روشنفکریِ دینی امام معصوم ندارد!

حسین پور‌فرج

بقای روشنفکری‌دینی به معنای حرکت دائمی و بدون توقف آن است. این نحله امام دارد اما امام معصوم هرگز. علی‌شریعتی، مجتهدشبستری و عبدالکریم‌سروش هرکدام به نوعی امامانِ این نحله یعنی سرشاخه‎‌ها و راهبران اصلی این جریان به حساب می‌آیند و حتّی می‌باید به آنها تفاخر ورزید؛ ایشان به وسع خود دِین بزرگی بر گردن دانشوران و دین‌داران این آب و خاک دارند و به نوعی به بسیاری از معضلات دینی ایشان پاسخ داده‌اند. امّا با این وجود این کلام به معنای پایان کار و بار روشنفکری‌دینی نیست. این جانبازی‌ها هرگز به این معنا نیست که روشنفکری‌دینی به کمال خود رسیده است و دیگر چیزی برای ارائه ندارد. این نحله تنها زمانی می‌تواند در اوج باقی بماند که هرگز دچار بیماری حجیت‌گرایی نشود و هرگز به پرستش امامان خود نپردازد. تنها با عبور از شریعتی، شبستری و سروش است که می‌توان به حرکت و حیات جریان روشنفکری‌دینی ‌مطمئن بود و به متفکران بعدی آن امید و عنایت داشت. می‌توان آینده این نحله را نیز همچون امروز موفق و بالنده در نظر گرفت و با عکینک خوشبینی و افتخار به آن نظر افکند. این امامان در نحله مذکور هرگز بی‌خطا و عاری اشتباهات معرف‌شناسانه نیستند و هرگز تمام حقیقت در دستان آنها جای نگرفته است. آنها نیز همچون هر اندیشمند دیگری می‌توانند نقادی شوند و می‎تواند نظریات آنها مورد بازکاوی‌های فربه قرار گیرد. حقیقتاً در اینجا این مسئله می‌باید جدی گرفته شود که روشفکری‌دینی نمی‌باید نسبت به دیگران نگاه نقادانه داشته باشد امّا در مورد خود همه چیز را فراموش کند. روشنفکران‌دینی اوّل از همه می‌باید از خود آغاز کنند و سپس به دیگران بپردازند؛ و این تنها راه موفقت این نحله به حساب می‌آید.
نتیجتاً بت‌شکنی و خود-نقادی‌گری وظیفه هر روشنفکردینی‌ای‌ست. می‌باید با نهایت احترام به پیش‌کسوتان این نحله از تمامی آنها گذر نمود و به صرف وجود این بزگواران هیچیک از کلام آنان را وحی منزل ندانست. در این نحله فصل‌الخطاب و یا کلام مطلقی وجود ندارد و می‌توان اندیشه هر اندیشمندی را مورد نقادی قرار داد. چه به قول عبدالکریم سروش: «من روشنفکری را نوعی تفکر و تعقل می‌دانم آنهم تعقل نقادانه. من در نوشته‌های پیشین خودم چند مولفه برای روشنفکری ذکر کرده‌ام که یکی از آنها، بلکه مهمترین آنها، تفکر نقادانه است. به نظر من اگر شخص دینداری متفکر باشد و در مقام تفکر هم به نقد اهمیت بیشتری بدهد و راه و روش نقادی را هم بداند و به کار ببرد، او را می‌توان به درستی روشنفکر دینی نامید. همانطور که اگر یک فرد غیردیندار، متفکر باشد و در مقام تفکر، نقادی پیشه کند، او را هم می‌توان روشنفکر غیردینی نامید».
در پایان ذکر این نکته ضروری است: روشنفکری‌دینی همانگونه که در دوران پساشریعتی دوام آورد؛ در دوران پساشبستری و پساسروش نیز می‌تواند دوام بیآورد. روشنفکری‌دینی یک پروسه است که هرگز به پروژه‌های افراد تقلیل نمی‌یابد و همواره معنایی عمیق‌تر و کلان‌تر را با خود یدک می‌کشد. این نحله خواهانِ تلفیق و همزیستی سنتِ ستبر دینی با جهان و مواهب دنیای مدرن است و هرگز یکی را به نفع دیگری کنار نمی‌گذارد. نحله روشنفکری‌دینی هم دین و هم ارزش‌های مثبت آن را طلب می‌نماید و هم جهان و هم مواهب جهان‌شمول و بشری آن را. و لذا «توخود حدیث مفصل بخوان از این مجمل».

بخوانید:
درنگی در معنای روشنفکری دینی



جان آگه با #فرهیختگان

♦️ایرادات حقوقی انتخاب زاکانی در شهرداری چیست؟

🔹آفتاب یزد نوشت: مهمترین ضابطه‌ای که درباره حضور افراد در شهرداری‌ها مطرح است، در تصویب نامه هیئت وزیران در مورخ 4/10/ 1397 به تصویب رسیده و با شماره 130730/ت 54153 در روزنامه رسمی مورخ 13 دی 97 منتشر شده است.

🔹ماده ۳ این تصویب نامه شرایط انتخاب شهرداران را برشمرده که طبق آن برای شهرهای بالای یک میلیون نفر جمعیت باید شهردار سابقه ۹ سال مدیریت ارشد داشته باشد. در تبصره ۱ این ماده نیز عنوان شده که مدارک و رشته‌های تحصیلی مرتبط توسط وزیر کشور متناسب با درجه شهرداری تعیین می‌شود.

🔹بنابراین در درجه اول باید دید آیا زاکانی دارای ۹ سال سابقه اجرایی است یا خیر؟ علیرضا زاکانی ۱۳ سال نماینده مجلس شورای اسلامی بوده است و اگر مبنای عمل درباره مدیریت ارشد را آیین نامه سازمان اداری و استخدامی کشور قرار دهیم که به ماده ۷۱ قانون مدیریت خدمات کشوری ارجاع کرده، می‌توان گفت نمایندگی مجلس هم جزو مدیران ارشد اجرایی شمرده می‌شود که تفصیل آن در یکی از آیین نامه‌های مصوب شورای عالی اداری در راستای اجرای ماده ۵۵ قانون مزبور آمده است.

🔹اما مشکل اصلی درباره علیرضا زاکانی به رشته تحصیلی نامرتبط و تخصص او بر می‌گردد. همانطور که در تبصره ذیل ماده ۳ تصویب نامه هیئت وزیران آمده است، وزارت کشور مامور شده تا رشته‌ها و تخصص‌های مرتبط با شهرداران را احصا و اعلام کند.

🔹وزارت کشور هم در راستای این وظیفه قانونی در تاریخ 13/11/97 به استانداران سراسر کشور بخشنامه شماره 210557 را ابلاغ کرده و در آن رشته‌ها و مدارک تحصیلی مجاز شهرداران را نوشته که در این بخشنامه هیچ نامی از رشته‌های پزشکی یا پزشکی هسته‌ای که مدرک تحصیلی زاکانی است نیامده؛ با این حساب حالا که زاکانی برای تکیه زدن بر صندلی شهرداری تهران انتخاب شده است حقوقدانان نسبت به این موضوع معترض هستند.

🔹البته در نهایت وزارت کشور دولت سیزدهم است که باید حکم شهردار را امضا و ابلاغ کند اما باید دید برای شهردار شدن زاکانی مقررات را تغییر می‌دهند یا بی‌توجه به مقررات و ضوابط انتخاب شهرداران، زاکانی را به عنوان شهردار تهران انتخاب می‌کنند؟



#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست

🔰 لقَد أَرسَلنا رُسُلَنا بِالبَيِّناتِ وَأَنزَلنا مَعَهُمُ الكِتابَ وَالميزانَ «لِيَقومَ النّاسُ بِالقِسطِ»

📌 حماسه حسینی از نگاهی دیگر

👤 با گفتارهایی از:

▪️ مقصود فراستخواه
▪️ علیرضا شجاعی‌زند
▪️ سید جواد میری
▪️ حجت‌الاسلام فلاح
▪️ اصغر طاهرزاده
▪️ بیژن عبدالکریمی

📆 شب‌های دوم تا یازدهم محرم‌
🕰 پیش از آغاز سخنرانی
🕌 مسجد دانشگاه صنعتی شریف



#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست

فاصله از افلاطون تا ارسطو فاصله یک نسل تا نسل بعدی، و یک استاد تا شاگردش نبود، فاصله از "آرمان‌ِاسطوره‌بنیاد" تا "تجربیدنِ خردبنیادِ جهان" بود.
آن پژواک بلندی که افلاطون و نوافلاطونیان در آفاق مسیحیت و در بنیادِ عرفان ما یافتند بی‌جهت نبود، چنان‌که بی‌اعتناییِ جهان مسیحیت تا مقطع توماس‌آکویناس و تحریف افلاطونی‌ای که ما در سنت اندیشه پسااسلامی‌مان از ارسطو کردیم، هم بی‌وجه نبودند.

ارسطو دست‌آخر پدر "بنیادِعلم" شد، ولی افلاطون بن‌مایه "خیال" ماند. افلاطون "شاعر" بود که ارسطو نبود، اما ارسطو به "تحلیل‌شاعرانگی"ای پرداخت که افلاطون همان شاعرانگی را در فلسفه‌اش زیست، همچنان‌که در شعرهایش.

برای آباء اندیشه و عرفان ما، ارسطو لقمه دیرهضم‌ای ماند که با آن رودل می‌کردند، اما افلاطون راحه‌الحلقوم شیرین مستی‌فزای آنان گشت تا به مقام "حکیم‌الاهی"اش برکشیدند‌ و سودایِ خوش عشق‌اش خواندند:
شادباش ای عشقِ خوش سودایِ ما
ای طبیب جمله علت‌های ما
ای دوای نخوت و ناموس ما
ای تو افلاطون و جالینوس ما (مثنوی)

اگر ابوریحان بیرونی و آدم‌های کم‌اهمیت‌تری چون خیام را استثنا کنیم، تاریخ اندیشه پسااسلامیِ ما میدان جولان "افلاطون" و رویگردانی از "ارسطو" بود. ما نگاهِ "روبه‌واقعیت" ارسطو را برنگرفتیم، بجایش در خیالِ افلاطون غوطه‌ها خوردیم و یاوه‌ها گفتیم.

بزرگترین و نوآورترین ذهن فلسفی ایرانِ‌پسااسلامی که بوعلی بود، در کار هضم ارسطو، دست به دامان افلاطون‌گرایی‌ای شد که با مآثر فلوطینِ نوافلاطونی‌اش آمیخت و تلاش نمود تا ملغمه‌ای پایدار و منسجم برسازد که در کتاب عظیم "حکمت‌ُالمَشرِقیین"ای که در اصفهان به یغمای سپاهیان غزنوی رفت، به تفصیل‌اش رساند. از آن تفصیلِ به غارت تاریخ رفته، تنها گفتارمقدماتی‌اش برجای‌ماند که هانری‌کوربن در دهه پنجاه شمسی تصحیح و منتشرش نمود. از این گفتار، می‌توانیم نسبت به محتوای بالا گفته‌ام از آن کتابِ از دست رفته، آگاهی بیابیم‌. هم عین‌القضات همدانی و هم شیخ‌اشراق به ژرفا متاثر از حکمت‌المشرقیین بوعلی‌سینا بودند.

دکتر پورحسن دراین گفتار، راه به آرای شیخ‌اشراق در امرسیاست می‌بَرد که تماما بر ریل‌های افلاطونیِ نهاده توسط بوعلی می‌پوید، که البته به قیمت جان‌ شیخ هم تمام شد که سودای ولایت‌جهانی یافته‌بود!

سخن اصلی من در آن کوریِ سیستماتیک‌ای است که "سیاست" افلاطون دچارش بود - ولی "سیاست" واقعیت‌نگرِ ارسطو نبود - تا دکتر پورحسنِ قُدَمایی را در قرن بیست‌ویکم میلادی، و زیر چرخ‌هایِ ویرانگر و ضدانسانیِ "سیاست‌ولایی"، همچنان کورِ واقعیت نگه‌می‌دارد!
بن‌مایه ولایت‌فقیه دقیقا همانی است که شیخ‌اشراق و پیش‌از او بوعلی و اسماعیلیان، و پیش از ایشان فلوطین و صدالبته افلاطون می‌گفتند: آریستوکراسیِ فرهمندانِ وارسته!
زهی حماقت! زهی نادانی! زهی کوردلی!

آن ریل‌های فهمی‌ِ واقعیت‌نگری که ارسطو در میدان "سیاست" نهاد به شرقِ اسلامی اصلا نرسید، مگر در فارابی که او هم سیاست‌اش را برنتافت! اما در غرب به ماکیاولی و سپس تامس‌هابز و آنگاه به جان‌لاک و سپس به کندورسه و ولتر و کانتِ عصر روشنگری رسید تا سرانجام قانون‌اساسی ایالات‌متحده آمریکا را نوشت و در قرن نوزدهم به دست جان استوارت میل و بسیارانی دیگر رسید تا امروز آن ریل‌های ارسطوییِ امر سیاست به ایستگاه‌هایِ مدرن هابرماس و جان‌رالز رسیده است.

اما ریل‌های "سیاست" در معنای افلاطونی‌اش که سیاستِ "ولاییِ" کلیسای کاتولیک را هزارسال پُشتیبانیِ فلسفی کرده بود، در قرون جدید فرونهاده شد، زیرا که "فردانسانی" متولد شده بود و به نرمی سخن از "کرامت‌ذاتی" خود می‌زد. این بود که آن ریل‌ها زنگ زد و پوسید تا کوتاه‌زمانی در نازیسم و لنینیسم احیا شد که موضوع بحث کارل پوپر در کتاب تاثیرگذار "جامعه باز و دشمنانش" گشت.

در نظر به سپهرانسانی، باید که به "واقعیت" نظرکرد. جهانی که "هست"، اعتنایی به آرزوها و خیال‌ها و آرمان‌های هیچ افلاطون و بوعلی و شیخ‌اشراق و لنین‌ای ندارد. سپهرانسانی آن است که در تحققِ واقعی‌اش "هست"، بی اعتنایِ به همه آرمان‌ها. از اینروست که هر اراده‌ای برای ساختن "مدینه‌فاضله" راه به جهنمِ آیشویتس‌ها و کشتارگاه‌های استالین و پولپوت می‌برد، ولاغیر.

فروتنی‌ای باید تا در دام فضاحت‌های "جمهوریتِ" افلاطون نیفتاد. ارسطو، ناظری فروتن به سپهرانسانی ماند تا رویکردش به امروز رسید. افلاطون اسطوره‌اندیشی افسونی بود که تنها خوراک تبهکاران شد و جز تباهی برنیآورد. او و اذناب‌اش از شیخ‌اشراق‌ها تا لنین، هرگز نفهمیدند که عرصه انسان، میدان "تجویز" نیست و نمی‌تواند که باشد؛ اراده‌های "تغییر" هم باید بغایت دانش‌بنیاد و محتاط باشند تا فاجعه نیافرینند. دلیریِ "تجویز" تنها این نیست که نشانه ملغمه‌ای از نادانی و حماقت است، بلکه بی‌تردید آبستن "جنایت" خواهد بود.

علی صاحب‌الحواشی
https://t.me/arshivefarhikhtegan/632

#ایران‌زیبا

محلِ تلاقی کویر و دریا، ساحل بندر تَنگ

تَنگ، روستایی از توابع شهرستان کُنارَک در استان سیستان و بلوچستان است که با گِل‌فشان‌‌ها و تلاقی کویر و دریایش شناخته می‌شود.
لازم به ذکر است که در هیچ نقطه‌ای از ایران تلاقی کویر و دریا بجز در شهرستان کُنارَک وجود ندارد. نقاطی از کشور کویر دارند، دریا دارند اما این دو را با هم ندارند، تماشای این منظره‌ی زیبا فقط در بندر تنگ و ساحل درک در شهرستان کنارک امکانپذیر است.



جان آگه با #فرهیختگان

حکومت به مثابه "شر منتشر"


قدرت، مقوله ای "سیاسی" است ولی برای مهار قدرت باید "منظر فلسفی" داشت. چرا مشروطه شکست خورد؟ مشروطه مقوله ای سیاسی بود ولی برای فهم و بسط آن باید نگاهی فلسفی داشت. نگاه فلسفی یعنی چه؟ نگاه فلسفی صرفاً مترادف با "مدرک فلسفه" از دانشگاه نیست بل به منظری فلسفی می گویند که بتواند به "امر عام" بپردازد و آن را صورتبندی مفهومی کند.

چرا ایرانیان که به شدت سیاسی هستند درک درستی از "ساحت سیاست" ندارند؟ اندیشه ورزان و فعالان سیاسی در ایران بلد نیستند به "ماهیت حکومت" بپردازند بل دائم به ماهیت "حکومت کنونی" در ایران میپردازند و این امر موجب شده است "صورت حکومت" را به مثابه "ماهیت حکومت" بیانگارند.

چه اشکالی در این خَلط بین صورت و ماهیت وجود دارد؟ هنگامیکه قدرت انتزاع و تفکر در امر عام نداشته باشید نمی توانید درک کنید که "حکومت" ماهیتش شرارت است و اساس حکومت "شر منشر" است و کار فیلسوف این است که به "شر منتشر" بیندیشد اما اندیشه ورزان و فعالان سیاسی ایرانی دائم گرفتار "منطق حکومت خیر" هستند و چنین میپندارند که حکومت ایران شر است و حکومتهای دیگر در جهان خیر مطلق یا خَیّرتر از "حکومت ایران".

به سخن دیگر، حکومت اساساً شر است و این نقطه آغازین تفکر باید باشد. این تصور نادرست ایجاد دو گزاره نادرست کرده است که ذهن و روان جامعه ایرانی را دچار اضطراب وجودی کرده است. البته بنگاههای خبرپراکنی با تکیه بر روانکاوی ذهن ایرانی دامنه این سنخ از اضطرابها را هم وسیع تر می کند.


گزاره نخست این است که هر جایی غیر از ایران "نرمال" است و نوعی بهشت است. گزاره دوم این است که اینجا نرمال نیست و جهنم است. نکته جالب این است که این گزاره ها در "ساحت پراکتیس" هم به نظر درست "حس" می شود؛ یعنی ایرانیانی که از ایران می روند در هر کجای دنیا "حس" می کنند دغدغه شان کمتر شده است و زندگی راحت تر از ایران است.

حال این پارادوکس را چگونه باید حل کرد؟ زیرا جامعه شناسان ایرانی هم حس می کنند "ایران بر لبه تیغ" ایستاده است و توده های ایرانی هم وقتی می خوانند که جامعه شناسانشان هم این حس "بر لبه تیغ" را دارند و همزمان اقوام و دوستانشان که به خارج از کشور مهاجرت کرده اند، آسوده تر زندگی می کنند به این باور می رسند که دو گزاره فوق صحیح است.

اما چرا این دو گزاره نادرست است؟ زیرا ایرانی که از "جامعه ایران" کوچ می کند و به "آن-جا" می رود متوجه نیست که دیگر در "بطن جامعه آنجا" زندگی نمی کند بل در "حاشیه آنجا" زیست می کند ولی مادامیکه در اینجا زندگی می کند خواهی-نخواهی در "میانه جامعه ایرانی" می باشد و این در بطن جامعه بودن یکی از خواصش "وزن" است که سنگینی اش را به مثابه یک فرد از جامعه حس میکنید و این سطحی از مسئولیت را ایجاب می کند. اما در آن-جا تو در حاشیه هستی و سنگینیت را دیگران با مالیات و ... بدوش می کشند.

به عبارت دیگر، این صرفاً جامعه ایرانی نیست که بر لبه تیغ است بل هر جامعه انسانی بر روی این کره زمین دائم "بر لبه تیغ" است ولی سخن اینجاست که رابطه حکومت و جامعه را چگونه باید صورتبندی کرد که تیغ های حکومت و جامعه در شکم هم فرو نروند بل به مثابه دو تیغ قیچی برای بریدن هر آنچه غیر از قیچی است بکار برده شود و نه مانند ایرانیان که دائم در حال حذف یکدیگر هستند و خود جمعی خویش را ذیل "مقولات دیگری" صورتبندی می کنند.


سیدجوادمیری


#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست

نماینده انقلابی مجلس به سه ماه و یک روز حبس محکوم شد

علی اصغر عنابستانی نماینده مجلس شورای اسلامی به اتهام ضربه به سرباز ناجا محکوم شده است./ فارس



جان آگه با #فرهیختگان

⭕️ قربانیان کرونا بیشتر از جنگ هشت‌ساله.
حکمرانان مسئولند.



متاسفانه با تصمیمی غیرمسئولانه و ضدشفافیت، آمار ثبت احوال بعد از شیوع کرونا منتشر نمی‌شود و نمی‌توان برآورد دقیقی از تعداد واقعی مرگ‌های کرونا داشت. با این حال، بر اساس پاره‌ای از مطالعات، تصریح تعدادی از مسئولان و آمار پراکنده‌ای که از بهشت زهرا و آرامستان‌های کشور در دسترس است، آمار واقعی فوت‌های ناشی از کرونا حدود ۲.۵ برابر آمار رسمی برآورد شده است.

تا امروز بر اساس آمار رسمی ۹۴۶۰۳ نفر در ایران در اثر کرونا جان باخته‌اند. ۲.۵ برابرش می‌شود ۲۳۶۵۰۷ نفر. یعنی حدود دویست‌وسی‌هزار نفر در ایران در اثر کرونا جان عزیزشان را از دست داده‌اند. یعنی ۴۶ هزار نفر بیشتر از کل شهدای جنگ تحمیلی هشت‌سالهٔ عراق علیه ایران (۱۹۰ هزار)، آن‌هم در حدود تنها ۱۸ ماهی که از شیوع کرونا در ایران گذشته است. این‌ها عدد سرد نیست. هر واحد این اعداد بزرگ نشانهٔ از دست رفتن زندگی گرم عزیزی است که خانواده و دوستانی را داغدار و جهان‌شان را از حضور او خالی کرده است.

همانطور که با گذشت چند دهه از جنگ ایران و عراق، هنوز افکار عمومی و کارشناسان از خطاهای فرماندهی جنگ می‌پرسند و مثلا ‌سوال می‌کنند چرا عملیات لورفتهٔ کربلای ۴ اجرا شد و به شهادت بیش از ۶ هزار نفر انجامید، در آیندهٔ نزدیک و دور تصمیم‌گیرانی که خطاهای اجتناب‌پذیرشان قربانیان کرونا در ایران را بیش از قربانیان ‌‌‌جنگ ایران و عراق کرد باید پاسخگو باشند.

سازمان تبلیغات اسلامی‌ای که در بدترین شرایط شیوع کرونای دلتا مانع برگزاری ده‌ها هزار برنامه و تجمع حضوری محرم امسال (حتی در فضاهای مسقف) نمی‌شود، مسئولانی که به علل سیاسی و موقعیت‌های تعارض منافع مانع پیش‌خرید و واردات فوری و کافی واکسن‌های معتبر می‌شوند و صلاحیت و توانایی تسریع واردات را ندارند، وزیری که سبک‌سرانه می‌گوید «منع پدرانهٔ ورود واکسن غوغا ندارد!» و «موش آزمایشگاهی دیگران نمی‌شویم» (و عملا با شرکت ندادن ایران در فاز سوم کارآزمایی واکسن‌های معتبر ایران را از ده‌ها میلیون سهمیهٔ سریع و ارزانی محروم می‌کند که می‌توانست از هزاران مرگ پیشگیری کند) همه در خلق این فاجعه و از دست رفتن بیش از دویست هزار جانِ عزیز مسئولند.

همچنین ۲۵۰۰ پزشکی که بر خلاف پیشنهادهای کارشناسانه از منع واردات واکسن حمایت کردند، اعضای ستاد ملی مدیریت کرونا که علی‌رغم اجماع کارشناسان در شرایط حاد و قرمز هم دستور شهربندان (لاک‌داون) و حتی ممنوعیت کامل تجمع مذهبی و غیرمذهبی نمی‌دهند و در همهٔ مداخله‌های ضروری برای مهار کرونا تاخیرهای پرهزینه دارند، عاملان غیرایرانیِ تروریسم اقتصادیِ تحریم‌های حداکثری و مرگ‌بار علیه ایران (که باعث افزایش قربانیان کرونا در ایران شد) و مسئولان ایرانی‌ای که برای تسریع رفع تحریم‌ها تلاش کافی نکردند همه در این فاجعه سهیم‌اند.

بسیاری از مرگ‌های کرونا در ایران با حکمرانی بهتر قابل اجتناب بودند. اقدام‌های فوق ضرورت داشته‌اند و مسئولانی که تعلل کرده‌اند بر اساس مادهٔ ۲۹۵ قانون مجازات اسلامی و قاعدهٔ تسبیب در مرگ اجتناب‌پذیرِ هزاران شهروند در اثر کرونا سهیم و دخیل‌اند و به خاطر ترک فعل‌شان هم قابل تعقیب قانونی‌اند. اگر عملا هم اجازهٔ این تعقیب قانونی داده نشود، در پیشگاه افکار عمومی و قضاوت متخصصان و شهروندان امروز و فردا محکوم می‌شوند. سوء حکمرانی فاجعه‌بار کرونا را متوقف کنید. مسئولید. محمدعلی اقارب‌پرست‌هایی که این روزها از دست می‌روند، می‌توانستند زنده بمانند، اگر بخشی از خطاهای پرهزینهٔ سوءحکمرانی شما نبود.

محمدرضا جلایی‌پور


جان آگه با #فرهیختگان

تَجدیدِ مَطلَعِ غم
جویا جهانبخش

جَهان خون‌ریزبُنیادَست؛ هُش دار!
سَرِ سال از مُحَرَّم آفَریدَند!
(بیدِلِ دِهلَوی)

بَرایِ آنان که جان و دِل و خِرَد دَر گروِ آرمان‌هایِ نابِ عَلَوی دارَند و با مَعالِمِ فِکر و فَرهَنگِ أَصیلِ شیعی آشنایَند، هَرساله، با دَررَسیدَنِ ماهِ سیاه‌پوشِ مُحَرَّم، دو اَندوهِ بُزُرگ و تیمارِ ستُرگ تَجدیدِ مَطلَع می‌شَوَد:
یکی، از بابِ تَجدیدِ خاطِرۀ ستَمی که دَر مُحَرَّمِ سالِ ۶۱ هـ. بَر سَروَرِ آزادگان ـ صَلَواتُ اللهِ وَ سَلامُهُ عَلَی۟ه ـ رَفت و رَنج و شِکَنجی که به أَهلِ بَیتِ رسالَت ـ عَلَی۟هِمُ السَّلام ـ رَسید.
دیگَری، از بابَتِ بسیاری از آنچه به نامِ آن بُزُرگ می‌کُنَند و کَثیری از بی‌رَسمی‌ها که به نامِ سوکواری و تَعزیه‌داری مَرسوم می‌دارَند و جُز کَسرِ شوکَتِ سوکِ آن شَهیدِ سَرفراز پَیآمَدی نَدارَد.

دیرسال‌هاست که نُخبگانِ دین‌اَندیش، با سَلائِق و بَرداشت‌هایِ گوناگون، دَر اعتِراض به پاره‌ای از آنچه به نامِ "عَزاداریِ دینی" و "تَجَمُّعاتِ آیینی" صورَت می‌پَذیرَد، می‌گویَند و می‌نویسَند؛ لیک هَنوز تَحَوُّلی که مَنظور و مَطلوبِ روشَن‌بینان است، چهره نَنموده.

مِن۟بَرهایِ آگَنده از حِکایاتِ خُرافی و مَناماتِ این و آن و سُخَن۟‌پَراگَنی‌هایِ سَرشار از رِوایاتِ سُستِ نادُرُستی که دَر تَرازویِ حَدیث۟‌شناسی وَزنی نَدارَند، هَنوز هَمه جا بَرپاست و صَدایِ مَدّاحان و هَنگامه‌سازانِ مُرَوِّجِ شِعرهایِ مُبتَذَل و نَواهایِ ناموزون و عَزاداری‌هایِ "هیٖستِریک!" (آن‌سان که یکی از مُعاصِران تَعبیر کرده بود)، از هَر گوشه به گوش می‌رَسَد.

از دیرباز سوکواری‌هایِ مُحَرَّم و صَفَر و مَجالِسِ حُسَی۟نی، یکی از بُزُرگ‌ترین "سرمایه"ها و "رَسانه"هایِ شیعه بوده است؛ و با بَهره‌جویی از هَمین فُرصَت و سَرمایه و رَسانه بوده است که بسیاری از دانایان و بیداردِلان، دَر درازنایِ قُرون، به تَبلیغ و تَرویج و تَعلیم و توضیحِ مَعارِفِ مُحَمَّد و آلِ مُحَمَّد ـ صَلَّی اللهُ عَلَیهِ و آلِه ـ پَرداخته‌اند.

اینَک ما نشسته‌ایم و به دیدۀ سَر و جان می‌نگَریم که چگونه اَنبوهی از سَرمایه‌هایِ إِنسانی و مالی و نیز فُرصت‌هایِ بی‌بَدیلِ تَبلیغی، دَر چَنبرۀ ناآگاهیِ شُماری از "دوستان" اُفتاده است و مَصروفِ تَرویجِ أوهامِ جَماعتی از عَوامِ خَواص۟‌نما می‌گَردَد و حتّیٰ مایۀ وَهنِ مَذهَب می‌شَوَد.

به گُمانِ مَن، زَمینه‌سازِ بیشتَرین زیان‌ها، تَصَوُّراتِ شُماری از "مُتَصَدّیانِ أُمورِ دینی" است از مَقولۀ سوکواریِ آیینی و أَهدافِ آن؛ تَصَوُّراتی که مَراسِم و مَجالِسِ عَزاداریِ حُسَی۟نی را به عَمَلیّاتِ صوریِ مَناسِکی فُرومی‌کاهَد و ظُهورِ بَسی گُفتارها و کِردارهایِ ناشایَنده را دَر این عَرصه مَجال می‌دِهَد.

واقِع۟‌بین باشیم و گُناهِ جُملۀ اِنحراف‌ها و اِبتِذال‌ها را به دوشِ فُلان مَدّاح یا بَهمان مِنبَری نیَندازیم و از "بزرگ۟‌تَر"هایی که حامیِ هَمین شیوۀ مَعمولِ مَجالِس و مَراسِمِ آیینی‌اند، غَفلَت نَکُنیم. هَمواره شُماری از "مُتَصَدّیانِ" بُلَندپایۀ "أُمورِ دینی" هَستَند که از "إِصلاح" و "إِحیا"یِ مَجالِس و مَراسِمِ آیینی جلوگیری می‌کُنَند و مُصلِحان و إِحیاگَران را به بَدخواهی و بَدکُنِشی مَنسوب می‌دارَند.

اگر گُفت‌وگویی هَست، بایَد گُفت‌وگو را به سَطحِ مُتَصَدّیانِ بُلَندپایۀ أُمورِ دینی اِرتِقا داد و از آنان پاسُخ طَلَبید و اِلتِزامشان را به لَوازمِ جایگاهی که دارَند، بی‌هیچ پَرده و پَروا دَرخواست؛ هَمان کَسانی که دَست دَر کیسۀ وُجوهات دارَند، و از رَهگُذَرِ هَمین تَوانِش‌ها، جَرَیان‌هایِ فَرهَنگی و مِنبَریِ ویژه‌ای را حمایَت می‌کُنَند و از قابِلیَّت‌هائی چون صُدورِ فتوا و بَیانیّه و... بَرخوردارند. ...تَوَقُّعِ إِصلاح و تَغییر و تَجدیدِ نَظَر از طَریقِ آحادِ طَبَقاتِ فُروتَر، چونان فُلان مَدّاحِ کَرامات۟‌پَروَر یا مِنبَریِ مَنامات‌گُستَر، پُر راه به جایی نَمی‌بَرَد. سُلسِله‌جُنبان دِگَرانَند.



#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی

درد و رنج های ناشی از کرونایی شدن جامعه

محمدباقر تاج الدین

✅جامعۀ ایران حالا به طرز نگران کننده‌ای دچار اپیدمی ویروس کرونا شده است به گونه‌ای که بنابر اعلام مقامات مسئول ۳۳۶ شهر در وضعیت قرمز قرار دارند و تاکنون بیش از ۴ میلیون نفر به این ویروس مبتلا شده‌اند و حدود ۱۰۰ هزار نفر نیز جان خود را از دست داده اند. همین امروز(۱۸ مرداد ماه ۱۴۰۰ خورشیدی) بیش از ۴۰ هزار نفر دچار این ویروس شده و همچنین بیش از ۵ هزار نفر در مراکز درمانی کشور بستری شده اند و با تأسف فراوان تعداد ۵۸۸ نفر نیز در همین روز جان خود را از دست داده اند. اگرچه آمارهای غیر رسمی تعداد مبتلایان و فوت شدگان را بسی بیش از این تعداد اعلام می کنند اما همین آمارهای رسمی نیز بسیار نگران کننده است که سیاستگذاری‌ها و اقدامات فوری و دقیق و علمی را می‌طلبد. بر این موارد باید پیامدها و عواقب مبتلا شدن به این ویروس را نیز افزود از کمبود تخت‌های بیمارستانی گرفته تا کمبود برخی داروها و خدمات درمانی دیگر که خانواده‌ها و اطرافیان بیماران را به شدت نگران و مضطرب می‌سازد. علاوه بر این ضرورت دارد از چندین درد و رنج دیگر در این زمینه به شرح زیر نام برد:
۱.درد و رنج ناشی از هزینه های گزاف بیماری کرونا؛ موضوع بسیار نگران کننده در این زمینه هزینه های به نسبت گزاف این بیماری است که کسر قابل توجهی از افراد جامعه توان پرداخت هزینه های مورد نظر را ندارند. به عبارت دیگر، در حالی که جامعۀ ایران به دلیل وضعیت نابسامان اقتصادی هر روز فقیرتر می شود و طبقۀ متوسط نیز به طبقۀ پایین افزوده می شود و تعداد فقرای جامعه روند افزایشی به خود می گیرد چگونه می توان از این افراد فقیر و محروم انتظار داشت که از پسِ هزینه های گزاف بیماری مورد اشاره بربیایند؟!! در نوشته ای دیگر با عنوان «کرونا و نظام طبقاتی جامعه» این موضوع را بررسیده ام که کرونا بیش از طبقۀ بالای جامعه طبقۀ پایین جامعه را هدف قرار می دهد و برای افراد حاضر در طبقۀ پایین درد و رنج های بسی بیش تری را به دنبال دارد. چرا که افراد طبقۀ پایین جامعه به دلیل گرفتار بودن در تلۀ فقر و محرومیت امکان درمان مطلوب خود را نداشته و بدتر این که در روزهایی که به این بیماری مبتلا می شوند درآمد ناچیز خود را نیز از دست می دهند و شوربختانه امکان برون رفت مناسب و مطلوب از این وضعیت بغرنج را نیز از دست می دهند!!!
۲. درد و رنج از دست دادن شهروندان عزیز؛ از دست دادن شهروندان عزیزمان که این از دست رفتگان اگر سرپرست خانواده هایی هم باشند شرایط را برای بازماندگان بسیار دشوار خواهد کرد. برای مثال سرپرستان خانوارهایی که دارای مشاغل ثابت و با درآمد مناسب نیستند در صورت از دست دادن جان خود هیچ گونه حق و حقوقی برای بازماندگان برجای نمی گذارند و در نتیجه تعداد زیادی از افراد را دچار شرایط دردآوری می کنند. در همین زمینه باید به این موضوع مهم اشاره نمود که افراد دارای مشاغل غیرثابت که برای مثال به صورت روزمزدی کار می کنند مجبورند هر روز در سطح شهر و در مکان های شلوغی چون بازار رفت و آمد کنند که همین موضوع امکان ابتلای آنان به ویروس کرونا را نیز چند برابر می کند. باز هم برای مثال مکانی چون متروها در کلان شهری چون تهران بدترین و خطرناکترین مکان برای آلوده شدن به این ویروس است که شوربختانه هر روزه تعداد بسیار زیادی از شهروندان(به ویژه کارگران و کارکنان ادارات و کارخانجات و بازار و سایر مشاغل آزاد) از این وسیله برای رفت و آمد خود استفاده می کنند!!!
3.درد و رنج ناشی از دوری های اجتماعی و انسانی؛ در شرایط کرونایی و قرنطینه شدن جامعه بسیاری از دوستان، آشنایان، بستگان و حتی اعضای خانواده ها ممکن است به راحتی در کنار یکدیگر قرار نگیرند و همین وضعیت مشکل دیگری چون تنهایی و افسردگی را نیز به وجود آورده است. در این زمینه بدترین وضعیت آن است که یکی از اعضای خانواده دچار ویروس کرونا شود و سایر اعضاء نتوانند او را به درستی ببینند و ملاقات کنند به ویژه بیمارانی که در بخش های آی سی یو در بیمارستان ها بستری می شوند. کسانی بوده اند که متأسفانه با چنین وضعیتی جان خود را از دست داده اند و نتوانستند حتی با اطرافیان خود وداعی هم داشته باشند که این دیگر بسیار دردآور است. واقعیت این است که اگر چنین دوری های اجتماعی و انسانی بخواهد بیش از این تداوم داشته باشد احتمال این که پیامدهای روانی و رفتاری سویی برای افراد به دنبال داشته باشد بسیار زیاد است.




#فرهیختگان، صدای فرزانگان

«اصلاحات ساختاری یا انقلاب»

گفتگوی علیرضا رجائی
و سیدمصطفی تاجزاده

سه‌شنبه ۱۹ مرداد ساعت ۲۲ کلاب میدان آزادی

لینک اتاق:
https://www.clubhouse.com/join/ZnrHdLt9/wfXJyHQf/PQ459OVb


جان آگه با #فرهیختگان

«گون و بنفشه‌ها»

گزیده‌ای از اشعار محمدرضا شفیعی‌کدکنی به انتخاب و ترجمه‌ی مژده بهار به زبان انگلیسی منتشر شده است. این مجموعه‌ی شعر «گون و بنفشه‌ها» Milkvetch and Violets نام دارد و انتشارات میج Mage Publishers در ماه جون ۲۰۲۱ در واشنگتن دی‌سی آن را منتشر کرده است.
خانم بهار در مقدمه‌ا‌ی که بر کتاب نگاشته است، آغاز آشنایی خود با اشعار شفیعی‌کدکنی را چنین شرح می‌دهد: «من در چهارده سالگی با شعر شفیعی‌کدکنی آشنا شدم، درست زمانی که ایران را به مقصد اروپا و سپس امریکا ترک کرده بودم. نامه‌ای از دوست صمیمی‌ام، که تا آن وقت هنوز در ایران زندگی می‌کرد، به دستم رسید که در آن شعر «سفر بخیر» آمده بود. این شعر را، که حالا همه‌جا شناخته شده و بارها به آواز خوانده شده، در همین مجموعه آورده‌ام. در این شعر، گون و نسیم با هم گفت‌وگویی دارند: گیاه بسته‌پا از نسیم رها می‌خواهد که، پس از گذر از کویر وحشت، پیامش را به شکوفه‌ها و باران برساند. شعر در ژرفای وجود من طنین‌انداز شد، زیرا نمادهای به کار رفته در آن وضعیت ما دو دوست را بازگو می‌کرد: یکی رفته، و دیگری جا مانده. نزد خانواده‌ی من، چون بسیاری، ترک ایران به‌منزله‌ی دستیابی به آزادی عقیده و بیان بود. به منزله‌ی امید. هرچه بیشتر اشعار شفیعی‌کدکنی را می‌خواندم درمی‌یافتم که او در اشعار طبیعت‌گرایانه‌اش سختی‌ها را می‌پذیرد اما همزمان برای حل آنها قدم پیش می‌گذارد و امید می‌ورزد یا در حوادت اجتناب‌ناپذیر شکوفه‌ها را چنان می‌پاید تا فریفته و تباه نشوند. گل‌های وحشی و پرندگانش نویدبخش بهارند. گون او اندیشناک وضعیتش است، ولی راهی می‌جوید تا پیامش را با نسیم برساند، گل یخ از خشکسالی پیشی می‌گیرد، بید و صنوبر و اطلسی نغمه‌ی زندگی می‌خوانند....»
مژده بهار سپس شرح مختصری درباره‌ی سبک شعر شفیعی و جایگاه او در میان معاصران می‌دهد، آن‌گاه نحوه‌ی انتخاب اشعار ترجمه شده را بازگو می‌کند. در این مجموعه ۵۴ قطعه شعر از سه دفتر شعر شفیعی انتخاب و ترجمه شده‌اند. پنجاه قطعه از این اشعار عناصری از طبیعت دارند: عمدتاً گیاهان، رود و باران و دیگر جلوه‌های طبیعت. چهار قطعه‌ی دیگر عبارت‌اند از: گمشده، شعردرمانی، قطب‌نما، ساعت‌ و تقویم‌ که عناصر طبیعی ندارند ولی به قول خانم بهار: «آن‌قدر زیبا بودند که نمی‌شد از ترجمه‌ی آنها گذشت.»
برای دیدن نمونه‌ای از ترجمه‌ی خانم بهار شعر «سفر بخیر» را می‌آورم:
Safe Travels!
“Where to, in such a rush?”
the milkvetch asked the breeze.
“I feel depressed here.
Don’t you have the desire
To leave this dusty desert?”
“I am all desire
Alas,
I am shackled here.”
“Where to, in such a rush?”
“Anywhere, but here,
Where I can feel at home.”
“Safe Travels
But
For us and for God,
Once you have traversed this desert of dread,
Convey our regards
To the blossoms, To the rain.

سایه اقتصادی نیا



جان آگه با #فرهیختگان

شروه‌خوانی



جان آگه با #فرهیختگان

عکسی تازه از منتخب محبوب و محصور ملت ایران مهندس میرحسین موسوی در تسلیت گویی و سوگ خانم رهنورد

#فرهیختگان

مسعود نیلی در نشست اقتصادی به ابراهیم رییسی چه گفت؟

اقتصاد آنلاین

۶ صورت‌مساله دولت آینده؛

اخیرا ابراهیم رییسی، جمعی از صاحب‌نظران اقتصادی را برای هم‌اندیشی دعوت کرد که مسعود نیلی یکی از اقتصاددانان مدعو این جلسه بود. در این راستا در تماسی با این اقتصاددان، نکات مطرح‌شده از سوی او را جویا شد.

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از دنیای اقتصاد؛ مسعود نیلی در این جلسه با اشاره به چهار گام ضروری برای مواجهه صحیح با مشکلات اقتصادی، گام نخست دولت آینده را شناخت صورت‌مساله‌های اقتصاد کشور اعلام کرده است. به گفته این اقتصاددان، در این مسیر، شش صورت‌مساله اصلی اقتصاد ایران شناسایی خواهد شد که عبارتند از: «تامین مالی»، «تامین انرژی»، «منابع طبیعی و محیط‌زیست»، «ارائه خدمات عمومی»، «اجرای سیاست‌های حمایتی» و «نظام مبادله با دیگر کشورها». مسعود نیلی در این جلسه به تصورات نادرست درخصوص هدایت نقدینگی نیز پرداخته و بر ضرورت رفع تحریم‌ها تاکید کرده است. به اعتقاد وی، کشور درگیر تحریم نمی‌تواند به فکر سرمایه‌گذاری و رونق اقتصادی باشد.

مسعود نیلی در نشست رئیس‌جمهور منتخب با صاحب‌نظران اقتصادی  چه موضوعاتی را مطرح کرد. این پرسشی است که در گفت‌و‌گو با مسعود نیلی با وی در میان گذاشتیم. وی در این گفت‌و‌گو با اشاره به ۶ اولویت روی میز دولت آینده، دیدگاه خود را درخصوص شاخصی که سیاستمداران را از یکدیگر متمایز می‌کند‌، تشریح کرد. به اعتقاد مسعود نیلی، آنچه سیاستمداران مختلف را از هم متمایز می‌کند، اهداف اعلام‌شده آنها نیست. رشد اقتصادی بالا، کاهش تورم، افزایش اشتغال و بهبود فقر هدف اعلام‌شده همه سیاستمداران است، اما وجه تمایز اصلی سیاستمداران از یکدیگر، ابزارهای سیاستگذاری است که برای نیل به این اهداف انتخاب می‌کنند. باید از میان مسائل کنونی مراقب ۶ارگان حیاتی اقتصاد بود؛ «تامین مالی»، «تامین انرژی»، «منابع طبیعی و محیط‌زیست»، «ارائه خدمات عمومی»، «سیاست‌های حمایتی» و «مبادله با دیگر کشورها» این موارد اصلی هستند. بنابراین در گام نخست، رئیس دولت آینده باید با نگاهی جامع، بتواند اولویت‌های اصلی اقتصاد را تشخیص دهد. این موضوع، نقطه آغاز تمایز میان سیاستمداران است.

شما به‌تازگی، در جلسه با رئیس‌جمهور منتخب حضور داشتید. برخی موارد مطرح‌شده از سوی شما در رسانه‌ها به شکل خلاصه منعکس شد، در این گفت‌وگو می‌خواهیم این نکات را بیشتر شرح دهیم. از نگاه شما رئیس‌جمهور آینده باید چه مواردی را مدنظر قرار دهد؟

باید توجه کرد هر شخصی که در مقام اجرایی کشور قرار می‌گیرد، به‌طور معمول، اهداف یکسانی را برای دوران ریاست خود اعلام می‌کند. کنترل تورم، ایجاد رشد اقتصادی، کاهش بیکاری و رفع فقر اهداف مشابهی هستند که رهبران سیاسی دنیا، مدنظر قرار می‌دهند. به عبارت دیگر، هیچ سیاستمداری نیست که خواهان افزایش بیکاری، کاهش رشد اقتصاد، افزایش تورم و بدتر شدن وضعیت فقر باشد. موضوعی که سیاستمداران مختلف را از یکدیگر متمایز می‌کند اهداف آنها نیست، بلکه چگونگی استفاده آنها از «ابزارهای سیاستگذاری» است. با اینکه تقریبا اهداف همه سیاستگذاران مشابه است، اما کارنامه عمل آنها با یکدیگر بسیار متفاوت است، به نحوی که عملکرد برخی از رهبران سیاسی، فاجعه‌آمیز و برخی افتخارآمیز بوده است. این در حالی است که هر دو گروه در ابتدای تصدی مسوولیت، عزم جدی برای بهبود شرایط داشته‌اند. پس مساله اصلی برای سیاستگذار، انتخاب اهداف خوب نیست، بلکه بحث اصلی این است که دولتمردان با کدام ابزارهای سیاستگذاری و چگونه می‌خواهند به اهداف اقتصادی مدنظر خود دست پیدا کنند.
 
در یک کشور شاید هزاران مشکل در اقتصاد وجود داشته باشد. هر کدام از این مشکل‌ها از وزن و اهمیت مخصوصی برخوردارند. در بین این مشکلات، برخی از مسائل در سطحی نیستند که روسای‌جمهور به آنها بپردازند. بنابراین بحث اصلی این است که رئیس‌جمهور بتواند از میان انبوه مسائل، تعداد کمی (کمتر از انگشتان دو دست) را در اولویت قرار دهد. این امر «شروع نقطه تمایز» رهبران سیاسی مختلف از یکدیگر است. ممکن است برخی از مسائل جزئی در اولویت‌های اصلی یک رئیس‌جمهور قرار گیرد که این رویکرد اشتباه است. همچنین ممکن است یک مساله کلی در لیست اولویت‌های دولت قرار گیرد، این امر نیز به آن معناست که او به جزئیات موضوع احاطه ندارد. سیاستگذار باید از ارتفاع بهینه به مسائل نگاه کند، مهم‌ترین مسائل را انتخاب کند و تمرکز خود را بر مسائل معدودی قرار دهد. پس موضوعی که در قدم اول، سیاستمداران را از یکدیگر متمایز می‌کند، نحوه تعیین مسائل اولویت‌دار است.
۱۴۰۰/۰۵/۰۳



متن کامل و منبع
https://www.eghtesadonline.com/n/2knh


#فرهیختگان، صدای فرزانگان

آقای زاکانی از این بدتر می‌دانید چیست؟!



1️⃣ چند ماهِ پیش علیرضا زاکانی نماینده مردم قم و رییس مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی در پاسخ به پرسش خبرنگاری که از وی احتمال ترک پست نمایندگی‌اش را در بعد از پیروزی ابراهیم رییسی می‌پرسد، ضمن تاکید براینکه در بهترین جای کشور - مرکز پژوهش‌های مجلس - خدمت می‌کند، می‌گوید: "خیلی بده هرکسی هر جایی می‌آد، دوست داشته باشه جای دیگری بره!"

2️⃣ الان او البته این کار خیلی بد را به قول خودش انجام داده است. منتها چیزی که احتمالاً متوجه نیست، این است که ممکن است عده‌ای از همان نزدیک به چهارصد و نود هزارنفری که به نفر اول شورای شهر تهران رای داده‌اند - کمتر از یک چهاردهم واجدین شرایط رای دادن در تهران - ممکن است با این ابهام روبرو شوند که چگونه یک شخصیت اصول‌گرا، مذهبی، نماینده شهر مقدس قم، مشهور به فسادستیز و نمازخوان اینقدر راحت و مثل آب خوردن دروغ می‌گوید؟!

3️⃣ بله آقای زاکانی عزیز! از این بدتر تخریبی است که نسبت به واژه‌ها و ارزش‌هایی انجام می‌دهید که سال‌ها در پشت آن پنهان شدید. شما که خوب می‌دانید اکثریت مردم ایران با عدم شرکت در انتخابات نشان دادند که دیگر فریب حرف‌ها و وعده‌های زیبای اصول‌گرایان یا مثلاً اصلاح‌طلبان را نمی‌خورند. اما شما با چنین رفتاری در بین همان اقلیتی که هنوز به هر دلیل شما را باور دارد هم ریزش ایجاد کردید. ضربه‌ای که شما به کاهش اعتماد مردم به وعده‌های اصول‌گرایان هم‌فکر خود انجام دادید، هرگز اسراییل و آمریکا و سعودی هم نمی‌توانستند انجام دهند.

4️⃣ و اما آقای مهدی چمران و دیگر نمایندگان شورای شهر تهران! خودتان می‌دانید که شما برآمده از انتخاباتی هستید که کمتر از بیست و چهاردرصد واجدین شرایط در آن شرکت کردند. خردمندانه‌ترین کار این بود که با التزام به قانون‌گرایی، اعتماد از دست‌رفته را بازسازی کنید، دست‌کم می‌توانستید تا قبل از تغییر قانون - عکس چهارم - یک سرپرست برای شهرداری تهران انتخاب کنید. نه اینکه حتی به ظاهر ماجرا هم علناً بی‌تفاوت نشان داده و حواله دهید که قانون را به خاطر زاکانی تغییر می‌دهیم تا در ساختمان بهشت با خیال راحت استقرار یابد.

5️⃣ این وسط می‌ماند ده‌ها دستگاه عریض و طویل نظارتی در قوه قضاییه، مجلس، دولت، مجمع تشخیص مصلحت نظام، خبرگان رهبری، شورای نگهبان و نهاد رهبری. چگونه سکوت می‌کنید در برابر چنین بی‌قانونی آشکاری؟! چرا متوجه نیستید که سکوت شما به منزله کوبیدنِ آخرین میخ به تابوت سرمایه اجتماعی و رابطه دولت/ملت/حکومت است؟!

محمد درویش

https://www.instagram.com/p/CSXUlC8sqB_/?utm_medium=copy_link

جان آگه با #فرهیختگان

فاجعه کرونا مشهد را با کمبود تابوت و آمبولانس مواجه کرد

فرماندار مشهد گفت: افزایش آمار فوت‌شدگان ناشی از فاجعه کرونا در مشهد منجر به کمبود تابوت و آمبولانس در این کلان‌شهر شده است./فارس


خبرگزاری فارس نوشته در حالی که آمار غیررسمی حاکی از آمار سه رقمی فوت‌هاست،‌ فرماندار آن را ۴۲ نفر عنوان کرد


#فرهیختگان:
ما در مقابل جان دیگران مسئولیم !

این همان عزاداری حرام، مخالف مقررات و مباین عقل و شعور شیعیان است که در مشهد و مرکز هنگامه بلای کرونا اتفاق افتاده و بیشک به قتل عام عزاداران خواهد انجامید !
تتمه آبروی مناسک حسینی را نبرید !

#فرهیختگان در سوگ

🔻 دانشگاهیان خطاب به زاکانی: طبق قوانین شما صلاحیت شهرداری ندارید

بسیج دانشجویی دانشگاه تهران و ۶ دانشگاه دیگر در نامه ای خطاب به زاکانی درباره مسئله شهرداری نوشتند:

🔹به نظر می‌رسد شما طبق قوانین، صلاحیت قانونی لازم جهت تصدی شهرداری تهران را دارا نیستید؛ زیرا طبق بند ب ماده‌ی یک «بخشنامه‌ی تعیین مدارک و رشته‌های تحصیلی موضوع تبصره ۱ ماده ۲ آیین‌نامه‌ی اجرایی شرایط احراز تصدی سمت شهردار مصوب ۱۳۹۷/۹/۲۵ هیئت وزیران»، رشته‌ی تحصیلی شما یعنی پزشکی هسته‌ای، جزو رشته‌های مرتبط اشاره‌شده در گروه علوم تجربی نمی‌باشد.

🔹بسیج دانشجویی، از جناب‌عالی که خود زمانی در این شجره‌ طیبه فعالیت داشته‌ و جلودار بوده‌اید، انتظار دارد که در اسرع وقت در جلسه‌ای پاسخ ایرادات وارده را اعلام نموده و در صورت نداشتن جوابی مستدل و قانونی، از قبول سمت شهرداری تهران خودداری کرده و استعفای خود را از این مسئولیت اعلام فرمایید.

#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست

⚫️ پرسش‌هایی از بخشی از عزاداران حسینی

محمدرضا جلائی‌پور

راستش این‌که شما را خطاب قرار می‌دهم ناشی از ناامیدی از تصمیم‌گیری مسئولانه توسط ستاد ملی کرونا است. مسئول فاجعهٔ بالاترین مرگ‌های کرونایی ایران در جهان (به نسبت جمعیت کشورها) در درجهٔ اول سوءحکمرانی است. متاسفانه هر چه مطالبه کردیم اثر نکرد و نه ستاد ملی کرونا و نه سازمان تبلیغات اسلامی مانع برگزاری ده‌ها هزار مجلس عزاداری‌ حضوری (حتی در فضای مسقف) در شرایط قرمز کرونای محرم امسال نشد. اما مسئولیت‌ناشناسی حکمرانان نافی ضرورت مسئولیت‌شناسی شهروندان نیست. برای همین یکایک شمایی که در همین شرایط قرمز کرونا در مجالس حضوری عزاداری شرکت می‌کنید را خطاب قرار می‌دهم:

🔹 در شرایطی که می‌دانیم ریزقطرات حاوی ویروس کرونای دلتا و دلتاپلاس حتی با چند ثانیه تنفس در فضای مشترک به دیگران منتقل می‌شود و می‌دانیم در وضعیت قرمز و حاد امروز شیوع کرونا در ایران احتمال این‌که یک یا چند نفر در هر جمع چند ده‌نفره ناقل این ویروس باشند بسیار بالاست، حضور شما در مجلس حضوری عزادارای (به ویژه در فضای بسته و مسقف) نوعی خودکشی نیست؟

🔹 اگر ناقل این ویروس شوید و اعضای خانواده و عزیزانتان را مبتلا کنید و جانشان را از دست بدهند نوعی دیگرکشی نیست؟

🔹 خودکشی و دیگرکشی (و احتمالا عزیزکشی)، در اسلامی که سیدالشهدا آموزگارش بود (با هر روایتی) حرام و غیراخلاقی نیست؟

🔹 فیلم‌های عزاداری شما در شرایط قرمز کرونا و فضاهای بسته که در عصر شبکه‌های اجتماعی به سرعت منتشر و دست‌به‌دست می‌شود، مایهٔ وهن عزاداران حسینی و دینداری نیست؟

🔹 وهن دین حرام نیست؟

🔹 رفتارهای دینی‌ای که نه فقط خادم اخلاق و معنویت نیست، بلکه به انسان‌کشی و مرگ و رنج خود یا عزیزان و هم‌وطنانتان می‌انجامد خداپسندانه است؟

🔹 از وضعیت حاد امروز بیمارستان‌ها و کمبود دارو و سرم و تخت و بازار سیاه داروهای بیماران کرونا خبر دارید؟

🔹 آیا شنیده‌اید که آمار رسمی مرگ کرونا در ایران امروز ۵۸۸ نفر و برآوردها از آمار واقعی مرگ کرونا امروز به ۱۴۷۰ نفر رسیده است؟

🔹 آیا می‌دانید تقریبا همهٔ متخصصان تراز اول مدیریت کرونا در ایران و جهان اجماع دارند که در شرایط پیک شیوع هر گونه تجمع غیرضروری (حتی در حد چند نفر) نباید برگزار شود؟

🔹 آیا مطلعید که بعد از محرم سال گذشته آمار مرگ و میر کرونا افزایش یافت؟ (با این‌که بر خلاف امسال برگزاری برنامه در فضای مسقف ممنوع بود و میزان مرگ روزانه هم به اندازهٔ امروز نبود)

🔹 آیا باور دارید که به تعبیر قرآن «هر کس ذره‌ای بدی کند، نتیجه‌اش را می‌بیند»؟ (آیه ۸ سورهٔ زلزال) آیا قرار دادن خود در موقعیتی که احتمال مرگ خود (خودکشی) و دیگری (دیگرکشی) را افزایش دهد مصداق «بدی» نیست؟ آیا عمل ناشایست اگر در مجلسی به نام امام حسین انجام شود دیگر ناشایست نیست؟

🔹 آیا شنیده‌اید که حتی امام‌جمعهٔ محافظه‌کار اصفهان، آیت الله سیدیوسف طباطبایی‌نژاد، گفته‌است شرکت در مراسم ماه محرم در شرایط کنونی شیوع کرونا به خاطر به خطر افتادن جان خود و دیگران جایز نیست؟

🔹 آیا نقض غرض نیست که با انگیزه‌های دینی کاری کنیم که حرام شرعی و قبیح اخلاقی است، سلامتی و زندگی خودمان و دیگران را تهدید می‌کند و آبروی مسلمانان و عزاداران حسینی را هم می‌برد؟

🔹 آیا خداپسندانه‌تر نیست علاوه بر شرکت نکردن در مراسم حضوری، اطرافیان و آشنایانمان را هم از این کار نهی کنیم؟

🔹 آیا برگزاری آنلاین مراسم در شرایط کنونی با اقتضائات مسلمانی سازگار با اخلاق و عقلانیت متناسب‌تر نیست؟

🔹 آیا اگر در یکی از مراسم حضوری عزاداری ناقل شوید و بعد از آمدن به منزل یکی از عزیزانتان را مبتلا کنید و منجر به مرگ او شوید (که احتمالش در این وضعیت حاد شیوع وجود دارد)، تا آخر عمر خود را ملامت نمی‌کنید و زجر نمی‌کشید؟

⚫️ لطفا اگر کسی را می‌شناسید که در مجالس حضوری عزارداری شرکت می‌کند برایش بفرستید



#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست