Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
حیدر مدد
اجرای تنبور نوازان یارسان
به سرپرستی مظفر منصوریان
خود را ز ما پنهان مکن،من بار ها دیدم تورا
گاهی به پنهان ای صنم گه بر ملا دیدم تو را
جان آگه با #فرهیختگان
اجرای تنبور نوازان یارسان
به سرپرستی مظفر منصوریان
خود را ز ما پنهان مکن،من بار ها دیدم تورا
گاهی به پنهان ای صنم گه بر ملا دیدم تو را
جان آگه با #فرهیختگان
🔵🔴 ناقوس مرگ دریاسالار، یا شومناکیِ دریا
♈️ آنتونی بلینکن وزیر امورخارجه آمریکا ساعاتی پیش اعلام داشت:
اقدام ایران در حمله به کشتی مرسر استریت با «پاسخ جمعی» مواجه خواهد شد. این اقدام به چه معنا خواهد بود؟
✅ پاسخ مترصد:
ترافیک تماس های انجام گرفته بین مقامات نظامی و امنیتی اسراییل با همتایان آمریکایی و مقامات بریتانیایی و متقاعد شدن ایالات متحده نسبت به حق پاسخگویی اسراییل، همچنین ناامیدی از روند مذاکرات هسته ای و تعلیق آن توسط جمهوری اسلامی، به همراه پالس‌های منفی برآمده از روی کار آمدن دولت آتی در ایران که نگاه متصلبی نسبت به مذاکره با غرب دارد، نتایج خوش بینانه ای به دست نداده و روزها و چه بسا ساعات آینده را التهاب آمیز و تنش‌زا کرده است.
ناامید ساختن غرب از میز مذاکره توسط مقامات جمهوری اسلامی، یک اشتباه استراتژیک بود. بدین معنا که شاید جمهوری اسلامی برای افزایش قدرت چانه‌زنی خود به چنین قماری دست زده باشد. اما می‌دانیم همیشه قمارها فرجام خوشایندی به دنبال ندارند.
به همین اینها اضافه کنید وضعیت بی ثبات اقتصادی و نارضایتی های اجتماعی که هر بازیگر پیرامونی را به تحمیل اتوریته خود ترغیب خواهد کرد. یک نکته مهم را نیز نباید از خاطر برد:
رژیم اسراییل حداقل در دو سال گذشته، حملات متعددی در سوریه و ضربات عمده‌ای به صنایع نظامی و پروژه هسته‌ای ایران وارد کرده است و شوربختانه نه تنها پاسخی دریافت نکرده، بلکه در بسیاری از موارد با سکوت و انکار مقامات رسمی مواجه شده است. این خود نشانه مهمی است تا مجاب شود، در صورت تداوم با واکنش در خوری نسبت به حملاتش مواجه نخواهد بود.
☑️ اما سطح واکنش جمعیِ ائتلاف شکل گرفته عبری-غربی چگونه خواهد بود؟
به نظر می‌آید نیروهای ائتلافِ شکل گرفته، ابتدا به یک ضربه آنی، متوازن و البته محدود، بسنده خواهند کرد. چگونگی پاسخ ایران، پازل بعدی را تعیین خواهد کرد. اگر ایران به پاسخی متقابل مبادرت نکند، و تحقیر وارده را به جان بخرد، بحران مهار خواهد شد، در غیر اینصورت هر احتمالی را می‌توان برای پازل بعدی متصور شد.
پیش بینی دیگر آن است که؛ محاصره دریایی ایران می‌تواند در دستور کار نیروهایِ ائتلاف قرار بگیرد. موضوعی که همزمان با بازگشت مجدد طرفین مذاکرات احیاء برجام می‌تواند به مثابه‌ی اهرمی در دست کشورهای ۱+۵ قرار بگیرد. این محاصره دریایی به ویژه همراهی بریتانیا را با خود به دنبال خواهد داشت که یکی از پیشرفته ترین نیروهای دریایی جهان را در اختیار دارد. اکنون شرایط دست به دست هم داده و چون موهبتی به ایالات متحده رو کرده و دولت بایدن هم گویا چندان از موقعیت پیشامده، ناخشنود نیست!
ساعات و روزهای آینده، نفسگیر و سرنوشت ساز خواهند بود. راستی آیا ناخدای کشتی مرسر استریت، پیش از مرگ، ناقوس جنگ را بصدا درآورده بود، یا نه نفرینِ دریا دامنگیر شده است؟
غلامرضاعلیزاده
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
♈️ آنتونی بلینکن وزیر امورخارجه آمریکا ساعاتی پیش اعلام داشت:
اقدام ایران در حمله به کشتی مرسر استریت با «پاسخ جمعی» مواجه خواهد شد. این اقدام به چه معنا خواهد بود؟
✅ پاسخ مترصد:
ترافیک تماس های انجام گرفته بین مقامات نظامی و امنیتی اسراییل با همتایان آمریکایی و مقامات بریتانیایی و متقاعد شدن ایالات متحده نسبت به حق پاسخگویی اسراییل، همچنین ناامیدی از روند مذاکرات هسته ای و تعلیق آن توسط جمهوری اسلامی، به همراه پالس‌های منفی برآمده از روی کار آمدن دولت آتی در ایران که نگاه متصلبی نسبت به مذاکره با غرب دارد، نتایج خوش بینانه ای به دست نداده و روزها و چه بسا ساعات آینده را التهاب آمیز و تنش‌زا کرده است.
ناامید ساختن غرب از میز مذاکره توسط مقامات جمهوری اسلامی، یک اشتباه استراتژیک بود. بدین معنا که شاید جمهوری اسلامی برای افزایش قدرت چانه‌زنی خود به چنین قماری دست زده باشد. اما می‌دانیم همیشه قمارها فرجام خوشایندی به دنبال ندارند.
به همین اینها اضافه کنید وضعیت بی ثبات اقتصادی و نارضایتی های اجتماعی که هر بازیگر پیرامونی را به تحمیل اتوریته خود ترغیب خواهد کرد. یک نکته مهم را نیز نباید از خاطر برد:
رژیم اسراییل حداقل در دو سال گذشته، حملات متعددی در سوریه و ضربات عمده‌ای به صنایع نظامی و پروژه هسته‌ای ایران وارد کرده است و شوربختانه نه تنها پاسخی دریافت نکرده، بلکه در بسیاری از موارد با سکوت و انکار مقامات رسمی مواجه شده است. این خود نشانه مهمی است تا مجاب شود، در صورت تداوم با واکنش در خوری نسبت به حملاتش مواجه نخواهد بود.
☑️ اما سطح واکنش جمعیِ ائتلاف شکل گرفته عبری-غربی چگونه خواهد بود؟
به نظر می‌آید نیروهای ائتلافِ شکل گرفته، ابتدا به یک ضربه آنی، متوازن و البته محدود، بسنده خواهند کرد. چگونگی پاسخ ایران، پازل بعدی را تعیین خواهد کرد. اگر ایران به پاسخی متقابل مبادرت نکند، و تحقیر وارده را به جان بخرد، بحران مهار خواهد شد، در غیر اینصورت هر احتمالی را می‌توان برای پازل بعدی متصور شد.
پیش بینی دیگر آن است که؛ محاصره دریایی ایران می‌تواند در دستور کار نیروهایِ ائتلاف قرار بگیرد. موضوعی که همزمان با بازگشت مجدد طرفین مذاکرات احیاء برجام می‌تواند به مثابه‌ی اهرمی در دست کشورهای ۱+۵ قرار بگیرد. این محاصره دریایی به ویژه همراهی بریتانیا را با خود به دنبال خواهد داشت که یکی از پیشرفته ترین نیروهای دریایی جهان را در اختیار دارد. اکنون شرایط دست به دست هم داده و چون موهبتی به ایالات متحده رو کرده و دولت بایدن هم گویا چندان از موقعیت پیشامده، ناخشنود نیست!
ساعات و روزهای آینده، نفسگیر و سرنوشت ساز خواهند بود. راستی آیا ناخدای کشتی مرسر استریت، پیش از مرگ، ناقوس جنگ را بصدا درآورده بود، یا نه نفرینِ دریا دامنگیر شده است؟
غلامرضاعلیزاده
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
اما پروردگارا، این را چه می توان نامید؟
این چه مصیبتی است ؟
یا بالاتر از همه، این چه نکبتی است؟
ببینید این انبوه مردمانی را که فرمان نمی‌برند بلکه بندگی می‌کنند، که برایشان حکم رانده نمی‌شود بلکه ستم می رود، و نه مالشان و نه خانواده‌شان، نه همسر و نه فرزندانشان، و نه زندگی‌شان هم از آن خودشان نیست.
ببینید چگونه اینهمه دشنام و چپاول و کشتار را تاب می آورند و لشکری از ستیزه‌جویان نیست که به ایشان چنین بد می‌کند یا اردویی از بربران بل تنها یک نفر است، یک نفر که در پهلوانی هم به هراکلس نمی‌ماند و از جنگاوران هم نشانی ندارد، یک نفر که مردکی تنهاست و آن هم اغلب پست ترین و سست‌نهاد ترین فرد ملت، نه کسی که به گرد میدان نبرد خو کرده باشد بل کسی که با خاک گودبازی هم آشنا نیست، آیا این را پستی بنامیم
آیا هرگز باور می کردیم که یک تن صدهزار تن را مهار کرده باشد و آزادی شان را ستانده باشد ؟
اگر تنها خبر آن به ما می‌رسید که همه‌ی اینها در کشوری ناشناس و در سرزمینی دوردست رخ می‌دهند، آیا نمی‌پنداشتیم که چنین داستانی حقیقت ندارد و سراسر دروغ و ساختگی است؟
گفتار در بندگی خودخواسته
اتیین دولابوئسی
لاله قدکپور
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
این چه مصیبتی است ؟
یا بالاتر از همه، این چه نکبتی است؟
ببینید این انبوه مردمانی را که فرمان نمی‌برند بلکه بندگی می‌کنند، که برایشان حکم رانده نمی‌شود بلکه ستم می رود، و نه مالشان و نه خانواده‌شان، نه همسر و نه فرزندانشان، و نه زندگی‌شان هم از آن خودشان نیست.
ببینید چگونه اینهمه دشنام و چپاول و کشتار را تاب می آورند و لشکری از ستیزه‌جویان نیست که به ایشان چنین بد می‌کند یا اردویی از بربران بل تنها یک نفر است، یک نفر که در پهلوانی هم به هراکلس نمی‌ماند و از جنگاوران هم نشانی ندارد، یک نفر که مردکی تنهاست و آن هم اغلب پست ترین و سست‌نهاد ترین فرد ملت، نه کسی که به گرد میدان نبرد خو کرده باشد بل کسی که با خاک گودبازی هم آشنا نیست، آیا این را پستی بنامیم
آیا هرگز باور می کردیم که یک تن صدهزار تن را مهار کرده باشد و آزادی شان را ستانده باشد ؟
اگر تنها خبر آن به ما می‌رسید که همه‌ی اینها در کشوری ناشناس و در سرزمینی دوردست رخ می‌دهند، آیا نمی‌پنداشتیم که چنین داستانی حقیقت ندارد و سراسر دروغ و ساختگی است؟
گفتار در بندگی خودخواسته
اتیین دولابوئسی
لاله قدکپور
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
درباره‌ی مصطفی رحیمی
سقراط‌وار
احمد ابوالفتحی: مهرماه ۱۳۵۷ است. دو سه ماهی از شعله‌ور شدنِ خشمِ مردمان که در نهایت به سقوط سلطنت انجامید می‌گذرد و دو سه ماه مانده به روزی که مصطفی رحیمی جنجالی‌ترین و ماندگارترین مطلبِ عمرش را می‌نویسد. رحیمی حالا دارد مقدمه‌ی چاپِ تازه‌ی مجموعه‌مقالاتش را می‌نویسد. مقدمه‌ی «نگاه» را.
کتابِ نگاه اولین‌بار در سال ۴۸ منتشر شده بود و بعد از چهار چاپ انتشارش ممنوع شده بود؛ نه انتشارِ همه‌اش، انتشارِ نیمی از مطالبِ کتاب که سیاسی و اجتماعی بودند. رحیمی هم نیمه‌ی مجوزدارِ کتاب را با نامِ «نیم‌نگاه» منتشر کرده بود و به ریشِ اهلِ سانسور خندیده بود.
حالا مهرِ ۵۷ است و فضای بازِ سیاسی برقرار است و شاه صدای انقلابِ مردمِ ایران را حدوداً یک‌ماه بعد خواهد شنید. مصطفی رحیمی انتخابِ سختی در پیش دارد. خشمِ مردم غلیان کرده و صدا به صدا نمی‌رسد و او باید در مقدمه‌ی مجموعه مقالاتِ سیاسی‌اجتماعی‌اش موضعش را در برابرِ آنچه در خیابان جریان دارد مشخص کند.
او درباره‌ی دموکراسی حرف می‌زند. می‌گوید در مقالاتی از کتاب دموکراسی در غرب را نیمه‌کاره و بی‌رمق نامیده اما برایش مسلم است که همان دموکراسی بی‌رمق بر هر نوع از دیکتاتوری «با هر اسم و رسم و عنوان جدید یا قدیم» ارجحیت دارد. اینها را می‌گوید تا برسد به کلیدی‌ترین سخنش: «برعکس آنچه می‌پندارند توده‌ی مردمان منبع فیضان کرامات اخلاقی نیستند... ارتباط مدام میان روشنفکران و توده‌ی مردمان مبنای کار آینده‌سازی است. خلاء وحشتناکی که برخی دولت‌ها میان روشنفکر و مردم ایجاد می‌کنند بهترین وسیله است برای نابودی ملت.»
این کلمات زمانی روی کاغذ آمده‌اند که خیابان‌ها در اختیارِ «توده‌ی مردم» بود و مطبوعات در همراهی با توده اعتصاب کرده بودند. در روزگاری که توده‌ی مردم از سوی روشنفکران تقدیس می‌شدند. چند ماه بعد از نوشتن این مطلب، رحیمی «چرا مخالف جمهوری اسلامی هستم؟» را نوشت و علاوه بر روشنفکرانِ «مردم‌گرا» (!) و توده‌ی مردم، برابر حلقه‌ی اول انقلاب هم ایستاد.
او سقراط‌وار روشنفکری می‌کرد و ابایی از نوشیدن شوکران نداشت. شوکرانی که در قالب فحش و تبعاتی دیگر متجلی شده بود. شوکران اندک اندک به او نوشانده شد و در نهم مرداد ماه ۱۳۸۱ اثر کرد. روزی که رحیمی از پشت‌بامِ خانه‌اش سقوط کرد. چراییِ سقوطش هنوز در هاله‌ای از ابهام است./پل‌ها
جان آگه با #فرهیختگان
سقراط‌وار
احمد ابوالفتحی: مهرماه ۱۳۵۷ است. دو سه ماهی از شعله‌ور شدنِ خشمِ مردمان که در نهایت به سقوط سلطنت انجامید می‌گذرد و دو سه ماه مانده به روزی که مصطفی رحیمی جنجالی‌ترین و ماندگارترین مطلبِ عمرش را می‌نویسد. رحیمی حالا دارد مقدمه‌ی چاپِ تازه‌ی مجموعه‌مقالاتش را می‌نویسد. مقدمه‌ی «نگاه» را.
کتابِ نگاه اولین‌بار در سال ۴۸ منتشر شده بود و بعد از چهار چاپ انتشارش ممنوع شده بود؛ نه انتشارِ همه‌اش، انتشارِ نیمی از مطالبِ کتاب که سیاسی و اجتماعی بودند. رحیمی هم نیمه‌ی مجوزدارِ کتاب را با نامِ «نیم‌نگاه» منتشر کرده بود و به ریشِ اهلِ سانسور خندیده بود.
حالا مهرِ ۵۷ است و فضای بازِ سیاسی برقرار است و شاه صدای انقلابِ مردمِ ایران را حدوداً یک‌ماه بعد خواهد شنید. مصطفی رحیمی انتخابِ سختی در پیش دارد. خشمِ مردم غلیان کرده و صدا به صدا نمی‌رسد و او باید در مقدمه‌ی مجموعه مقالاتِ سیاسی‌اجتماعی‌اش موضعش را در برابرِ آنچه در خیابان جریان دارد مشخص کند.
او درباره‌ی دموکراسی حرف می‌زند. می‌گوید در مقالاتی از کتاب دموکراسی در غرب را نیمه‌کاره و بی‌رمق نامیده اما برایش مسلم است که همان دموکراسی بی‌رمق بر هر نوع از دیکتاتوری «با هر اسم و رسم و عنوان جدید یا قدیم» ارجحیت دارد. اینها را می‌گوید تا برسد به کلیدی‌ترین سخنش: «برعکس آنچه می‌پندارند توده‌ی مردمان منبع فیضان کرامات اخلاقی نیستند... ارتباط مدام میان روشنفکران و توده‌ی مردمان مبنای کار آینده‌سازی است. خلاء وحشتناکی که برخی دولت‌ها میان روشنفکر و مردم ایجاد می‌کنند بهترین وسیله است برای نابودی ملت.»
این کلمات زمانی روی کاغذ آمده‌اند که خیابان‌ها در اختیارِ «توده‌ی مردم» بود و مطبوعات در همراهی با توده اعتصاب کرده بودند. در روزگاری که توده‌ی مردم از سوی روشنفکران تقدیس می‌شدند. چند ماه بعد از نوشتن این مطلب، رحیمی «چرا مخالف جمهوری اسلامی هستم؟» را نوشت و علاوه بر روشنفکرانِ «مردم‌گرا» (!) و توده‌ی مردم، برابر حلقه‌ی اول انقلاب هم ایستاد.
او سقراط‌وار روشنفکری می‌کرد و ابایی از نوشیدن شوکران نداشت. شوکرانی که در قالب فحش و تبعاتی دیگر متجلی شده بود. شوکران اندک اندک به او نوشانده شد و در نهم مرداد ماه ۱۳۸۱ اثر کرد. روزی که رحیمی از پشت‌بامِ خانه‌اش سقوط کرد. چراییِ سقوطش هنوز در هاله‌ای از ابهام است./پل‌ها
جان آگه با #فرهیختگان
Instagram
طنز مشروطه
به مناسبت چهاردهم مرداد، سالروز امضای فرمان مشروطه
در جنبش مشروطیت، سه نیروی اجتماعی به هم پیوستند و سپس در مقابل هم ایستادند و دوباره در آستانۀ انقلاب اسلامی دست دوستی به یکدیگر دادند: بازار، روحانیان، روشنفکران.
همه چیز با اعتراض بازار به تعرفه‌های گمرک آغاز شد. عین‌الدوله، صدراعظم مظفرالدین شاه، نوز بلژیکی را مأمور ساماندهی به گمرک ایران کرده بود. سیاست‌های گمرکی نوز، بازار را خوش نیامد. روحانیان نیز با دو انگیزه به بازاریان پیوستند: نخست اینکه پس از دوران ناصری، دولت در ایران، ضعیف‌تر از آن بود که بتوان میان دولت و بازار اولی را برگزید. انگیزۀ دوم، دشمنی ساختاری و نهادینه روحانیت با تجدد دولتی بود که از زمان امیرکبیر و سپس سپهسالار آغاز شده بود. نیروی سوم، یعنی روشنفکران نیز از قافله عقب نماندند و اعتراض‌های صنفی را به سوی مشروطه‌خواهی هدایت کردند.
سرانجام شاه بیمار و ناتوان قاجار در مقابل اتحاد بازار و روحانیان و تجددخواهان کوتاه آمد و فرمان مشروطه و سپس تشکیل مجلس را امضا کرد. اما چندی نگذشت که اختلاف‌ها میان مشروطه‌خواهان آغاز شد. روحانیان سخن از مشروعه گفتند و روشنفکران خیال پارلمان مدرن و مطبوعات آزاد و عرفی‌سازی قانون در سر پروراندند و بازار که از بی‌نظمی و بی‌صاحبی کشور زیان می‌دید، بازگشت مقتدرانۀ سلطنت را آرزو می‌کرد. ایران سخت دست‌خوش آشوب و آنارشیسم شده بود و آغاز جنگ جهانی اول بر وخامت اوضاع افزود. اکنون مردم کوچه و بازار، نه پارلمان می‌خواستند و نه مطبوعات آزاد و نه گوش به فریادهای مشروعه‌خواهان می‌سپردند. نظم و امنیت و رفاه نسبی، تنها آرزوی چهارده میلیون رعیت ایرانی بود. در این وانفسا ناگهان رضاخان افسار امور را در دست میگیرد و هر سه نیروی اجتماعی پیشین را به حاشیه می‌راند. دست شریعت‌خواهان را از حکومت قطع می‌کند؛ جای روشنفکران را به تکنوکرات‌ها می‌دهد و جلو یکه‌تازی بازار می‌ایستد.
حدود پنجاه سال پس از رضاشاه، دوباره اهل شریعت و بازار و روشنفکران همدیگر را پیدا می‌کنند و در سال ۵۷، انقلاب اسلامی را به پیروزی می‌رسانند. سالی‌چند از انقلاب اسلامی نمی‌گذرد که آن اتحاد دوباره جای خود را به شقاق و نزاع می‌دهد. روحانیان در این نزاع، اندک‌اندک قدرت نرم و فرهنگی خود را از دست می‌دهند؛ اما جای خالی آن را با قدرت سخت و تصدی همۀ مراکز قانونی کشور پر می‌کنند. روشنفکران به نظریه‌پردازی در حوزه‌های دین و اندیشۀ سیاسی قناعت می‌کنند و بازار با تکنوکرات‌ها به توافق می‌رسد. قابل پیش‌بینی نیست؛ اما دور از انتظار هم نیست که قدرت در ایران همچنان دست‌به‌دست شود. اما اینکه کی و چگونه به دست صاحبان اصلی‌اش یعنی مردم می‌رسد، افقی روشن در چشم‌انداز نیست.
رضا بابایی
۹۸/۵/۱۳
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
به مناسبت چهاردهم مرداد، سالروز امضای فرمان مشروطه
در جنبش مشروطیت، سه نیروی اجتماعی به هم پیوستند و سپس در مقابل هم ایستادند و دوباره در آستانۀ انقلاب اسلامی دست دوستی به یکدیگر دادند: بازار، روحانیان، روشنفکران.
همه چیز با اعتراض بازار به تعرفه‌های گمرک آغاز شد. عین‌الدوله، صدراعظم مظفرالدین شاه، نوز بلژیکی را مأمور ساماندهی به گمرک ایران کرده بود. سیاست‌های گمرکی نوز، بازار را خوش نیامد. روحانیان نیز با دو انگیزه به بازاریان پیوستند: نخست اینکه پس از دوران ناصری، دولت در ایران، ضعیف‌تر از آن بود که بتوان میان دولت و بازار اولی را برگزید. انگیزۀ دوم، دشمنی ساختاری و نهادینه روحانیت با تجدد دولتی بود که از زمان امیرکبیر و سپس سپهسالار آغاز شده بود. نیروی سوم، یعنی روشنفکران نیز از قافله عقب نماندند و اعتراض‌های صنفی را به سوی مشروطه‌خواهی هدایت کردند.
سرانجام شاه بیمار و ناتوان قاجار در مقابل اتحاد بازار و روحانیان و تجددخواهان کوتاه آمد و فرمان مشروطه و سپس تشکیل مجلس را امضا کرد. اما چندی نگذشت که اختلاف‌ها میان مشروطه‌خواهان آغاز شد. روحانیان سخن از مشروعه گفتند و روشنفکران خیال پارلمان مدرن و مطبوعات آزاد و عرفی‌سازی قانون در سر پروراندند و بازار که از بی‌نظمی و بی‌صاحبی کشور زیان می‌دید، بازگشت مقتدرانۀ سلطنت را آرزو می‌کرد. ایران سخت دست‌خوش آشوب و آنارشیسم شده بود و آغاز جنگ جهانی اول بر وخامت اوضاع افزود. اکنون مردم کوچه و بازار، نه پارلمان می‌خواستند و نه مطبوعات آزاد و نه گوش به فریادهای مشروعه‌خواهان می‌سپردند. نظم و امنیت و رفاه نسبی، تنها آرزوی چهارده میلیون رعیت ایرانی بود. در این وانفسا ناگهان رضاخان افسار امور را در دست میگیرد و هر سه نیروی اجتماعی پیشین را به حاشیه می‌راند. دست شریعت‌خواهان را از حکومت قطع می‌کند؛ جای روشنفکران را به تکنوکرات‌ها می‌دهد و جلو یکه‌تازی بازار می‌ایستد.
حدود پنجاه سال پس از رضاشاه، دوباره اهل شریعت و بازار و روشنفکران همدیگر را پیدا می‌کنند و در سال ۵۷، انقلاب اسلامی را به پیروزی می‌رسانند. سالی‌چند از انقلاب اسلامی نمی‌گذرد که آن اتحاد دوباره جای خود را به شقاق و نزاع می‌دهد. روحانیان در این نزاع، اندک‌اندک قدرت نرم و فرهنگی خود را از دست می‌دهند؛ اما جای خالی آن را با قدرت سخت و تصدی همۀ مراکز قانونی کشور پر می‌کنند. روشنفکران به نظریه‌پردازی در حوزه‌های دین و اندیشۀ سیاسی قناعت می‌کنند و بازار با تکنوکرات‌ها به توافق می‌رسد. قابل پیش‌بینی نیست؛ اما دور از انتظار هم نیست که قدرت در ایران همچنان دست‌به‌دست شود. اما اینکه کی و چگونه به دست صاحبان اصلی‌اش یعنی مردم می‌رسد، افقی روشن در چشم‌انداز نیست.
رضا بابایی
۹۸/۵/۱۳
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
تحمل هر یوغ اسارتی، حتی اگر یوغ اسارت ایمان باشد، در همراهی جمعی آسان‌تر میشود. وقتی ما آدم دیگری را ببینیم که می‌خواهد از یوغی که ما بر گردن داریم، و از برداشتن آن از گردن خویش ناتوانیم، آزاد باشد، در خفایای دل ما گویی پنهانی جدالی درمی‌گیرد تا ما بکوشیم هرطور شده او را هم با خود هم‌عقیده کنیم.
استقرارشریعت درمذهب مسیح
فردریش هگل
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
استقرارشریعت درمذهب مسیح
فردریش هگل
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
به عمل کار برآید
حکم معاون اولی را تا سنجش وعدۀ پنجاه میلیون دُز واکسنِ قریب‌الوقوع دست نگه دارید
امیر ترکاشوند ۱۴۰۰/۰۵/۱۳
آنقدر در قرآن ایمان به عمل گره خورده و بلکه مشروط شده که انگار اصل عمل و عملکرد است.
و امّا چند ماهی است که رئیس ستاد اجرایی فرمان امام که واکسن برکت متعلّق به زیر مجموعۀ گروه داروسازیِ آن ستاد است پیاپی از تولید چند میلیونی و بلکه چند ده میلیونی آن واکسن تا فلان ماه سخن می‌گوید ولی آن ماه‌ها می‌آیند و می‌روند ولی خبری نه از آن میلیون‌ها است و نه طبیعتاً از آن ده‌ها میلیون. برخی از سخنان و وعده‌های وی:
(۲۱ ارديبهشت ۱۴۰۰) مخبر با بیان اینکه تا پایان اردیبهشت یک میلیون دز واکسن تحویل میشود، گفت: در خرداد ماه قطعا بین سه تا چهار میلیون دز می‌رسد ، در تیر ماه 10 تا 13 ملیون دز واکسن قابل تحویل است و در شهریور ماه به 25 میلیون تا 30 میلیون دز واکسن می‌رسد و راندمان ما به ده برابر رسیده است:
https://www.tasnimnews.com/fa/news/1400/02/21/2500958
(11 تیر 1400) مخبر در بخش دیگری از سخنانش به بحث تولید نخستین واکسن ایرانی کرونا توسط ستاد اجرایی فرمان امام اشاره کرد و گفت: همانطور که وزیر بهداشت اعلام کردند باتوجه به موفقیت خیره‌کننده واکسن کوو ایران برکت در مراحل مطالعات بالینی، به زودی مجوز تزریق اورژانسی این واکسن صادر خواهد شد و یک میلیون دوز از این واکسن که قبلا در کارخانه شفافارمد تولید و انبار شده در اختیار مردم قرار میگیرد. وی ادامه داد: تا پایان خرداد حداقل ۳ میلیون دوز و تا شهریور ۵۰ میلیون دوز واکسن تحویل وزارت بهداشت خواهیم داد:
https://www.farsnews.ir/news/14000311000609
(۲۶ تیر ۱۴۰۰) رییس ستاد اجرایی فرمان امام(ره) از آماده شدن خط دوم تولید واکسن در کارخانه شفافارمد خبر داد و یادآور شد: این خط در حال گذراندن تست‌های نهایی است و با راه‌اندازی آن از اوایل مرداد، هفته‌ای بیش از ۲ میلیون دز واکسن برکت تحویل وزارت بهداشت خواهیم داد. مخبر گفت: همچنین خط سوم تولید واکسن نیز تا پایان مردادماه راه‌اندازی می شود که می تواند هفته ای ۶ میلیون دوز واکسن تولید کند و همانطور که وعده دادیم تا پایان شهریور ماه حداقل ۵۰ میلیون دوز واکسن کوو ایران برکت تولید خواهیم کرد:
https://www.irna.ir/news/84406651
و امّا واقعیت:
امروز چهارشنبه - ۱۳ اَمرداد ۱۴۰۰ است و تاکنون تعداد واکسن‌های تحویلیِ آن ستاد به وزارت بهداشت و درمان گویا هنوز به یک میلیون دُز نرسیده است.
به این ترتیب:
اردیبهشت به پایان رسید و یک میلیون دُزِ وعده‌شده به کار خلق نیامد
خرداد سپری شد و سه تا چهار میلیون دُزِ وعده‌شده تحویل نشد
تیر ماه گذشت و از ده تا سیزده میلیون دُزِ ادعایی خبری نشد
اوایل مرداد آمد و گزارشی از تحویل هفته‌ای دو میلیون دُز نیست
اگر دو وعدۀ آینده نیز همانند چهار ادعای شعاری و محقق‌نشدۀ قبلی باشد در این صورت متأسفانه باید منتظر ماند و دید که:
اواخر مرداد آید و باید وعدۀ شش میلیونی برای هر هفته سراب شود
دفتر شهریور بسته شود و وعدۀ پنجاه میلیونی تبدیل به خندۀ گریه‌آور شود
من شخصاً و بلکه همه از اعماق جان آرزو می‌کنیم شعار ما می‌توانیمِ رئیس ستاد اجرایی در تولید چند ده میلیونیِ هفته‌های پایانی ماه جاری و پنجاه میلیونی ماه آتی محقق شود هر چند چهار وعدۀ پیشین این مقام در همین موضوع نادرست از آب درآمد و هیچ پوزشی از وی در این باره نشنیدیم؛ بنابراین حال که نام وی به عنوان مطرح‌ترین فرد برای پُست معاون اولیِ شنیده میشود و قرار است موتورِ شعار "ما می‌توانیم" به وسیلۀ او به چرخش درآید و مدیریت شود، بهتر است ابتدا به چهار وعدۀ محقق‌نشدۀ قبلی‌اش نگریست و نیز تا پایان همین مرداد دست نگه داشت تا تکلیف هفته‌های شش میلیونی را سنجید و سپس به داوری نشست که جان و سلامت مردم را کیلویی و میلیون‌هایی باید تبلیغ کرد یا بسیار دقیق و با حوصله. نباید کاری کرد که خدای ناکرده برچسب توهّمی بودن زیبندۀ گویندگان این آمارها شود
جان آگه با #فرهیختگان
حکم معاون اولی را تا سنجش وعدۀ پنجاه میلیون دُز واکسنِ قریب‌الوقوع دست نگه دارید
امیر ترکاشوند ۱۴۰۰/۰۵/۱۳
آنقدر در قرآن ایمان به عمل گره خورده و بلکه مشروط شده که انگار اصل عمل و عملکرد است.
و امّا چند ماهی است که رئیس ستاد اجرایی فرمان امام که واکسن برکت متعلّق به زیر مجموعۀ گروه داروسازیِ آن ستاد است پیاپی از تولید چند میلیونی و بلکه چند ده میلیونی آن واکسن تا فلان ماه سخن می‌گوید ولی آن ماه‌ها می‌آیند و می‌روند ولی خبری نه از آن میلیون‌ها است و نه طبیعتاً از آن ده‌ها میلیون. برخی از سخنان و وعده‌های وی:
(۲۱ ارديبهشت ۱۴۰۰) مخبر با بیان اینکه تا پایان اردیبهشت یک میلیون دز واکسن تحویل میشود، گفت: در خرداد ماه قطعا بین سه تا چهار میلیون دز می‌رسد ، در تیر ماه 10 تا 13 ملیون دز واکسن قابل تحویل است و در شهریور ماه به 25 میلیون تا 30 میلیون دز واکسن می‌رسد و راندمان ما به ده برابر رسیده است:
https://www.tasnimnews.com/fa/news/1400/02/21/2500958
(11 تیر 1400) مخبر در بخش دیگری از سخنانش به بحث تولید نخستین واکسن ایرانی کرونا توسط ستاد اجرایی فرمان امام اشاره کرد و گفت: همانطور که وزیر بهداشت اعلام کردند باتوجه به موفقیت خیره‌کننده واکسن کوو ایران برکت در مراحل مطالعات بالینی، به زودی مجوز تزریق اورژانسی این واکسن صادر خواهد شد و یک میلیون دوز از این واکسن که قبلا در کارخانه شفافارمد تولید و انبار شده در اختیار مردم قرار میگیرد. وی ادامه داد: تا پایان خرداد حداقل ۳ میلیون دوز و تا شهریور ۵۰ میلیون دوز واکسن تحویل وزارت بهداشت خواهیم داد:
https://www.farsnews.ir/news/14000311000609
(۲۶ تیر ۱۴۰۰) رییس ستاد اجرایی فرمان امام(ره) از آماده شدن خط دوم تولید واکسن در کارخانه شفافارمد خبر داد و یادآور شد: این خط در حال گذراندن تست‌های نهایی است و با راه‌اندازی آن از اوایل مرداد، هفته‌ای بیش از ۲ میلیون دز واکسن برکت تحویل وزارت بهداشت خواهیم داد. مخبر گفت: همچنین خط سوم تولید واکسن نیز تا پایان مردادماه راه‌اندازی می شود که می تواند هفته ای ۶ میلیون دوز واکسن تولید کند و همانطور که وعده دادیم تا پایان شهریور ماه حداقل ۵۰ میلیون دوز واکسن کوو ایران برکت تولید خواهیم کرد:
https://www.irna.ir/news/84406651
و امّا واقعیت:
امروز چهارشنبه - ۱۳ اَمرداد ۱۴۰۰ است و تاکنون تعداد واکسن‌های تحویلیِ آن ستاد به وزارت بهداشت و درمان گویا هنوز به یک میلیون دُز نرسیده است.
به این ترتیب:
اردیبهشت به پایان رسید و یک میلیون دُزِ وعده‌شده به کار خلق نیامد
خرداد سپری شد و سه تا چهار میلیون دُزِ وعده‌شده تحویل نشد
تیر ماه گذشت و از ده تا سیزده میلیون دُزِ ادعایی خبری نشد
اوایل مرداد آمد و گزارشی از تحویل هفته‌ای دو میلیون دُز نیست
اگر دو وعدۀ آینده نیز همانند چهار ادعای شعاری و محقق‌نشدۀ قبلی باشد در این صورت متأسفانه باید منتظر ماند و دید که:
اواخر مرداد آید و باید وعدۀ شش میلیونی برای هر هفته سراب شود
دفتر شهریور بسته شود و وعدۀ پنجاه میلیونی تبدیل به خندۀ گریه‌آور شود
من شخصاً و بلکه همه از اعماق جان آرزو می‌کنیم شعار ما می‌توانیمِ رئیس ستاد اجرایی در تولید چند ده میلیونیِ هفته‌های پایانی ماه جاری و پنجاه میلیونی ماه آتی محقق شود هر چند چهار وعدۀ پیشین این مقام در همین موضوع نادرست از آب درآمد و هیچ پوزشی از وی در این باره نشنیدیم؛ بنابراین حال که نام وی به عنوان مطرح‌ترین فرد برای پُست معاون اولیِ شنیده میشود و قرار است موتورِ شعار "ما می‌توانیم" به وسیلۀ او به چرخش درآید و مدیریت شود، بهتر است ابتدا به چهار وعدۀ محقق‌نشدۀ قبلی‌اش نگریست و نیز تا پایان همین مرداد دست نگه داشت تا تکلیف هفته‌های شش میلیونی را سنجید و سپس به داوری نشست که جان و سلامت مردم را کیلویی و میلیون‌هایی باید تبلیغ کرد یا بسیار دقیق و با حوصله. نباید کاری کرد که خدای ناکرده برچسب توهّمی بودن زیبندۀ گویندگان این آمارها شود
جان آگه با #فرهیختگان
خبرگزاری تسنیم | Tasnim
مخبر: واکسن "کوو ایران برکت" جزو بهترین واکسن‌های دنیاست / تولید ۳۰ میلیون دوز واکسن تا شهریور ماه + تصاویر
به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرج، محمد مخبر در آیین رونمایی از اولین محصول تولید شده واکسن کوو ایران برکت در فاز یک کارخانه تولید واکسن که در شهرستان ساوجبلاغ برگزار شد، اظهار داشت: همکاران ستاد در این 15 ماه یک روز مرخصی نرفته اند و در حال حاضر این سایت…
توصیه‌های کلی نظری اما غلط انداز و فریبا
دخالت‌های جزیی عملی اما خانه خراب کن
همین فاصله حرف و عمل رهبری است که انقلاب و کشور را به این انحطاط رسانده و امید مردم را سوزانده است. هیچ دولتی حتی دولت دست نشانده از دخالت‌های غیرقانونی و غیرمسئولانه آن صدرالصدور برکنار نمانده است !
ما درین انبار گندم می‌کنیم
گندم جمع آمده گم می‌کنیم
می‌نیندیشیم آخر ما بهوش
کین خلل در گندمست از مکر موش
موش تا انبار ما حفره زدست
وز فنش انبار ما ویران شدست
اول ای جان دفع شر موش کن
وانگهان در جمع گندم جوش کن
گر نه موشی دزد در انبار ماست
گندم اعمال چل ساله کجاست !
مثنوی مولوی
با #فرهیختگان تا آگاهی
دخالت‌های جزیی عملی اما خانه خراب کن
همین فاصله حرف و عمل رهبری است که انقلاب و کشور را به این انحطاط رسانده و امید مردم را سوزانده است. هیچ دولتی حتی دولت دست نشانده از دخالت‌های غیرقانونی و غیرمسئولانه آن صدرالصدور برکنار نمانده است !
ما درین انبار گندم می‌کنیم
گندم جمع آمده گم می‌کنیم
می‌نیندیشیم آخر ما بهوش
کین خلل در گندمست از مکر موش
موش تا انبار ما حفره زدست
وز فنش انبار ما ویران شدست
اول ای جان دفع شر موش کن
وانگهان در جمع گندم جوش کن
گر نه موشی دزد در انبار ماست
گندم اعمال چل ساله کجاست !
مثنوی مولوی
با #فرهیختگان تا آگاهی
می توانید برهید اگر برای رهایی بکوشید.
نه اینکه بکوشید که برهید بلکه تنها بکوشید که بخواهید برهید!!
بر آن شوید که دیگر بندگی نکنید و آنک شما آزادید.
نمی گویم که او را بجنبانید یا بلرزانید، تنها دیگر پشتیبانش نباشید و خواهید دید که چون ستون گرانی که پایه‌اش را از جا ببرند زیربار خود فرو خواهد ریخت و در هم خواهد شکست.
گفتار در بندگی خودخواسته
اتین دولابوئسی
لاله قدکپور
جان آگه با #فرهیختگان
نه اینکه بکوشید که برهید بلکه تنها بکوشید که بخواهید برهید!!
بر آن شوید که دیگر بندگی نکنید و آنک شما آزادید.
نمی گویم که او را بجنبانید یا بلرزانید، تنها دیگر پشتیبانش نباشید و خواهید دید که چون ستون گرانی که پایه‌اش را از جا ببرند زیربار خود فرو خواهد ریخت و در هم خواهد شکست.
گفتار در بندگی خودخواسته
اتین دولابوئسی
لاله قدکپور
جان آگه با #فرهیختگان
شباهت نام گذاری های مجلس یازدهم، با نام گذاری های رمان ۱۹۸۴ جرج اورول...
سیدحسن پورصرافی
ذهنیت حاکم بر نام گذاری طرح صیانت، به اندازه محتوای خود طرح تاسف بار است.
نامگذاری طرح محدودیت و کنترل کاربران فضای مجازی تحت عنوان #صیانت_از_حقوق_کاربران_فضای_مجازی توسط مجلس یازدهم، انسان را یاد واژه های کتاب ۱۹۸۴ می‌اندازد که #جرج_اورول هفتاد سال پیش آنرا نوشت. این کتاب یک رمان تخیلی محسوب میشود که در توصیف فشارهای نظام‌های تمامیت‌خواه علیه مردم نوشته شده است. در این داستان حاکمیت، کنترل همه جانبه افکار عمومی مردم را در اختیار دارد و تمام منفذهای آگاهی غیر از تبلیغات حکومتی و دیکته واژه های تعریف شده خود را به روی مردم بسته است.
در این داستان، تمام نام گذاری‌ها، برعکس ماهیت واقعی واژه‌ها انتخاب شده‌اند. بر پایه شعار اصلی حزب حاکم، جنگ، صلح طلبی است، بردگی آزادی نام دارد، و نادانی، توانایی و اقتدار است.
✅ وینستون اسمیت قهرمان داستان که در این جامعه توتالیتر گرفتار است، تصمیم میگیرد مخفیانه خاطرات خود را بنگارد و با این جمله شگفت انگیز شروع می کند، "آیا ممکن است شرایط به‌گونه‌ای تغییر کند که انسان آرزو‌هایش برای آزادی، شرافت، کمال و عشق را فراموش کند؟"....
✅ بنظر من این بی نظیر ترین، اصیل ترین و واقع بینانه ترین سئوالی است که اگر حاکمیت‌های تمامیت خواه از خود بپرسند و در درون خود به آن پاسخ دهند، به بی‌نتیجه بودن تلاش‌های تمامیت خواهانه خود واقف می‌شوند.
✅ نام گذاری طرح اعمال محدودیت‌های عجیب و سنگین علیه اینترنت و شبکه‌های اجتماعی فضای مجازی از سوی مجلس یازدهم، تحت نام صیانت از حقوق کاربران فضای مجازی، شاید به اندازه خود طرح تاسف بار باشد. نام گذاری خلاف واقع این طرح که با مخالفت شدید اکثریت کاربران فضای مجازی روبرو شده است، یک توهین آشکار به شعور ده ها میلیون کاربر فضای فضای مجازی کشور است چرا که تو گویی ملت ایران بقدری محجور، صغیر و نادان است که صرفا با چنین نامگذاری بدون توجه به ماهیت طرح، آنرا صرفا به دلیل نام طرح، پذیرفته و آنرا تایید می کند.
✅ اینکه گفته شد نام گذاری مجلس انسان را به یاد کتاب کتاب ۱۹۸۴ می‌اندازد به همین دلیل است چرا که در این داستان نیز نام گذاری‌ها بر چنین شیوه‌ای صورت گرفته است.
✅ اسم وزارت امنیت که اعمال ترس، فشار امنیتی و سرکوب و شستشوی مغزی مردم را برعهده دارد وزارت عشق است.
وزارت صلح، مسئولیت جنگ را بر عهده دارد و در واقع وزارت جنگ است که وزارت صلح نام گرفته است و تبلیغات آن همواره حول محور جنگ با دشمنان می چرخد.
نام وزارت تبلیغات، وزارت حقیقت است. همانند سایر وزارتخانه‌های موجود در رمان، نام وزارت حقیقت نیز نام برعکسی است زیرا این وزارتخانه مسئول هرگونه جعل و روایت وارونه از وقایع تاریخی است.
✅ در این کتاب نام وزارت جیره بندی نیز اداره فراوانی نام نهاده شده است. مانند بسیاری دیگر از وزارتخانه‌ها، وزارت فراوانی نیز کاملاً بر عکس نامگذاری شده‌است، زیرا در واقع این این وزارتخانه مسئول حفظ وضعیت فقر دائمی و کمبود های مردم است.
✅ باید به مجلسی که نام انقلابی را بر خود نهاده است گفت شما را نسزد با ملت بزرگوار این کشور اینگونه برخورد کنید. اینگونه رویکرد ها روش‌های بسیار کهنه و رنگ باخته ای است که در کتاب‌های هفتاد سال پیش برملا شده اند و ملتها ده ها سال است با اینگونه نام گذاری ها و اهداف آنها آشنا هستند. ملت می‌داند مغز هایی که داعیه قانونگذاری در این عصر برای ملتی بزرگ را دارند اگر بروز، پویا و متفکر باشند به چنین روش هایی برای دستیابی به اهداف خود مبادرت نمی کنند. باید به مدعیان قانونگذاری در این عصر برای یک کشور کهنسال با فرهنگ افتخار آمیز گفت کمی وقت خود صرف شناخت بیشتر این ملت، کشور، تاریخ تمدن و فرهنگ آن کنید و دست از اینگونه روش‌هایی که جز عصبانی کردن مردم و افزایش نفرت درونی آنها از مراجع قانونی کشور نتیجه ای ندارد بردارید.
منبع: کانال فردای بهتر
جان آگه با #فرهیختگان
سیدحسن پورصرافی
ذهنیت حاکم بر نام گذاری طرح صیانت، به اندازه محتوای خود طرح تاسف بار است.
نامگذاری طرح محدودیت و کنترل کاربران فضای مجازی تحت عنوان #صیانت_از_حقوق_کاربران_فضای_مجازی توسط مجلس یازدهم، انسان را یاد واژه های کتاب ۱۹۸۴ می‌اندازد که #جرج_اورول هفتاد سال پیش آنرا نوشت. این کتاب یک رمان تخیلی محسوب میشود که در توصیف فشارهای نظام‌های تمامیت‌خواه علیه مردم نوشته شده است. در این داستان حاکمیت، کنترل همه جانبه افکار عمومی مردم را در اختیار دارد و تمام منفذهای آگاهی غیر از تبلیغات حکومتی و دیکته واژه های تعریف شده خود را به روی مردم بسته است.
در این داستان، تمام نام گذاری‌ها، برعکس ماهیت واقعی واژه‌ها انتخاب شده‌اند. بر پایه شعار اصلی حزب حاکم، جنگ، صلح طلبی است، بردگی آزادی نام دارد، و نادانی، توانایی و اقتدار است.
✅ وینستون اسمیت قهرمان داستان که در این جامعه توتالیتر گرفتار است، تصمیم میگیرد مخفیانه خاطرات خود را بنگارد و با این جمله شگفت انگیز شروع می کند، "آیا ممکن است شرایط به‌گونه‌ای تغییر کند که انسان آرزو‌هایش برای آزادی، شرافت، کمال و عشق را فراموش کند؟"....
✅ بنظر من این بی نظیر ترین، اصیل ترین و واقع بینانه ترین سئوالی است که اگر حاکمیت‌های تمامیت خواه از خود بپرسند و در درون خود به آن پاسخ دهند، به بی‌نتیجه بودن تلاش‌های تمامیت خواهانه خود واقف می‌شوند.
✅ نام گذاری طرح اعمال محدودیت‌های عجیب و سنگین علیه اینترنت و شبکه‌های اجتماعی فضای مجازی از سوی مجلس یازدهم، تحت نام صیانت از حقوق کاربران فضای مجازی، شاید به اندازه خود طرح تاسف بار باشد. نام گذاری خلاف واقع این طرح که با مخالفت شدید اکثریت کاربران فضای مجازی روبرو شده است، یک توهین آشکار به شعور ده ها میلیون کاربر فضای فضای مجازی کشور است چرا که تو گویی ملت ایران بقدری محجور، صغیر و نادان است که صرفا با چنین نامگذاری بدون توجه به ماهیت طرح، آنرا صرفا به دلیل نام طرح، پذیرفته و آنرا تایید می کند.
✅ اینکه گفته شد نام گذاری مجلس انسان را به یاد کتاب کتاب ۱۹۸۴ می‌اندازد به همین دلیل است چرا که در این داستان نیز نام گذاری‌ها بر چنین شیوه‌ای صورت گرفته است.
✅ اسم وزارت امنیت که اعمال ترس، فشار امنیتی و سرکوب و شستشوی مغزی مردم را برعهده دارد وزارت عشق است.
وزارت صلح، مسئولیت جنگ را بر عهده دارد و در واقع وزارت جنگ است که وزارت صلح نام گرفته است و تبلیغات آن همواره حول محور جنگ با دشمنان می چرخد.
نام وزارت تبلیغات، وزارت حقیقت است. همانند سایر وزارتخانه‌های موجود در رمان، نام وزارت حقیقت نیز نام برعکسی است زیرا این وزارتخانه مسئول هرگونه جعل و روایت وارونه از وقایع تاریخی است.
✅ در این کتاب نام وزارت جیره بندی نیز اداره فراوانی نام نهاده شده است. مانند بسیاری دیگر از وزارتخانه‌ها، وزارت فراوانی نیز کاملاً بر عکس نامگذاری شده‌است، زیرا در واقع این این وزارتخانه مسئول حفظ وضعیت فقر دائمی و کمبود های مردم است.
✅ باید به مجلسی که نام انقلابی را بر خود نهاده است گفت شما را نسزد با ملت بزرگوار این کشور اینگونه برخورد کنید. اینگونه رویکرد ها روش‌های بسیار کهنه و رنگ باخته ای است که در کتاب‌های هفتاد سال پیش برملا شده اند و ملتها ده ها سال است با اینگونه نام گذاری ها و اهداف آنها آشنا هستند. ملت می‌داند مغز هایی که داعیه قانونگذاری در این عصر برای ملتی بزرگ را دارند اگر بروز، پویا و متفکر باشند به چنین روش هایی برای دستیابی به اهداف خود مبادرت نمی کنند. باید به مدعیان قانونگذاری در این عصر برای یک کشور کهنسال با فرهنگ افتخار آمیز گفت کمی وقت خود صرف شناخت بیشتر این ملت، کشور، تاریخ تمدن و فرهنگ آن کنید و دست از اینگونه روش‌هایی که جز عصبانی کردن مردم و افزایش نفرت درونی آنها از مراجع قانونی کشور نتیجه ای ندارد بردارید.
منبع: کانال فردای بهتر
جان آگه با #فرهیختگان
در رابطه با بحران کنونی ویروس کرونا در ایران، نه تنها باید ناتوانی در شناخت علمی بموقع و اجرای قاطع تمهیدات پیشگیرانه، بویژه فاصله‌گذاری اجتماعی (و طرح مباحث خطرناکی چون ایمنی گله‌ای حتی از سوی رئیس‌جمهور)، و سوء یا احیاناً فساد مدیریت در واردات بموقع واکسن نقد شود، بلکه باید از میان متولیان پروژه‌های «واکسن ملی» کسانی نیز نقد شوند که واقعیت‌ها را قلب کردند و با اغراق درباره زمان تولید واکسن و وعده‌های گزاف در این زمینه در پدید آوردن وضع کنونی سهیم هستند.
هر کس که در کسوت «انقلابی» ادعا کند «ما می‌توانیم» انقلابی نیست؛ می‌تواند جاه‌طلبی افسارگسیخته یا متوهمی صادق باشد یا حتی خرابکاری که در ارزیابی توانمندی‌های ملی آگاهانه اغراق می‌کند، و اطلاعات نادرست و طرح‌های غیرواقع‌بینانه ارائه می‌دهد، تا بحرانی شبیه به وضع کنونی پدید آورد.
روش استفاده از شعار اغواگر «ما می‌توانیم»، به دلیل محاسبه نادرست و متوهمانه یا با مقاصد شخصی یا مالی و حتی خرابکاری عمدی، منحصر به «واکسن ملی» نیست. این روش باید از اساس بی‌رحمانه نقد شود و راه منوط کردن سرنوشت ملت و جان انسان‌ها به طرح‌های غیرواقع‌بینانه و بلندپروازانه، و سودجویی‌های ناشی از این روش، مسدود شود.
عبدالله شهبازی
جان آگه با #فرهیختگان
هر کس که در کسوت «انقلابی» ادعا کند «ما می‌توانیم» انقلابی نیست؛ می‌تواند جاه‌طلبی افسارگسیخته یا متوهمی صادق باشد یا حتی خرابکاری که در ارزیابی توانمندی‌های ملی آگاهانه اغراق می‌کند، و اطلاعات نادرست و طرح‌های غیرواقع‌بینانه ارائه می‌دهد، تا بحرانی شبیه به وضع کنونی پدید آورد.
روش استفاده از شعار اغواگر «ما می‌توانیم»، به دلیل محاسبه نادرست و متوهمانه یا با مقاصد شخصی یا مالی و حتی خرابکاری عمدی، منحصر به «واکسن ملی» نیست. این روش باید از اساس بی‌رحمانه نقد شود و راه منوط کردن سرنوشت ملت و جان انسان‌ها به طرح‌های غیرواقع‌بینانه و بلندپروازانه، و سودجویی‌های ناشی از این روش، مسدود شود.
عبدالله شهبازی
جان آگه با #فرهیختگان
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بیست ودومین نشست از مجموعه درس‌گفتارهایی درباره‌ی بوعلی سینا در روز چهارشنبه ۱۳ مرداد۱۴۰۰ با عنوان «درنگی در زمانه‌ی ابن سینا» با سخنرانی مهدی سیدی، پژوهشگر تاریخ و ادبیات برگزارشد که فایل تصویری این درس گفتار در اختیارعلاقه مندان است.
جان آگه با #فرهیختگان
جان آگه با #فرهیختگان
مشروطه و اسطورۀ قانون
حامد عامری گلستانی
قانون، برای تجددخواهانِ ایرانی در عصر قاجار، به «اسطوره»ای تمام‌عیار تبدیل شده بود که بی‌وجود آن هیچ اصلاحی را برای مملکت در نظر نداشتند. قانون، دوای همۀ دردها و علاج «ضعف» و «انحطاط»ی شمرده می‌شد که دهه‌هایی بر ایران‌زمین تحمیل شده بود. وضعیت «بحرانی» ایران، که ریشۀ ان در نیمه‌های صفویه بود و با سقوط اصفهان بروری عینی یاته بود، با «شکست» در جنگ‌های ایران و روس شدت یافته بود. «فهم»های گوناگونی از این «بحران» کم‌وبیش در ایران صورت گرفت، ولاکن اصلی‌ترینِ آن «بحران در حکومت‌گری» بود و «قانون» راهِ علاج آن شمرده می‌شد.
وضعیت در ایران به نحوی بود که نه می‌توان گفت در آن قانونی وجود دارد و نه میشود گفت ندارد. وجود برخی قواعد کلی حکومت‌گری، که بیشتر به میل پادشاه بود و هیچ قاعدۀ نوشته‌شده‌ای پشت آن قرار نداشت، برخی قواعد و قوانین دیوانی که بیشتر برای جمع‌آوری مالیات‌ها وضع شده بود و البته آنها هم نزد مستوفیان و میرزاها و عوامل دیوانی بود و البته هیچ‌گاه «قانون» نامیده نمی‌شد و سرانجام قوانین شرعی که برخی از آنها در رساله‌های عملیۀ مراج شیعه و برخی دیگر امور مربوط ه احوال شخصیه و برخی قوانین جزایی مانند حدود و دیات و تعزیرات بود که البته این شقِ سوم وضعیتی بهتر نسبت به شقوق دیگر داشت. اما، علی‌رغم اینها، نه حکومت بر مبنای قانون اداره می‌شد و نه جامعه قوانین خاصی داشت و در پیِ «بحران»های برآمده از جنگ‌های ایران و روس و تداوم «فهمِ» نوین از وضعیت نابسامان حکومت و جامعه، و عیان شدنِ ضعفِ حکومت (به خصوص در مقابل بیگانگان) و در عین حال «مشاهدۀ» دنیای جدید، فکر تحول در جامعۀ ایران به سمت این رفت که راهِ دیگری باید برای «حکومت‌گری» یافت که می‌توان آن را «مشکلۀ(1) حکومت‌گری» در ایران دانست. «مشکله»ای که می‌توان رد آن را تاکنون نیز در نظام سیاسی ایران یافت. چنانکه امروز در قرن بسیت‌ویکم، کسانی سخن از «بی‌دولتی» در ایران می‌کنند، سخنی که یادآور «آسیب‌شناسی» روشنفکران و اصلاح‌گرانی چون میرزا ملکم خان ناظم‌الدوله است، چه اینکه سخن امروز و گویندۀ آن نسبتی با او داشته باشد یا نداشته باشد. تداوم چنین وضعیتی، نشان می‌دهد که اصلِ موضوع، تا حد زیادی پابرجاست و نبودِ نظامِ حکومتیِ مبتنی بر قانون و به بیانِ دیگر نبودِ «حکومتِ قانون» کماکان مشکل اصلی حکومت‌گری در ایران است و آنچه قانون را به «اسطوره»ای تبدیل کرده است که همه چیز به وجودِ حداکثریِ آن در جامعه و حکومت باز می‌گردد، چه در عصر ناصری، چه در مشروطه و چه اکنون، «کماکان» حاضر است.
اینکه نگارنده قانون را «اسطوره» می‌داند، طرحی برای بازخوانی تاریخ فکر سیاسی در عصر قاجار و مشروطه است. بنای مشروطیت، بر این ایدۀ عصر ناصری بود که «قانون» رفع‌کنندۀ همۀ مشکلات است و پربسامدترین مفهوم در این دوره و عصر مشروطه بی‌شک قانون بود که تبدیل به «اسطوره»ای برای حکومت‌گری شد. در صورتی که دقیقاً مشخص نبود که این قانون چیست؟ تلاش‌های زیادی برای «قانون‌نویسی» و نیز ایجاد نظام مبتنی بر قانون و حتی ایجاد یک نظام حقوقی صورت گرفت، رساله‌هایی چند نوشته شد و تلاش‌های جسته‌گریخته‌ای صورت گرفت، اما بدون یک مبنای دقیق، کماکان قانون بیشتر «اسطوره»ای برای رفع مشکلات بود و بنابراین «دسترسی» به آن، بیش از پیش دور شد و حتی مشروطیت، که بنای آن بر قانون بود، و قانون اساسی و متمم آن از درخشان‌ترین اسناد حقوقی ایران هستند، نتوانستند گره از کار «حکومت» در ایران بگشایند. از این‌رو، نگارنده پیشنهاد می‌کند، نگاهی انتقادی و نو به سیر قانون‌خواهی در ایران شود تا از دلِ آن بتوان «مشکلۀ» حکومت‌گری را در ایران فهمید و بازشناخت. البته، سخن در اینجا نفی تلاش‌های صادقانۀ نوخواهان ایرانی در راهِ قانون نیست، که خودِ نگارنده سال‌هاست در این زمینه مطالعه کرده و جزء علایق اصلی و بنیادینِ او است، در اینجا، سخن، فهمِ ذهنیت اسطوره‌پرداز ایرانی است که حتی قانون را نیز به مثابۀ اسطوره می‌بیند و راه را بر فهم دقیق و کشف بنیادهای آن می‌بندد.
1. Problematic
جان آگه با #فرهیختگان
حامد عامری گلستانی
قانون، برای تجددخواهانِ ایرانی در عصر قاجار، به «اسطوره»ای تمام‌عیار تبدیل شده بود که بی‌وجود آن هیچ اصلاحی را برای مملکت در نظر نداشتند. قانون، دوای همۀ دردها و علاج «ضعف» و «انحطاط»ی شمرده می‌شد که دهه‌هایی بر ایران‌زمین تحمیل شده بود. وضعیت «بحرانی» ایران، که ریشۀ ان در نیمه‌های صفویه بود و با سقوط اصفهان بروری عینی یاته بود، با «شکست» در جنگ‌های ایران و روس شدت یافته بود. «فهم»های گوناگونی از این «بحران» کم‌وبیش در ایران صورت گرفت، ولاکن اصلی‌ترینِ آن «بحران در حکومت‌گری» بود و «قانون» راهِ علاج آن شمرده می‌شد.
وضعیت در ایران به نحوی بود که نه می‌توان گفت در آن قانونی وجود دارد و نه میشود گفت ندارد. وجود برخی قواعد کلی حکومت‌گری، که بیشتر به میل پادشاه بود و هیچ قاعدۀ نوشته‌شده‌ای پشت آن قرار نداشت، برخی قواعد و قوانین دیوانی که بیشتر برای جمع‌آوری مالیات‌ها وضع شده بود و البته آنها هم نزد مستوفیان و میرزاها و عوامل دیوانی بود و البته هیچ‌گاه «قانون» نامیده نمی‌شد و سرانجام قوانین شرعی که برخی از آنها در رساله‌های عملیۀ مراج شیعه و برخی دیگر امور مربوط ه احوال شخصیه و برخی قوانین جزایی مانند حدود و دیات و تعزیرات بود که البته این شقِ سوم وضعیتی بهتر نسبت به شقوق دیگر داشت. اما، علی‌رغم اینها، نه حکومت بر مبنای قانون اداره می‌شد و نه جامعه قوانین خاصی داشت و در پیِ «بحران»های برآمده از جنگ‌های ایران و روس و تداوم «فهمِ» نوین از وضعیت نابسامان حکومت و جامعه، و عیان شدنِ ضعفِ حکومت (به خصوص در مقابل بیگانگان) و در عین حال «مشاهدۀ» دنیای جدید، فکر تحول در جامعۀ ایران به سمت این رفت که راهِ دیگری باید برای «حکومت‌گری» یافت که می‌توان آن را «مشکلۀ(1) حکومت‌گری» در ایران دانست. «مشکله»ای که می‌توان رد آن را تاکنون نیز در نظام سیاسی ایران یافت. چنانکه امروز در قرن بسیت‌ویکم، کسانی سخن از «بی‌دولتی» در ایران می‌کنند، سخنی که یادآور «آسیب‌شناسی» روشنفکران و اصلاح‌گرانی چون میرزا ملکم خان ناظم‌الدوله است، چه اینکه سخن امروز و گویندۀ آن نسبتی با او داشته باشد یا نداشته باشد. تداوم چنین وضعیتی، نشان می‌دهد که اصلِ موضوع، تا حد زیادی پابرجاست و نبودِ نظامِ حکومتیِ مبتنی بر قانون و به بیانِ دیگر نبودِ «حکومتِ قانون» کماکان مشکل اصلی حکومت‌گری در ایران است و آنچه قانون را به «اسطوره»ای تبدیل کرده است که همه چیز به وجودِ حداکثریِ آن در جامعه و حکومت باز می‌گردد، چه در عصر ناصری، چه در مشروطه و چه اکنون، «کماکان» حاضر است.
اینکه نگارنده قانون را «اسطوره» می‌داند، طرحی برای بازخوانی تاریخ فکر سیاسی در عصر قاجار و مشروطه است. بنای مشروطیت، بر این ایدۀ عصر ناصری بود که «قانون» رفع‌کنندۀ همۀ مشکلات است و پربسامدترین مفهوم در این دوره و عصر مشروطه بی‌شک قانون بود که تبدیل به «اسطوره»ای برای حکومت‌گری شد. در صورتی که دقیقاً مشخص نبود که این قانون چیست؟ تلاش‌های زیادی برای «قانون‌نویسی» و نیز ایجاد نظام مبتنی بر قانون و حتی ایجاد یک نظام حقوقی صورت گرفت، رساله‌هایی چند نوشته شد و تلاش‌های جسته‌گریخته‌ای صورت گرفت، اما بدون یک مبنای دقیق، کماکان قانون بیشتر «اسطوره»ای برای رفع مشکلات بود و بنابراین «دسترسی» به آن، بیش از پیش دور شد و حتی مشروطیت، که بنای آن بر قانون بود، و قانون اساسی و متمم آن از درخشان‌ترین اسناد حقوقی ایران هستند، نتوانستند گره از کار «حکومت» در ایران بگشایند. از این‌رو، نگارنده پیشنهاد می‌کند، نگاهی انتقادی و نو به سیر قانون‌خواهی در ایران شود تا از دلِ آن بتوان «مشکلۀ» حکومت‌گری را در ایران فهمید و بازشناخت. البته، سخن در اینجا نفی تلاش‌های صادقانۀ نوخواهان ایرانی در راهِ قانون نیست، که خودِ نگارنده سال‌هاست در این زمینه مطالعه کرده و جزء علایق اصلی و بنیادینِ او است، در اینجا، سخن، فهمِ ذهنیت اسطوره‌پرداز ایرانی است که حتی قانون را نیز به مثابۀ اسطوره می‌بیند و راه را بر فهم دقیق و کشف بنیادهای آن می‌بندد.
1. Problematic
جان آگه با #فرهیختگان
در جستجوی سازگاری اقتصاد و دین
محمدحسین مصلایی
چندی پیش گروهی از استادان حوزه و دانشگاه نامه‌ای به ابراهیم رئیسی نوشته و بار دیگر از «اقتصاد اسلامی» و راهکارهای نیل به این آرمان سخن گفته‌اند.
سخن گفتن از نسبت میان دین و اقتصاد پیشینه طولانی دارد. سابقه خوار شمردن تجارت و بازرگانی از لحاظ اخلاقی به منزله خصمی در مقابل فضیلت‌طلبی، به ریشه‌های کلاسیک تفکر غربی می‌رسد و در میان انواع تجارت، آنکه بیشتر از همه مورد سوءظن قرار داشت درآوردن پول از خود پول بود؛ وام دادن پول به قصد کسب بهره که آن را «رباخواری» خوانده‌اند. رباخواری را ارسطو شماتت‌بار می‌دانست و به نظر متألهان مسیحی نیز عملی گناهکارانه بود. در آیه‌ای از فصل بیست و سوم کتاب تثنیه تورات، یهودیان از دادن وام با بهره به یکدیگر منع شده‌اند. البته آزادند که به غیر یهودیان وام دهند:
«شما می‌توانید به بیگانگان وام بهره‌دار دهید، اما به برادرانتان نمی‌توانید».
تعیین مصداق امروزی برای بیگانه و برادر از مسائل مناقشه‌برانگیز در بین متألهان مسیحی و یهودی تبدیل شد. متألهان مسیحی شمول مصادیق برادر را به همه انسان‌ها گسترش دادند و رباخواری را قاطعانه ممنوع اعلام کردند. اما در شرایطی که کارکرد اقتصادی وام‌دهی برای گسترش اقتصاد اروپا ضرورت داشت، کلیسا با باز گذاشتن دست یهودیان برای ورود به این فعالیت ممنوعه اقتصادی بر این معضل فائق آمد. چنین بود که پیوندی بین وام دادن پول و قوم یهود شکل گرفت.
در اسلام نیز تمامی فرقه‌های مختلف اسلامی بر ممنوعیت اصل رباخواری اتفاق نظر داشته باشند. قاطع‌ترین شکل تحریم ربا را می‌توان در آیه ۲۷۵ سوره بقره یافت.
اکنون که قوانین اسلام مبنای قانونگذاری در برخی کشورها قرار گرفته است، مسأله حرمت ربا در اقتصاد سیاسی اسلام اهمیت نظری و عملی چشمگیری یافته است. یکی از کسانی که به این چالش پرداخته، دکتر محمدعلی همایون کاتوزیان است که در مقاله «ربا و بهره در اقتصاد سیاسی اسلام» بررسی مختصر ولی جامعی از این موضوع ارائه می‌دهد. او در مقام یک جامعه‌شناس یا تاریخ‌دان ِ غیر مسلمان به بررسی این موضوع نمی‌پردازد، بلکه می‌کوشد با به کار بستن تحلیلی اجتماعی، تاریخی و اقتصادی به بررسی این موضوع به شیوه‌ای که با اصول اساسی آموزه اسلام تناقض نداشته باشد بپردازد.
او در بخشی از این مقاله نشان می‌دهد که این قانون فراتر از نیت‌های شارع به کار بسته شده و کاربست اسلامی صحیح آن شامل بسیاری از موارد وام‌گیری و وام‌دهی که امروز مشکل‌ساز شده نمی‌شود.
کاتوزیان پس از تقریر قانون تحریم ربا در اسلام، برخی تفسیرهای تاریخی و جامعه‌شناختی را برمی‌شمرد و دلایلی ذکر می‌کند که چرا آنها قانع‌کننده نیستند. سپس از نسبت ربا، پول و تورم سخن می‌گوید. او در این بخش ربا و بهره را یکی میگیرد و بر این اساس، بهره گرفتن از هر وامی را ممنوع می‌داند مگر آنکه نرخ بهره بیش از نرخ تورم نباشد. اما در اصلی‌ترین بخش مقاله می‌کوشد با استناد مستقیم به متن و عبارات قرآنی، معنای ربا را روشن سازد و این فرض را بررسی کند که هنگامی که تورم و یا رکودی وجود ندارد آیا باز هم ربا و بهره یکی است یا نه. با تاکید بر آیه‌های ۲۷۳ تا ۲۷۵ بقره که موکدترین شکل تحریم ربا در قرآن است چنین نتیجه میگیرد که ربا گرفتن دربرابر وام‌هایی که به تهیدستان برای مصارف اساسی آنان پرداخت میشود در هر زمان و مکانی ممنوع است.
او به نحوه بیان آیه تحریم ربا اشاره کرده از اکل و خوردن ربا سخن می‌گوید، و نه دریافت و کسب آن. از نظر او احتمالاً تنها دلالت آیه به غذاست و دشوار می‌توان چیزهای دیگری را هم شامل آن کرد. پس منظور از ربای حرام، اجاره‌های دریافتی از بابت وام‌هایی است که برای تأمین اسباب عادی زندگی به نیازمندان پرداخت میشود و به کلی متفاوت از چیزی است که بخش اعظم وام‌های اعطایی و دریافتی در جوامع مدرن را شامل میشود. وی همچنین پیامدهای اجتماعی منع دریافت بهره را برمی‌شمارد که اگر تحریم ربا شامل فعالیت‌های تجاری نیز باشد، در تعارض با عدالت اجتماعی اسلام قرار میگیرد.
این مقاله کاتوزیان سال ۱۳۶۰ منتشر شد، ولی او نخستین مسلمانی نبود که می‌کوشید چنین سازگاری میان متن قرآن و قواعد جدید اقتصاد برقرار کند. در اوایل قرن بیستم محمد رشید رضا؛ مفسر و متفکر مصری کوشید چنین دوگانه‌ای از ربا ارائه دهد تا بانکداری مدرن را با قواعد اسلامی سازگار کند.
بعدها در ایران آیت‌الله محمدهادی معرفت در سال ۷۴ (شماره ۵ مجله نقد و نظر، ص۲۹) ربای بانکی را نیاز ضروری اقتصاد کنونی جهان دانست و میان آن با ربای مرسوم در دنیای سنت تفاوت گذاشت. اما آیت‌الله یوسف صانعی از سال ۷۵ با طرح «ربای استنتاجی و تولیدی» به عنوان مشهورترین چهره حوزوی مدافع اینگونه ربا در برابر اغلب فقهای شیعه قرار گرفت./راوی
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
محمدحسین مصلایی
چندی پیش گروهی از استادان حوزه و دانشگاه نامه‌ای به ابراهیم رئیسی نوشته و بار دیگر از «اقتصاد اسلامی» و راهکارهای نیل به این آرمان سخن گفته‌اند.
سخن گفتن از نسبت میان دین و اقتصاد پیشینه طولانی دارد. سابقه خوار شمردن تجارت و بازرگانی از لحاظ اخلاقی به منزله خصمی در مقابل فضیلت‌طلبی، به ریشه‌های کلاسیک تفکر غربی می‌رسد و در میان انواع تجارت، آنکه بیشتر از همه مورد سوءظن قرار داشت درآوردن پول از خود پول بود؛ وام دادن پول به قصد کسب بهره که آن را «رباخواری» خوانده‌اند. رباخواری را ارسطو شماتت‌بار می‌دانست و به نظر متألهان مسیحی نیز عملی گناهکارانه بود. در آیه‌ای از فصل بیست و سوم کتاب تثنیه تورات، یهودیان از دادن وام با بهره به یکدیگر منع شده‌اند. البته آزادند که به غیر یهودیان وام دهند:
«شما می‌توانید به بیگانگان وام بهره‌دار دهید، اما به برادرانتان نمی‌توانید».
تعیین مصداق امروزی برای بیگانه و برادر از مسائل مناقشه‌برانگیز در بین متألهان مسیحی و یهودی تبدیل شد. متألهان مسیحی شمول مصادیق برادر را به همه انسان‌ها گسترش دادند و رباخواری را قاطعانه ممنوع اعلام کردند. اما در شرایطی که کارکرد اقتصادی وام‌دهی برای گسترش اقتصاد اروپا ضرورت داشت، کلیسا با باز گذاشتن دست یهودیان برای ورود به این فعالیت ممنوعه اقتصادی بر این معضل فائق آمد. چنین بود که پیوندی بین وام دادن پول و قوم یهود شکل گرفت.
در اسلام نیز تمامی فرقه‌های مختلف اسلامی بر ممنوعیت اصل رباخواری اتفاق نظر داشته باشند. قاطع‌ترین شکل تحریم ربا را می‌توان در آیه ۲۷۵ سوره بقره یافت.
اکنون که قوانین اسلام مبنای قانونگذاری در برخی کشورها قرار گرفته است، مسأله حرمت ربا در اقتصاد سیاسی اسلام اهمیت نظری و عملی چشمگیری یافته است. یکی از کسانی که به این چالش پرداخته، دکتر محمدعلی همایون کاتوزیان است که در مقاله «ربا و بهره در اقتصاد سیاسی اسلام» بررسی مختصر ولی جامعی از این موضوع ارائه می‌دهد. او در مقام یک جامعه‌شناس یا تاریخ‌دان ِ غیر مسلمان به بررسی این موضوع نمی‌پردازد، بلکه می‌کوشد با به کار بستن تحلیلی اجتماعی، تاریخی و اقتصادی به بررسی این موضوع به شیوه‌ای که با اصول اساسی آموزه اسلام تناقض نداشته باشد بپردازد.
او در بخشی از این مقاله نشان می‌دهد که این قانون فراتر از نیت‌های شارع به کار بسته شده و کاربست اسلامی صحیح آن شامل بسیاری از موارد وام‌گیری و وام‌دهی که امروز مشکل‌ساز شده نمی‌شود.
کاتوزیان پس از تقریر قانون تحریم ربا در اسلام، برخی تفسیرهای تاریخی و جامعه‌شناختی را برمی‌شمرد و دلایلی ذکر می‌کند که چرا آنها قانع‌کننده نیستند. سپس از نسبت ربا، پول و تورم سخن می‌گوید. او در این بخش ربا و بهره را یکی میگیرد و بر این اساس، بهره گرفتن از هر وامی را ممنوع می‌داند مگر آنکه نرخ بهره بیش از نرخ تورم نباشد. اما در اصلی‌ترین بخش مقاله می‌کوشد با استناد مستقیم به متن و عبارات قرآنی، معنای ربا را روشن سازد و این فرض را بررسی کند که هنگامی که تورم و یا رکودی وجود ندارد آیا باز هم ربا و بهره یکی است یا نه. با تاکید بر آیه‌های ۲۷۳ تا ۲۷۵ بقره که موکدترین شکل تحریم ربا در قرآن است چنین نتیجه میگیرد که ربا گرفتن دربرابر وام‌هایی که به تهیدستان برای مصارف اساسی آنان پرداخت میشود در هر زمان و مکانی ممنوع است.
او به نحوه بیان آیه تحریم ربا اشاره کرده از اکل و خوردن ربا سخن می‌گوید، و نه دریافت و کسب آن. از نظر او احتمالاً تنها دلالت آیه به غذاست و دشوار می‌توان چیزهای دیگری را هم شامل آن کرد. پس منظور از ربای حرام، اجاره‌های دریافتی از بابت وام‌هایی است که برای تأمین اسباب عادی زندگی به نیازمندان پرداخت میشود و به کلی متفاوت از چیزی است که بخش اعظم وام‌های اعطایی و دریافتی در جوامع مدرن را شامل میشود. وی همچنین پیامدهای اجتماعی منع دریافت بهره را برمی‌شمارد که اگر تحریم ربا شامل فعالیت‌های تجاری نیز باشد، در تعارض با عدالت اجتماعی اسلام قرار میگیرد.
این مقاله کاتوزیان سال ۱۳۶۰ منتشر شد، ولی او نخستین مسلمانی نبود که می‌کوشید چنین سازگاری میان متن قرآن و قواعد جدید اقتصاد برقرار کند. در اوایل قرن بیستم محمد رشید رضا؛ مفسر و متفکر مصری کوشید چنین دوگانه‌ای از ربا ارائه دهد تا بانکداری مدرن را با قواعد اسلامی سازگار کند.
بعدها در ایران آیت‌الله محمدهادی معرفت در سال ۷۴ (شماره ۵ مجله نقد و نظر، ص۲۹) ربای بانکی را نیاز ضروری اقتصاد کنونی جهان دانست و میان آن با ربای مرسوم در دنیای سنت تفاوت گذاشت. اما آیت‌الله یوسف صانعی از سال ۷۵ با طرح «ربای استنتاجی و تولیدی» به عنوان مشهورترین چهره حوزوی مدافع اینگونه ربا در برابر اغلب فقهای شیعه قرار گرفت./راوی
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
سید مرتضی آوینی و طرح صیانت از فضای مجازی
در آن سالهایی که بحث ممنوعیت/ساماندهی/صیانت از «ویدئو» مطرح بود و «فیلمِ ویدئو» لای پتو جابجا می شد و "ممنوع" بود، شهید آوینی شدیدا آن رویکرد را محکوم می‌کرد و مثلا در یادداشتی درباره فرزندِ یکی از سران حزب الله چنین می نویسد:
☑️«من در باکو، در منزل یکی از سران حزب الله، نوارهای ویدیوئی تشییع پیکر حضرت امام، خطبه‌های خطبای جمعه و مبلّغان مذهبی، فیلمهای مربوط به انقلاب اسلامی در مراحل متعدد مبارزه و پیروزی... و بالاخره از قیام مردم باکو در ژانویه ۱۹۹۰ و سرکوب آنان به وسیله ارتش شوروی را دیدم. در طول مدتی که صاحبخانه نوارها را به ما نشان می داد، پسر هفت هشت ساله او، با ایما و اشاره و حتی اِعمال فشارهای بچه گانه، از پدرش چیزی می خواست که ما نمی دانستیم و در نمی یافتیم و بالا خره معلوممان شد که اصرارهای شگفت آور آن بچه به خاطر چیست: فیلمی از سه کودک چینی قهرمان جودو که ماجراهایی چون بروس لی را از سر می گذراندند و از همه آنها پیروز بیرون می آمدند. پدر تسلیم شد و ناگزیر گردن به خواهش فرزند گذاشت و ما او را در حالی رها کردیم که محو تماشای قهرمانیهای آن سه پسر بچه بود!»
آنهایی که امروز درباره طرح #صیانت از اینترنت و فیلتر کردن اینستاگرام و تلگرام و .."گرام"های دیگر سخن می گویند، فردا فرزندِ خودشان در حال تهیه فیلترشکن برای دسترسی به اینستاگرام و... خواهد بود.
🔷آوینی در مقالاتش به تندی به این «نوع نگاه» انتقاد می کرد و حتی به چند قدم دورتر اشاره می کرد که: «اگر امروز ویدئو را ممنوع کردید، فردا "ماهواره" را چطور می خواهید ممنوع کنید؟»
🔷در آن سالها، جسارتِ زیادی می خواست که کسی درباره #ماهواره (ای که هنوز نیامده بود)، آنگونه به صراحت و شجاعت سخن بگوید، ولی #آوینی می نوشت:
☑️«حالا که حتی در یک شهر مذهبی مثل کاشان حدّاقل پنج دستگاه ویدئو (منظور پنج برند تولید کننده دستگاه ویدئو است) وجود دارد و قیمت آن هم، همطراز با سایر وسایل برقی مجاز است و کرایه نوار حتی از ماست پاستوریزه(!) هم ارزانتر است، درست آن است که بگوییم ویدئو تکلیفِ ما را روشن کرده است و چند وقت دیگر #ماهواره تکلیف ما را روشن خواهد کرد!”»
🔷صیانت یا روشن کردنِ تکلیف؟
مباحثی که شهید آوینی در خصوص «تکلیف را روشن کردن» دارد (پس از گذشت این سالها) حیرت آور است. سوال اینجاست که چگونه ما هنوز مشابهِ زمان آوینی فکر می کنیم؟ این یادداشت آوینی را (که در قالب محاوره بین 2 نفر نوشته) با هم بخوانیم:
▪️گفتم: خدا را شکر که تکلیفِ ویدئو را هم روشن کردیم. نگاهی از سر تعجب آمیخته با تمسخر کرد و پرسید: شما روشن کردید؟
▪️پرسیدم: مگر جز این است؟
▪️جواب داد: ببین دوست من! اگر هم این طور باشد که تو میگویی، هر چند من تردید دارم، اما باز هم باید گفت که ویدئو تکلیفِ خودش را روشن کرده است.
▪️از نگاهم دریافت که باید روشنتر حرف بزند. گفت: این ویدئوست که تکلیف ما را روشن کرده است، نه ما تکلیف آن را. مگر ما میتوانستیم تصمیم دیگری جز این اتخاذ کنیم؟
▪️پرسیدم: مگر نمیتوانستیم؟
▪️جواب داد: “نه! ..ببین! اگر ما میتوانستیم #دیواری اختراع کنیم که جلوی ورود ویدئو را به کشور بگیرد و آنگاه چنین حکمی صادر میکردیم (که الآن کرده ایم)، درست بود که بگوییم تکلیفِ ویدئو را ما روشن کرده ایم.
اما چنین نیست؛ ویدئو رسانه ای است که از هر مرزی عبور می‌کند و به هر جا که #تمدن امروز رفته است، وارد میشود و هیچ راهی هم برای #ممانعت وجود ندارد. شاهد مثالش هم کشور خودمان. از تو میپرسم: اگر چنین می‌شد که بتوان برنامه های ماهواره ها را با همین آنتن معمولی تلویزیون گرفت، ما چه میگفتیم؟ آیا درست بود که بگوییم: خوب! تکلیف ماهواره ها را روشن کردیم؟…نه! “
▪️و بعد نـاگهان مثل آنکه چیـزی به ذهنش خطور کـرده بـاشد، گفت: “شازده کـوچولو را خوانده ای؟”
▪️گفتم: “آره”
▪️گفت: “حکایت ما، حکایت آن پادشاه است که شازده کوچولو در ستاره اول دید. پادشاه فرمانهای عاقلانه ای میداد؛ چرا که علاقمند بود که فرمانهایش اجرا شود. مثلاً وقتی شازده کوچولو می پرسید: اجازه هست بنشینم؟ پادشاه میگفت:به تو فرمان میدهم که بنشینی! و یا وقتی شازده کوچولو از شدّت خستگی خمیازه میکشید، به او فرمان میداد که حتماً خمیازه بکشد و رودربایستی نکند! و چون شازده کوچولو میگفت: دیگر خمیازه ام نمیآید، پادشاه فرمان میداد که: خُب! حالا که اینطور است به تو فرمان می دهم گاهی خمیازه بکشی و گاهی هم نکشی…”
▪️گفتم: “عجب کتاب خوبی است این شازده کوچولو! “زمین انسان‌ها” را هم خوانده ای؟”
▪️خندید و گفت: میخواهی از تبعات قبول واقعیت فرار کنی؟ چه من زمین انسان‌ها را خوانده باشم و چه نخوانده باشم، #ماهواره دارد می آید…
🔷«راه حق راهی است که اگر با اختیار انتخاب نشود بی فایده است»
محمدرضا اسلامی
#فرهیختگان
در آن سالهایی که بحث ممنوعیت/ساماندهی/صیانت از «ویدئو» مطرح بود و «فیلمِ ویدئو» لای پتو جابجا می شد و "ممنوع" بود، شهید آوینی شدیدا آن رویکرد را محکوم می‌کرد و مثلا در یادداشتی درباره فرزندِ یکی از سران حزب الله چنین می نویسد:
☑️«من در باکو، در منزل یکی از سران حزب الله، نوارهای ویدیوئی تشییع پیکر حضرت امام، خطبه‌های خطبای جمعه و مبلّغان مذهبی، فیلمهای مربوط به انقلاب اسلامی در مراحل متعدد مبارزه و پیروزی... و بالاخره از قیام مردم باکو در ژانویه ۱۹۹۰ و سرکوب آنان به وسیله ارتش شوروی را دیدم. در طول مدتی که صاحبخانه نوارها را به ما نشان می داد، پسر هفت هشت ساله او، با ایما و اشاره و حتی اِعمال فشارهای بچه گانه، از پدرش چیزی می خواست که ما نمی دانستیم و در نمی یافتیم و بالا خره معلوممان شد که اصرارهای شگفت آور آن بچه به خاطر چیست: فیلمی از سه کودک چینی قهرمان جودو که ماجراهایی چون بروس لی را از سر می گذراندند و از همه آنها پیروز بیرون می آمدند. پدر تسلیم شد و ناگزیر گردن به خواهش فرزند گذاشت و ما او را در حالی رها کردیم که محو تماشای قهرمانیهای آن سه پسر بچه بود!»
آنهایی که امروز درباره طرح #صیانت از اینترنت و فیلتر کردن اینستاگرام و تلگرام و .."گرام"های دیگر سخن می گویند، فردا فرزندِ خودشان در حال تهیه فیلترشکن برای دسترسی به اینستاگرام و... خواهد بود.
🔷آوینی در مقالاتش به تندی به این «نوع نگاه» انتقاد می کرد و حتی به چند قدم دورتر اشاره می کرد که: «اگر امروز ویدئو را ممنوع کردید، فردا "ماهواره" را چطور می خواهید ممنوع کنید؟»
🔷در آن سالها، جسارتِ زیادی می خواست که کسی درباره #ماهواره (ای که هنوز نیامده بود)، آنگونه به صراحت و شجاعت سخن بگوید، ولی #آوینی می نوشت:
☑️«حالا که حتی در یک شهر مذهبی مثل کاشان حدّاقل پنج دستگاه ویدئو (منظور پنج برند تولید کننده دستگاه ویدئو است) وجود دارد و قیمت آن هم، همطراز با سایر وسایل برقی مجاز است و کرایه نوار حتی از ماست پاستوریزه(!) هم ارزانتر است، درست آن است که بگوییم ویدئو تکلیفِ ما را روشن کرده است و چند وقت دیگر #ماهواره تکلیف ما را روشن خواهد کرد!”»
🔷صیانت یا روشن کردنِ تکلیف؟
مباحثی که شهید آوینی در خصوص «تکلیف را روشن کردن» دارد (پس از گذشت این سالها) حیرت آور است. سوال اینجاست که چگونه ما هنوز مشابهِ زمان آوینی فکر می کنیم؟ این یادداشت آوینی را (که در قالب محاوره بین 2 نفر نوشته) با هم بخوانیم:
▪️گفتم: خدا را شکر که تکلیفِ ویدئو را هم روشن کردیم. نگاهی از سر تعجب آمیخته با تمسخر کرد و پرسید: شما روشن کردید؟
▪️پرسیدم: مگر جز این است؟
▪️جواب داد: ببین دوست من! اگر هم این طور باشد که تو میگویی، هر چند من تردید دارم، اما باز هم باید گفت که ویدئو تکلیفِ خودش را روشن کرده است.
▪️از نگاهم دریافت که باید روشنتر حرف بزند. گفت: این ویدئوست که تکلیف ما را روشن کرده است، نه ما تکلیف آن را. مگر ما میتوانستیم تصمیم دیگری جز این اتخاذ کنیم؟
▪️پرسیدم: مگر نمیتوانستیم؟
▪️جواب داد: “نه! ..ببین! اگر ما میتوانستیم #دیواری اختراع کنیم که جلوی ورود ویدئو را به کشور بگیرد و آنگاه چنین حکمی صادر میکردیم (که الآن کرده ایم)، درست بود که بگوییم تکلیفِ ویدئو را ما روشن کرده ایم.
اما چنین نیست؛ ویدئو رسانه ای است که از هر مرزی عبور می‌کند و به هر جا که #تمدن امروز رفته است، وارد میشود و هیچ راهی هم برای #ممانعت وجود ندارد. شاهد مثالش هم کشور خودمان. از تو میپرسم: اگر چنین می‌شد که بتوان برنامه های ماهواره ها را با همین آنتن معمولی تلویزیون گرفت، ما چه میگفتیم؟ آیا درست بود که بگوییم: خوب! تکلیف ماهواره ها را روشن کردیم؟…نه! “
▪️و بعد نـاگهان مثل آنکه چیـزی به ذهنش خطور کـرده بـاشد، گفت: “شازده کـوچولو را خوانده ای؟”
▪️گفتم: “آره”
▪️گفت: “حکایت ما، حکایت آن پادشاه است که شازده کوچولو در ستاره اول دید. پادشاه فرمانهای عاقلانه ای میداد؛ چرا که علاقمند بود که فرمانهایش اجرا شود. مثلاً وقتی شازده کوچولو می پرسید: اجازه هست بنشینم؟ پادشاه میگفت:به تو فرمان میدهم که بنشینی! و یا وقتی شازده کوچولو از شدّت خستگی خمیازه میکشید، به او فرمان میداد که حتماً خمیازه بکشد و رودربایستی نکند! و چون شازده کوچولو میگفت: دیگر خمیازه ام نمیآید، پادشاه فرمان میداد که: خُب! حالا که اینطور است به تو فرمان می دهم گاهی خمیازه بکشی و گاهی هم نکشی…”
▪️گفتم: “عجب کتاب خوبی است این شازده کوچولو! “زمین انسان‌ها” را هم خوانده ای؟”
▪️خندید و گفت: میخواهی از تبعات قبول واقعیت فرار کنی؟ چه من زمین انسان‌ها را خوانده باشم و چه نخوانده باشم، #ماهواره دارد می آید…
🔷«راه حق راهی است که اگر با اختیار انتخاب نشود بی فایده است»
محمدرضا اسلامی
#فرهیختگان
👍1
آخرالزّمانی که هست و نیست
بسیاری از ما این روزها احساسات و افکار آخرالزّمانی داریم. یعنی فکر می‌کنیم جهان در حالِ به پایان رسیدن است و سخت‌ترین روزهای ممکن را سپری می‌کنیم. بسیاری از ما خیلی چیزها را تمام شده می‌دانیم و با روانی از هم گسیخته، هر خبری را که می‌شنویم، روایتِ تازه‌ای از ویرانی می‌دانیم. بعضی از ما درمانده‌ایم و بعضی دیگر در گریز از آخرالزّمانِ آوار شده بر سرِ این سرزمین، به دنبالِ راهی برای رهایی هستیم. امّا آیا آخرالزّمان رسیده و ویرانی از حد گذشته است؟ شاید عجیب به نظر برسد، امّا پاسخ این سؤال بیش از واقعیت بیرونی، به جهانِ درونِ ما باز می‌گردد. آخرالزّمان، بیش از هر چیز وصفِ تجربه ما از جهان و زندگی است و نه وصف رخدادهای جهان خارج. آن بیرون، چیزها صرفاً دشوار و دشوارتر (حتی طاقت‌فرسا) می‌شوند امّا این جهانِ ما است که در آن ناقوسِ پایان دنیا به صدا در می‌آید. نه فقط این روزها، که وقتی عزیزی را هم از دست می‌دهیم، وقتی که از رابطه‌ای بیرون می‌آییم یا زمانی که شکست مالی سنگینی می‌خوریم، باز هم احساساتِ آخرالزّمانی به سراغمان می‌آیند. آنجا هم فکر می‌کنیم دیگر دلیلی برای زنده ماندن وجود ندارد و هر خبری که می‌رسد، تلخی و مصیبت است.
آنکه هنوز نخستین بارهایش را تجربه نکرده (نخستین از دست دادنِ یک عزیز، نخستین بحران مالی و ... ) یا آنکه زندگی نزیسته‌ای دارد، بیش از همه مستعد تجربه‌های آخرالزّمانی است. تهدیدِ پایان برای چنین کسی، همچون پایانی قطعی ادراک میشود. امّا آنکه اندوختۀ بیشتری از زندگی دارد، کم و بیش به این ایده خو کرده است که هیچ آخرالزّمانی جز مرگِ خود فرد وجود ندارد. تنها با مرگ است که جهان (جهانِ من که به تعبیری همه جهانی است که می‌شناسم) به پایان می‌رسد. پیش از آن، هیچ قطعیتی برای هیچ چیزی وجود ندارد. بله، سختیِ این روزها ورای طاقت بسیاری از ما است و واقعیت، هر امیدی را به تاراج می‌برد. امّا آیا این احساساتِ آخرالزّمانی در ما باقی می‌مانند؟ نه. عمومِ ما از آنها عبور می‌کنیم و دوباره به زندگی باز می‌گردیم؛ همچون گیاهی دیر به آب رسیده امّا زنده. اندکی آب، دوباره رمق ما را بر می‌گرداند.
امّا چرا همه اینها را گفتم؟ چون احساس می‌کنم ما آدم‌ها در تجربه احساساتِ آخرالزّمانی بی‌اندازه تنها و آسیب‌پذیریم. در این سالها من هم کم آخرالزّمانی نبود‌ام. امّا حالا، با فاصله که نگاه می‌کنم می‌بینم در هیچ کدام از این همه بزنگاهِ دلهره‌آور (که همه تصاویرشان را یک به یک به یاد دارم)، جهان به پایان نرسیده و زندگی یکسره از میان نرفته است.
محمودمقدسی
جان آگه با #فرهیختگان
بسیاری از ما این روزها احساسات و افکار آخرالزّمانی داریم. یعنی فکر می‌کنیم جهان در حالِ به پایان رسیدن است و سخت‌ترین روزهای ممکن را سپری می‌کنیم. بسیاری از ما خیلی چیزها را تمام شده می‌دانیم و با روانی از هم گسیخته، هر خبری را که می‌شنویم، روایتِ تازه‌ای از ویرانی می‌دانیم. بعضی از ما درمانده‌ایم و بعضی دیگر در گریز از آخرالزّمانِ آوار شده بر سرِ این سرزمین، به دنبالِ راهی برای رهایی هستیم. امّا آیا آخرالزّمان رسیده و ویرانی از حد گذشته است؟ شاید عجیب به نظر برسد، امّا پاسخ این سؤال بیش از واقعیت بیرونی، به جهانِ درونِ ما باز می‌گردد. آخرالزّمان، بیش از هر چیز وصفِ تجربه ما از جهان و زندگی است و نه وصف رخدادهای جهان خارج. آن بیرون، چیزها صرفاً دشوار و دشوارتر (حتی طاقت‌فرسا) می‌شوند امّا این جهانِ ما است که در آن ناقوسِ پایان دنیا به صدا در می‌آید. نه فقط این روزها، که وقتی عزیزی را هم از دست می‌دهیم، وقتی که از رابطه‌ای بیرون می‌آییم یا زمانی که شکست مالی سنگینی می‌خوریم، باز هم احساساتِ آخرالزّمانی به سراغمان می‌آیند. آنجا هم فکر می‌کنیم دیگر دلیلی برای زنده ماندن وجود ندارد و هر خبری که می‌رسد، تلخی و مصیبت است.
آنکه هنوز نخستین بارهایش را تجربه نکرده (نخستین از دست دادنِ یک عزیز، نخستین بحران مالی و ... ) یا آنکه زندگی نزیسته‌ای دارد، بیش از همه مستعد تجربه‌های آخرالزّمانی است. تهدیدِ پایان برای چنین کسی، همچون پایانی قطعی ادراک میشود. امّا آنکه اندوختۀ بیشتری از زندگی دارد، کم و بیش به این ایده خو کرده است که هیچ آخرالزّمانی جز مرگِ خود فرد وجود ندارد. تنها با مرگ است که جهان (جهانِ من که به تعبیری همه جهانی است که می‌شناسم) به پایان می‌رسد. پیش از آن، هیچ قطعیتی برای هیچ چیزی وجود ندارد. بله، سختیِ این روزها ورای طاقت بسیاری از ما است و واقعیت، هر امیدی را به تاراج می‌برد. امّا آیا این احساساتِ آخرالزّمانی در ما باقی می‌مانند؟ نه. عمومِ ما از آنها عبور می‌کنیم و دوباره به زندگی باز می‌گردیم؛ همچون گیاهی دیر به آب رسیده امّا زنده. اندکی آب، دوباره رمق ما را بر می‌گرداند.
امّا چرا همه اینها را گفتم؟ چون احساس می‌کنم ما آدم‌ها در تجربه احساساتِ آخرالزّمانی بی‌اندازه تنها و آسیب‌پذیریم. در این سالها من هم کم آخرالزّمانی نبود‌ام. امّا حالا، با فاصله که نگاه می‌کنم می‌بینم در هیچ کدام از این همه بزنگاهِ دلهره‌آور (که همه تصاویرشان را یک به یک به یاد دارم)، جهان به پایان نرسیده و زندگی یکسره از میان نرفته است.
محمودمقدسی
جان آگه با #فرهیختگان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
امروز ۱۴ مرداد است؛ از مشروطه چه می‌دانیم؟
▫️میراث انقلاب مشروطه که از دست استبداد صغیر و حکومت رضاخان جان سالم به در برده بود با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در ورطه نابودی افتاد.
▫️حالا ۱۱۴ سال از پیروزی مشروطه‌خواهان و ۶۸ سال از کودتا می‌گذرد. مردادماه نقطه اشتراک میان مشروطه و کودتاست. در یکی از بعدازظهرهای این ماه، حوالی مجلس، از مردم درباره مشروطه پرسیدیم.
▫️مقصود فراستخواه، جامعه‌شناس، هم به این سٶال که چرا تنها یادی کم‌اثر از مشروطه در ذهن‌ها مانده و چه پیوندی میان ما و مشروطه‌خواهان وجود دارد، پاسخ داده است. / راوی
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
▫️میراث انقلاب مشروطه که از دست استبداد صغیر و حکومت رضاخان جان سالم به در برده بود با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در ورطه نابودی افتاد.
▫️حالا ۱۱۴ سال از پیروزی مشروطه‌خواهان و ۶۸ سال از کودتا می‌گذرد. مردادماه نقطه اشتراک میان مشروطه و کودتاست. در یکی از بعدازظهرهای این ماه، حوالی مجلس، از مردم درباره مشروطه پرسیدیم.
▫️مقصود فراستخواه، جامعه‌شناس، هم به این سٶال که چرا تنها یادی کم‌اثر از مشروطه در ذهن‌ها مانده و چه پیوندی میان ما و مشروطه‌خواهان وجود دارد، پاسخ داده است. / راوی
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
مردمی لای دندانهای گاز انبر نظام
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نيفزود
زنهار از اين بيابان وين راه بی نهايت !
#فرهیختگان
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نيفزود
زنهار از اين بيابان وين راه بی نهايت !
#فرهیختگان
استفتا مهم پیرامون قیام مشروطه از سید ریحان الله
🔹 متن استفتاء
صورت استفتاء از جناب حجة الاسلام آقای آقا سید ریحان الله (مدّ ظلّه)
حجة الاسلاما؛ بشرف عرض حضرت مستطاب عالی میرساند، جمعی از ما مردم مقلّد حضرات آقایان حجج اسلام آقایان عتبات عالیات هستیم و جمعی مقلّد حضرتعالی هستیم، در باب مشروطیت مملکت و لزوم تشکیل مجلس شورای ملّی بعضی فتاوی و صورتها و دستخطها دیده میشود، مستدعی هستیم حضرتعالی فتوای خود را در صدر مرقوم فرمایید تا تکلیف ما بیچارگان در این باب معلوم شود، زیاده عرضی ندارد.
بسم الله الرحمن الرحیم
بلی این مطلب مکرر سوال شده است و جوابش همان است کراراً گفته و نوشته ام که این اوان در ایران برای کیفیت اجراء قوانین اسلام و نظم مملکت و سدّ ثغور و تحدید حدود و تعیین حقوق و حفظ نفوس و اموال و اعراض مسلمین افتتاح مجلس شورای ملی لازم بلکه از اهمّ امور است، چنانچه در صدر اسلام شوری برای کیفیت اجراء قوانین اسلامیه مرسوم بوده و گمان ندارم کسی از مطلعین خبیر بصیر بی غرض در این مطلب مخالف باشد. والله العالم
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
🔹 متن استفتاء
صورت استفتاء از جناب حجة الاسلام آقای آقا سید ریحان الله (مدّ ظلّه)
حجة الاسلاما؛ بشرف عرض حضرت مستطاب عالی میرساند، جمعی از ما مردم مقلّد حضرات آقایان حجج اسلام آقایان عتبات عالیات هستیم و جمعی مقلّد حضرتعالی هستیم، در باب مشروطیت مملکت و لزوم تشکیل مجلس شورای ملّی بعضی فتاوی و صورتها و دستخطها دیده میشود، مستدعی هستیم حضرتعالی فتوای خود را در صدر مرقوم فرمایید تا تکلیف ما بیچارگان در این باب معلوم شود، زیاده عرضی ندارد.
بسم الله الرحمن الرحیم
بلی این مطلب مکرر سوال شده است و جوابش همان است کراراً گفته و نوشته ام که این اوان در ایران برای کیفیت اجراء قوانین اسلام و نظم مملکت و سدّ ثغور و تحدید حدود و تعیین حقوق و حفظ نفوس و اموال و اعراض مسلمین افتتاح مجلس شورای ملی لازم بلکه از اهمّ امور است، چنانچه در صدر اسلام شوری برای کیفیت اجراء قوانین اسلامیه مرسوم بوده و گمان ندارم کسی از مطلعین خبیر بصیر بی غرض در این مطلب مخالف باشد. والله العالم
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
سلام جناب آقای رئیسی،
اگر فرد نامعقول و نامتعارفی به نام دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا نمی‌شد و جریان ایران‌ستیز از او بهره نمی‌برد، روند «عادی‌سازی روابط تجاری و اقتصادی» میان ایران و جهان - که وعده برجام بود - با سرعت و کیفیت مناسبی تحقق می‌یافت.
فضای کسب‌وکار در داخل کشور سامان می‌یافت، موانع پیش روی صادرات رفته‌رفته برچیده می‌شد، فروش نفت به سطح بهینه خود می‌رسید، موانع روانی کار با ایران برای سرمایه‌گذار خارجی برطرف می‌شد، انتقال و تبادلات فن‌آوری، علمی و دانشگاهی سرعت می‌گرفت و شرکت‌های مطرح جهان - از شرق تا غرب - فعالیت‌های خود را با بازدهی خوبی آغاز می‌کردند.
سپس، با طی زمان، «منافع مشترک اقتصادی» میان ایران و بازیگران مهم جهانی چنان شکل می‌گرفت و تثبیت می‌شد که بازگشت تحریم‌‌ها را در عمل - برای هر سیاستمداری در غرب که طالب رأی مردم و نیازمند پشتوانه مالی و تبلیغاتی است - غیرممکن می‌ساخت.
طبیعتاً، در داخل کشور هم تحولات به‌گونه‌ای شکل می‌گرفت که بازیگران مختلف سیاسی نیز در ممانعت از اِعمال اصلاحات لازم در نظام بانکی و پولی کشور توجیه کم‌تری می‌یافتند، دستکاری در بازار ارز و کالا میسر نمی‌بود و - با شفاف‌سازی و عادی‌سازی فضای کسب‌وکار - دست مافیاها و کاسبان تحریم رفته‌رفته از اقتصاد کشور کوتاه می‌شد.ضمن اینکه بازار داغ تحریف واقعیت‌ها - مانند تحریف در مورد برجام و ضرورت انعقاد آن - مشتریان کم‌تری به خود می‌دید!
در واقع، برجام م می‌توانست به کشور فضای تنفسی دهد تا به تدریج زیرساخت‌های لازم برای یک «اقتصاد مقاومتی» واقعی و ریشه‌دار آماده و مهیا گردد و ایران در مسیر ارتقاء قدرت و نفوذ خود با موانع کم‌تری گام بردارد.
در بُعد امنیت هم برجام می‌توانست - و هنوز می‌تواند - حاشیه امنی برای کشور و نسل آینده ایجاد نماید. حتماً به یاد دارید پرونده هسته‌ای ایران در سال ۲۰۰۶ میلادی به شورای امنیت سازمان ملل راه یافت و اگر برجام همین فردا احیا شود در سال ۲۰۲۵ از آن خارج خواهد شد. یعنی پس از ۱۹ سال!
به عبارت دیگر، برجام قرار بود به حضور قریب به یک نسلٍ ایران در شورای امنیت پایان بخشد!
به این دلایل است که اسرائیل و دشمنان ایران سالها تمام وقت و توان و لابی‌های خود را بکار گرفتند - و همچنان بکار می‌گیرند - تا برجام را نابود کنند، مذاکرات را به شکست بکشانند و با تحمیل یک جنگ فرسایشیِ اقتصادی، سیاسی، حقوقی و امنیتی، ایران را از توسعه و «قوی شدن» بازدارند.
حقیقت این است که جریان ایران‌ستیز قصد دارد ایران را از صحنه دیپلماسی جهان محو کند و آن را به کشوری منزوی، کم‌تاثیر، ورشکسته و غرقِ در بحران‌های داخلی تبدیل نماید.
حضور شما در عرصه قدرت فرصت مغتنمی است تا مانع تحقق رویای شوم آنها شوید.
برجام را با وجود تمام موانع سیاست داخلی احیا کنید، به مذاکرات وین - که خار چشم جریان ایران‌ستیز است - بها دهید، از تجربه تیم مذاکره‌کننده - از آقایان ظریف، عراقچی و تخت‌روانچی که صرفاً بدلیل نقش‌شان در ایجاد برجام مورد شدیدترین حملات لابی‌های اسرائیل، سازمان تروریستی رجوی، جریان ایران‌ستیز و رسانه‌های متخاصم فارسی‌زبان بودند - بهره‌برداری کنید و ایران را دوباره در مسیر توسعه قرار دهید.
اگر برجام شکست بخورد، مجبور خواهید شد تحت شرایط بسیار سخت اقتصادی و اجتماعی کشور را زیر سایه سنگین شورای امنیت- با تمام تبعات حقوقی و امنیتی آن- اداره کنید و احیانا از موضعی به مراتب دشوارتر از قبل وارد دور جدیدی از مذاکرات شوید.مذاکراتی که تا آن زمان - در فضای نارضایتی عمومی در داخل کشور - مشمول شرایط و قید و بندهای جدیدی خواهد شد که کنگره در این حدفاصل به دولت بایدن (و دولت بعدی) تحمیل خواهد کرد.
در صیانت از منافع کشور موفق باشید.
رضا نصری
جان آگه با #فرهیختگان
اگر فرد نامعقول و نامتعارفی به نام دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا نمی‌شد و جریان ایران‌ستیز از او بهره نمی‌برد، روند «عادی‌سازی روابط تجاری و اقتصادی» میان ایران و جهان - که وعده برجام بود - با سرعت و کیفیت مناسبی تحقق می‌یافت.
فضای کسب‌وکار در داخل کشور سامان می‌یافت، موانع پیش روی صادرات رفته‌رفته برچیده می‌شد، فروش نفت به سطح بهینه خود می‌رسید، موانع روانی کار با ایران برای سرمایه‌گذار خارجی برطرف می‌شد، انتقال و تبادلات فن‌آوری، علمی و دانشگاهی سرعت می‌گرفت و شرکت‌های مطرح جهان - از شرق تا غرب - فعالیت‌های خود را با بازدهی خوبی آغاز می‌کردند.
سپس، با طی زمان، «منافع مشترک اقتصادی» میان ایران و بازیگران مهم جهانی چنان شکل می‌گرفت و تثبیت می‌شد که بازگشت تحریم‌‌ها را در عمل - برای هر سیاستمداری در غرب که طالب رأی مردم و نیازمند پشتوانه مالی و تبلیغاتی است - غیرممکن می‌ساخت.
طبیعتاً، در داخل کشور هم تحولات به‌گونه‌ای شکل می‌گرفت که بازیگران مختلف سیاسی نیز در ممانعت از اِعمال اصلاحات لازم در نظام بانکی و پولی کشور توجیه کم‌تری می‌یافتند، دستکاری در بازار ارز و کالا میسر نمی‌بود و - با شفاف‌سازی و عادی‌سازی فضای کسب‌وکار - دست مافیاها و کاسبان تحریم رفته‌رفته از اقتصاد کشور کوتاه می‌شد.ضمن اینکه بازار داغ تحریف واقعیت‌ها - مانند تحریف در مورد برجام و ضرورت انعقاد آن - مشتریان کم‌تری به خود می‌دید!
در واقع، برجام م می‌توانست به کشور فضای تنفسی دهد تا به تدریج زیرساخت‌های لازم برای یک «اقتصاد مقاومتی» واقعی و ریشه‌دار آماده و مهیا گردد و ایران در مسیر ارتقاء قدرت و نفوذ خود با موانع کم‌تری گام بردارد.
در بُعد امنیت هم برجام می‌توانست - و هنوز می‌تواند - حاشیه امنی برای کشور و نسل آینده ایجاد نماید. حتماً به یاد دارید پرونده هسته‌ای ایران در سال ۲۰۰۶ میلادی به شورای امنیت سازمان ملل راه یافت و اگر برجام همین فردا احیا شود در سال ۲۰۲۵ از آن خارج خواهد شد. یعنی پس از ۱۹ سال!
به عبارت دیگر، برجام قرار بود به حضور قریب به یک نسلٍ ایران در شورای امنیت پایان بخشد!
به این دلایل است که اسرائیل و دشمنان ایران سالها تمام وقت و توان و لابی‌های خود را بکار گرفتند - و همچنان بکار می‌گیرند - تا برجام را نابود کنند، مذاکرات را به شکست بکشانند و با تحمیل یک جنگ فرسایشیِ اقتصادی، سیاسی، حقوقی و امنیتی، ایران را از توسعه و «قوی شدن» بازدارند.
حقیقت این است که جریان ایران‌ستیز قصد دارد ایران را از صحنه دیپلماسی جهان محو کند و آن را به کشوری منزوی، کم‌تاثیر، ورشکسته و غرقِ در بحران‌های داخلی تبدیل نماید.
حضور شما در عرصه قدرت فرصت مغتنمی است تا مانع تحقق رویای شوم آنها شوید.
برجام را با وجود تمام موانع سیاست داخلی احیا کنید، به مذاکرات وین - که خار چشم جریان ایران‌ستیز است - بها دهید، از تجربه تیم مذاکره‌کننده - از آقایان ظریف، عراقچی و تخت‌روانچی که صرفاً بدلیل نقش‌شان در ایجاد برجام مورد شدیدترین حملات لابی‌های اسرائیل، سازمان تروریستی رجوی، جریان ایران‌ستیز و رسانه‌های متخاصم فارسی‌زبان بودند - بهره‌برداری کنید و ایران را دوباره در مسیر توسعه قرار دهید.
اگر برجام شکست بخورد، مجبور خواهید شد تحت شرایط بسیار سخت اقتصادی و اجتماعی کشور را زیر سایه سنگین شورای امنیت- با تمام تبعات حقوقی و امنیتی آن- اداره کنید و احیانا از موضعی به مراتب دشوارتر از قبل وارد دور جدیدی از مذاکرات شوید.مذاکراتی که تا آن زمان - در فضای نارضایتی عمومی در داخل کشور - مشمول شرایط و قید و بندهای جدیدی خواهد شد که کنگره در این حدفاصل به دولت بایدن (و دولت بعدی) تحمیل خواهد کرد.
در صیانت از منافع کشور موفق باشید.
رضا نصری
جان آگه با #فرهیختگان