سیانان: ایران بهدنبال کنترل شاهرگ اینترنت جهان است
سیانان نوشت:
ایران پس از تجربهٔ تنشهای اخیر در تنگهٔ هرمز، حالا بهدنبال استفاده از یک اهرم تازه برای افزایش نفوذ خود است؛ کابلهای اینترنتی زیردریایی که بخش بزرگی از ارتباطات اینترنتی و مالی میان اروپا، آسیا و کشورهای خلیج فارس را منتقل میکنند.
مقامهای ایرانی اعلام کردهاند که شرکتهای بزرگ فناوری مانند گوگل، مایکروسافت، متا و آمازون باید برای عبور این کابلها از منطقه، هزینه پرداخت کنند و از قوانین ایران تبعیت داشته باشند.
کابلهای زیردریایی ستون اصلی اینترنت جهان هستند و قطع یا آسیب به آنها فقط باعث کندی اینترنت نمیشود، بلکه میتواند بانکداری بینالمللی، ارتباطات نظامی، خدمات ابری هوش مصنوعی، بازیهای آنلاین و حتی تجارت جهانی را مختل کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
سیانان نوشت:
ایران پس از تجربهٔ تنشهای اخیر در تنگهٔ هرمز، حالا بهدنبال استفاده از یک اهرم تازه برای افزایش نفوذ خود است؛ کابلهای اینترنتی زیردریایی که بخش بزرگی از ارتباطات اینترنتی و مالی میان اروپا، آسیا و کشورهای خلیج فارس را منتقل میکنند.
مقامهای ایرانی اعلام کردهاند که شرکتهای بزرگ فناوری مانند گوگل، مایکروسافت، متا و آمازون باید برای عبور این کابلها از منطقه، هزینه پرداخت کنند و از قوانین ایران تبعیت داشته باشند.
کابلهای زیردریایی ستون اصلی اینترنت جهان هستند و قطع یا آسیب به آنها فقط باعث کندی اینترنت نمیشود، بلکه میتواند بانکداری بینالمللی، ارتباطات نظامی، خدمات ابری هوش مصنوعی، بازیهای آنلاین و حتی تجارت جهانی را مختل کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نتانیاهو ۴۷ ساله داره ما فریب میده تا ایران را بمباران کنیم
رابرت گیتس، وزیر دفاع پیشین آمریکا:
نتانیاهو در ژوئیه ۲۰۰۹ به من گفت که رژیم ایران شکننده است و با نخستین حمله فرو خواهد پاشید. من همان زمان به او گفتم که کاملا در اشتباه است.
و اینکه او میزان تابآوری ایرانیها را دستکم گرفته. این همان چیزی است که او سالهاست تلاش کرده به دیگران بقبولاند.
از کانال اکبر گنجی
#فرهیختگان راهی به رهایی
رابرت گیتس، وزیر دفاع پیشین آمریکا:
نتانیاهو در ژوئیه ۲۰۰۹ به من گفت که رژیم ایران شکننده است و با نخستین حمله فرو خواهد پاشید. من همان زمان به او گفتم که کاملا در اشتباه است.
و اینکه او میزان تابآوری ایرانیها را دستکم گرفته. این همان چیزی است که او سالهاست تلاش کرده به دیگران بقبولاند.
از کانال اکبر گنجی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4👎2
۱۵۰ زندانی سیاسی پیشین ایران با انتشار بیانیهای برای جلوگیری از جنگ، گسترش بیشتر فقر و تضعیف جامعه مدنی خواستار پیگیری راه سوم، «یعنی نه گفتن به هرگونه دخالت و تجاوز خارجی و اقتدارگرایی داخلی» شدهاند.
این گروه از زندانیان سیاسی پیشین که بیشتر آنها از چهرههای اصلاحطلب و ملی-مذهبی هستند، ضمن «مخالفت با اعدام معترضانی» که قوه قضاییه جمهوری اسلامی آنها را به جاسوسی متهم کرده است، درباره «از سرگیری دوباره جنگ» هشدار دادهاند.
امضا کنندگان این بیانیه که خود را کنشگرانی نامیدهاند که در چند دهه گذشته حقوق مسلم شهروندیشان با احضار، بازجویی و تهدید از سوی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی نقض شده است، «تجاوز» نظامی به ایران و شهروندان ایرانی را محکوم کردهاند.
این کنشگران مدنی «سیاست خطرناک اعدام» را با «وجود غیرشفاف بودن و مغایرت با دادرسی و محاکمه عادلانه (حتی در چارچوب قوانین فعلی)» در کنار اقدام قوه قضائیه جمهوری اسلامی به «مصادرههای غیرقانونی» اموال معترضان اعتراضهای اخیر را «کاملا ضدملی و ضدانسانی» عنوان کردهاند.
در بخشی از این بیانیه آمده است:« کشتار خیابانی سال گذشته و اعدامهای امسال نتیجهای جز عمیقتر کردن شکاف بین ملت و حاکمیت نداشته و باز هم منجر به شعلهور کردن فضای خشونت و جنگ میشود؛ فضایی که دقیقا مورد نیاز اسرائیل است.»
این بیانیه که به امضای افرادی چون علیرضا رجایی، کاظم کردوانی، فیضالله عربسرخی، مرتضی الویری، علی افشاری، آذر منصوری، فخرالسادات محتشمیپور، عیسی سحرخیز، حبیبالله پیمان، هاشم صباغیان، عبدالعلی بازرگان، حسن یوسفی اشکوری، مسعود بهنود و… رسیده، با تفکیک قائل شدن میان افرادی که از آنها با عنوان «اقلیت خواهان جنگ» در برابر «بقیه مردم» نام برده آنها را افرادی «بعضا تحت مدیریت گردانندگان جریان فراتندرو» دانسته که «منافع اقتصادی و سیاسی خود را در زرورق ایدئولوژی پنهان میکنند»، و همراستا با « تجاوزکنندگان به ایران» در «توهّمِ نابودکردن یکدیگرند.»
امضاکندگان همچنین بدون نام بردن از فرد یا افرادی در دولت مسعود پزشکیان از کسانی گفتهاند که به نوشته آنها «در بدنه دولت خواهان صلح شرافتمندانه و پایدار در راستای منافع ملی و تمامیت ارضی و دفاع از کیان ایرانی هستند.»
https://neemaad.com/nmd10032322.htm
#فرهیختگان راهی به رهایی
این گروه از زندانیان سیاسی پیشین که بیشتر آنها از چهرههای اصلاحطلب و ملی-مذهبی هستند، ضمن «مخالفت با اعدام معترضانی» که قوه قضاییه جمهوری اسلامی آنها را به جاسوسی متهم کرده است، درباره «از سرگیری دوباره جنگ» هشدار دادهاند.
امضا کنندگان این بیانیه که خود را کنشگرانی نامیدهاند که در چند دهه گذشته حقوق مسلم شهروندیشان با احضار، بازجویی و تهدید از سوی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی نقض شده است، «تجاوز» نظامی به ایران و شهروندان ایرانی را محکوم کردهاند.
این کنشگران مدنی «سیاست خطرناک اعدام» را با «وجود غیرشفاف بودن و مغایرت با دادرسی و محاکمه عادلانه (حتی در چارچوب قوانین فعلی)» در کنار اقدام قوه قضائیه جمهوری اسلامی به «مصادرههای غیرقانونی» اموال معترضان اعتراضهای اخیر را «کاملا ضدملی و ضدانسانی» عنوان کردهاند.
در بخشی از این بیانیه آمده است:« کشتار خیابانی سال گذشته و اعدامهای امسال نتیجهای جز عمیقتر کردن شکاف بین ملت و حاکمیت نداشته و باز هم منجر به شعلهور کردن فضای خشونت و جنگ میشود؛ فضایی که دقیقا مورد نیاز اسرائیل است.»
این بیانیه که به امضای افرادی چون علیرضا رجایی، کاظم کردوانی، فیضالله عربسرخی، مرتضی الویری، علی افشاری، آذر منصوری، فخرالسادات محتشمیپور، عیسی سحرخیز، حبیبالله پیمان، هاشم صباغیان، عبدالعلی بازرگان، حسن یوسفی اشکوری، مسعود بهنود و… رسیده، با تفکیک قائل شدن میان افرادی که از آنها با عنوان «اقلیت خواهان جنگ» در برابر «بقیه مردم» نام برده آنها را افرادی «بعضا تحت مدیریت گردانندگان جریان فراتندرو» دانسته که «منافع اقتصادی و سیاسی خود را در زرورق ایدئولوژی پنهان میکنند»، و همراستا با « تجاوزکنندگان به ایران» در «توهّمِ نابودکردن یکدیگرند.»
امضاکندگان همچنین بدون نام بردن از فرد یا افرادی در دولت مسعود پزشکیان از کسانی گفتهاند که به نوشته آنها «در بدنه دولت خواهان صلح شرافتمندانه و پایدار در راستای منافع ملی و تمامیت ارضی و دفاع از کیان ایرانی هستند.»
https://neemaad.com/nmd10032322.htm
#فرهیختگان راهی به رهایی
neemaad.com
۱۵۰ زندانی سیاسی سابق: نه به دخالت و تجاوز خارجی و اقتدارگرایی داخلی
۱۵۰ زندانی سیاسی پیشین ایران با انتشار بیانیهای برای جلوگیری از جنگ، گسترش بیشتر فقر و تضعیف جامعه مدنی خواستار پیگیری راه سوم، «یعنی نه گفتن به هرگونه دخالت و تجاوز خارجی و اقتدارگرایی داخلی»…
❤3🔥1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
تنگه هرمز طلسم مذاکرات را میشکند؟
▫️در سالهای اخیر، رابطه ایران و آمریکا به یکی از پیچیدهترین و پرتنشترین موضوعات سیاست بینالملل تبدیل شده است؛ رابطهای که در آن تحریمها، مذاکرات هستهای و رقابتهای سیاسی و امنیتی، بهجای اینکه به یک نقطه تعادل برسند، در یک چرخه تکرارشونده از تنش و مذاکره گرفتار شدهاند.
▫️ هر بار که گفتوگوها به نتیجه نزدیک میشود، دوباره اختلافها یا بیاعتمادیها پررنگ میشود و مسیر به نقطه شروع برمیگردد. همین وضعیت باعث شده این سؤال جدیتر از قبل مطرح شود که آیا اصلاً امکان یک توافق پایدار بین دو طرف وجود دارد یا نه.
▫️در گفتوگویی با امیر کرمانی، اقتصاددان و استاد دانشگاه برکلی، و بر اساس یادداشتی که او به همراه سایمون جانسون، استاد اقتصاد MIT در مرکز CEPR منتشر کرده، این مسئله از زاویهای متفاوت بررسی میشود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
▫️در سالهای اخیر، رابطه ایران و آمریکا به یکی از پیچیدهترین و پرتنشترین موضوعات سیاست بینالملل تبدیل شده است؛ رابطهای که در آن تحریمها، مذاکرات هستهای و رقابتهای سیاسی و امنیتی، بهجای اینکه به یک نقطه تعادل برسند، در یک چرخه تکرارشونده از تنش و مذاکره گرفتار شدهاند.
▫️ هر بار که گفتوگوها به نتیجه نزدیک میشود، دوباره اختلافها یا بیاعتمادیها پررنگ میشود و مسیر به نقطه شروع برمیگردد. همین وضعیت باعث شده این سؤال جدیتر از قبل مطرح شود که آیا اصلاً امکان یک توافق پایدار بین دو طرف وجود دارد یا نه.
▫️در گفتوگویی با امیر کرمانی، اقتصاددان و استاد دانشگاه برکلی، و بر اساس یادداشتی که او به همراه سایمون جانسون، استاد اقتصاد MIT در مرکز CEPR منتشر کرده، این مسئله از زاویهای متفاوت بررسی میشود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3
استفاده از مدلهای هوش مصنوعی برای پیشبینی درگیریها
دادههای قابلاعتماد بهسختی به دست میآیند
احتمال شورش؛ پیشبینی آینده مبهم
در شرایط آتشبس شکننده میان آمریکا و ایران، مدل هوش مصنوعی RAND احتمال سقوط یا تغییر رژیم ایران تا پایان ۲۰۲۶ را حدود ۲۰٪ برآورد کرده؛ عددی بالاتر از برآورد بسیاری از کارشناسان. این پیشبینی بدون دادههای محرمانه و بدون بررسی انسانی انجام شده، اما توسعهدهندگان آن را «بهترین ابزار پیشبینی» میدانند.
بازگشت مدلهای پیشبینی با نسل جدید AI
پس از سالها ناکامی، پیشرفت در یادگیری ماشین و مدلهای زبانی باعث شده تلاشها برای پیشبینی درگیریها دوباره اوج بگیرد. این مدلها دادههایی مثل جرم، سلامت عمومی، اعتصابات، اقتصاد، سیاست و شبکههای اجتماعی را تحلیل میکنند تا الگوهای پنهان ناآرامی را کشف کنند. حتی تصاویر ماهوارهای و پهپادی برای تحلیل رفتار جمعیت و اعتراضات به کار میرود.
داده خوب، کلید پیشبینی دقیق
به گفته کارشناسان، بهترین پیشبینیکننده درگیری، سابقه درگیریهای قبلی است. مدل CAST با استفاده از دادههای ۱۵۰ پژوهشگر جهانی، توانسته برخی رخدادها را دقیق پیشبینی کند (مثلاً پیشبینی درست چند حمله در برزیل در ۲۰۲۳). این مدلها معمولاً تا ۶ ماه آینده را پیشبینی میکنند و توسط سازمانهایی مثل سازمان ملل استفاده میشوند.
🌍 عوامل تشدید و محدودیتها
عواملی مثل موج گرما، منابع طبیعی (نفت و الماس) و بحرانهای زیستمحیطی احتمال درگیری را افزایش میدهند. یک مدل سازمان ملل پیشبینی کرده که در سومالی طی ۳ ماه بیش از ۳۰۴٬۳۶۲ نفر آواره شوند (با خطای چند درصدی). با این حال، مشکل اصلی کمبود داده دقیق، اثر اطلاعات نادرست در شبکههای اجتماعی و ناتوانی مدلها در پیشبینی شروع درگیریهای جدید است.
تردیدها و ریسکها
حتی بهترین مدلها هم در پیشبینی آغاز بحرانهای جدید ضعیف هستند. علاوه بر این، پیشبینی ناآرامی ممکن است باعث سرکوب پیشدستانه حکومتها یا ایجاد خطر برای گروههای آسیبپذیر شود. به همین دلیل برخی دادهها عمداً با دقت کمتر منتشر میشوند.
اکونومگ
#فرهیختگان راهی به رهایی
دادههای قابلاعتماد بهسختی به دست میآیند
احتمال شورش؛ پیشبینی آینده مبهم
در شرایط آتشبس شکننده میان آمریکا و ایران، مدل هوش مصنوعی RAND احتمال سقوط یا تغییر رژیم ایران تا پایان ۲۰۲۶ را حدود ۲۰٪ برآورد کرده؛ عددی بالاتر از برآورد بسیاری از کارشناسان. این پیشبینی بدون دادههای محرمانه و بدون بررسی انسانی انجام شده، اما توسعهدهندگان آن را «بهترین ابزار پیشبینی» میدانند.
بازگشت مدلهای پیشبینی با نسل جدید AI
پس از سالها ناکامی، پیشرفت در یادگیری ماشین و مدلهای زبانی باعث شده تلاشها برای پیشبینی درگیریها دوباره اوج بگیرد. این مدلها دادههایی مثل جرم، سلامت عمومی، اعتصابات، اقتصاد، سیاست و شبکههای اجتماعی را تحلیل میکنند تا الگوهای پنهان ناآرامی را کشف کنند. حتی تصاویر ماهوارهای و پهپادی برای تحلیل رفتار جمعیت و اعتراضات به کار میرود.
داده خوب، کلید پیشبینی دقیق
به گفته کارشناسان، بهترین پیشبینیکننده درگیری، سابقه درگیریهای قبلی است. مدل CAST با استفاده از دادههای ۱۵۰ پژوهشگر جهانی، توانسته برخی رخدادها را دقیق پیشبینی کند (مثلاً پیشبینی درست چند حمله در برزیل در ۲۰۲۳). این مدلها معمولاً تا ۶ ماه آینده را پیشبینی میکنند و توسط سازمانهایی مثل سازمان ملل استفاده میشوند.
🌍 عوامل تشدید و محدودیتها
عواملی مثل موج گرما، منابع طبیعی (نفت و الماس) و بحرانهای زیستمحیطی احتمال درگیری را افزایش میدهند. یک مدل سازمان ملل پیشبینی کرده که در سومالی طی ۳ ماه بیش از ۳۰۴٬۳۶۲ نفر آواره شوند (با خطای چند درصدی). با این حال، مشکل اصلی کمبود داده دقیق، اثر اطلاعات نادرست در شبکههای اجتماعی و ناتوانی مدلها در پیشبینی شروع درگیریهای جدید است.
تردیدها و ریسکها
حتی بهترین مدلها هم در پیشبینی آغاز بحرانهای جدید ضعیف هستند. علاوه بر این، پیشبینی ناآرامی ممکن است باعث سرکوب پیشدستانه حکومتها یا ایجاد خطر برای گروههای آسیبپذیر شود. به همین دلیل برخی دادهها عمداً با دقت کمتر منتشر میشوند.
اکونومگ
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1👍1👎1🔥1
علت رفتار متواضع ترامپ در دیدار با عالیجناب شی چه بود؟
محمدرضا اسلامی
رفتار متکبرانه دونالد ترامپ در دیدار با سران اروپا (یا حتی در دیدار با رقبای دموکرات در داخل کشور آمریکا) امر عجیبی نیست، بلکه حتی مورد انتظار است؛ ولی رفتار ترامپ در دیدار با «Xiشی» اینگونه نبود. اگر آنچه که مشاوران ترامپ به او گفتهاند را از منظر اعداد و ارقام با هم مرور کنیم دلیل تفاوت رفتار ترامپ با رهبر چینی (در مقایسه رفتارش با رهبران اروپایی و آمریکایی) مشخص میشود:
۱-تولید فولاد
فولاد ستون فقرات توسعه در یک کشور است. از صنعت خودرو گرفته تا صنعت ساختمان، فولاد نقش مهمی در صنعت یک کشور داراست. آمار مقایسه ای تولید فولاد جالب است:
- آمریکا: حدود ۸۰ میلیون تن در سال
- روسیه: حدود ۷۰ تا ۷۵ میلیون تن در سال
- چین: بیش از ۱،۰۰۰ میلیون تن (۱ میلیارد تن) در سال (بیش از ۱۲ برابر آمریکا)
یعنی چین به تنهایی بیشتر از مجموع آمریکا، روسیه، ژاپن و بسیاری از کشورهای صنعتی جهان فولاد تولید میکند. این اعداد نشان می دهد که چین طی سه دهه گذشته چه سرمایه گذاری حیرت آوری در این صنعت انجام داده است. (لینک+)
۲- تولید برق
- آمریکا: حدود ۴۶۰۰ تراواتساعت در سال
- روسیه: حدود ۱۲۰۰ تراواتساعت
- چین: بیش از ۱۰ هزار تراواتساعت (بیش از ۲ برابر آمریکا)
تولید برق برای توسعه هوش مصنوعی، دیتاسنترها، خودروهای برقی و صنایع پیشرفته حیاتی است. سرمایه گذاری چین در صنعت برق برای آمریکایی ها شگفتآور است. (لینک+)
۳- تولید سیمان
- آمریکا: حدود ۹۰ میلیون تن
- روسیه: حدود ۶۰ میلیون تن
- چین: حدود ۲.۱ تا ۲.۴ میلیارد تن در سال
این اختلاف حیرتآور نشان میدهد که مقیاس «ساختوساز» و توسعه زیرساخت در چین تا چه حد عظیم است. (لینک+)
۴- تولید خودرو
- آمریکا: حدود ۱۰ تا ۱۱ میلیون خودرو در سال
- روسیه: حدود ۱ میلیون خودرو
- چین: حدود ۳۱ میلیون خودرو در سال
چین اکنون بزرگترین صنعت خودروسازی جهان را دارد و به سرعت در حال تسلط بر بازار خودروهای برقی است. شرکتهای چینی در حال جذب مهندسین ژاپنی از شرکتهای تویوتا، هوندا، نیسان و ... هستند.
۵- کشتیسازی تجاری
- آمریکا: سهم بسیار محدود
- روسیه: محدود و عمدتاً نظامی
- چین: بیش از ۵۰ درصد کشتیهای تجاری جهان
کنترل چین بر کشتیسازی یعنی کنترل تجارت جهانی، زنجیره تامین و حملونقل بینالمللی.
۶- قطار سریعالسیر
- آمریکا: تقریباً فاقد شبکه قطار سریع (!)
- روسیه: محدود
- ژاپن: حدود ۳۰۰۰ کیلومتر (لینک+)
- چین: بیش از ۴۵ هزار کیلومتر
چین بزرگترین شبکه قطار سریعالسیر جهان را ساخته؛ بیشتر از مجموع کل دنیا.
۷- انرژی خورشیدی و باتری
چین بزرگترین تولیدکننده پنل خورشیدی، باتری لیتیومی، و مواد معدنی فرآوریشده برای انرژی پاک است. در این بحث آمریکا هنوز در "نوآوری" جلوتر است، اما چین در مقیاس "تولید" برتری جدی دارد.
۸- جمعیت و نیروی انسانی
- آمریکا: حدود ۳۴۰ میلیون نفر
- روسیه: حدود ۱۴۵ میلیون نفر
- چین: حدود ۱.۴ میلیارد نفر
▪️▪️▪️
در این سفر ویرایش جدیدی از ترامپ را شاهد بودیم. ترامپِ مودب و فروتن. همان شخصی که همیشه در مواجه با دیگران رفتاری تهاجمی و Bully داشت، در این سفر منضبط و قاعدهمند رفتار کرد؛ زیرا مشاورین او طی سالهای گذشته، آمار مذکور را بارها برایش شرح دادهاند. او و مشاورین اش فهمیده اند که چین بدون شلیک یک گلوله بخشهایی از اقتصاد آمریکا را فتح کرده است (لینک+). لذا در «مواجهه با چین» ادبیات چاله میدانی پیت هگست کار نمی کند. بلکه با یک کشور «تولید محور» باید با احترام متقابل رفتار کنند. البته ژاپن هم کشوری تولید محور است ولی رفتار زشت چند هفته پیش ترامپ در دیدار با نخستوزیر ژاپن را فراموش نکنیم! دلیل این تفاوت چیست؟ اعداد بالا.
🔴 برگ برنده آمریکا در برابر چین چیست؟
سوال مذکور را میتوان به شکل دیگری بیان کرد: چرا هنوز آمریکا قدرتمندترین کشور دنیا محسوب میشود؟ چون قدرت فقط به تولید فولاد و سیمان و برق و ... محدود نیست. آمریکا همچنان مزیتهای مهمی دارد که شامل این موارد است:
✔️دینامیک منابع انسانی (ورود دانشجویان خارجی به دانشگاههای آمریکا، باعث تنوع و برتری دایم در حوزه منابع انسانی نخبه است. لینک+)
✔️ نقش دلار در اقتصاد جهانی
✔️بزرگترین بازار سرمایه دنیا
✔️قدرت دانشگاهی و تحقیقاتی
✔️اکوسیستم استارتاپی و شرکتهای فناوری پیشرفته
✔️برتری در نرمافزار و هوش مصنوعی
✔️ارتش/قدرت نظامی
به رغم توانمندیهای بالا، دونالد ترامپ در این سفر شخصیت دیگری از خودش بروز داد. گویی حتی متکبرترین انسانها هم زبان قدرت و زور را میفهمند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمدرضا اسلامی
رفتار متکبرانه دونالد ترامپ در دیدار با سران اروپا (یا حتی در دیدار با رقبای دموکرات در داخل کشور آمریکا) امر عجیبی نیست، بلکه حتی مورد انتظار است؛ ولی رفتار ترامپ در دیدار با «Xiشی» اینگونه نبود. اگر آنچه که مشاوران ترامپ به او گفتهاند را از منظر اعداد و ارقام با هم مرور کنیم دلیل تفاوت رفتار ترامپ با رهبر چینی (در مقایسه رفتارش با رهبران اروپایی و آمریکایی) مشخص میشود:
۱-تولید فولاد
فولاد ستون فقرات توسعه در یک کشور است. از صنعت خودرو گرفته تا صنعت ساختمان، فولاد نقش مهمی در صنعت یک کشور داراست. آمار مقایسه ای تولید فولاد جالب است:
- آمریکا: حدود ۸۰ میلیون تن در سال
- روسیه: حدود ۷۰ تا ۷۵ میلیون تن در سال
- چین: بیش از ۱،۰۰۰ میلیون تن (۱ میلیارد تن) در سال (بیش از ۱۲ برابر آمریکا)
یعنی چین به تنهایی بیشتر از مجموع آمریکا، روسیه، ژاپن و بسیاری از کشورهای صنعتی جهان فولاد تولید میکند. این اعداد نشان می دهد که چین طی سه دهه گذشته چه سرمایه گذاری حیرت آوری در این صنعت انجام داده است. (لینک+)
۲- تولید برق
- آمریکا: حدود ۴۶۰۰ تراواتساعت در سال
- روسیه: حدود ۱۲۰۰ تراواتساعت
- چین: بیش از ۱۰ هزار تراواتساعت (بیش از ۲ برابر آمریکا)
تولید برق برای توسعه هوش مصنوعی، دیتاسنترها، خودروهای برقی و صنایع پیشرفته حیاتی است. سرمایه گذاری چین در صنعت برق برای آمریکایی ها شگفتآور است. (لینک+)
۳- تولید سیمان
- آمریکا: حدود ۹۰ میلیون تن
- روسیه: حدود ۶۰ میلیون تن
- چین: حدود ۲.۱ تا ۲.۴ میلیارد تن در سال
این اختلاف حیرتآور نشان میدهد که مقیاس «ساختوساز» و توسعه زیرساخت در چین تا چه حد عظیم است. (لینک+)
۴- تولید خودرو
- آمریکا: حدود ۱۰ تا ۱۱ میلیون خودرو در سال
- روسیه: حدود ۱ میلیون خودرو
- چین: حدود ۳۱ میلیون خودرو در سال
چین اکنون بزرگترین صنعت خودروسازی جهان را دارد و به سرعت در حال تسلط بر بازار خودروهای برقی است. شرکتهای چینی در حال جذب مهندسین ژاپنی از شرکتهای تویوتا، هوندا، نیسان و ... هستند.
۵- کشتیسازی تجاری
- آمریکا: سهم بسیار محدود
- روسیه: محدود و عمدتاً نظامی
- چین: بیش از ۵۰ درصد کشتیهای تجاری جهان
کنترل چین بر کشتیسازی یعنی کنترل تجارت جهانی، زنجیره تامین و حملونقل بینالمللی.
۶- قطار سریعالسیر
- آمریکا: تقریباً فاقد شبکه قطار سریع (!)
- روسیه: محدود
- ژاپن: حدود ۳۰۰۰ کیلومتر (لینک+)
- چین: بیش از ۴۵ هزار کیلومتر
چین بزرگترین شبکه قطار سریعالسیر جهان را ساخته؛ بیشتر از مجموع کل دنیا.
۷- انرژی خورشیدی و باتری
چین بزرگترین تولیدکننده پنل خورشیدی، باتری لیتیومی، و مواد معدنی فرآوریشده برای انرژی پاک است. در این بحث آمریکا هنوز در "نوآوری" جلوتر است، اما چین در مقیاس "تولید" برتری جدی دارد.
۸- جمعیت و نیروی انسانی
- آمریکا: حدود ۳۴۰ میلیون نفر
- روسیه: حدود ۱۴۵ میلیون نفر
- چین: حدود ۱.۴ میلیارد نفر
▪️▪️▪️
در این سفر ویرایش جدیدی از ترامپ را شاهد بودیم. ترامپِ مودب و فروتن. همان شخصی که همیشه در مواجه با دیگران رفتاری تهاجمی و Bully داشت، در این سفر منضبط و قاعدهمند رفتار کرد؛ زیرا مشاورین او طی سالهای گذشته، آمار مذکور را بارها برایش شرح دادهاند. او و مشاورین اش فهمیده اند که چین بدون شلیک یک گلوله بخشهایی از اقتصاد آمریکا را فتح کرده است (لینک+). لذا در «مواجهه با چین» ادبیات چاله میدانی پیت هگست کار نمی کند. بلکه با یک کشور «تولید محور» باید با احترام متقابل رفتار کنند. البته ژاپن هم کشوری تولید محور است ولی رفتار زشت چند هفته پیش ترامپ در دیدار با نخستوزیر ژاپن را فراموش نکنیم! دلیل این تفاوت چیست؟ اعداد بالا.
🔴 برگ برنده آمریکا در برابر چین چیست؟
سوال مذکور را میتوان به شکل دیگری بیان کرد: چرا هنوز آمریکا قدرتمندترین کشور دنیا محسوب میشود؟ چون قدرت فقط به تولید فولاد و سیمان و برق و ... محدود نیست. آمریکا همچنان مزیتهای مهمی دارد که شامل این موارد است:
✔️دینامیک منابع انسانی (ورود دانشجویان خارجی به دانشگاههای آمریکا، باعث تنوع و برتری دایم در حوزه منابع انسانی نخبه است. لینک+)
✔️ نقش دلار در اقتصاد جهانی
✔️بزرگترین بازار سرمایه دنیا
✔️قدرت دانشگاهی و تحقیقاتی
✔️اکوسیستم استارتاپی و شرکتهای فناوری پیشرفته
✔️برتری در نرمافزار و هوش مصنوعی
✔️ارتش/قدرت نظامی
به رغم توانمندیهای بالا، دونالد ترامپ در این سفر شخصیت دیگری از خودش بروز داد. گویی حتی متکبرترین انسانها هم زبان قدرت و زور را میفهمند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤10👍4
«شخص سوم»: قاتل خاموش زندگی زناشویی
مریم طرزی
خیلی از زوجها فکر میکنند بزرگترین تهدید زندگی مشترک، خیانت فیزیکی یا دعواهای مالی است. اما مخربترین تهدید، کسی است که آرامآرام جای یکی از دو طرف را میگیرد.این «شخص سوم» لزوماً معشوقه نیست. میتواند دوست صمیمی، همکار یا عضوی از خانواده باشد. در این مقاله، نقش این «نفوذگر عاطفی» را باز میکنیم و می آموزیم چطور بدون حسادتِ بیمارگونه، رابطه را در برابر او ایمن کنیم.
عصر ایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
مریم طرزی
خیلی از زوجها فکر میکنند بزرگترین تهدید زندگی مشترک، خیانت فیزیکی یا دعواهای مالی است. اما مخربترین تهدید، کسی است که آرامآرام جای یکی از دو طرف را میگیرد.این «شخص سوم» لزوماً معشوقه نیست. میتواند دوست صمیمی، همکار یا عضوی از خانواده باشد. در این مقاله، نقش این «نفوذگر عاطفی» را باز میکنیم و می آموزیم چطور بدون حسادتِ بیمارگونه، رابطه را در برابر او ایمن کنیم.
عصر ایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3
گاهی برای ادامه زندگی به حواس پرتی محتاج می شویم...به نشنیدن،به ندیدن،گاهی محتاج می شویم برویم در یک غار باستانی ساکن شویم و نه انگار که چیزی به نام رسانه هست و برنامه ای به شناعت و وقاحت اخباری که تف می شود به روی چیزی به نام وجدان آدمی...گاهی باید در فاصله های منظم قوطی های حلبی رنگ شده را به ریسمان کشید و در مسیر باد آویخت ، طوری که صدا به صدا نرسد...چشمهایمان را ببندیم و گوشهایمان را پر کنیم از صدای طبل های حلبی کوچک...گاهی باید آرزو کرد دوستی بیاید و بگوید سلام...و تو به او بگویی می خواهم رنگ دیوار دلم را روشن کنم، رنگ کاری بلدی؟ و به این بهانه آستین هایت را بالا بزنی و بروی بادبادک کودکی ات را تعمیر کنی و ریسمان تکه های خیالات طولانی ات را سر هم کنی و ببندی به سکان بادبادکت و سر به هوا شوی و دنبال کنی بادبادک بازیگوش را و نشنوی و نبینی و ندانی و نفهمی و سبک شوی...گاهی باید اینجا نباشی تا بتوانی نفس بکشی...
تکه ای از یک خیال طولانی افسانه نجاتی
#فرهیختگان راهی به رهایی
تکه ای از یک خیال طولانی افسانه نجاتی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍6❤1
یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
زندگینامه مجتهد شبستری به زبان انگلیسی
از سوی انتشارات راتلج منتشر شد:
محسن کدیور دربارۀ زندگینامه مجتهد شبستری نوشت: «کتاب کتایون امیرپور دربارۀ محمد مجتهد شبستری، چشماندازی حیاتی دربارۀ این چهرۀ تاثیرگذار در بافتار اصلاحطلبی اسلامی در ایران پسا-انقلابی فراهم میکند.»
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) - محمدحسن ابوالحسنی؛ کتاب «زندگینامه فکری محمد مجتهد شبستری(an intellectual biography of Mohammad mojtahed shabestari)» به زبان انگلیسی توسط انتشارات راتلج در سال ۲۰۲۵ منتشر شده است. این کتاب در ۲۹۶ صفحه و نوشتۀ کتایون امیرپور است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
زندگینامه مجتهد شبستری به زبان انگلیسی
از سوی انتشارات راتلج منتشر شد:
محسن کدیور دربارۀ زندگینامه مجتهد شبستری نوشت: «کتاب کتایون امیرپور دربارۀ محمد مجتهد شبستری، چشماندازی حیاتی دربارۀ این چهرۀ تاثیرگذار در بافتار اصلاحطلبی اسلامی در ایران پسا-انقلابی فراهم میکند.»
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) - محمدحسن ابوالحسنی؛ کتاب «زندگینامه فکری محمد مجتهد شبستری(an intellectual biography of Mohammad mojtahed shabestari)» به زبان انگلیسی توسط انتشارات راتلج در سال ۲۰۲۵ منتشر شده است. این کتاب در ۲۹۶ صفحه و نوشتۀ کتایون امیرپور است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
ایبنا
زندگینامه مجتهد شبستری به زبان انگلیسی
محسن کدیور دربارۀ زندگینامه مجتهد شبستری نوشت: «کتاب کتایون امیرپور دربارۀ محمد مجتهد شبستری، چشماندازی حیاتی دربارۀ این چهرۀ تاثیرگذار در بافتار اصلاحطلبی اسلامی در ایران پسا-انقلابی فراهم میکند.»
❤4
درود به همراهان هشیوار،
چرا بعضی انسانها از دل ساختارهای ایدئولوژیک بیرون میآیند و تغییر میکنند، اما بسیاری دیگر همچنان از همان ساختار—حتی در برابر خشونت، سرکوب و رنج انسانها—دفاع میکنند؟
در بخش اول این گفتوگوی ویژه، آقای وحید هروآبادی از مسیر فکری و شخصی خود سخن میگوید؛ از سالهای تحصیل در حوزه علمیه، باورهای مذهبی و باور مهدویت، تا نزدیکی به جریان محمود احمدینژاد و رحیم مشایی، و سپس فاصله گرفتن از آن جهانبینی.
این گفتگو تلاشی است برای فهم بیشتر«مغز ایدئولوژیک»؛ مفهومی که لئور زمیگرود در کتاب مشهور خود توضیح میدهد: اینکه چگونه ایدئولوژیها میتوانند ساختار شناختی، انعطافپذیری ذهن، هویت فردی و حتی ادراک اخلاقی انسان را شکل دهند.
در این اپیزود درباره این پرسشها گفتگو میکنیم:
• چرا برخی افراد توانایی بازنگری در باورهای خود را پیدا میکنند اما برخی دیگر نه؟
• نقش ژنتیک، ویژگیهای شخصیتی، تربیت، ترس، تعلق گروهی و تجربههای زندگی در شکلگیری باورهای ایدئولوژیک چیست؟
• آیا ذهن انسانها از ابتدا به یک اندازه مستعد جزماندیشی یا انعطافپذیری است؟
• چگونه محیطهای بسته ایدئولوژیک میتوانند قضاوت اخلاقی را تغییر دهند؟
• چرا هنوز بخشی از روحانیون و نیروهای ایدئولوژیک از جمهوری اسلامی و خشونتهای آن دفاع میکنند؟
• و چه اتفاقی میافتد که بعضی افراد، حتی پس از سالها حضور در آن ساختار، مسیر متفاوتی انتخاب میکنند؟
این گفتگو صرفاً درباره سیاست نیست؛ بلکه درباره زیستشناسی باور، روانشناسی ایدئولوژی، و پیچیدگی تصمیمهای انسانی است.
مهمان: وحید هروآبادی
روحانی و زندانی سابق، فعال سیاسی
میزبان: دکتر مهدی شفا
دکتری زیستشناسی-ژنتیک و میزبان
https://youtu.be/woct822_OxA?si=HX-8FkucK2jUENuc
#فرهیختگان راهی به رهایی
چرا بعضی انسانها از دل ساختارهای ایدئولوژیک بیرون میآیند و تغییر میکنند، اما بسیاری دیگر همچنان از همان ساختار—حتی در برابر خشونت، سرکوب و رنج انسانها—دفاع میکنند؟
در بخش اول این گفتوگوی ویژه، آقای وحید هروآبادی از مسیر فکری و شخصی خود سخن میگوید؛ از سالهای تحصیل در حوزه علمیه، باورهای مذهبی و باور مهدویت، تا نزدیکی به جریان محمود احمدینژاد و رحیم مشایی، و سپس فاصله گرفتن از آن جهانبینی.
این گفتگو تلاشی است برای فهم بیشتر«مغز ایدئولوژیک»؛ مفهومی که لئور زمیگرود در کتاب مشهور خود توضیح میدهد: اینکه چگونه ایدئولوژیها میتوانند ساختار شناختی، انعطافپذیری ذهن، هویت فردی و حتی ادراک اخلاقی انسان را شکل دهند.
در این اپیزود درباره این پرسشها گفتگو میکنیم:
• چرا برخی افراد توانایی بازنگری در باورهای خود را پیدا میکنند اما برخی دیگر نه؟
• نقش ژنتیک، ویژگیهای شخصیتی، تربیت، ترس، تعلق گروهی و تجربههای زندگی در شکلگیری باورهای ایدئولوژیک چیست؟
• آیا ذهن انسانها از ابتدا به یک اندازه مستعد جزماندیشی یا انعطافپذیری است؟
• چگونه محیطهای بسته ایدئولوژیک میتوانند قضاوت اخلاقی را تغییر دهند؟
• چرا هنوز بخشی از روحانیون و نیروهای ایدئولوژیک از جمهوری اسلامی و خشونتهای آن دفاع میکنند؟
• و چه اتفاقی میافتد که بعضی افراد، حتی پس از سالها حضور در آن ساختار، مسیر متفاوتی انتخاب میکنند؟
این گفتگو صرفاً درباره سیاست نیست؛ بلکه درباره زیستشناسی باور، روانشناسی ایدئولوژی، و پیچیدگی تصمیمهای انسانی است.
مهمان: وحید هروآبادی
روحانی و زندانی سابق، فعال سیاسی
میزبان: دکتر مهدی شفا
دکتری زیستشناسی-ژنتیک و میزبان
https://youtu.be/woct822_OxA?si=HX-8FkucK2jUENuc
#فرهیختگان راهی به رهایی
YouTube
از حوزه علمیه تا جمهوری اسلامی: مسیر تغییر یک دیدگاه ایدئولوژیک-بخش اول
چرا بعضی انسانها از دل ساختارهای ایدئولوژیک بیرون میآیند و تغییر میکنند، اما بسیاری دیگر همچنان از همان ساختار—حتی در برابر خشونت، سرکوب و رنج انسانها—دفاع میکنند؟
در بخش اول این گفتوگوی ویژه، آقای وحید هروآبادی از مسیر فکری و شخصی خود سخن میگوید؛…
در بخش اول این گفتوگوی ویژه، آقای وحید هروآبادی از مسیر فکری و شخصی خود سخن میگوید؛…
👍2❤1
دوزخیان روی زمین
بازخوانی فانون در عصر ترامپ و ایران
مهرداد خامنهای
۱۷ مه ۲۰۲۶
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
بازخوانی فانون در عصر ترامپ و ایران
مهرداد خامنهای
۱۷ مه ۲۰۲۶
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥2
دوزخیان روی زمین
بازخوانی فانون در عصر ترامپ و ایران
مهرداد خامنهای. ۱۷ مه ۲۰۲۶
فرانتس فانون در دوزخیان روی زمین استعمار را صرفاً یک نظام سیاسی یا اقتصادی نمیدانست بلکه آن را ساختاری همهجانبه از سلطه توصیف میکرد که بدن، روان، فرهنگ و آگاهی تاریخی انسان استعمارشده را تسخیر میکند. امروز با بازگشت سیاست «فشار حداکثری» دونالد ترامپ علیه ایران میتوان اندیشهی فانون را نه فقط بهعنوان متنی تاریخی دربارهی استعمار کلاسیک بلکه بهعنوان ابزاری نظری برای فهم اشکال معاصر سلطهی جهانی بازخوانی کرد. سیاستهای ترامپ در قبال ایران از تحریمهای اقتصادی فلجکننده تا تهدیدهای نظامی و تلاش برای انزوای کامل سیاسی ایران نوعی بازتولید منطق استعماری در قالب ژئوپلیتیک نولیبرال معاصر را آشکار میکنند.
در فوریهی ۲۰۲۵ دولت ترامپ با صدور یادداشت امنیت ملی موسوم به (NSPM-2) سیاست «فشار حداکثری» علیه جمهوری اسلامی ایران را دوباره فعال کرد. این سیاست با هدف «به صفر رساندن صادرات نفت ایران»، تشدید تحریمها، انزوای مالی و حتی مسدود کردن شبکههای حملونقل و بانکی مرتبط با ایران طراحی شد. در ظاهر، این سیاست با زبان «امنیت جهانی» و «جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هستهای» توجیه میشود اما در سطحی عمیقتر همان منطق مانویای را بازتولید میکند که فانون دربارهی استعمار توصیف میکرد: تقسیم جهان به قلمرو «خیر» و «شر». در این منطق آمریکا و متحدانش نمایندگان تمدن، عقلانیت و امنیتاند و ایران بهعنوان سوژهای «خطرناک»، «غیرعقلانی» و «تهدیدکننده» تصویر میشود. این همان ساختار گفتمانی است که استعمارگران اروپایی برای غیرانسانیسازی ملتهای استعمارشده بهکار میبردند.
فانون تأکید میکند که استعمار تنها با اشغال نظامی عمل نمیکند بلکه از طریق خشونت اقتصادی، روانی و نمادین نیز سلطه را تثبیت میکند. اگر این تحلیل را به وضعیت ایران تعمیم دهیم تحریمهای اقتصادی را میتوان شکلی از خشونت ساختاری دانست. تحریمها صرفاً دولت را هدف قرار نمیدهند، آنها زندگی روزمرهی مردم را تخریب میکنند. افزایش تورم، کمبود دارو، فروپاشی طبقهی متوسط، گسترش فقر و مهاجرت اجباری. سیاست «فشار حداکثری» دقیقاً همان چیزی است که فانون از آن بهعنوان «خشونت همهجانبهی استعمار» یاد میکند. خشونتی که نه فقط اقتصاد بلکه روان جمعی را نیز فرسوده میسازد.
نکتهی مهمتر آن است که فانون استعمار را نظامی میداند که استعمارشده را به سوژهای منفعل تبدیل میکند. در این چارچوب، سیاست ترامپ نیز تلاش میکند ایران را در موقعیت «سوژهی مطیع» قرار دهد. کشوری که یا باید شروط واشنگتن را بپذیرد یا با فروپاشی اقتصادی و تهدید نظامی مواجه شود. در نامهها و مواضع رسمی ترامپ دربارهی ایران، بارها ایدهی «تسلیم کامل» یا توقف کامل برنامهی هستهای و منطقهای ایران مطرح شده است. این زبان یادآور همان رابطهی استعمارگر و استعمارشدهای است که فانون توصیف میکند. رابطهای که در آن قدرت مسلط نه گفتوگو بلکه اطاعت را طلب میکند.
اما در اینجا پارادوکسی مهم نیز وجود دارد. فانون معتقد بود که خشونت استعماری در نهایت خود زمینهی مقاومت را تولید میکند. استعمارشدگان در فرایند مقاومت آگاهی سیاسی و تاریخی پیدا میکنند. در ایران نیز سیاستهای فشار حداکثری بهرغم آسیبهای گسترده نوعی گفتمان مقاومت ملی را تقویت کردهاند. گفتمانی که حکومت ایران از آن برای بازتولید مشروعیت خود بهره میبرد. به بیان دیگر همانگونه که فانون اشاره میکند خشونت خارجی میتواند به انسجام درونی قدرتهای اقتدارگرا کمک کند. بنابراین سیاست ترامپ نهتنها به تغییر ساختار سیاسی ایران منجر نشده بلکه در بسیاری مواقع به تشدید امنیتیشدن فضای داخلی و افزایش سرکوب انجامیده است.
از سوی دیگر تحلیل فانون ما را وادار میکند که از دوگانههای سادهانگارانه فاصله بگیریم. فانون هرگز استعمارستیزی را به معنای دفاع از دولتهای پسااستعماری نمیدانست. او نسبت به «بورژوازی ملی» هشدار میداد. طبقاتی که پس از استقلال تنها جای استعمارگران را میگیرند و همان ساختار سلطه را بازتولید میکنند. اگر این ایده را به ایران تعمیم دهیم میتوان گفت نقد سیاستهای ترامپ الزاماً به معنای دفاع از جمهوری اسلامی نیست. بلکه مسئلهی اصلی نقد ساختار جهانیای است که از طریق تحریم، تهدید و محاصرهی اقتصادی مردم عادی را به میدان جنگ ژئوپلیتیک تبدیل میکند.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
بازخوانی فانون در عصر ترامپ و ایران
مهرداد خامنهای. ۱۷ مه ۲۰۲۶
فرانتس فانون در دوزخیان روی زمین استعمار را صرفاً یک نظام سیاسی یا اقتصادی نمیدانست بلکه آن را ساختاری همهجانبه از سلطه توصیف میکرد که بدن، روان، فرهنگ و آگاهی تاریخی انسان استعمارشده را تسخیر میکند. امروز با بازگشت سیاست «فشار حداکثری» دونالد ترامپ علیه ایران میتوان اندیشهی فانون را نه فقط بهعنوان متنی تاریخی دربارهی استعمار کلاسیک بلکه بهعنوان ابزاری نظری برای فهم اشکال معاصر سلطهی جهانی بازخوانی کرد. سیاستهای ترامپ در قبال ایران از تحریمهای اقتصادی فلجکننده تا تهدیدهای نظامی و تلاش برای انزوای کامل سیاسی ایران نوعی بازتولید منطق استعماری در قالب ژئوپلیتیک نولیبرال معاصر را آشکار میکنند.
در فوریهی ۲۰۲۵ دولت ترامپ با صدور یادداشت امنیت ملی موسوم به (NSPM-2) سیاست «فشار حداکثری» علیه جمهوری اسلامی ایران را دوباره فعال کرد. این سیاست با هدف «به صفر رساندن صادرات نفت ایران»، تشدید تحریمها، انزوای مالی و حتی مسدود کردن شبکههای حملونقل و بانکی مرتبط با ایران طراحی شد. در ظاهر، این سیاست با زبان «امنیت جهانی» و «جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هستهای» توجیه میشود اما در سطحی عمیقتر همان منطق مانویای را بازتولید میکند که فانون دربارهی استعمار توصیف میکرد: تقسیم جهان به قلمرو «خیر» و «شر». در این منطق آمریکا و متحدانش نمایندگان تمدن، عقلانیت و امنیتاند و ایران بهعنوان سوژهای «خطرناک»، «غیرعقلانی» و «تهدیدکننده» تصویر میشود. این همان ساختار گفتمانی است که استعمارگران اروپایی برای غیرانسانیسازی ملتهای استعمارشده بهکار میبردند.
فانون تأکید میکند که استعمار تنها با اشغال نظامی عمل نمیکند بلکه از طریق خشونت اقتصادی، روانی و نمادین نیز سلطه را تثبیت میکند. اگر این تحلیل را به وضعیت ایران تعمیم دهیم تحریمهای اقتصادی را میتوان شکلی از خشونت ساختاری دانست. تحریمها صرفاً دولت را هدف قرار نمیدهند، آنها زندگی روزمرهی مردم را تخریب میکنند. افزایش تورم، کمبود دارو، فروپاشی طبقهی متوسط، گسترش فقر و مهاجرت اجباری. سیاست «فشار حداکثری» دقیقاً همان چیزی است که فانون از آن بهعنوان «خشونت همهجانبهی استعمار» یاد میکند. خشونتی که نه فقط اقتصاد بلکه روان جمعی را نیز فرسوده میسازد.
نکتهی مهمتر آن است که فانون استعمار را نظامی میداند که استعمارشده را به سوژهای منفعل تبدیل میکند. در این چارچوب، سیاست ترامپ نیز تلاش میکند ایران را در موقعیت «سوژهی مطیع» قرار دهد. کشوری که یا باید شروط واشنگتن را بپذیرد یا با فروپاشی اقتصادی و تهدید نظامی مواجه شود. در نامهها و مواضع رسمی ترامپ دربارهی ایران، بارها ایدهی «تسلیم کامل» یا توقف کامل برنامهی هستهای و منطقهای ایران مطرح شده است. این زبان یادآور همان رابطهی استعمارگر و استعمارشدهای است که فانون توصیف میکند. رابطهای که در آن قدرت مسلط نه گفتوگو بلکه اطاعت را طلب میکند.
اما در اینجا پارادوکسی مهم نیز وجود دارد. فانون معتقد بود که خشونت استعماری در نهایت خود زمینهی مقاومت را تولید میکند. استعمارشدگان در فرایند مقاومت آگاهی سیاسی و تاریخی پیدا میکنند. در ایران نیز سیاستهای فشار حداکثری بهرغم آسیبهای گسترده نوعی گفتمان مقاومت ملی را تقویت کردهاند. گفتمانی که حکومت ایران از آن برای بازتولید مشروعیت خود بهره میبرد. به بیان دیگر همانگونه که فانون اشاره میکند خشونت خارجی میتواند به انسجام درونی قدرتهای اقتدارگرا کمک کند. بنابراین سیاست ترامپ نهتنها به تغییر ساختار سیاسی ایران منجر نشده بلکه در بسیاری مواقع به تشدید امنیتیشدن فضای داخلی و افزایش سرکوب انجامیده است.
از سوی دیگر تحلیل فانون ما را وادار میکند که از دوگانههای سادهانگارانه فاصله بگیریم. فانون هرگز استعمارستیزی را به معنای دفاع از دولتهای پسااستعماری نمیدانست. او نسبت به «بورژوازی ملی» هشدار میداد. طبقاتی که پس از استقلال تنها جای استعمارگران را میگیرند و همان ساختار سلطه را بازتولید میکنند. اگر این ایده را به ایران تعمیم دهیم میتوان گفت نقد سیاستهای ترامپ الزاماً به معنای دفاع از جمهوری اسلامی نیست. بلکه مسئلهی اصلی نقد ساختار جهانیای است که از طریق تحریم، تهدید و محاصرهی اقتصادی مردم عادی را به میدان جنگ ژئوپلیتیک تبدیل میکند.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
👆👆👆
فانون همچنین بر این باور بود که استعمارزدایی صرفاً تغییر دولت یا انتقال قدرت سیاسی نیست بلکه نیازمند خلق نوعی انسانیت جدید است. انسانی که از منطق سلطه، انتقام و دوگانهسازی فراتر رود. در این معنا بحران ایران و آمریکا را نمیتوان صرفاً از زاویهی منافع امنیتی یا مذاکرات هستهای فهمید. این بحران بخشی از نظم جهانیای است که همچنان بر پایهی سلسلهمراتب قدرت، انحصار اقتصادی و حق تعیین سرنوشت ملتها توسط قدرتهای بزرگ عمل میکند.
امروز، در عصر ترامپ اندیشهی فانون بار دیگر اهمیت پیدا میکند زیرا نشان میدهد که استعمار تنها پدیدهای متعلق به قرن نوزدهم نیست. استعمار میتواند در قالب تحریمهای مالی، محاصرهی اقتصادی، کنترل رسانهای و تهدید دائمی نظامی بازتولید شود. سیاست «فشار حداکثری» علیه ایران در سطحی عمیق نه صرفاً یک استراتژی دیپلماتیک بلکه شکلی از اعمال قدرت امپراتورانه است که جهان را به دو قطب «متمدن» و «تهدید» تقسیم میکند. همان منطقی که فانون یکبار در قلب استعمار اروپایی افشا کرده بود.
کنج دنج
#فرهیختگان راهی به رهایی
فانون همچنین بر این باور بود که استعمارزدایی صرفاً تغییر دولت یا انتقال قدرت سیاسی نیست بلکه نیازمند خلق نوعی انسانیت جدید است. انسانی که از منطق سلطه، انتقام و دوگانهسازی فراتر رود. در این معنا بحران ایران و آمریکا را نمیتوان صرفاً از زاویهی منافع امنیتی یا مذاکرات هستهای فهمید. این بحران بخشی از نظم جهانیای است که همچنان بر پایهی سلسلهمراتب قدرت، انحصار اقتصادی و حق تعیین سرنوشت ملتها توسط قدرتهای بزرگ عمل میکند.
امروز، در عصر ترامپ اندیشهی فانون بار دیگر اهمیت پیدا میکند زیرا نشان میدهد که استعمار تنها پدیدهای متعلق به قرن نوزدهم نیست. استعمار میتواند در قالب تحریمهای مالی، محاصرهی اقتصادی، کنترل رسانهای و تهدید دائمی نظامی بازتولید شود. سیاست «فشار حداکثری» علیه ایران در سطحی عمیق نه صرفاً یک استراتژی دیپلماتیک بلکه شکلی از اعمال قدرت امپراتورانه است که جهان را به دو قطب «متمدن» و «تهدید» تقسیم میکند. همان منطقی که فانون یکبار در قلب استعمار اروپایی افشا کرده بود.
کنج دنج
#فرهیختگان راهی به رهایی
سخنان رضا علیجانی در اتاق هماندیشی جمهوریخواهان
بررسی چند سناریوی احتمالی/ به چشمانداز آینده جنگ بدبین هستم
به خصوص در خارج از کشور این آسیب وجود دارد که در باره جنگ مثل یک بازی کامپیوتری بحث میشود، در حالی که...
باید بین ج.ا و ایران تفکیک قائل شد؛ به صورت مقطعی ج.ا به خاطر سرپا ماندنش برنده شده ولی ایران ویران شده است.
بررسی میزان تحقق چند سناریوی احتمالی: تشدید تنش نظامی/ تداوم و تشدید فشار اقتصادی/ معامله بزرگ/ ویران کردن ایران و ترک صحنه توسط آمریکا/ ربودن اورانیوم 60درصد غنیشده/ جلو انداختن دولت پزشکیان و سپردن پرونده مذاکره به او/ توافق محدود و مرحلهای.
مجتبی خامنهای را بعد از بمباران با اسم مستعار به بیمارستان سینا بردهاند. اسکن مغزیاش سالم بوده ولی صورت و فک و لب و زبانش آسیب جدی دیده است.
ساختار جدید قدرت هنوز شکل نگرفته ولی علاوه بر قالیباف افرادی چون محسن خاموشی، حسین فدایی، محمد مرندی، عزیز جعفری و... بالاتر آمدهاند.
در نهایت باید اقتصاد حرف اول را بزند اما ممکن است رسیدن به این نقطه آن قدر دیر شود که دیگر نوشدارو بعد از مرگ سهراب باشد.
برای اکثر مردم داخل کشور و کسانی که از زاویه «ملی» به صحنه نگاه میکنند جنگ بازی کامپیوتری نیست و هر شلیک و هر بمبی به معنای افزایش فقر و فلاکت و کوچکتر شدن سفره معیشت مردم و ویران شدن زیرساختهای کشور و از بین رفتن امید و آینده مردم و مملکت است.
ج.ا از جیب ملت ایران و به قیمت خم شدن کمر ملت نسبت به آمریکا زمان بیشتری را میتواند در برابر عامل فشار اقتصادی تحمل کند...
ج.ا از این سناریو بیشتر استقبال میکند تا شخصیتهایش حذف نشوند و برایش سفره مردم و زیر ساختهای کشور در برابر بقای نظام اهمیت چندانی ندارد.
سناریوی معامله بزرگ نیز در این مقطع به علت اینکه کف خواستههای طرفین هنوز از هم فاصله زیادی دارد احتمال موفقیت چندانی ندارد.
دو جناحی که هر دو افراطی و پوپولیست هستند در رابطه با تاکید بیشتر روی «مصلحت نظام» و یا «ایدئولوژی نظام» با هم اختلاف دارند.
مخفی بودن مجتبی خامنهای و این که در اولین تجربه رهبریاش نمیخواهد چهره ضعیفی از خودش نشان دهد، مسئله مذاکره و معامله را دچار تعلل و تزلزل کرده است.
ساختار قدرت پس از علی خامنهای دارد خانه تکانی میکند. مثلا مهدی خاموشی فرزند تقی خاموشی موتلفهای...
حسین فدائی فرد محرم دیگری است که حتی گفته میشود رابط مجتبی خامنهای با دیگران است.
محمد مرندی نیز که به عنوان فعال رسانهای...
عزیز جعفری که در زمان قاسم سلیمانی به علت مخالفت و رقابت با او (و نیز تعارضش با قالیباف) کمی عقب رفته بود هم اینک جلوتر آمده است. او پشت صحنه تجمعات شبانه و تأمین کننده مالی آنهاست.
گفته میشود ترور خطیب وزیر اطلاعات و مجید خادمی مسئول اطلاعات سپاه که کاملا مخفی بودهاند بعد از این صورت گرفته است که همسرانشان به دیدارشان رفتهاند. مجتبی وارتباطاتش اینک در حالت فوق امنیتی قرار دارد.
یک سناریوی دیگر هم میتواند این باشد که ترامپ به سیم آخر بزند و بعد منطقه را ترک کند...
نتانیاهو(برخلاف نظر بسیاری از کارشناسان نظامی) میگوید دزدیدن اورانیوم شصت درصد غنی شده کاملا امکانپذیر است.
خمینی پرونده گروگانگیری در ابتدای انقلاب را از سر خودش باز کرد و به مجلس سپرد.
اگر آدمهای عاقلی در ج.ا حاکم بودند لااقل میگفتند حالا که تأسیسات هستهایمان ویران شده بیاییم روغن ریخته را وقف امامزاده کنیم. هم اینک برای همه موارد اختلافی راهحلهای بینابینی وجود دارد.
توافق محدود و مرحلهای ای که ج.ا به کاهش تحریمها و آنها هم به حل مسئله هستهای و باز کردن تنگه هرمز برسند برای طرفین بسیار سخت ولی در عمل به نفع هر دو و مقداری آبرومندانهتر است. اما هر دو این مشکل را دارند که هر یک به سهم خود میخواهند بالا کشیدن اجباری بخشی از جام زهر را برای مردمشان بالا بردن کاپ پیروزی جلوه دهند.
ج.ا به خاطر مشکلات عدیده اقتصادی که مواجه است باید صلح مسلح، جنگ نیمه تمام و ادامه آتشبس و هر نوع توافق محدود و مرحلهای را با کاهش تحریمهای اقتصادی همراه کند وگرنه اصلا به نفعش نخواهد بود.
ج.ا اینک فرد جمع کنندهای مثل هاشمی ندارد. تنها فردی که اینک باقی مانده قالیباف است که در این حد و اندازه نیست و دشمن هم زیاد دارد.
در تحلیل نهایی عامل اقتصاد بر رفتار هر دو طیف غلبه خواهد کرد ولی رسیدن به این نقطه برای ج.ا زمانبر است و ممکن است دیگر دیر شده باشد. تجارب گروگانگیری، جنگ و هستهای نشان میدهد که ترموستات ج.ا دیر به کار می افتد.
نکات کاملتر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/842
#فرهیختگان راهی به رهایی
بررسی چند سناریوی احتمالی/ به چشمانداز آینده جنگ بدبین هستم
به خصوص در خارج از کشور این آسیب وجود دارد که در باره جنگ مثل یک بازی کامپیوتری بحث میشود، در حالی که...
باید بین ج.ا و ایران تفکیک قائل شد؛ به صورت مقطعی ج.ا به خاطر سرپا ماندنش برنده شده ولی ایران ویران شده است.
بررسی میزان تحقق چند سناریوی احتمالی: تشدید تنش نظامی/ تداوم و تشدید فشار اقتصادی/ معامله بزرگ/ ویران کردن ایران و ترک صحنه توسط آمریکا/ ربودن اورانیوم 60درصد غنیشده/ جلو انداختن دولت پزشکیان و سپردن پرونده مذاکره به او/ توافق محدود و مرحلهای.
مجتبی خامنهای را بعد از بمباران با اسم مستعار به بیمارستان سینا بردهاند. اسکن مغزیاش سالم بوده ولی صورت و فک و لب و زبانش آسیب جدی دیده است.
ساختار جدید قدرت هنوز شکل نگرفته ولی علاوه بر قالیباف افرادی چون محسن خاموشی، حسین فدایی، محمد مرندی، عزیز جعفری و... بالاتر آمدهاند.
در نهایت باید اقتصاد حرف اول را بزند اما ممکن است رسیدن به این نقطه آن قدر دیر شود که دیگر نوشدارو بعد از مرگ سهراب باشد.
برای اکثر مردم داخل کشور و کسانی که از زاویه «ملی» به صحنه نگاه میکنند جنگ بازی کامپیوتری نیست و هر شلیک و هر بمبی به معنای افزایش فقر و فلاکت و کوچکتر شدن سفره معیشت مردم و ویران شدن زیرساختهای کشور و از بین رفتن امید و آینده مردم و مملکت است.
ج.ا از جیب ملت ایران و به قیمت خم شدن کمر ملت نسبت به آمریکا زمان بیشتری را میتواند در برابر عامل فشار اقتصادی تحمل کند...
ج.ا از این سناریو بیشتر استقبال میکند تا شخصیتهایش حذف نشوند و برایش سفره مردم و زیر ساختهای کشور در برابر بقای نظام اهمیت چندانی ندارد.
سناریوی معامله بزرگ نیز در این مقطع به علت اینکه کف خواستههای طرفین هنوز از هم فاصله زیادی دارد احتمال موفقیت چندانی ندارد.
دو جناحی که هر دو افراطی و پوپولیست هستند در رابطه با تاکید بیشتر روی «مصلحت نظام» و یا «ایدئولوژی نظام» با هم اختلاف دارند.
مخفی بودن مجتبی خامنهای و این که در اولین تجربه رهبریاش نمیخواهد چهره ضعیفی از خودش نشان دهد، مسئله مذاکره و معامله را دچار تعلل و تزلزل کرده است.
ساختار قدرت پس از علی خامنهای دارد خانه تکانی میکند. مثلا مهدی خاموشی فرزند تقی خاموشی موتلفهای...
حسین فدائی فرد محرم دیگری است که حتی گفته میشود رابط مجتبی خامنهای با دیگران است.
محمد مرندی نیز که به عنوان فعال رسانهای...
عزیز جعفری که در زمان قاسم سلیمانی به علت مخالفت و رقابت با او (و نیز تعارضش با قالیباف) کمی عقب رفته بود هم اینک جلوتر آمده است. او پشت صحنه تجمعات شبانه و تأمین کننده مالی آنهاست.
گفته میشود ترور خطیب وزیر اطلاعات و مجید خادمی مسئول اطلاعات سپاه که کاملا مخفی بودهاند بعد از این صورت گرفته است که همسرانشان به دیدارشان رفتهاند. مجتبی وارتباطاتش اینک در حالت فوق امنیتی قرار دارد.
یک سناریوی دیگر هم میتواند این باشد که ترامپ به سیم آخر بزند و بعد منطقه را ترک کند...
نتانیاهو(برخلاف نظر بسیاری از کارشناسان نظامی) میگوید دزدیدن اورانیوم شصت درصد غنی شده کاملا امکانپذیر است.
خمینی پرونده گروگانگیری در ابتدای انقلاب را از سر خودش باز کرد و به مجلس سپرد.
اگر آدمهای عاقلی در ج.ا حاکم بودند لااقل میگفتند حالا که تأسیسات هستهایمان ویران شده بیاییم روغن ریخته را وقف امامزاده کنیم. هم اینک برای همه موارد اختلافی راهحلهای بینابینی وجود دارد.
توافق محدود و مرحلهای ای که ج.ا به کاهش تحریمها و آنها هم به حل مسئله هستهای و باز کردن تنگه هرمز برسند برای طرفین بسیار سخت ولی در عمل به نفع هر دو و مقداری آبرومندانهتر است. اما هر دو این مشکل را دارند که هر یک به سهم خود میخواهند بالا کشیدن اجباری بخشی از جام زهر را برای مردمشان بالا بردن کاپ پیروزی جلوه دهند.
ج.ا به خاطر مشکلات عدیده اقتصادی که مواجه است باید صلح مسلح، جنگ نیمه تمام و ادامه آتشبس و هر نوع توافق محدود و مرحلهای را با کاهش تحریمهای اقتصادی همراه کند وگرنه اصلا به نفعش نخواهد بود.
ج.ا اینک فرد جمع کنندهای مثل هاشمی ندارد. تنها فردی که اینک باقی مانده قالیباف است که در این حد و اندازه نیست و دشمن هم زیاد دارد.
در تحلیل نهایی عامل اقتصاد بر رفتار هر دو طیف غلبه خواهد کرد ولی رسیدن به این نقطه برای ج.ا زمانبر است و ممکن است دیگر دیر شده باشد. تجارب گروگانگیری، جنگ و هستهای نشان میدهد که ترموستات ج.ا دیر به کار می افتد.
نکات کاملتر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/842
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
Reza Alijani archive
🔹سخنان رضا علیجانی در اتاق هماندیشی جمهوریخواهان
✅ بررسی چند سناریوی احتمالی/ به چشمانداز آینده جنگ بدبین هستم
🔹به خصوص در خارج از کشور این آسیب وجود دارد که در باره جنگ مثل یک بازی کامپیوتری بحث میشود، در حالی که...
🔹باید بین ج.ا و ایران تفکیک قائل…
✅ بررسی چند سناریوی احتمالی/ به چشمانداز آینده جنگ بدبین هستم
🔹به خصوص در خارج از کشور این آسیب وجود دارد که در باره جنگ مثل یک بازی کامپیوتری بحث میشود، در حالی که...
🔹باید بین ج.ا و ایران تفکیک قائل…
❤3
فهمِ 《فهمِ ایرانی》بهمثابه سوژهی مقاومت:
در تحلیل تحولات اجتماعی ایران، معمولاً خیابان، یا صرفاً بهمثابه میدان اعتراض فهم شده، یا بهمثابه صحنهی نمایشِ وفاداری سیاسی. اما شاید مسئلهی امروز ایران را نتوان دیگر با این دوگانهی ساده توضیح داد. آنچه این شبها در خیابانهای ایران جریان دارد، بیش از آنکه صرفاً یک کنش سیاسیِ کلاسیک باشد، نوعی بازاندیشیِ اجتماعی در نسبتِ انسان ایرانی با قدرت، مسئولیت و حضور است؛ گویی بخشی از جامعه در حال بازتعریفِ معنای «بودنِ سیاسی» خویش است.
در چهار دههی گذشته، بخشی از بدنهی اجتماعیِ نزدیک به گفتمان رسمی، همواره در موقعیتی قرار داشت که نهفقط حاملِ حمایت، بلکه حاملِ بارِ معناییِ تمام ناکامیها، بحرانها و کاستیهای نظام نیز تلقی میشد. در ذهنِ بخش مهمی از جامعه، این بدنه نه بهعنوان یک طیف متکثر، بلکه بهمثابه صورتِ اجتماعیِ وضعِ موجود فهم میشد؛ گویی هر سکوتی از سوی آن، به معنای رضایت است و هر عدمِ فاصلهگذاریای، به معنای پذیرشِ کاملِ وضعیت.
اما مسئلهی امروز دقیقاً در همین نقطه دچار دگرگونی شده است. آنچه اکنون در خیابان قابل مشاهده است، صرفاً حضورِ نیروهای معترضِ کلاسیک یا کنشگرانِ برونساختار نیست؛ بلکه حضورِ بخشی از همان بدنهای است که سالها بیشتر در قالبِ «وفاداری خاموش» شناخته میشد. تفاوتِ این لحظهی تاریخی در آن است که این حضور، نه لزوماً برای نفیِ کاملِ ساختار، بلکه برای بازتعریفِ نسبتِ خویش با آن رخ میدهد.
این حضور را نمیتوان صرفاً حمایت نامید؛ همانگونه که نمیتوان آن را بهسادگی در قالبِ اعتراضِ رادیکال نیز فهم کرد. آنچه در حال وقوع است، پیچیدهتر از این دوگانههاست. گویی بخشی از جامعه میخواهد اعلام کند که تعلق، الزاماً بهمعنای تعطیلِ انتقاد نیست؛ و سکوتِ طولانی، لزوماً به معنای فقدانِ رنج یا نارضایتی نبوده است.
در این معنا، خیابان به محلِ ظهورِ نوعی آگاهیِ تازه تبدیل شده است؛ آگاهیای که میکوشد خود را از تصویرِ تاریخیِ «توجیهگرِ همیشگیِ وضعِ موجود» فاصله دهد. این فاصلهگذاری، نه از مسیرِ گسستِ کامل، بلکه از طریقِ حضور رخ میدهد. حضوری که خود، بدل به زبان شده است؛ زبانی برای بیانِ خستگی، مطالبه، دلخوری و حتی اعتراض به انباشتِ کمبودها و ناکارآمدیهای چند دههی گذشته.
شاید یکی از مهمترین ویژگیهای این وضعیت آن باشد که جامعهی ایرانی دیگر بهسادگی در قالبِ تقسیمبندیهای کلاسیکِ سیاسی قابل فهم نیست. آنچه امروز در میدان دیده میشود، صرفاً تقابلِ دو اردوگاهِ شفاف نیست؛ بلکه ظهورِ سوژههایی است که میخواهند میانِ تعلق و انتقاد، نسبتِ تازهای تعریف کنند. سوژههایی که نه میخواهند خود را بهطور کامل از تاریخِ سیاسیِ این چهار دهه جدا کنند، و نه حاضرند همچنان بدونِ واکنش، حاملِ تمام پیامدهای آن باقی بمانند.
از این منظر، حضورِ این شبها را میتوان نوعی مقاومت نیز تلقی کرد؛ اما نه مقاومت در معنای صرفاً تقابلیِ آن. اینجا مقاومت، بیش از هرچیز، مقاومت در برابرِ فروکاستنِ انسان ایرانی به یک هویتِ تکبعدی است. مقاومتی در برابرِ این تصور که انسان یا باید کاملاً درونِ ساختار حل شود، یا بهطور کامل از آن عبور کند. آنچه اکنون در حال شکلگیری است، تلاشی برای ساختنِ موقعیتی میانه است؛ موقعیتی که در آن، انسان ایرانی میکوشد همزمان هم سخن بگوید، هم تعلق داشته باشد، و هم حقِ انتقاد را برای خود حفظ کند.
شاید اهمیتِ تاریخیِ این لحظه نیز دقیقاً در همین نکته نهفته باشد؛ در اینکه بخشی از جامعه، پس از سالها سکوتِ تفسیرشده، اکنون میکوشد فهمِ تازهای از خود ارائه دهد. فهمی که دیگر نمیخواهد صرفاً در قالبِ وفاداریِ خاموش یا اعتراضِ مطلق خوانده شود، بلکه میخواهد بهمثابه سوژهای پیچیده، متکثر و درگیر با تناقضهای تاریخیِ خویش دیده شود.
و شاید این، یکی از مهمترین دگرگونیهای اجتماعیِ ایرانِ امروز باشد؛ لحظهای که در آن، بخشی از جامعه نه از طریقِ کنارهگیری، بلکه دقیقاً از طریقِ حضور، تلاش میکند خود را دوباره معنا کند.
رضااستوار
#فرهیختگان راهی به رهایی
در تحلیل تحولات اجتماعی ایران، معمولاً خیابان، یا صرفاً بهمثابه میدان اعتراض فهم شده، یا بهمثابه صحنهی نمایشِ وفاداری سیاسی. اما شاید مسئلهی امروز ایران را نتوان دیگر با این دوگانهی ساده توضیح داد. آنچه این شبها در خیابانهای ایران جریان دارد، بیش از آنکه صرفاً یک کنش سیاسیِ کلاسیک باشد، نوعی بازاندیشیِ اجتماعی در نسبتِ انسان ایرانی با قدرت، مسئولیت و حضور است؛ گویی بخشی از جامعه در حال بازتعریفِ معنای «بودنِ سیاسی» خویش است.
در چهار دههی گذشته، بخشی از بدنهی اجتماعیِ نزدیک به گفتمان رسمی، همواره در موقعیتی قرار داشت که نهفقط حاملِ حمایت، بلکه حاملِ بارِ معناییِ تمام ناکامیها، بحرانها و کاستیهای نظام نیز تلقی میشد. در ذهنِ بخش مهمی از جامعه، این بدنه نه بهعنوان یک طیف متکثر، بلکه بهمثابه صورتِ اجتماعیِ وضعِ موجود فهم میشد؛ گویی هر سکوتی از سوی آن، به معنای رضایت است و هر عدمِ فاصلهگذاریای، به معنای پذیرشِ کاملِ وضعیت.
اما مسئلهی امروز دقیقاً در همین نقطه دچار دگرگونی شده است. آنچه اکنون در خیابان قابل مشاهده است، صرفاً حضورِ نیروهای معترضِ کلاسیک یا کنشگرانِ برونساختار نیست؛ بلکه حضورِ بخشی از همان بدنهای است که سالها بیشتر در قالبِ «وفاداری خاموش» شناخته میشد. تفاوتِ این لحظهی تاریخی در آن است که این حضور، نه لزوماً برای نفیِ کاملِ ساختار، بلکه برای بازتعریفِ نسبتِ خویش با آن رخ میدهد.
این حضور را نمیتوان صرفاً حمایت نامید؛ همانگونه که نمیتوان آن را بهسادگی در قالبِ اعتراضِ رادیکال نیز فهم کرد. آنچه در حال وقوع است، پیچیدهتر از این دوگانههاست. گویی بخشی از جامعه میخواهد اعلام کند که تعلق، الزاماً بهمعنای تعطیلِ انتقاد نیست؛ و سکوتِ طولانی، لزوماً به معنای فقدانِ رنج یا نارضایتی نبوده است.
در این معنا، خیابان به محلِ ظهورِ نوعی آگاهیِ تازه تبدیل شده است؛ آگاهیای که میکوشد خود را از تصویرِ تاریخیِ «توجیهگرِ همیشگیِ وضعِ موجود» فاصله دهد. این فاصلهگذاری، نه از مسیرِ گسستِ کامل، بلکه از طریقِ حضور رخ میدهد. حضوری که خود، بدل به زبان شده است؛ زبانی برای بیانِ خستگی، مطالبه، دلخوری و حتی اعتراض به انباشتِ کمبودها و ناکارآمدیهای چند دههی گذشته.
شاید یکی از مهمترین ویژگیهای این وضعیت آن باشد که جامعهی ایرانی دیگر بهسادگی در قالبِ تقسیمبندیهای کلاسیکِ سیاسی قابل فهم نیست. آنچه امروز در میدان دیده میشود، صرفاً تقابلِ دو اردوگاهِ شفاف نیست؛ بلکه ظهورِ سوژههایی است که میخواهند میانِ تعلق و انتقاد، نسبتِ تازهای تعریف کنند. سوژههایی که نه میخواهند خود را بهطور کامل از تاریخِ سیاسیِ این چهار دهه جدا کنند، و نه حاضرند همچنان بدونِ واکنش، حاملِ تمام پیامدهای آن باقی بمانند.
از این منظر، حضورِ این شبها را میتوان نوعی مقاومت نیز تلقی کرد؛ اما نه مقاومت در معنای صرفاً تقابلیِ آن. اینجا مقاومت، بیش از هرچیز، مقاومت در برابرِ فروکاستنِ انسان ایرانی به یک هویتِ تکبعدی است. مقاومتی در برابرِ این تصور که انسان یا باید کاملاً درونِ ساختار حل شود، یا بهطور کامل از آن عبور کند. آنچه اکنون در حال شکلگیری است، تلاشی برای ساختنِ موقعیتی میانه است؛ موقعیتی که در آن، انسان ایرانی میکوشد همزمان هم سخن بگوید، هم تعلق داشته باشد، و هم حقِ انتقاد را برای خود حفظ کند.
شاید اهمیتِ تاریخیِ این لحظه نیز دقیقاً در همین نکته نهفته باشد؛ در اینکه بخشی از جامعه، پس از سالها سکوتِ تفسیرشده، اکنون میکوشد فهمِ تازهای از خود ارائه دهد. فهمی که دیگر نمیخواهد صرفاً در قالبِ وفاداریِ خاموش یا اعتراضِ مطلق خوانده شود، بلکه میخواهد بهمثابه سوژهای پیچیده، متکثر و درگیر با تناقضهای تاریخیِ خویش دیده شود.
و شاید این، یکی از مهمترین دگرگونیهای اجتماعیِ ایرانِ امروز باشد؛ لحظهای که در آن، بخشی از جامعه نه از طریقِ کنارهگیری، بلکه دقیقاً از طریقِ حضور، تلاش میکند خود را دوباره معنا کند.
رضااستوار
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤3👍2👎1
فرهیختگان
پاسخی_انتقادی_به_سه_نوشته_از_دکتر_خسرو_یزدانی.pdf
نقدی خواندنی بر جستارهای کانال تکانه
از دکتر فرزین بانکی فیلسوف
این متن پاسخی است انتقادی به سه نوشتۀ دکتر خسرو یزدانی که در بهار ۲۰۲۶ در کانال «استادان دانشگاه در تلگرام» منتشر شد. مخاطبِ پاسخ، فراتر از نویسندۀ آن سه نوشته، همۀ استادان و دانشگاهیان ایرانی است که با چنین متنهایی روبهرو میشوند.
سه پرسش کانون این پاسخ را میسازد: نخست، استواری محتوایی متنها؛ دوم، وامهای ناگفته از نیچه و هیدگر که در پوشش اندیشۀ شخصی عرضه شدهاند؛ سوم، تأیید خویش به یاری هوش مصنوعی — شیوهای که فکر را به آینۀ خواستِ خود بدل میکند.
در برابر این شیوه، نام پتر بیری — فیلسوف سوئیسی — در پایان میآید: کسی که در اندیشیدن خود را پنهان نمیکند و وامهای فکریاش را آشکارا برمیشمارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
از دکتر فرزین بانکی فیلسوف
این متن پاسخی است انتقادی به سه نوشتۀ دکتر خسرو یزدانی که در بهار ۲۰۲۶ در کانال «استادان دانشگاه در تلگرام» منتشر شد. مخاطبِ پاسخ، فراتر از نویسندۀ آن سه نوشته، همۀ استادان و دانشگاهیان ایرانی است که با چنین متنهایی روبهرو میشوند.
سه پرسش کانون این پاسخ را میسازد: نخست، استواری محتوایی متنها؛ دوم، وامهای ناگفته از نیچه و هیدگر که در پوشش اندیشۀ شخصی عرضه شدهاند؛ سوم، تأیید خویش به یاری هوش مصنوعی — شیوهای که فکر را به آینۀ خواستِ خود بدل میکند.
در برابر این شیوه، نام پتر بیری — فیلسوف سوئیسی — در پایان میآید: کسی که در اندیشیدن خود را پنهان نمیکند و وامهای فکریاش را آشکارا برمیشمارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1
Telegram
آرشیو
ترجمهی من از زندگینامهی ماکسیمیلیان روبِسپیِر، یکی از برجستهترین پیشوایان انقلاب فرانسه، در نشر مَد به چاپ رسید.
روبسپیر را بیگمان باید بحثانگیزترین چهرهی انقلاب سال ۱۷۸۹ شمرد، شخصیتی که جدال بر سر سرشت راستین او و آراء و اقداماتش تا امروز ادامه یافته است. رهبران انقلابهای بزرگ اغلب شخصیتهایی پیچیده دارند و سیمای متغیر و چرخشهای غریب نیز کموبیش از الزامات هنر سیاست به شمار میآید، اما کمتر سیاستمداری را میتوان سراغ کرد که همچون روبسپیر، هم از ستایش مردمان و مورخان بهره برده باشد و هم آماج طعن و لعن آنان شده باشد. انقلابیان و تودهی مردم فرانسه، که روزگاری این سخنور ریزنقش شهرستانی را چون ایزد آزادی و دادگری میپرستیدند و با لقب رشکانگیز "فسادناپذیر" از او نام میبردند، پس از سقوط ژاکوبَنها یکباره گناه تمام تندرویهای انقلاب را به پای او نوشتند و حتی از نسبتدادن همهی رذائل بشری به وی نیز دریغ نکردند. البته خصائل روبسپیر و کارنامهی او هم زمینهی مناسبی را برای چنین داوریهایی فراهم میآورد- جاهجویی و سازشناپذیری ذاتیاش، نقش بیبدیل او در بهقدرترسیدن دولت ژاکوبَنی و عضویت و نفوذ وی در کمیتهی امنیت عمومی، نهادی که طی دورهی وحشت، روند محاکمهها و اعدامهای انقلابی برقآسا را هدایت میکرد. تاریخنگاران انقلاب فرانسه اغلب چهرهی مخوف خودکامهای درسایهنشسته را به روبسپیر بخشیده و او را همچون دُژخیمی کینهتوز بازنمودهاند. اما آیا حقیقت بهراستی چنین است؟
پیتر مکفی در این کتاب، به خلاف دیگر زندگینامهنویسان روبسپیر، از تمرکز بر پنج سال پایانی زندگی وی (که همان پنج سال آغازین تاریخ انقلاب است) پرهیز میکند و برای ریشهیابی و تحلیل دقیق شخصیت این مرد اسرارآمیز، به کاوش در تمام دادههای بهجامانده از سرگذشت وی میپردازد، از عهد کودکی و نوجوانی روبسپیر و تحصیلاتش در پاریس و آغاز پیشهی قضاوت گرفته تا نقش او در سال سرنوشتساز ۱۷۸۹ و رخدادهای پس از آن و سرانجام سلطهیافتن و سقوط وی و سرنهادنش بر آستان گیوتین. مصالح پژوهش مکفی عبارتند از مجموعهی حجیم آثار خود روبسپیر، روایت دوستان اندک و دشمنان پرشمار او و انبوهی از جزئیات خُرد و کلان در باب زندگی شخصیاش.
اینک نمونهای چند از متن کتاب:
اندکی پس از مرگ روبسپیر، انبوه بیشماری از اتهامات علیه وی منتشر شدند که سال وحشت را نتیجهی خودکامگی شخصی یک هیولا توصیف میکردند. [...] مرلن دو تیونویل، نمایندهی ژاکوبن و همپیمان سابق روبسپیر، بعدها در پاسخ به این پرسش که چرا به سرنگونی او یاری رسانده، گفته است: "اگر شما هم چشمان سبزش را میدیدید، قطعاً او را میکشتید." در آنسوی کانال مانش نیز نواهای مشابهی نواخته میشد- در اوت ۱۷۹۴، رابرت ساوتی و ساموئل تیلور کالریج شتابان نمایشنامهای سهپردهای پرداختند به نام سقوط روبسپیر.
(ص۳۵۲کتاب)
"ترجیح میدهم شورایی متشکل از نمایندگان منتخب مردم و شهروندانی آزاد و محترم را در سایهی سلطنت یک شاه ببینم تا مردمی بردهگشته و بهانحطاطکشیدهشده را در زیر تازیانهی یک دیکتاتور یا سنایی شکلیافته از اشراف. از نظر من، کرامول را نمیتوان بهتر از چارلز دوم دانست... آیا راهحل این مسالهی اجتماعی بزرگ در همین تعبیر نهفته است- جمهوری یا سلطنت؟"
بخشی از نخستین سرمقالهی هفتهنامهی دِفانسُر دو لا کُنستیتوسیون، به قلم ماکسیمیلیان روبسپیر (ص۲۰۷ کتاب).
...در آن روز، گروههای مختلفی از شهروندان بر سر راه روبسپیر [و دیگران] انتظار میکشیدند و فریاد برمیآوردند: "درود بر نمایندگان پاکدامن! زنده باد فسادناپذیر!" چند دسته از دانشآموزان حلقههایی ساخته از برگهای بلوط و درهمبافته با روبانهای سهرنگ را به دست آنان میدادند. روبسپیر در اینجا از درشکهی خود بیرون جست و فریاد کشید: "چه میکنید، شهروندان؟ این چه ژست حقارتآمیزیست که به خود گرفتهاید؟... نکند به همین زودی فراموش کردهاید که مردمانی آزاد هستید؟" آنگاه یکی از زنان نطقی را خطاب به او ایراد کرد: "تو در دل فساد همواره تکیهگاه تزلزلناپذیر حقیقت بودهای، همیشه استوار، همیشه فسادناپذیر... این مردم با حرمتی بیاندازه نام تو را بر زبان میآورند؛ تویی فرشتهی نگهبان آنان و امید آنان و تسلای آنان."
(ص۱۶۴ کتاب)
علیرضا اسماعیلی
#فرهیختگان راهی به رهایی
روبسپیر را بیگمان باید بحثانگیزترین چهرهی انقلاب سال ۱۷۸۹ شمرد، شخصیتی که جدال بر سر سرشت راستین او و آراء و اقداماتش تا امروز ادامه یافته است. رهبران انقلابهای بزرگ اغلب شخصیتهایی پیچیده دارند و سیمای متغیر و چرخشهای غریب نیز کموبیش از الزامات هنر سیاست به شمار میآید، اما کمتر سیاستمداری را میتوان سراغ کرد که همچون روبسپیر، هم از ستایش مردمان و مورخان بهره برده باشد و هم آماج طعن و لعن آنان شده باشد. انقلابیان و تودهی مردم فرانسه، که روزگاری این سخنور ریزنقش شهرستانی را چون ایزد آزادی و دادگری میپرستیدند و با لقب رشکانگیز "فسادناپذیر" از او نام میبردند، پس از سقوط ژاکوبَنها یکباره گناه تمام تندرویهای انقلاب را به پای او نوشتند و حتی از نسبتدادن همهی رذائل بشری به وی نیز دریغ نکردند. البته خصائل روبسپیر و کارنامهی او هم زمینهی مناسبی را برای چنین داوریهایی فراهم میآورد- جاهجویی و سازشناپذیری ذاتیاش، نقش بیبدیل او در بهقدرترسیدن دولت ژاکوبَنی و عضویت و نفوذ وی در کمیتهی امنیت عمومی، نهادی که طی دورهی وحشت، روند محاکمهها و اعدامهای انقلابی برقآسا را هدایت میکرد. تاریخنگاران انقلاب فرانسه اغلب چهرهی مخوف خودکامهای درسایهنشسته را به روبسپیر بخشیده و او را همچون دُژخیمی کینهتوز بازنمودهاند. اما آیا حقیقت بهراستی چنین است؟
پیتر مکفی در این کتاب، به خلاف دیگر زندگینامهنویسان روبسپیر، از تمرکز بر پنج سال پایانی زندگی وی (که همان پنج سال آغازین تاریخ انقلاب است) پرهیز میکند و برای ریشهیابی و تحلیل دقیق شخصیت این مرد اسرارآمیز، به کاوش در تمام دادههای بهجامانده از سرگذشت وی میپردازد، از عهد کودکی و نوجوانی روبسپیر و تحصیلاتش در پاریس و آغاز پیشهی قضاوت گرفته تا نقش او در سال سرنوشتساز ۱۷۸۹ و رخدادهای پس از آن و سرانجام سلطهیافتن و سقوط وی و سرنهادنش بر آستان گیوتین. مصالح پژوهش مکفی عبارتند از مجموعهی حجیم آثار خود روبسپیر، روایت دوستان اندک و دشمنان پرشمار او و انبوهی از جزئیات خُرد و کلان در باب زندگی شخصیاش.
اینک نمونهای چند از متن کتاب:
اندکی پس از مرگ روبسپیر، انبوه بیشماری از اتهامات علیه وی منتشر شدند که سال وحشت را نتیجهی خودکامگی شخصی یک هیولا توصیف میکردند. [...] مرلن دو تیونویل، نمایندهی ژاکوبن و همپیمان سابق روبسپیر، بعدها در پاسخ به این پرسش که چرا به سرنگونی او یاری رسانده، گفته است: "اگر شما هم چشمان سبزش را میدیدید، قطعاً او را میکشتید." در آنسوی کانال مانش نیز نواهای مشابهی نواخته میشد- در اوت ۱۷۹۴، رابرت ساوتی و ساموئل تیلور کالریج شتابان نمایشنامهای سهپردهای پرداختند به نام سقوط روبسپیر.
(ص۳۵۲کتاب)
"ترجیح میدهم شورایی متشکل از نمایندگان منتخب مردم و شهروندانی آزاد و محترم را در سایهی سلطنت یک شاه ببینم تا مردمی بردهگشته و بهانحطاطکشیدهشده را در زیر تازیانهی یک دیکتاتور یا سنایی شکلیافته از اشراف. از نظر من، کرامول را نمیتوان بهتر از چارلز دوم دانست... آیا راهحل این مسالهی اجتماعی بزرگ در همین تعبیر نهفته است- جمهوری یا سلطنت؟"
بخشی از نخستین سرمقالهی هفتهنامهی دِفانسُر دو لا کُنستیتوسیون، به قلم ماکسیمیلیان روبسپیر (ص۲۰۷ کتاب).
...در آن روز، گروههای مختلفی از شهروندان بر سر راه روبسپیر [و دیگران] انتظار میکشیدند و فریاد برمیآوردند: "درود بر نمایندگان پاکدامن! زنده باد فسادناپذیر!" چند دسته از دانشآموزان حلقههایی ساخته از برگهای بلوط و درهمبافته با روبانهای سهرنگ را به دست آنان میدادند. روبسپیر در اینجا از درشکهی خود بیرون جست و فریاد کشید: "چه میکنید، شهروندان؟ این چه ژست حقارتآمیزیست که به خود گرفتهاید؟... نکند به همین زودی فراموش کردهاید که مردمانی آزاد هستید؟" آنگاه یکی از زنان نطقی را خطاب به او ایراد کرد: "تو در دل فساد همواره تکیهگاه تزلزلناپذیر حقیقت بودهای، همیشه استوار، همیشه فسادناپذیر... این مردم با حرمتی بیاندازه نام تو را بر زبان میآورند؛ تویی فرشتهی نگهبان آنان و امید آنان و تسلای آنان."
(ص۱۶۴ کتاب)
علیرضا اسماعیلی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2
نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران
رویداد فرهنگی مهم پایتخت
دهه شصت خورشیدی
چمران. تقاطع اوین
#فرهیختگان روزن آگاهی
رویداد فرهنگی مهم پایتخت
دهه شصت خورشیدی
چمران. تقاطع اوین
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5