Audio
سخنرانی سیدجواد میری در دانشگاه صنعتی شریف به مناسبت محرم ۱۴۴۳ هجری قمری
محیای حسینی و سه سنخ از "فهم دین"
۱. فهم ربانی از دین
۲. فهم جستجوگرانه از دین
۳. فهم احمقانه از دین
شنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۰
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
محیای حسینی و سه سنخ از "فهم دین"
۱. فهم ربانی از دین
۲. فهم جستجوگرانه از دین
۳. فهم احمقانه از دین
شنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۰
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
«آیندۀ ما و طالبان»
مهدی تدینی
تصاویر و اخباری که از همسایۀ شرقی هر روز به چشم و گوش می‌رسد، دل‌ها را به درد می‌آورد و نگرانی‌های عمیقی در جان هر انسان‌دوست و ایران‌دوستی جاری می‌کند. البته گویا این نگرانی‌ها فقط برای بخشی از مردم است. بخشی بی‌تفاوتند و انگار خبر ندارند این درد که به جان همسایه افتاده، به سرنوشت ما هم مرتبط است. و البته عجیب‌تر سکوت رسانه‌های داخلی و بی‌تفاوتی آزاردهندۀ دولتمردان است. گویا این تغییر دولت هم فرصت داده تا قبلی‌ها خود را مسئول ندانند و بعدی‌ها عجله‌ای برای موضعگیری نداشته باشند. البته چشم امید من همچنان به موضعگیری علمای اعلام و حضرات روحانی است و چند هفته پیش موضعگیری آیت‌الله صافی گلپایگانی مایۀ دلخوشی بود که اگر اشتباه نکنم از سوی دیگران چندان دنبال نشد.
در اینجا می‌خواهم فقط چند سؤال از دولتمردان و بزرگان کشور بپرسم، بلکه تأمل این بندۀ ناچیز را جدی بگیرند. طالبان از زمانی که شکل گرفت در دهۀ ۱۳۷۰ فقط به پیروزی با زور اسلحه می‌اندیشید و هیچ رخداد و مقاومتی، هیچ قدرت و تهاجمی آنها را از این هدف باز نداشت، به ویژه به این دلیل که هدفی جز برپای «امارت» مطلوب خود ندارند، و از آنجا که حاضر نیستند در این امارت‌سازی هیچ قرائت و آرمانی مگر خواست خود را مبنا قرار دهند، یگانه راه تحقق آن خشاب و مسلسل است. طالبان اگر اراده می‌کردند می‌توانستند با شرکت در انتخابات به سادگی وارد قدرت سیاسی شوند و هر آنچه می‌خواستند به تصویب برسانند، اگر که همدلی مردم را داشتند. اما اساساً به چنین راهی اعتقاد ندارند. پرسش‌های ما هم به عنوان همسایۀ حکومت آتی طالبان از همین‌جا آغاز می‌شود...
آیا نیرویی که در سیاست داخلی فقط اسلحه را می‌شناسد و هموطن خود را می‌خواهد به زور سرنیزه مطیع کند، در سیاست خارجی اهل مصالحه خواهد بود؟ (البته باید اشاره کنم که در مورد طالبان مفهوم «سیاست داخلی» و «هموطن» را با ملاحظه باید به کار برد، زیرا برای آنها میهن چندان معنایی ندارد.) ما به عنوان شهروند از پساپردۀ سیاست خبر نداریم، دیده‌ایم هیئتی از طالبان به تهران آمده و احترام فراوانی از دستگاه دیپلماسی ما دیده است. چون بی‌خبریم باید بر اساس شناخت و عقلمان تحلیل کنیم. آیا وعده‌های نیرویی سیاسی که آرمان سیاسی مطلقی دارد، قابل‌اتکاست؟ به فرض هم که طالبان امروز به مای ایرانی و شیعه قول‌هایی دارد، اگر نیرویی سر آن داشت که راهش را با مصالحه و بدهبستان باز کند، دیگر چه نیازی داشت ده‌ها سال شبانه‌روز کلاشنیکف بر دوش داشته باشد؟
اگر از بد روزگار پیشروی‌های طالبان به پیروزی نهایی رسد، محال است این نیرو سر سوزنی از آن «امارت اسلامی» مطلوب خود کوتاه بیاید. آیا چنین حاکمیتی دیر یا زود به همپیمان تندخوترین مخالفان ایران و ایرانی بدل نخواهد شد؟ به فرض هم که امروز ضدیت با آمریکا ما و طالبان را در یک سنگر نهاد، آیا فردا پس از پیروزی نهایی می‌توانیم به حاکمیت طالبان به عنوان همسایه‌ای قابل‌اعتماد نگاه کنیم؟ آیا دلارهای نفتی و پول‌های هنگفتی از سوی همفکرانشان در دیگر کشورها به سوی آنها جاری نخواهد شد؟ آن‌گاه چگونه می‌توانیم از جماعتی در امان باشیم که به زودی یاد اختلافاتشان با ما می‌افتند و ۸۰۰ کیلومتر مرز مشترک با ما دارند؟ آیا خریدن کل حاکمیت طالبان برای عربستان کار سختی است؟
اما نکتۀ دوم: طالبان فقط از یک منظر تغییر کرده‌اند... آنها یاد گرفته‌اند تاکتیک‌ورزی کنند. راهبرد همان است که بود، اما به قدرت رسانه پی برده و فهمیده‌اند باید به بده‌بستان‌های تاکتیکی تن دهند. پس مراقبند با خشونت بی‌محابا پیروزی خود را سخت نکنند. اما به ساده‌ترین زبان: حالا گور بابای آمریکا، ما سی سال مسلسل به دوش بودن طالبان را باور کنیم یا تاکتیک‌های موقتشان را؟
در پاسخ به همۀ این نگرانی‌ها برخی خوش‌خیالانه و با شکست‌باوری می‌گویند: طالبان به هر حال پیروزند، پس کاری نکنیم که عصبانی شوند و در پی انتقام از ما یا شیعیان افغانستان باشند. گرامیان! طالبان تنها زمانی از شما راضی خواهند شد که همعقیده‌شان شوید. طالبان از قدرت زیاد دشمنشان نمی‌ترسند! اگر می‌ترسیدند با آمریکا گلاویز نمی‌شدند. تفاوت ما با طالبان تفاوت تاجر و دوره‌گرد است. دوره‌گرد چیزی برای از دست دادن ندارد، چون دنیایی ندارد، اما تاجر هزار مال و اموال دارد که به زحمت اندوخته است. دوره‌گرد به سادگی می‌تواند آتشی به خرمن تاجر اندازد. طالبان به این دنیا کاری ندارند، می‌توانند ده‌ها سال دیگر هم بجنگند، خوش‌خیالی است اگر فکر کنیم با همسایۀ دگراندیش خود دوستی خواهند کرد. جنگجویانی که ده‌ها سال اسلحه را از دست زمین نگذاشتند، فردای پیروزی هم اسلحه را کنار نمی‌گذارند و دنبال دشمن جدیدی می‌گردند.
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
مهدی تدینی
تصاویر و اخباری که از همسایۀ شرقی هر روز به چشم و گوش می‌رسد، دل‌ها را به درد می‌آورد و نگرانی‌های عمیقی در جان هر انسان‌دوست و ایران‌دوستی جاری می‌کند. البته گویا این نگرانی‌ها فقط برای بخشی از مردم است. بخشی بی‌تفاوتند و انگار خبر ندارند این درد که به جان همسایه افتاده، به سرنوشت ما هم مرتبط است. و البته عجیب‌تر سکوت رسانه‌های داخلی و بی‌تفاوتی آزاردهندۀ دولتمردان است. گویا این تغییر دولت هم فرصت داده تا قبلی‌ها خود را مسئول ندانند و بعدی‌ها عجله‌ای برای موضعگیری نداشته باشند. البته چشم امید من همچنان به موضعگیری علمای اعلام و حضرات روحانی است و چند هفته پیش موضعگیری آیت‌الله صافی گلپایگانی مایۀ دلخوشی بود که اگر اشتباه نکنم از سوی دیگران چندان دنبال نشد.
در اینجا می‌خواهم فقط چند سؤال از دولتمردان و بزرگان کشور بپرسم، بلکه تأمل این بندۀ ناچیز را جدی بگیرند. طالبان از زمانی که شکل گرفت در دهۀ ۱۳۷۰ فقط به پیروزی با زور اسلحه می‌اندیشید و هیچ رخداد و مقاومتی، هیچ قدرت و تهاجمی آنها را از این هدف باز نداشت، به ویژه به این دلیل که هدفی جز برپای «امارت» مطلوب خود ندارند، و از آنجا که حاضر نیستند در این امارت‌سازی هیچ قرائت و آرمانی مگر خواست خود را مبنا قرار دهند، یگانه راه تحقق آن خشاب و مسلسل است. طالبان اگر اراده می‌کردند می‌توانستند با شرکت در انتخابات به سادگی وارد قدرت سیاسی شوند و هر آنچه می‌خواستند به تصویب برسانند، اگر که همدلی مردم را داشتند. اما اساساً به چنین راهی اعتقاد ندارند. پرسش‌های ما هم به عنوان همسایۀ حکومت آتی طالبان از همین‌جا آغاز می‌شود...
آیا نیرویی که در سیاست داخلی فقط اسلحه را می‌شناسد و هموطن خود را می‌خواهد به زور سرنیزه مطیع کند، در سیاست خارجی اهل مصالحه خواهد بود؟ (البته باید اشاره کنم که در مورد طالبان مفهوم «سیاست داخلی» و «هموطن» را با ملاحظه باید به کار برد، زیرا برای آنها میهن چندان معنایی ندارد.) ما به عنوان شهروند از پساپردۀ سیاست خبر نداریم، دیده‌ایم هیئتی از طالبان به تهران آمده و احترام فراوانی از دستگاه دیپلماسی ما دیده است. چون بی‌خبریم باید بر اساس شناخت و عقلمان تحلیل کنیم. آیا وعده‌های نیرویی سیاسی که آرمان سیاسی مطلقی دارد، قابل‌اتکاست؟ به فرض هم که طالبان امروز به مای ایرانی و شیعه قول‌هایی دارد، اگر نیرویی سر آن داشت که راهش را با مصالحه و بدهبستان باز کند، دیگر چه نیازی داشت ده‌ها سال شبانه‌روز کلاشنیکف بر دوش داشته باشد؟
اگر از بد روزگار پیشروی‌های طالبان به پیروزی نهایی رسد، محال است این نیرو سر سوزنی از آن «امارت اسلامی» مطلوب خود کوتاه بیاید. آیا چنین حاکمیتی دیر یا زود به همپیمان تندخوترین مخالفان ایران و ایرانی بدل نخواهد شد؟ به فرض هم که امروز ضدیت با آمریکا ما و طالبان را در یک سنگر نهاد، آیا فردا پس از پیروزی نهایی می‌توانیم به حاکمیت طالبان به عنوان همسایه‌ای قابل‌اعتماد نگاه کنیم؟ آیا دلارهای نفتی و پول‌های هنگفتی از سوی همفکرانشان در دیگر کشورها به سوی آنها جاری نخواهد شد؟ آن‌گاه چگونه می‌توانیم از جماعتی در امان باشیم که به زودی یاد اختلافاتشان با ما می‌افتند و ۸۰۰ کیلومتر مرز مشترک با ما دارند؟ آیا خریدن کل حاکمیت طالبان برای عربستان کار سختی است؟
اما نکتۀ دوم: طالبان فقط از یک منظر تغییر کرده‌اند... آنها یاد گرفته‌اند تاکتیک‌ورزی کنند. راهبرد همان است که بود، اما به قدرت رسانه پی برده و فهمیده‌اند باید به بده‌بستان‌های تاکتیکی تن دهند. پس مراقبند با خشونت بی‌محابا پیروزی خود را سخت نکنند. اما به ساده‌ترین زبان: حالا گور بابای آمریکا، ما سی سال مسلسل به دوش بودن طالبان را باور کنیم یا تاکتیک‌های موقتشان را؟
در پاسخ به همۀ این نگرانی‌ها برخی خوش‌خیالانه و با شکست‌باوری می‌گویند: طالبان به هر حال پیروزند، پس کاری نکنیم که عصبانی شوند و در پی انتقام از ما یا شیعیان افغانستان باشند. گرامیان! طالبان تنها زمانی از شما راضی خواهند شد که همعقیده‌شان شوید. طالبان از قدرت زیاد دشمنشان نمی‌ترسند! اگر می‌ترسیدند با آمریکا گلاویز نمی‌شدند. تفاوت ما با طالبان تفاوت تاجر و دوره‌گرد است. دوره‌گرد چیزی برای از دست دادن ندارد، چون دنیایی ندارد، اما تاجر هزار مال و اموال دارد که به زحمت اندوخته است. دوره‌گرد به سادگی می‌تواند آتشی به خرمن تاجر اندازد. طالبان به این دنیا کاری ندارند، می‌توانند ده‌ها سال دیگر هم بجنگند، خوش‌خیالی است اگر فکر کنیم با همسایۀ دگراندیش خود دوستی خواهند کرد. جنگجویانی که ده‌ها سال اسلحه را از دست زمین نگذاشتند، فردای پیروزی هم اسلحه را کنار نمی‌گذارند و دنبال دشمن جدیدی می‌گردند.
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
یک توطئه بزرگ برای ایران طراحی شده است/ طالبان کاملاً به روش «داعش» در حال تسخیر شهر هاست
فریدون مجلسی :
مقامات ایران باید بدانند که یک توطئه بزرگ برای کشورمان طراحی شده است؛ آنکه ایران وارد یک جنگ فرسایشی در مرزهای شرقی بشود
متن کامل در Instant View
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
فریدون مجلسی :
مقامات ایران باید بدانند که یک توطئه بزرگ برای کشورمان طراحی شده است؛ آنکه ایران وارد یک جنگ فرسایشی در مرزهای شرقی بشود
متن کامل در Instant View
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
Telegraph
یک توطئه بزرگ برای ایران طراحی شده است
طالبان کاملاً به روش «داعش» در حال تسخیر شهر هاست
جناب حجت الاسلام سید ابراهیم رئیسی
رئیس محترم جمهوری اسلامی ايران
با سلام و تحیات
با توجه به اوضاع کشور دوست و همسایه افغانستان وظیفه انسانی خود می دانم که پیشنهاداتی در این رابطه خدمت شما اعلام دارم. امید است که مورد توجه قرار گیرد و دستور اقدام لازم صادر فرمایند.
پیشنهاد می کنم سریعا دولت ایران:
۱- به نخبگان علمی و مالی، خبرنگاران، فعالین مدنی و به ویژه زنان و کودکان افغانستانی متقاضی مهاجرت و مسافرت به ایران ویزا بدهد.
۲- اگر برای این کار قانون جدیدی لازم است هرچه سریعتر طرحی با قید سه فوریت به مجلس داده شود.
۳- در سرتاسر مرز اردوگاهای قبلی را فعال کند و اردوگاه های جدیدی برقرار کند و پناهندگان را چون مهمان بپذیرد.
۴- اقدامات کمکی، بهداشتی و کنترل کرونا و سایر بیماری هاانجام شود.
۵-جامعه افعانستانی ایران را جهت کمک های مالی و ... به هم میهنان خود تشویق و راهنمایی کند.
۶-اتاق بازرگانی از تجار و صنعتگران طرف معامله با افغانستان بخواهد کمک های خود را به پناهندگان به حساب اتاق واریز کنند.
۷- خیرین ایرانی را تشویق به کمک و مساعدت به پناهندگان نمایند.
امید که مثل همیشه کشور ایران خانه دوم پناهندگانش باشد.
با احترام
محمد حسین پاپلی یزدی
استاد بازنشسته دانشگاه تربیت مدرس تهران و رئیس اسبق انجمن ژئوپلیتیک ایران
مشهد. ۲۴ مرداد ۱۴۰۰
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
رئیس محترم جمهوری اسلامی ايران
با سلام و تحیات
با توجه به اوضاع کشور دوست و همسایه افغانستان وظیفه انسانی خود می دانم که پیشنهاداتی در این رابطه خدمت شما اعلام دارم. امید است که مورد توجه قرار گیرد و دستور اقدام لازم صادر فرمایند.
پیشنهاد می کنم سریعا دولت ایران:
۱- به نخبگان علمی و مالی، خبرنگاران، فعالین مدنی و به ویژه زنان و کودکان افغانستانی متقاضی مهاجرت و مسافرت به ایران ویزا بدهد.
۲- اگر برای این کار قانون جدیدی لازم است هرچه سریعتر طرحی با قید سه فوریت به مجلس داده شود.
۳- در سرتاسر مرز اردوگاهای قبلی را فعال کند و اردوگاه های جدیدی برقرار کند و پناهندگان را چون مهمان بپذیرد.
۴- اقدامات کمکی، بهداشتی و کنترل کرونا و سایر بیماری هاانجام شود.
۵-جامعه افعانستانی ایران را جهت کمک های مالی و ... به هم میهنان خود تشویق و راهنمایی کند.
۶-اتاق بازرگانی از تجار و صنعتگران طرف معامله با افغانستان بخواهد کمک های خود را به پناهندگان به حساب اتاق واریز کنند.
۷- خیرین ایرانی را تشویق به کمک و مساعدت به پناهندگان نمایند.
امید که مثل همیشه کشور ایران خانه دوم پناهندگانش باشد.
با احترام
محمد حسین پاپلی یزدی
استاد بازنشسته دانشگاه تربیت مدرس تهران و رئیس اسبق انجمن ژئوپلیتیک ایران
مشهد. ۲۴ مرداد ۱۴۰۰
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
درها را روی نخبگان افغانستانی باز کنیم
حسین آخانی
طالبان برای دومین‌بار بر افغانستان حاکم شد. گویا در یک توافق عجیب، قدرت های بزرگ و همسایگان افغانستان، طالبان را پذیرفته‌اند. بر کسی پوشیده نیست که به زودی حکومتی خشن، تندرو و بنیادگرا در افغانستان حاکم می شود و امنیت و آسایش بخش عمده مردمان شریف همسایه‌ما را با خطر جدی مواجه می کند. طبیعی است که با حاکم شدن طالبان قربانی اصلی خانم‌های تحصیل کرده، نویسندگان، خبرنگاران، جوانان آزاد اندیش و با سوادی هستند که برای ساختن وطنشان از فضای ایجاد شده بعد از طالبان، امیدوارانه تلاش کردند.
افغانستان همسایه ماست، افغانستان پاره تن ماست و درد و رنج این مردم باید درد و رنج ما باشد. در این نیم قرن که افغانستان محل نزاع و جنگ و کشتار بوده است، همیشه خیل عظیمی از این مردم برای کار و زندگی شرافتمندانه مهمان ما بودند.
روز چهارشنبه 20 مرداد که به کاخ ناصری در شهرستانک رفته بودم، همه کارگران پیمانکار افغانستانی بودند. یکی از آنها، متین جوان مودبی بود که وقتی دید ما دوربین و وسایل کار داریم به ما اجازه داد از داخل کاخ به سمت کوهستان برویم. او می‌گفت که در افغانستان دو سالی در دانشگاه کشاورزی و باغبانی فاریاب درس خوانده است. بیماری پدرش او را مجبور کرده برای کار به ایران بیاید.
به جز اندک مواردی، اکثر مهاجران افغانستانی، بخصوص آنهایی که به طور قانونی اجازه کار ندارند، با اندک حقوق کار کرده اند و از ابتدایی ترین حقوق اجتماعی محروم بوده‌اند. آنها سخت ترین کارها، از چوپانی و کار در مرغداری گرفته تا کارهای ساختمانی، کشاورزی، عمرانی و نظافت را انجام داده‌اند. تردیدی نیست که افغان‌ها سهم بسیار زیادی در ساخت ایران در سه-چهار دهه اخیر داشته‌اند. شوربختانه سالها مهمانان افغانستانی حتی حق فرستادن فرزندانشان به مدرسه نداشتند و بسیاری از فرزندان آنها که از مادری ایرانی به دنیا آمده بود حتی شناسنامه ایرانی نداشتند؛ این دو مشکل خوشبختانه به تازگی به طور قانونی حل شده است. متاسفانه برخورد بخشی از هموطنان ما با این زحمتکشان ناشایست و نژادپرستانه بوده است. بدون آنکه توجه کنیم که هیچ نژادی به اندازه افغان ها به ما نزدیک نیست.
در روزها و هفته‌های آینده، موج جدیدی از مهاجران افغانستانی از ترس طالبان به ایران و دیگر کشورهای همسایه سرازیر می‌شوند. ما باید برای این موج برنامه داشته باشیم. ما می‌توانیم این اتفاق را فرصتی برای جذب نخبگان افغانستانی بدانیم و با باز کردن مرزها اجازه دهیم برادران و خواهران افغانستانی که توان تحمل فشار حکومت طالبانی ندارند به ایران بیایند.
مدتهاست که دولت ما نگران کاهش رشد جمعیت و آینده بازار کار است. این معضل سالهاست که در کشورهای غربی هم وجود داشته است. بسیاری از کشورهای غربی در کشورشان را به روی مهاجران باز کردند. آنچه غربی ها هوشمندانه رفتار کردند گزینش بهترین های هر کشور برای ورود به خاکشان بود؛ به آنها حقوق شهروندی اعطا کردند و آنها نیز با دل و جان در آن کشور کار کردند.
حدود 4 میلیون ایرانی که در دیگر کشورها ساکن شده اند، اغلب از بین تحصیل کرده ترین و برخوردارترین قشرهای جامعه بودند که کشور پذیرش دهنده از حضور آنها بسیار بهره برده است.
ما هم می توانیم حقوق شهروندی برای مهمانان افغانستانی را به رسمیت بشناسیم. با جذب تحصیل کرده‌ها و اعطای حقوق شهروندی آنها با دل و جان برای این سرزمین کار میکنند. من خیلی دلم می خواهد که دانشگاه‌های ما و ادارات ما و حتی در نیروهای انتظامی بخش مهمی از مهاجران افغانستانی را (البته با ملاحظات امنیتی) به کار بگیرند.
تجربه سالها تحصیل و تحقیق و زندگی من در کشورهای اروپایی و امریکا نشان داده است که مهاجران خیلی بیشتر از ساکنان آن کشور تلاش می کنند. کشورهای غربی از این نیروی کاری به خوبی استفاده می کنند و هر سال هم برای جبران رشد کم جمعیت و هم برای استفاده از آنها در بازار کار به اشکال مختلفی آنها را به کشورشان دعوت می کنند.
برای من که نگران امروز و فردای ایرانم، برای من که با چشمان اشک آلود خود شاهد رفتن بخش زیادی از فارغ التحصیلان ایرانی به خارج می باشم، فکر میکنم جایگزین شدن آنچه از دست می‌دهیم توسط مهاجران افغانستانی می‌تواند بخشی از آنچه از دست داده‌ایم را جبران کند. با این تدبیر می‌توانیم فرار نخبگان را با چرخش نخبگان جایگزین کنیم و از شر طالبان برای خیر سرزمینان استفاده کنیم. ایران کشوری چند فرهنگی است که با رسمیت بخشیدن به سالها همراهی و همزیستی با مهاجران افغانستانی، سرمایه تاریخی-اجتماعی و اقتصادی سرزمین ایران ما غنی تر خواهد شد.
جان آگه با #فرهیختگان
حسین آخانی
طالبان برای دومین‌بار بر افغانستان حاکم شد. گویا در یک توافق عجیب، قدرت های بزرگ و همسایگان افغانستان، طالبان را پذیرفته‌اند. بر کسی پوشیده نیست که به زودی حکومتی خشن، تندرو و بنیادگرا در افغانستان حاکم می شود و امنیت و آسایش بخش عمده مردمان شریف همسایه‌ما را با خطر جدی مواجه می کند. طبیعی است که با حاکم شدن طالبان قربانی اصلی خانم‌های تحصیل کرده، نویسندگان، خبرنگاران، جوانان آزاد اندیش و با سوادی هستند که برای ساختن وطنشان از فضای ایجاد شده بعد از طالبان، امیدوارانه تلاش کردند.
افغانستان همسایه ماست، افغانستان پاره تن ماست و درد و رنج این مردم باید درد و رنج ما باشد. در این نیم قرن که افغانستان محل نزاع و جنگ و کشتار بوده است، همیشه خیل عظیمی از این مردم برای کار و زندگی شرافتمندانه مهمان ما بودند.
روز چهارشنبه 20 مرداد که به کاخ ناصری در شهرستانک رفته بودم، همه کارگران پیمانکار افغانستانی بودند. یکی از آنها، متین جوان مودبی بود که وقتی دید ما دوربین و وسایل کار داریم به ما اجازه داد از داخل کاخ به سمت کوهستان برویم. او می‌گفت که در افغانستان دو سالی در دانشگاه کشاورزی و باغبانی فاریاب درس خوانده است. بیماری پدرش او را مجبور کرده برای کار به ایران بیاید.
به جز اندک مواردی، اکثر مهاجران افغانستانی، بخصوص آنهایی که به طور قانونی اجازه کار ندارند، با اندک حقوق کار کرده اند و از ابتدایی ترین حقوق اجتماعی محروم بوده‌اند. آنها سخت ترین کارها، از چوپانی و کار در مرغداری گرفته تا کارهای ساختمانی، کشاورزی، عمرانی و نظافت را انجام داده‌اند. تردیدی نیست که افغان‌ها سهم بسیار زیادی در ساخت ایران در سه-چهار دهه اخیر داشته‌اند. شوربختانه سالها مهمانان افغانستانی حتی حق فرستادن فرزندانشان به مدرسه نداشتند و بسیاری از فرزندان آنها که از مادری ایرانی به دنیا آمده بود حتی شناسنامه ایرانی نداشتند؛ این دو مشکل خوشبختانه به تازگی به طور قانونی حل شده است. متاسفانه برخورد بخشی از هموطنان ما با این زحمتکشان ناشایست و نژادپرستانه بوده است. بدون آنکه توجه کنیم که هیچ نژادی به اندازه افغان ها به ما نزدیک نیست.
در روزها و هفته‌های آینده، موج جدیدی از مهاجران افغانستانی از ترس طالبان به ایران و دیگر کشورهای همسایه سرازیر می‌شوند. ما باید برای این موج برنامه داشته باشیم. ما می‌توانیم این اتفاق را فرصتی برای جذب نخبگان افغانستانی بدانیم و با باز کردن مرزها اجازه دهیم برادران و خواهران افغانستانی که توان تحمل فشار حکومت طالبانی ندارند به ایران بیایند.
مدتهاست که دولت ما نگران کاهش رشد جمعیت و آینده بازار کار است. این معضل سالهاست که در کشورهای غربی هم وجود داشته است. بسیاری از کشورهای غربی در کشورشان را به روی مهاجران باز کردند. آنچه غربی ها هوشمندانه رفتار کردند گزینش بهترین های هر کشور برای ورود به خاکشان بود؛ به آنها حقوق شهروندی اعطا کردند و آنها نیز با دل و جان در آن کشور کار کردند.
حدود 4 میلیون ایرانی که در دیگر کشورها ساکن شده اند، اغلب از بین تحصیل کرده ترین و برخوردارترین قشرهای جامعه بودند که کشور پذیرش دهنده از حضور آنها بسیار بهره برده است.
ما هم می توانیم حقوق شهروندی برای مهمانان افغانستانی را به رسمیت بشناسیم. با جذب تحصیل کرده‌ها و اعطای حقوق شهروندی آنها با دل و جان برای این سرزمین کار میکنند. من خیلی دلم می خواهد که دانشگاه‌های ما و ادارات ما و حتی در نیروهای انتظامی بخش مهمی از مهاجران افغانستانی را (البته با ملاحظات امنیتی) به کار بگیرند.
تجربه سالها تحصیل و تحقیق و زندگی من در کشورهای اروپایی و امریکا نشان داده است که مهاجران خیلی بیشتر از ساکنان آن کشور تلاش می کنند. کشورهای غربی از این نیروی کاری به خوبی استفاده می کنند و هر سال هم برای جبران رشد کم جمعیت و هم برای استفاده از آنها در بازار کار به اشکال مختلفی آنها را به کشورشان دعوت می کنند.
برای من که نگران امروز و فردای ایرانم، برای من که با چشمان اشک آلود خود شاهد رفتن بخش زیادی از فارغ التحصیلان ایرانی به خارج می باشم، فکر میکنم جایگزین شدن آنچه از دست می‌دهیم توسط مهاجران افغانستانی می‌تواند بخشی از آنچه از دست داده‌ایم را جبران کند. با این تدبیر می‌توانیم فرار نخبگان را با چرخش نخبگان جایگزین کنیم و از شر طالبان برای خیر سرزمینان استفاده کنیم. ایران کشوری چند فرهنگی است که با رسمیت بخشیدن به سالها همراهی و همزیستی با مهاجران افغانستانی، سرمایه تاریخی-اجتماعی و اقتصادی سرزمین ایران ما غنی تر خواهد شد.
جان آگه با #فرهیختگان
چیستی و چرایی جنگ دفاعی امام حسین و پیامدهای آن
🔹سخنران: سیدعلی محمودی
📍امشب ساعت ۲۲ از طریق لینک زیر می‌توانید با گزینه میهمان وارد شوید:
www.skyroom.online/ch/12ht/ghadir-sessions
جان آگه با #فرهیختگان
🔹سخنران: سیدعلی محمودی
📍امشب ساعت ۲۲ از طریق لینک زیر می‌توانید با گزینه میهمان وارد شوید:
www.skyroom.online/ch/12ht/ghadir-sessions
جان آگه با #فرهیختگان
من يک فيلمسازم نه برانداز !
قاسم جعفری/نويسنده و كارگردان سينما و تلويزيون
✅ رياست محترم سازمان صداوسيما، آقای علی عسگری
✅ من قاسم جعفری كارگردان سريال شرحه‌شرحه شده «زندگی زيباست» هستم، با يک جست‌وجوی ساده متوجه خواهيد شد قاسم جعفری، سازنده پرمخاطب‌ترين سريالهای تلويزيون از جمله «مسافری از هند» (با96 درصد بيننده)، «خط قرمز» (با90 درصد بيننده) است. سريال «كمكم كن» (با94 درصد بيننده) را به عنوان اولين سريال ماورايی تلويزيون ساخته و فقط به دليل نپذيرفتن ساخت سريالهای سفارشی، امنيتی و شعاری از سال 1385 تا امروز (يعنی 15 سال) حق فعاليت در صداوسيما را نداشته‌ام و اگر اين روزها تكه پاره‌های «زندگی زيباست» بعد از 3 سال توقيف روی آنتن شبكه 2 رفته، پذيرفتن بی چون و چرای سانسورهای بيرحمانه و بسيار كودكانه‌ای است كه در تاريخ سريال‌سازی اين مرز و بوم تازگی دارد.
✅ سرنوشت سريال من مثال درختی است كه از ريشه قطعش كرده‌اند و تنه درخت را در خاک خشكی قرار داده و ميخواهند بی آب و كود سبز باشد و بار دهد. بيش از600 دقيقه يا به عبارتی 15 قسمت از سريالم را سانسور كرده‌ايد، عنوانش را از «عشق» به «زندگی زيباست» تغيير داده و 8 قسمت ابتدايی سريال كه معرف هويت قهرمانهای سريال بوده را بدون نمايش حتی يک سكانس حذف كرده‌ايد، بدون اطلاع من به عنوان خالق اثر، سريال را تدوين و صداگذاری كرده و بر آن موسيقی گذاشته و بدون اعلام قبلی و به يكباره روانه آنتن كرده‌ايد و كارمند تهيه‌كننده‌تان در تمام رسانه‌ها و سايتها اعلام ميكند سريال بدون سانسور در حال پخش است و وقتی ديگر هنرمندان سريال در مورد سانسور ميگويند، با قدرتی كه در اختيار داريد قديميترين خبرگزاری مملكت را وادار به حذف مصاحبه از روی سايت ميكنيد.
✅ سريالی كه در50 قسمت توليد شده و من با اطلاع يافتن از پخش به جاي زاری بر پيكر نيمه جانش حاضر شده و هر روز از ساعت 5 صبح دست به سلاخی و سانسور چندباره براساس نظرات دلواپسان ناشناس و غيرقابل گفت‌وگو ميزنم تا حداقل مردم بتوانند در اين روزگار غريب كرونايی سريالی سروشكل‌دارتر ببينند، با همه حذفيات ناجوانمردانه‌ای كه به كار تحميل شده است.
✅ شک ندارم جوابی به اين نامه‌ام نخواهيد داد و من فقط برای ثبت در حافظه مردم كشورم اين نامه را مينويسم، مردمی كه ديگر چشمشان به رسانه ميلی شما نيست و فرستنده‌هايشان رسانه غبار گرفته شما را نميبينند، چون با هر نگاه، صدا و تصويری مخالفت ميكنيد، نخبه‌كشی مرام‌تان شده و چشم و گوش‌هايتان را بر حقيقتی كه در جامعه رخ داده، بسته‌ايد. كجا هستند كارگردانانی كه با آثارشان مخاطب را پای تلويزيون مينشاندند؟ كجاست عادلی كه يک تنه بار همه ورزش رسانه را با برنامه‌اش به دوش ميكشيد؟ چرا مزدک ميرزايی ها ناچار به ترک وطن ميشوند؟ مرا متهم نكنيد كه معاندم و همه اينها را ميگويم چون دنبال رفتنم، من در اين خاک ريشه دارم، خون بسياری از عزيزانم روي اين خاک و برای دفاع از وطن ريخته شده، بهترينهايم در اين سرزمين آرميده‌اند...نه قصد مهاجرت دارم و نه پناهندگی
✅ آقای علی عسگری من يک فيلمسازم نه برانداز، كجا كار كنم و حرفم را بزنم؟ كجا از درد و غم مردم سرزمينم، از عشق و از دغدغه‌های جوانان وطنم بگويم؟ ديگر سريال سازها را با همين رفتار و سانسورها به جايی رسانديد كه از تلويزيون فرار كنند و به شبكه خانگی پناه ببرند. حالا كه صدا‌وسيمای تان آنجا را هم دست گرفته و سانسور را حاكم كرده، تكليف چيست؟
✅ سالها قبل باخط قرمز از همه موانع عبور كردم و روزی با مسافری از هند مسلمان بودن شناسنامه‌ای خودمان را نقد كردم و امروز با زندگژ زيباست (با همه زخم‌هايی كه برتن دارد) ميگويم ما هستيم ولی دلواپسان می آيند و زودتر از آنكه فكرش را بكنيم، بی هيچ افتخار و نشانی خواهند رفت، امثال من فرياد مردمی خواهم بود كه شما صدايشان را در رسانه‌تان خفه كرديد و فردايی كه خيلي دور نيست، آيندگان در مورد شما كه مدير بزرگترين رسانه اين مرز و بوم بوديد نظر خواهند داد، كاش قبل از رفتن كمی به خودتان بياييد و تغييری ايجاد كنيد، هرچند اندک اما در فردای جامعه تاثيرش را خواهيد ديد. فردايی كه خيلی دير نيست، در غير آن ديگر مردم اين سرزمين، رسانه شما را نخواهند ديد. شما با تفكر خودتان مظلوم ظلم خويش هستيد و با اين رفتار و منش به زودی كركره تلويزيون را بايد پايين بكشيد. چه دوست داشته باشيد و بخواهيد يا نخواهيد و دوست نداشته باشيد./اعتماد
جان آگه با #فرهیختگان
قاسم جعفری/نويسنده و كارگردان سينما و تلويزيون
✅ رياست محترم سازمان صداوسيما، آقای علی عسگری
✅ من قاسم جعفری كارگردان سريال شرحه‌شرحه شده «زندگی زيباست» هستم، با يک جست‌وجوی ساده متوجه خواهيد شد قاسم جعفری، سازنده پرمخاطب‌ترين سريالهای تلويزيون از جمله «مسافری از هند» (با96 درصد بيننده)، «خط قرمز» (با90 درصد بيننده) است. سريال «كمكم كن» (با94 درصد بيننده) را به عنوان اولين سريال ماورايی تلويزيون ساخته و فقط به دليل نپذيرفتن ساخت سريالهای سفارشی، امنيتی و شعاری از سال 1385 تا امروز (يعنی 15 سال) حق فعاليت در صداوسيما را نداشته‌ام و اگر اين روزها تكه پاره‌های «زندگی زيباست» بعد از 3 سال توقيف روی آنتن شبكه 2 رفته، پذيرفتن بی چون و چرای سانسورهای بيرحمانه و بسيار كودكانه‌ای است كه در تاريخ سريال‌سازی اين مرز و بوم تازگی دارد.
✅ سرنوشت سريال من مثال درختی است كه از ريشه قطعش كرده‌اند و تنه درخت را در خاک خشكی قرار داده و ميخواهند بی آب و كود سبز باشد و بار دهد. بيش از600 دقيقه يا به عبارتی 15 قسمت از سريالم را سانسور كرده‌ايد، عنوانش را از «عشق» به «زندگی زيباست» تغيير داده و 8 قسمت ابتدايی سريال كه معرف هويت قهرمانهای سريال بوده را بدون نمايش حتی يک سكانس حذف كرده‌ايد، بدون اطلاع من به عنوان خالق اثر، سريال را تدوين و صداگذاری كرده و بر آن موسيقی گذاشته و بدون اعلام قبلی و به يكباره روانه آنتن كرده‌ايد و كارمند تهيه‌كننده‌تان در تمام رسانه‌ها و سايتها اعلام ميكند سريال بدون سانسور در حال پخش است و وقتی ديگر هنرمندان سريال در مورد سانسور ميگويند، با قدرتی كه در اختيار داريد قديميترين خبرگزاری مملكت را وادار به حذف مصاحبه از روی سايت ميكنيد.
✅ سريالی كه در50 قسمت توليد شده و من با اطلاع يافتن از پخش به جاي زاری بر پيكر نيمه جانش حاضر شده و هر روز از ساعت 5 صبح دست به سلاخی و سانسور چندباره براساس نظرات دلواپسان ناشناس و غيرقابل گفت‌وگو ميزنم تا حداقل مردم بتوانند در اين روزگار غريب كرونايی سريالی سروشكل‌دارتر ببينند، با همه حذفيات ناجوانمردانه‌ای كه به كار تحميل شده است.
✅ شک ندارم جوابی به اين نامه‌ام نخواهيد داد و من فقط برای ثبت در حافظه مردم كشورم اين نامه را مينويسم، مردمی كه ديگر چشمشان به رسانه ميلی شما نيست و فرستنده‌هايشان رسانه غبار گرفته شما را نميبينند، چون با هر نگاه، صدا و تصويری مخالفت ميكنيد، نخبه‌كشی مرام‌تان شده و چشم و گوش‌هايتان را بر حقيقتی كه در جامعه رخ داده، بسته‌ايد. كجا هستند كارگردانانی كه با آثارشان مخاطب را پای تلويزيون مينشاندند؟ كجاست عادلی كه يک تنه بار همه ورزش رسانه را با برنامه‌اش به دوش ميكشيد؟ چرا مزدک ميرزايی ها ناچار به ترک وطن ميشوند؟ مرا متهم نكنيد كه معاندم و همه اينها را ميگويم چون دنبال رفتنم، من در اين خاک ريشه دارم، خون بسياری از عزيزانم روي اين خاک و برای دفاع از وطن ريخته شده، بهترينهايم در اين سرزمين آرميده‌اند...نه قصد مهاجرت دارم و نه پناهندگی
✅ آقای علی عسگری من يک فيلمسازم نه برانداز، كجا كار كنم و حرفم را بزنم؟ كجا از درد و غم مردم سرزمينم، از عشق و از دغدغه‌های جوانان وطنم بگويم؟ ديگر سريال سازها را با همين رفتار و سانسورها به جايی رسانديد كه از تلويزيون فرار كنند و به شبكه خانگی پناه ببرند. حالا كه صدا‌وسيمای تان آنجا را هم دست گرفته و سانسور را حاكم كرده، تكليف چيست؟
✅ سالها قبل باخط قرمز از همه موانع عبور كردم و روزی با مسافری از هند مسلمان بودن شناسنامه‌ای خودمان را نقد كردم و امروز با زندگژ زيباست (با همه زخم‌هايی كه برتن دارد) ميگويم ما هستيم ولی دلواپسان می آيند و زودتر از آنكه فكرش را بكنيم، بی هيچ افتخار و نشانی خواهند رفت، امثال من فرياد مردمی خواهم بود كه شما صدايشان را در رسانه‌تان خفه كرديد و فردايی كه خيلي دور نيست، آيندگان در مورد شما كه مدير بزرگترين رسانه اين مرز و بوم بوديد نظر خواهند داد، كاش قبل از رفتن كمی به خودتان بياييد و تغييری ايجاد كنيد، هرچند اندک اما در فردای جامعه تاثيرش را خواهيد ديد. فردايی كه خيلی دير نيست، در غير آن ديگر مردم اين سرزمين، رسانه شما را نخواهند ديد. شما با تفكر خودتان مظلوم ظلم خويش هستيد و با اين رفتار و منش به زودی كركره تلويزيون را بايد پايين بكشيد. چه دوست داشته باشيد و بخواهيد يا نخواهيد و دوست نداشته باشيد./اعتماد
جان آگه با #فرهیختگان
آقای نجفی از همان روزی که مرجع امور شرعیه شد، کمال میل به اجرای حدود داشت و گذشته از حد شرب خمر که هفته‌ای یکی دو تا مقررا طلاب موظف پیدا می‌کردند و آقا اجرا می‌فرمودند، میل مفرطی هم به اجرای حکم قتل داشتند و چون در این عصر، اجرای این حکم بیشتر نسبت به طایفه بابیه قابل وقوع است، لهذا سعی آقا و اتباع آقا در پیدا کردن بابی زیادتر از سایر عناوین است و مکرر اشخاص محکوم‌القتل به دست آقا گرفتار شده‌اند و به جزای خود رسیده‌اند و کسی در این کار مزاحم خیال آقای معظم نبوده و نشده مگر در ایام صدارت مرحوم امین‌الدوله که کلیه اختیارات علما محدود شد و دست و پای آقای نجفی هم قهرا بسته گردید.
اما بعد از انتشار خبر عزل و انفصال امین‌الدوله، روزی بنده را احضار فرمودند. همین‌که شرفیاب شدم، معلوم شد دو سه نفر دیگر هم از روسای طلاب را خواسته‌اند. حضرت آقا با ما چند نفر سرجنبانان که مدتی خانه‌نشین شده بودیم، خلوت کردند و اینطور اظهار فرمود که: خود شما می‌دانید در دوره صدارت این خبیث، چقدر بر علمای اسلام توهین وارد شده و عظم آنها از انظار عوام کم شده، حالا که باطن شریعت، شر او را از سر اهل اسلام کم فرموده، لازم است بعضی اقدامات امین که دو مرتبه عوام متوجه به ما شوند و خواص بترسند.
ما همه گفتیم: هر قسم رای مبارک حضرت حجت‌الاسلام قرار بگیرد، ما مطیع هستیم. آقا فرمودند: بلی، باید چند نفر را مست پیدا کرد و حد زد و یکی دو نفر را هم کشت.
بنده با نهایت وحشت و حیرت، عرض کردم: آدم بکشیم؟ فرمودند: خیر، بابی پیدا می‌کنیم و آنها را می‌کشیم.
برای انجام همین مقصود، هرچه مدرسه خرابه در اطراف محلات بود، به حکم آقا تعمیر شد و در هر یک از آنها، جماعتی از طلاب را سکنی دادند و اغلب برای طلاب شهریه مقرر فرمودند. طلاب هم انصافا کوتاهی نمی‌کردند و علاوه از گرفتن مست، در کوچه و بازار از هر خانه که صدای ساز و آواز بلند می‌شد، از بام خانه‌ها به آنجاها هجوم می‌کردند و اگر بساط عیشی چیده شده بود، مبدل به مجلس ماتم می‌شد. کار به جایی رسید که از هیچ خانه، صدای دایره و ساز شنیده نمی‌شد. یک نفر مطرب در اصفهان باقی نماند و تمام آنها به طرف شیراز و طهران مهاجرت کردند. حتی آنکه صدای تنبک که در ورزش‌خانه‌ها برای تعلیم می‌زنند، موقوف شد و کهنه‌سوارها راضی شدند که به جای تنبک، پیت نفتی استعمال کنند و پذیرفته نشد.
از این کار هم فارغ شدند، حمله بر بابی‌ها بردند. در شهر اصفهان و نجف‌آباد، پنج فرسخی اصفهان که مرکز بابیه است، هرجا بابی سراغ داشتند، به زحمت انداختند. مردم هم موقع را غنیمت دانسته و هرکس با هرکس غرض داشت یا بدهی به کسی داشت، فورا راپورت می‌داد که این شخص بابی است و به مقصد می‌رسید.
تاریخ انحطاط مجلس
مجدالاسلام کرمانی
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
اما بعد از انتشار خبر عزل و انفصال امین‌الدوله، روزی بنده را احضار فرمودند. همین‌که شرفیاب شدم، معلوم شد دو سه نفر دیگر هم از روسای طلاب را خواسته‌اند. حضرت آقا با ما چند نفر سرجنبانان که مدتی خانه‌نشین شده بودیم، خلوت کردند و اینطور اظهار فرمود که: خود شما می‌دانید در دوره صدارت این خبیث، چقدر بر علمای اسلام توهین وارد شده و عظم آنها از انظار عوام کم شده، حالا که باطن شریعت، شر او را از سر اهل اسلام کم فرموده، لازم است بعضی اقدامات امین که دو مرتبه عوام متوجه به ما شوند و خواص بترسند.
ما همه گفتیم: هر قسم رای مبارک حضرت حجت‌الاسلام قرار بگیرد، ما مطیع هستیم. آقا فرمودند: بلی، باید چند نفر را مست پیدا کرد و حد زد و یکی دو نفر را هم کشت.
بنده با نهایت وحشت و حیرت، عرض کردم: آدم بکشیم؟ فرمودند: خیر، بابی پیدا می‌کنیم و آنها را می‌کشیم.
برای انجام همین مقصود، هرچه مدرسه خرابه در اطراف محلات بود، به حکم آقا تعمیر شد و در هر یک از آنها، جماعتی از طلاب را سکنی دادند و اغلب برای طلاب شهریه مقرر فرمودند. طلاب هم انصافا کوتاهی نمی‌کردند و علاوه از گرفتن مست، در کوچه و بازار از هر خانه که صدای ساز و آواز بلند می‌شد، از بام خانه‌ها به آنجاها هجوم می‌کردند و اگر بساط عیشی چیده شده بود، مبدل به مجلس ماتم می‌شد. کار به جایی رسید که از هیچ خانه، صدای دایره و ساز شنیده نمی‌شد. یک نفر مطرب در اصفهان باقی نماند و تمام آنها به طرف شیراز و طهران مهاجرت کردند. حتی آنکه صدای تنبک که در ورزش‌خانه‌ها برای تعلیم می‌زنند، موقوف شد و کهنه‌سوارها راضی شدند که به جای تنبک، پیت نفتی استعمال کنند و پذیرفته نشد.
از این کار هم فارغ شدند، حمله بر بابی‌ها بردند. در شهر اصفهان و نجف‌آباد، پنج فرسخی اصفهان که مرکز بابیه است، هرجا بابی سراغ داشتند، به زحمت انداختند. مردم هم موقع را غنیمت دانسته و هرکس با هرکس غرض داشت یا بدهی به کسی داشت، فورا راپورت می‌داد که این شخص بابی است و به مقصد می‌رسید.
تاریخ انحطاط مجلس
مجدالاسلام کرمانی
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
حمایت دانشگاه خلیج فارس از دانشجویان افغانستانی متاثر از جنگ
متن کامل و منبع
https://pgu.ac.ir/fa/news/980
جان آگه با #فرهیختگان
متن کامل و منبع
https://pgu.ac.ir/fa/news/980
جان آگه با #فرهیختگان
دانشگاه خلیج فارس
حمایت دانشگاه خلیج فارس از دانشجویان افغانستانی متاثر از جنگ | دانشگاه خلیج فارس
با توجه به وخامت اوضاع و تشدید شرایط ویژه جنگی در روزهای گذشته در کشور افغانستان، دانشگاه خلیج فارس تمهیدات و تسهیلاتی را با در نظر گرفتن ملاحظات بشردوستانه برای بازگشت دانشجویان افغانستانی این دانشگاه بخصوص بانوان که بدلیل همه گیری کوید از راه دور در دوره‌های…
⚛️تو مشغول مردن‌ات هستی؛ من در رویای اول‌شدن!
🖊امیر ناظمی
[به خاطر تلخی سقوط افغانستان]
حد نهایی انسان‌ها و ملت‌ها همان چشم‌اندازی است که برای خودشان ترسیم میکنند. «هر چه در جستن آنی، آنی». کمتر کشوری چشم‌انداز ملی رسمی دارد؛ اما در میان آنها که دارند، بدون شک چشم‌انداز ایران از بدترین‌هاست.
چشم‌انداز ایران هیچ تصویری خلق نمی‌کند، هیچ تصویری از انسان و شهروندش ندارد؛ تنها چشم‌اندازی از کشوری رقابت‌جو است که دوست دارد در منطقه‌اش اول باشد؛ این که آن منطقه خودش در کجای این جهان بایستد برایش مهم نیست. این که این منطقه آرامش دارد یا جنگ اصلا مهم نیست!
در چشم‌انداز ایران این انسان است که مفقود شده است، آینده مشترک است که مفقود شده است و تصویری از جامعه‌ای که مطلوب می‌دانیم. چشم‌اندازی است که حتی در مورد تصویر مطلوب‌اش از حکمرانی از شهروند یا هیچ چیزی اطلاعات ندارد!
خب بفرمایید: طالبان افغانستان را گرفت، عراق و سوریه تبدیل شدند به پاندول‌های رفت و آمد داعش، لبنان کشوری بدون دولت توانمند؛ و این دومینو ادامه دارد. حالا در این منطقه اول شدن اساسا ارزشی دارد؟
چشم‌انداز ۱۴۰۴ ما هیچ‌وقت به ما نگفت اول شدن در منطقه بحران‌زده‌ای که هر روز هواپیماها در حال فراری دادن انسان‌ها هستند، چه ارزشی دارد؟ اول شدن در منطقه‌ای که زندگی می‌کنیم برای من شهروند ارزشی ندارد.
خاورمیانه‌ای‌ها برای سفر سوار هواپیما نمی‌شوند؛ آنها همیشه در حال فرار هستند!
⭕️منطقه قوی‌تر به جای اول‌شدن
افغانستان هیج‌وقت برای من کشوری دیگر نبود؛ تکه‌ای از جانم بود، مثل شیراز، مثل تبریز، اصفهان، اهواز ...
برای «جانستان کابلستان» من، چشم‌انداز اصلی «منطقه قوی‌تر» بود و هست. چشم‌انداز مورد تصور من رقابت و درگیری در منطقه نیست. برای من چشم‌انداز آینده‌ام گره‌خورده است با سرنوشت منطقه غرب آسیا، آسیای میانه و شمال آفریقا. اگر ایران کشور بزرگ منطقه (جمعیت و مساحت) است، بزرگ بودن‌اش باید در همین نگاه بزرگ‌اش باشد؛ نه در محدود کردن بازی!
ما اشتباه به دنیا می‌نگیریم، و این اشتباه از ما دارد تاوان می‌گیرد. دنیایی موازی را تصور کنید؛ دنیایی که در آن چشم‌انداز ما «منطقه قوی‌تر» بود، دنیایی که افغانستان شاد بود، عراق بی‌حاشیه، سوریه باثبات، یمن در صلح و ... دنیایی که لازم نبود با خبر سقوط هرات بخشی از ما بمیرد، لازم نبود افغانستان زخم کاری دیگرمان باشد.
در منطقه‌ای قوی‌تر، با حجم مبادلات بالا، بدون آن مرزهای سفت و سخت و دیوارکشیده که خط خطی نقاشی خدا هستند. «منطقه قوی‌تر» را به عنوان یک جایگزین چشم‌اندازمان تصور کنید؛ جایی که ما خاورمیانه‌ای‌ها مهربانانه‌تر مشغول زندگی بودیم. اول شدن عقده دوره‌های قدیمی است. حالا در دنیا به کودکان هم یاد می‌دهند، دنیا یک رقابت یا مسابقه نیست، ما اما چشم‌اندازمان هنوز دنیای محدودش رقابتی است، دوست دارد اول بشود!
در «منطقه قوی‌تر» است که جان انسان‌ها ارزش دارد، امنیت بیشتر است. منطقه‌ای که در آن تلاش‌ها برای خلق ثروت است و نه تصاحب‌های هر روزه یک وجب خاک.
کتاب «بازی بی‌نهایت» سایمون سینک، ساده نوشته شده است، بدون نظریه‌های پیچیده، یک کتاب که سطر به سطرش می‌تواند نقد چشم‌انداز رقابتی باشد. کسی که به دنبال اول شدن یا پیروزی است، یعنی دنیا را محدود می‌بیند و همین او را محکوم به نابودی می‌کند.
اساسا اول شدن محصول محدود دیدن دنیاست؛ چرا که دنیا مسابقه فوتبالی نیست که زمانی سوت آغاز و زمانی سوت پایان داشته باشد. دنیا یک حرکت دائمی است؛ شما می‌آیید و می‌روید و تلاش‌ها همچنان ادامه دارند.
⭕️بازتعریف مفاهیم راه سخت پیش رو
امروز صبح دوباره پیامی دریافت میکنم که می‌گوید دیگر خسته شده است از زندگی در منطقه‌ای که اخبارش شکنجه شهروندان است. می‌گوید می‌خواهد مهاجرت کند و من چه می‌توانم در پاسخ بفرستم جز ایموجی‌های اندوه!
ما نیاز داریم تا ریشه‌های هر چیز را در نگاه خودمان جستجو کنیم. ریشه‌های مفاهیمی که حالا دهه‌شان گذشته است! ریشه‌های مفاهیمی قدیمی که مشغول قربانی‌کردن آینده هستند.
برای آینده بهتر ایران، هیچ چاره‌ای نداریم که به آینده بهتر منطقه توجه کنیم، چاره‌ای نداریم جز آنکه «منطقه قوی‌تر» خلق کرده باشیم. ما با نگاه‌های محدود «اول شدن» روز به روز در حال جان دادن هستیم.
افغانستان عزیز، تو بخشی از جان مایی، ببخش که ما مشغول اول‌شدن هستیم!
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
🖊امیر ناظمی
[به خاطر تلخی سقوط افغانستان]
حد نهایی انسان‌ها و ملت‌ها همان چشم‌اندازی است که برای خودشان ترسیم میکنند. «هر چه در جستن آنی، آنی». کمتر کشوری چشم‌انداز ملی رسمی دارد؛ اما در میان آنها که دارند، بدون شک چشم‌انداز ایران از بدترین‌هاست.
چشم‌انداز ایران هیچ تصویری خلق نمی‌کند، هیچ تصویری از انسان و شهروندش ندارد؛ تنها چشم‌اندازی از کشوری رقابت‌جو است که دوست دارد در منطقه‌اش اول باشد؛ این که آن منطقه خودش در کجای این جهان بایستد برایش مهم نیست. این که این منطقه آرامش دارد یا جنگ اصلا مهم نیست!
در چشم‌انداز ایران این انسان است که مفقود شده است، آینده مشترک است که مفقود شده است و تصویری از جامعه‌ای که مطلوب می‌دانیم. چشم‌اندازی است که حتی در مورد تصویر مطلوب‌اش از حکمرانی از شهروند یا هیچ چیزی اطلاعات ندارد!
خب بفرمایید: طالبان افغانستان را گرفت، عراق و سوریه تبدیل شدند به پاندول‌های رفت و آمد داعش، لبنان کشوری بدون دولت توانمند؛ و این دومینو ادامه دارد. حالا در این منطقه اول شدن اساسا ارزشی دارد؟
چشم‌انداز ۱۴۰۴ ما هیچ‌وقت به ما نگفت اول شدن در منطقه بحران‌زده‌ای که هر روز هواپیماها در حال فراری دادن انسان‌ها هستند، چه ارزشی دارد؟ اول شدن در منطقه‌ای که زندگی می‌کنیم برای من شهروند ارزشی ندارد.
خاورمیانه‌ای‌ها برای سفر سوار هواپیما نمی‌شوند؛ آنها همیشه در حال فرار هستند!
⭕️منطقه قوی‌تر به جای اول‌شدن
افغانستان هیج‌وقت برای من کشوری دیگر نبود؛ تکه‌ای از جانم بود، مثل شیراز، مثل تبریز، اصفهان، اهواز ...
برای «جانستان کابلستان» من، چشم‌انداز اصلی «منطقه قوی‌تر» بود و هست. چشم‌انداز مورد تصور من رقابت و درگیری در منطقه نیست. برای من چشم‌انداز آینده‌ام گره‌خورده است با سرنوشت منطقه غرب آسیا، آسیای میانه و شمال آفریقا. اگر ایران کشور بزرگ منطقه (جمعیت و مساحت) است، بزرگ بودن‌اش باید در همین نگاه بزرگ‌اش باشد؛ نه در محدود کردن بازی!
ما اشتباه به دنیا می‌نگیریم، و این اشتباه از ما دارد تاوان می‌گیرد. دنیایی موازی را تصور کنید؛ دنیایی که در آن چشم‌انداز ما «منطقه قوی‌تر» بود، دنیایی که افغانستان شاد بود، عراق بی‌حاشیه، سوریه باثبات، یمن در صلح و ... دنیایی که لازم نبود با خبر سقوط هرات بخشی از ما بمیرد، لازم نبود افغانستان زخم کاری دیگرمان باشد.
در منطقه‌ای قوی‌تر، با حجم مبادلات بالا، بدون آن مرزهای سفت و سخت و دیوارکشیده که خط خطی نقاشی خدا هستند. «منطقه قوی‌تر» را به عنوان یک جایگزین چشم‌اندازمان تصور کنید؛ جایی که ما خاورمیانه‌ای‌ها مهربانانه‌تر مشغول زندگی بودیم. اول شدن عقده دوره‌های قدیمی است. حالا در دنیا به کودکان هم یاد می‌دهند، دنیا یک رقابت یا مسابقه نیست، ما اما چشم‌اندازمان هنوز دنیای محدودش رقابتی است، دوست دارد اول بشود!
در «منطقه قوی‌تر» است که جان انسان‌ها ارزش دارد، امنیت بیشتر است. منطقه‌ای که در آن تلاش‌ها برای خلق ثروت است و نه تصاحب‌های هر روزه یک وجب خاک.
کتاب «بازی بی‌نهایت» سایمون سینک، ساده نوشته شده است، بدون نظریه‌های پیچیده، یک کتاب که سطر به سطرش می‌تواند نقد چشم‌انداز رقابتی باشد. کسی که به دنبال اول شدن یا پیروزی است، یعنی دنیا را محدود می‌بیند و همین او را محکوم به نابودی می‌کند.
اساسا اول شدن محصول محدود دیدن دنیاست؛ چرا که دنیا مسابقه فوتبالی نیست که زمانی سوت آغاز و زمانی سوت پایان داشته باشد. دنیا یک حرکت دائمی است؛ شما می‌آیید و می‌روید و تلاش‌ها همچنان ادامه دارند.
⭕️بازتعریف مفاهیم راه سخت پیش رو
امروز صبح دوباره پیامی دریافت میکنم که می‌گوید دیگر خسته شده است از زندگی در منطقه‌ای که اخبارش شکنجه شهروندان است. می‌گوید می‌خواهد مهاجرت کند و من چه می‌توانم در پاسخ بفرستم جز ایموجی‌های اندوه!
ما نیاز داریم تا ریشه‌های هر چیز را در نگاه خودمان جستجو کنیم. ریشه‌های مفاهیمی که حالا دهه‌شان گذشته است! ریشه‌های مفاهیمی قدیمی که مشغول قربانی‌کردن آینده هستند.
برای آینده بهتر ایران، هیچ چاره‌ای نداریم که به آینده بهتر منطقه توجه کنیم، چاره‌ای نداریم جز آنکه «منطقه قوی‌تر» خلق کرده باشیم. ما با نگاه‌های محدود «اول شدن» روز به روز در حال جان دادن هستیم.
افغانستان عزیز، تو بخشی از جان مایی، ببخش که ما مشغول اول‌شدن هستیم!
#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست
ویرگول
تو مشغول مردن‌ات هستی؛ من در رویای اول‌شدن!
چشم‌انداز ایران اول‌شدن در منطقه است؛ بدون آنکه بگوید اول‌شدن در میانه فلاکت‌ها چه ارزشی دارد! چشم‌انداز درست ما «منطقه قوی‌تر» است
فغان کیهان کلهر
دستانم را به سوی کدام آسمان بلند کنم که خداوندا اگر هستی، خود فرودآ تا ذره ایمانم به کفر نیالودست...
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
دستانم را به سوی کدام آسمان بلند کنم که خداوندا اگر هستی، خود فرودآ تا ذره ایمانم به کفر نیالودست...
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
محمد نجیب الله
آخرین رییس‌جمهور دموکراتیک افغانستان که ۲۷ سپتامبر ۹۶ توسط طالبان در شهر کابل به دار آویخته شد
جان آگه با #فرهیختگان
آخرین رییس‌جمهور دموکراتیک افغانستان که ۲۷ سپتامبر ۹۶ توسط طالبان در شهر کابل به دار آویخته شد
جان آگه با #فرهیختگان
دیشب شبکه مستند، فیلمی با عنوان در کنار هم پخش کرد که ساخته خانه مستند است. فیلم درباره ۲ خیاط ایرانی و افغانستانی مقیم اصفهان است که کارخانه بزرگ تولیدی لباس را با کار ایرانیان و پناهندگان افغانستانی اداره میکنند. دیدن این فیلم زیبا را شدیدا توصیه میکنم.
مجید تفرشی
لینک تماشای ویدیو در آپارات
https://www.aparat.com/v/nuQhi/
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
مجید تفرشی
لینک تماشای ویدیو در آپارات
https://www.aparat.com/v/nuQhi/
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
مستند «در کنار هم»
داستان مستند «در کنار هم» بسیار جالب و شنیدنی است، دو کارآفرین ایرانی و افغانستانی که یک کارخانه پوشاک راه اندازی کرده اند و به امر تولید مشغول هستند.آنها از کارگران ایرانی و افغانی در این کارخانه استفاده می کنند و نقش مهمی در بکارگیری نیرو کار داشته اند.
مثلِ افغانستان
حسنین‌هیکل (سردبیر الاهرام) در کتابِ "بریدنِ دمِ شیر" می‌نویسد: ما تا قبل خیانت حاکمان واشنگتن و کودتا علیه محمد مصدق، خاطره‌ی ناخوشی از آنها نداشتیم. امّا درست از ظهر ۲۸مرداد۱۳۳۲، صفتِ "آمریکایی" دیگر در هیچ‌کجای خاورمیانه، عنوانِ شرافتمندانه‌ای نبود!
حسین دهباشی
جان آگه با #فرهیختگان
حسنین‌هیکل (سردبیر الاهرام) در کتابِ "بریدنِ دمِ شیر" می‌نویسد: ما تا قبل خیانت حاکمان واشنگتن و کودتا علیه محمد مصدق، خاطره‌ی ناخوشی از آنها نداشتیم. امّا درست از ظهر ۲۸مرداد۱۳۳۲، صفتِ "آمریکایی" دیگر در هیچ‌کجای خاورمیانه، عنوانِ شرافتمندانه‌ای نبود!
حسین دهباشی
جان آگه با #فرهیختگان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
احمد مسعود: در کنار مردمم در پنجشیر می‌مانم
احمد مسعود فرزند احمدشاه مسعود:
من با مردمم در پنجشیر هستم و کنارشان می‌مانم.
دروغ‌های فضای مجازی و فیس بوک را باور نکنید.
جان آگه با #فرهیختگان
احمد مسعود فرزند احمدشاه مسعود:
من با مردمم در پنجشیر هستم و کنارشان می‌مانم.
دروغ‌های فضای مجازی و فیس بوک را باور نکنید.
جان آگه با #فرهیختگان