به یاد آن کلام می افتم بی اختیار به گریه می افتم!
(منبع، نویسنده فرزند مرحوم شیخ ذبیح الله قوچانی و از اساتید است).
جان آگه با #فرهیختگان
بازاندیشی:
یادداشتهایی درباره فهم و نقد متن (۱)
مواجهه بی‌واسطه با اثر
عباس اسکندری
فکر کردن با زبانِ از پیش تعیّن یافته، در فضای پیش‌ذهن‌های آگاه و ناخودآگاه و پارادایم‌های فکری و گفتمان‌های مختلف سیاسی- اجتماعی که چارچوب‌های فکر را تعیین میکنند - و ما اکنون در درون آنها با اطراف خود مواجه شده و به گفتگو می‌نشینیم- امکان مواجهه بلاواسطه با اثر/ متن را از آدمی می‌ستاند.
در حقیقت مواجهه بلاواسطه با اثر/ متن چیزی فراتر از یک آرمان تخیلی نیست. هیچ کس نباید انتظار چنین چیزی را داشته باشد. این سودایی خام و شعاری تحقق نایافته است. نه در علم، نه هنر، نه فلسفه و...
از این رو موضوع شک نظام‌مند و سیستمیک و یا تعلیق پدیدارشناسانه و... برای فلاسفه از اهم ضروریات تحقیقی بوده تا ببینند چنین امری امکان تحقق دارد یا نه؟ تا بلکه به کمک روش/ روش‌هایی بتوانند از تاثیر پیش‌ذهن‌ها و تعیّن‌بخش‌های ذهن کاسته و سوگیری آدمی/ سوژه را محدود کنند.
تلاش‌های مختلف فلاسفه و دانشمندان در عرصه روش‌شناسی در این راستا تاکنون نتیجه عینی کاملی در بر نداشته است. حتی امروزه روشن شده که در سایۀ روش‌های تجربی نیز که بر مشاهده عینی، آزمون داده ها، و کمیت‌پذیری استوار است، نمی‌توان به کلی خالی از پیش‌ذهن‌های مختلف بود.
اما مقصود از مواجهه بی‌واسطه با اثر/متن به دو معنی متفاوت بیان می‌شود. گاهی مخاطب اثر هنری در خوانش/ مواجه با متن با وقوف آگاهانه به تعلیق حداکثری مداخلات بیرون متنی، مثل شخصیت و حیثیت مؤلف، زمانه تولید اثر و مطلوب‌های آن دوران، ملاحظات ایدئولوژیک محیط تولید اثر، و... بپردازد. مواجهه با متن بی هیچ حاشیه‌ای از آن.
انتزاع اثر از این مداخلات بیرون متنی تاریخی، اجتماعی، سیاسی و... البته کاری بغایت سخت و دشوار و حرفهای است. محتاج روش‌مندی خاص و تعلیم بسیار است.
معنی دوم مواجهه بی واسطه با متن به این نکته مهم‌تر اشاره دارد که مخاطب/ ناقد به مراحل تأثیر و تأثر انفعالی و عاطفی متن/اثر فرضی بر خویش وقوف داشته باشد.
نظارت آگاهانه بر این تاثیرات، به مخاطب کمک می‌کند حتی‌المقدور از ظهور غیر واقعی معنای اثر جلوگیری کند. اما این کار نیز به غایت سخت و دشوار است.
به هیچ‌رو نمی‌توان انتظار داشت که این نظارت تاماً و تماماً تحقق یابد. زیرا بخش عمده‌ای از فرایندهای ذهنی و اثرپذیری‌های انفعالی آدمی، از دایره آگاهی و نظارتش خارج است. بنابراین انتظار فروتنانۀ پیشِ رو همان است که مخاطب دریابد تاثیرش از اثر چه بوده و چقدر است. تا دریابد در خوانش هر فراز از متن/اثر چه تاثیری از آن یافته است.
ناقد در فرایند نقد- که مرحله‌ای به کلی متفاوت از مواجهه ولی متصل و بهره‌مند از آن است- باید با فهم همین فرایندهای خودآگاه و ناخودگاه بتواند به مدیریت بهتر نقد خویش بنشیند.
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
یادداشتهایی درباره فهم و نقد متن (۱)
مواجهه بی‌واسطه با اثر
عباس اسکندری
فکر کردن با زبانِ از پیش تعیّن یافته، در فضای پیش‌ذهن‌های آگاه و ناخودآگاه و پارادایم‌های فکری و گفتمان‌های مختلف سیاسی- اجتماعی که چارچوب‌های فکر را تعیین میکنند - و ما اکنون در درون آنها با اطراف خود مواجه شده و به گفتگو می‌نشینیم- امکان مواجهه بلاواسطه با اثر/ متن را از آدمی می‌ستاند.
در حقیقت مواجهه بلاواسطه با اثر/ متن چیزی فراتر از یک آرمان تخیلی نیست. هیچ کس نباید انتظار چنین چیزی را داشته باشد. این سودایی خام و شعاری تحقق نایافته است. نه در علم، نه هنر، نه فلسفه و...
از این رو موضوع شک نظام‌مند و سیستمیک و یا تعلیق پدیدارشناسانه و... برای فلاسفه از اهم ضروریات تحقیقی بوده تا ببینند چنین امری امکان تحقق دارد یا نه؟ تا بلکه به کمک روش/ روش‌هایی بتوانند از تاثیر پیش‌ذهن‌ها و تعیّن‌بخش‌های ذهن کاسته و سوگیری آدمی/ سوژه را محدود کنند.
تلاش‌های مختلف فلاسفه و دانشمندان در عرصه روش‌شناسی در این راستا تاکنون نتیجه عینی کاملی در بر نداشته است. حتی امروزه روشن شده که در سایۀ روش‌های تجربی نیز که بر مشاهده عینی، آزمون داده ها، و کمیت‌پذیری استوار است، نمی‌توان به کلی خالی از پیش‌ذهن‌های مختلف بود.
اما مقصود از مواجهه بی‌واسطه با اثر/متن به دو معنی متفاوت بیان می‌شود. گاهی مخاطب اثر هنری در خوانش/ مواجه با متن با وقوف آگاهانه به تعلیق حداکثری مداخلات بیرون متنی، مثل شخصیت و حیثیت مؤلف، زمانه تولید اثر و مطلوب‌های آن دوران، ملاحظات ایدئولوژیک محیط تولید اثر، و... بپردازد. مواجهه با متن بی هیچ حاشیه‌ای از آن.
انتزاع اثر از این مداخلات بیرون متنی تاریخی، اجتماعی، سیاسی و... البته کاری بغایت سخت و دشوار و حرفهای است. محتاج روش‌مندی خاص و تعلیم بسیار است.
معنی دوم مواجهه بی واسطه با متن به این نکته مهم‌تر اشاره دارد که مخاطب/ ناقد به مراحل تأثیر و تأثر انفعالی و عاطفی متن/اثر فرضی بر خویش وقوف داشته باشد.
نظارت آگاهانه بر این تاثیرات، به مخاطب کمک می‌کند حتی‌المقدور از ظهور غیر واقعی معنای اثر جلوگیری کند. اما این کار نیز به غایت سخت و دشوار است.
به هیچ‌رو نمی‌توان انتظار داشت که این نظارت تاماً و تماماً تحقق یابد. زیرا بخش عمده‌ای از فرایندهای ذهنی و اثرپذیری‌های انفعالی آدمی، از دایره آگاهی و نظارتش خارج است. بنابراین انتظار فروتنانۀ پیشِ رو همان است که مخاطب دریابد تاثیرش از اثر چه بوده و چقدر است. تا دریابد در خوانش هر فراز از متن/اثر چه تاثیری از آن یافته است.
ناقد در فرایند نقد- که مرحله‌ای به کلی متفاوت از مواجهه ولی متصل و بهره‌مند از آن است- باید با فهم همین فرایندهای خودآگاه و ناخودگاه بتواند به مدیریت بهتر نقد خویش بنشیند.
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی