سیانان: ایران بهدنبال کنترل شاهرگ اینترنت جهان است
ایران پس از تجربهٔ تنشهای اخیر در تنگهٔ هرمز، حالا بهدنبال استفاده از یک اهرم تازه برای افزایش نفوذ خود است؛ کابلهای اینترنتی زیردریایی که بخش بزرگی از ارتباطات اینترنتی و مالی میان اروپا، آسیا و کشورهای خلیج فارس را منتقل میکنند.
مقامهای ایرانی اعلام کردهاند که شرکتهای بزرگ فناوری مانند گوگل، مایکروسافت، متا و آمازون باید برای عبور این کابلها از منطقه، هزینه پرداخت کنند و از قوانین ایران تبعیت داشته باشند.
کابلهای زیردریایی ستون اصلی اینترنت جهان هستند و قطع یا آسیب به آنها فقط باعث کندی اینترنت نمیشود، بلکه میتواند بانکداری بینالمللی، ارتباطات نظامی، خدمات ابری هوش مصنوعی، بازیهای آنلاین و حتی تجارت جهانی را مختل کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
ایران پس از تجربهٔ تنشهای اخیر در تنگهٔ هرمز، حالا بهدنبال استفاده از یک اهرم تازه برای افزایش نفوذ خود است؛ کابلهای اینترنتی زیردریایی که بخش بزرگی از ارتباطات اینترنتی و مالی میان اروپا، آسیا و کشورهای خلیج فارس را منتقل میکنند.
مقامهای ایرانی اعلام کردهاند که شرکتهای بزرگ فناوری مانند گوگل، مایکروسافت، متا و آمازون باید برای عبور این کابلها از منطقه، هزینه پرداخت کنند و از قوانین ایران تبعیت داشته باشند.
کابلهای زیردریایی ستون اصلی اینترنت جهان هستند و قطع یا آسیب به آنها فقط باعث کندی اینترنت نمیشود، بلکه میتواند بانکداری بینالمللی، ارتباطات نظامی، خدمات ابری هوش مصنوعی، بازیهای آنلاین و حتی تجارت جهانی را مختل کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍3
ترس از آزردن رؤیا
ترس از خط خوردن
آنتونی ناتینگ، نویسنده انگلیسی زندگینامه ناصر (۱۳۵۳)، در شرح فراز و فرودهای این رهبر افسانه ای عرب که مدتها نامش با هیجان و رؤیا همراه بود، تعبیری تأمل برانگیز به کار میبرد. او به طور آشکار و با کنایه از این مهم یاد میکند که ناصر «اسیر اعتبار» خود شده بود؛ناصری که میخواست کانال سوئز را ملی کند اسرائیل را شکست داده، وحدت عربی را برپا دارد و جهشی به سوی تمدن و سربلندی برای اعراب ایجاد کند. اتفاقاً همین شعارهای ناصر و پایبندی به آنها بود که ناصر را اسیر اعتبار خود و شعارهایش کرد. شاید هیچیک از خواستهای ناصر از نگاه اعراب به خودی خود سرزنش آلود نباشد ولی چیزی که کار را برای او سخت کرد همین قول به انجام تعهداتش بود؛ تعهداتی که میلیونها عرب و فراتر از آن مردم ستمدیده جهان سوم دل نگران تحقق آنها بودند.
نه وضعیت اعراب و توانایی هایشان و نه چگونگی رهبری ناصر نمیتوانست به این فهم دست یابد که این وعدهها دست کم در کوتاه مدت قابلیت تحقق ندارند و البته وعده های واگذار شده به تاریخی بسیار فراتر از زمانۀ زندگی مردمان هم دیگر چیزی نیستند که همین نزدیکی ها در انتظار نشسته باشند.
پیش از ناصر این مصدق بود که در خاورمیانه به «ستیز علیه استعمار پیر» انگلستان برخاست و شعار ملی کردن صنعت نفت را به شعاری ملی تبدیل کرد که حس و نگاه میلیونها ایرانی را در آن متبلور ساخت ولی مصدق هم به تعبیری که از ناتینگ برای ناصر آوردم، اسیر اعتبار و رویای خود شد.
به طور مثال پیشنهادی که در سفر آمریکا به او شده بود، می توانست برای خود مصدق معقول جلوه کند ولی او در این اندیشه بود که چگونه میتواند به ایران برگردد و بگوید تحقق کامل رؤیا بماند برای بعد و بیایید به همین میزان از موفقیت، رضایت بدهیم و خود را برای گامهای بعدی آماده کنیم؟ احتمالاً یکی از تفاوت های مصدق با رقیب ایرانی خود، قوام، این بود که قوام رؤیاپروری مصدق را نداشت و سیاست و سنجش امکانات را مهم تر از رؤیاپروری مشترک با مردم میدانست ترس از به چالش کشیدن رؤیا، در زمانی که باید به زمان دورتری آن را واگذار کرد، نیازمند هم هنر سیاسی زمامداران است و هم گروه های واسطه با داشتن مرجعیت لازم که بتواند این مهم را به «توده ها» تفهیم کند.
موردی دیگر از «ترس» در سنجش رؤیاها را میتوان در خاطرات روغنی زنجانی، رئیس وقت سازمان برنامه و بودجه (۱۳۸۲) دید زنجانی حرفهای مهمی را در شکل خاطره آوردهاند: (اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی،به کوشش بهمن احمدی امویی، ۱۳۸۲)
زنجانی در خاطرات خود با صراحتی که کمی برای من تعجب انگیز بود، به مشکلات ناشی از ادامه جنگ و نیاز به تجدید نظر اساسی در این مورد پرداخته بود. زنجانی ابتدا با اشاره به مهندس موسوی، نخست وزیر درباره تغییر سیاستهای جنگی گفت: «فکر میکنم ایشان هم در باطن با من موافق بودند این موضوع مسئلهای است که هنوز برای من حل نشده است (همان: ۱۸۲). وی کمی بعدتر این معما را با اشاره به اعضای هیئت دولت و همین طور نمایندگان مجلس بیشتر شرح میدهد درباره مسئولان عالی رتبه» میگوید:
«تقریباً اگر آنها نسبت به جنگ انتقادهای جدی داشتند اما در جلسات رسمی هیئت دولت وقتی ادامه جنگ رأی میدادند و با شور و صحبت از جنگ به میان می آمد شوق متفق القول میشدند که باید جنگ را با شدت ادامه داد و آیههای قرآن و حدیثهای معصومان و شعرهای حماسی را نیز چاشنی سخنان خود میکردند. یک اتاقی در پشت محل برگزاری جلسات هیئت دولت بود که وزرا برای تماس با دفتر یا منازلشان یا رفع خستگی و کشیدن سیگار و نوشیدن چای به آنجا میرفتند. معمولاً وقتی خبر یا گزارشی از وضعیت جنگ ارائه میشد وزرا نظرات واقعیشان را در آن اتاق به خوبی بیان میکردند و به صورت خودمانی مخالف ادامه جنگ بودند اما وقتی دو متری از آن اتاق دور می شدند و وارد محل برگزاری جلسات دولت میشدند بر ضرورت تداوم جنگ سخن گفتند.... البته در مجلس هم همین طور بود».
خاطرات زنجانی کاملاً روشن است پایبند بودن به رؤیای کلی یا اعتباری که تک تک دست اندرکاران در همراهی با این رؤیا پیدا کردهاند و چه بسا از سر همین اعتبار هم به مقامهای مهمی دست یافته اند چیزی نیست که بتوان در منظر عمومی از آن دست کشید و خواهان سنجش مجدد امکان تحقق آن شد. زنجانی از خودسانسوری حرف میزند ولی من آن را «ترس» نهفته و نهادینه شده در میان ایرانیان در گذر سالیان و سده های بسیار میدانم ترس از آزردن رؤیا ترس از خط خوردن.
کشف ذهن( کشف نشانگان ریختار ذهن ایرانی)
حاتم قادری
نشر مانوش
از کانال سهند ایرانمهر
#فرهیختگان راهی به رهایی
ترس از خط خوردن
آنتونی ناتینگ، نویسنده انگلیسی زندگینامه ناصر (۱۳۵۳)، در شرح فراز و فرودهای این رهبر افسانه ای عرب که مدتها نامش با هیجان و رؤیا همراه بود، تعبیری تأمل برانگیز به کار میبرد. او به طور آشکار و با کنایه از این مهم یاد میکند که ناصر «اسیر اعتبار» خود شده بود؛ناصری که میخواست کانال سوئز را ملی کند اسرائیل را شکست داده، وحدت عربی را برپا دارد و جهشی به سوی تمدن و سربلندی برای اعراب ایجاد کند. اتفاقاً همین شعارهای ناصر و پایبندی به آنها بود که ناصر را اسیر اعتبار خود و شعارهایش کرد. شاید هیچیک از خواستهای ناصر از نگاه اعراب به خودی خود سرزنش آلود نباشد ولی چیزی که کار را برای او سخت کرد همین قول به انجام تعهداتش بود؛ تعهداتی که میلیونها عرب و فراتر از آن مردم ستمدیده جهان سوم دل نگران تحقق آنها بودند.
نه وضعیت اعراب و توانایی هایشان و نه چگونگی رهبری ناصر نمیتوانست به این فهم دست یابد که این وعدهها دست کم در کوتاه مدت قابلیت تحقق ندارند و البته وعده های واگذار شده به تاریخی بسیار فراتر از زمانۀ زندگی مردمان هم دیگر چیزی نیستند که همین نزدیکی ها در انتظار نشسته باشند.
پیش از ناصر این مصدق بود که در خاورمیانه به «ستیز علیه استعمار پیر» انگلستان برخاست و شعار ملی کردن صنعت نفت را به شعاری ملی تبدیل کرد که حس و نگاه میلیونها ایرانی را در آن متبلور ساخت ولی مصدق هم به تعبیری که از ناتینگ برای ناصر آوردم، اسیر اعتبار و رویای خود شد.
به طور مثال پیشنهادی که در سفر آمریکا به او شده بود، می توانست برای خود مصدق معقول جلوه کند ولی او در این اندیشه بود که چگونه میتواند به ایران برگردد و بگوید تحقق کامل رؤیا بماند برای بعد و بیایید به همین میزان از موفقیت، رضایت بدهیم و خود را برای گامهای بعدی آماده کنیم؟ احتمالاً یکی از تفاوت های مصدق با رقیب ایرانی خود، قوام، این بود که قوام رؤیاپروری مصدق را نداشت و سیاست و سنجش امکانات را مهم تر از رؤیاپروری مشترک با مردم میدانست ترس از به چالش کشیدن رؤیا، در زمانی که باید به زمان دورتری آن را واگذار کرد، نیازمند هم هنر سیاسی زمامداران است و هم گروه های واسطه با داشتن مرجعیت لازم که بتواند این مهم را به «توده ها» تفهیم کند.
موردی دیگر از «ترس» در سنجش رؤیاها را میتوان در خاطرات روغنی زنجانی، رئیس وقت سازمان برنامه و بودجه (۱۳۸۲) دید زنجانی حرفهای مهمی را در شکل خاطره آوردهاند: (اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی،به کوشش بهمن احمدی امویی، ۱۳۸۲)
زنجانی در خاطرات خود با صراحتی که کمی برای من تعجب انگیز بود، به مشکلات ناشی از ادامه جنگ و نیاز به تجدید نظر اساسی در این مورد پرداخته بود. زنجانی ابتدا با اشاره به مهندس موسوی، نخست وزیر درباره تغییر سیاستهای جنگی گفت: «فکر میکنم ایشان هم در باطن با من موافق بودند این موضوع مسئلهای است که هنوز برای من حل نشده است (همان: ۱۸۲). وی کمی بعدتر این معما را با اشاره به اعضای هیئت دولت و همین طور نمایندگان مجلس بیشتر شرح میدهد درباره مسئولان عالی رتبه» میگوید:
«تقریباً اگر آنها نسبت به جنگ انتقادهای جدی داشتند اما در جلسات رسمی هیئت دولت وقتی ادامه جنگ رأی میدادند و با شور و صحبت از جنگ به میان می آمد شوق متفق القول میشدند که باید جنگ را با شدت ادامه داد و آیههای قرآن و حدیثهای معصومان و شعرهای حماسی را نیز چاشنی سخنان خود میکردند. یک اتاقی در پشت محل برگزاری جلسات هیئت دولت بود که وزرا برای تماس با دفتر یا منازلشان یا رفع خستگی و کشیدن سیگار و نوشیدن چای به آنجا میرفتند. معمولاً وقتی خبر یا گزارشی از وضعیت جنگ ارائه میشد وزرا نظرات واقعیشان را در آن اتاق به خوبی بیان میکردند و به صورت خودمانی مخالف ادامه جنگ بودند اما وقتی دو متری از آن اتاق دور می شدند و وارد محل برگزاری جلسات دولت میشدند بر ضرورت تداوم جنگ سخن گفتند.... البته در مجلس هم همین طور بود».
خاطرات زنجانی کاملاً روشن است پایبند بودن به رؤیای کلی یا اعتباری که تک تک دست اندرکاران در همراهی با این رؤیا پیدا کردهاند و چه بسا از سر همین اعتبار هم به مقامهای مهمی دست یافته اند چیزی نیست که بتوان در منظر عمومی از آن دست کشید و خواهان سنجش مجدد امکان تحقق آن شد. زنجانی از خودسانسوری حرف میزند ولی من آن را «ترس» نهفته و نهادینه شده در میان ایرانیان در گذر سالیان و سده های بسیار میدانم ترس از آزردن رؤیا ترس از خط خوردن.
کشف ذهن( کشف نشانگان ریختار ذهن ایرانی)
حاتم قادری
نشر مانوش
از کانال سهند ایرانمهر
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3👍3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نخست وزیر اسبق فرانسه:
ما خودمان «تله هرمز» را ایجاد کردیم و اکنون در موضع ضعف، هیچ راه حلی برای آن نداریم/ایرانیها به این خط مشی ادامه میدهند تا به خوبی نشان دهند که این منطقه ملک طلق و قلمرو انحصاری خودشان است...
#فرهیختگان راهی به رهایی
ما خودمان «تله هرمز» را ایجاد کردیم و اکنون در موضع ضعف، هیچ راه حلی برای آن نداریم/ایرانیها به این خط مشی ادامه میدهند تا به خوبی نشان دهند که این منطقه ملک طلق و قلمرو انحصاری خودشان است...
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2🔥1
گزارش برگزاری اولین انتخابات شورای مرکزی #کنگره_آزادی_ایران
نخستین شورای مرکزی «کنگره آزادی ایران» در حالی انتخاب شد که بیش از نیمی از کرسیها به زنان رسید. این در شرایطی است که زنان تنها حدود ۴۰ درصد اعضای مجمع عمومی این نهاد را تشکیل میدهند. در میان ۱۳ عضو شورای مرکزی همچنین نمایندگانی از حزبهای مردم بلوچستان، حیات آزاد کردستان و کومله کردستان ایران حضور دارند.
این انتخابات که در دومین نشست رسمی مجمع عمومی در ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۱۷ می ۲۰۲۶) و با مشارکت۸۸ نفر از ۹۴ عضو برگزار شد، همزمان حامل پیام دیگری نیز بود: نشانههایی از انتقال نسلی. کنارهگیری رضا علیجانی و مهرداد خوانساری از نامزدی در شورای مرکزی و بهروز بیات از نامزدی برای شورای نظارت پیش از آغاز رأیگیری به نفع نامزدهای جوانتر، اقدامی کمسابقه در فضای رقابتی سیاست ایرانی بهشمار میرود؛ حرکتی که میتواند بهعنوان تلاشی برای باز کردن فضا به روی نسل جدید و کاهش تمرکز چهرههای تثبیتشده تفسیر شود.
درانتخابات شورای مرکزی، که در دو بخش «نامزدهای مستقل» و «نمایندگان و اعضای احزاب و جریانهای سیاسی» برگزار شد، در مجموع ۱۳ نفر به عضویت شورا درآمدند. در بخش مستقلها، مهدیه گلرو، اسماعیل عبدی، مریم سعیدی، نگین شیرآقایی، سعید دهقان، کاوه کرمانشاهی، سمانه سوادی و سوران منصورنیا انتخاب شدند. در بخش احزاب و جریانها نیز فریبا برهانزهی از حزب مردم بلوچستان، حسین رزاق از گروه ۱۷ نفر، ریوار آبدانان از حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)، فرزانه عظیمی از حزب چپ ایران و ناهید بهمنی از حزب کومله کردستان ایران به شورا راه یافتند.
در ادامه این نشست، انتخابات هیأت
نظارت نیز برگزار شد و اعظم بهرامی، علیرضا منصوری، منا حدیثی، دیاکو مرادی و سوران لطفی بهعنوان اعضای این هیأت انتخاب شدند.
این نشست با ریاست هیأت رئیسه ای مجمع متشکل از رضوان مقدم، مجید زمانی، کامبیز غفوری، نعیمه دوستدار و فرزانه بذرپور برگزار شد و با حضور بیش از ۹۵ درصد اعضا رسمیت یافت. همچنین پیشنهاد افزایش تعداد کرسیهای شورای مرکزی پس از رأیگیری به تصویب رسید و شمار اعضای شورا از ۱۱ به ۱۳ نفر افزایش یافت.
برگزاری این انتخابات، نخستین گام عملی در شکلدهی به ساختارهای اجرایی و نظارتی کنگره آزادی ایران تلقی میشود؛ ساختاری که بهگفته برگزارکنندگان، بر تنوع، مشارکت دموکراتیک و حضور پررنگ زنان تأکید دارد.
پروسه انتخابات به طور زنده در کانال یوتیوب کنگره آزادی ایران پخش شد و قابل دسترسی است.
مهدیه گلرو
#فرهیختگان راهی به رهایی
نخستین شورای مرکزی «کنگره آزادی ایران» در حالی انتخاب شد که بیش از نیمی از کرسیها به زنان رسید. این در شرایطی است که زنان تنها حدود ۴۰ درصد اعضای مجمع عمومی این نهاد را تشکیل میدهند. در میان ۱۳ عضو شورای مرکزی همچنین نمایندگانی از حزبهای مردم بلوچستان، حیات آزاد کردستان و کومله کردستان ایران حضور دارند.
این انتخابات که در دومین نشست رسمی مجمع عمومی در ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۱۷ می ۲۰۲۶) و با مشارکت۸۸ نفر از ۹۴ عضو برگزار شد، همزمان حامل پیام دیگری نیز بود: نشانههایی از انتقال نسلی. کنارهگیری رضا علیجانی و مهرداد خوانساری از نامزدی در شورای مرکزی و بهروز بیات از نامزدی برای شورای نظارت پیش از آغاز رأیگیری به نفع نامزدهای جوانتر، اقدامی کمسابقه در فضای رقابتی سیاست ایرانی بهشمار میرود؛ حرکتی که میتواند بهعنوان تلاشی برای باز کردن فضا به روی نسل جدید و کاهش تمرکز چهرههای تثبیتشده تفسیر شود.
درانتخابات شورای مرکزی، که در دو بخش «نامزدهای مستقل» و «نمایندگان و اعضای احزاب و جریانهای سیاسی» برگزار شد، در مجموع ۱۳ نفر به عضویت شورا درآمدند. در بخش مستقلها، مهدیه گلرو، اسماعیل عبدی، مریم سعیدی، نگین شیرآقایی، سعید دهقان، کاوه کرمانشاهی، سمانه سوادی و سوران منصورنیا انتخاب شدند. در بخش احزاب و جریانها نیز فریبا برهانزهی از حزب مردم بلوچستان، حسین رزاق از گروه ۱۷ نفر، ریوار آبدانان از حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)، فرزانه عظیمی از حزب چپ ایران و ناهید بهمنی از حزب کومله کردستان ایران به شورا راه یافتند.
در ادامه این نشست، انتخابات هیأت
نظارت نیز برگزار شد و اعظم بهرامی، علیرضا منصوری، منا حدیثی، دیاکو مرادی و سوران لطفی بهعنوان اعضای این هیأت انتخاب شدند.
این نشست با ریاست هیأت رئیسه ای مجمع متشکل از رضوان مقدم، مجید زمانی، کامبیز غفوری، نعیمه دوستدار و فرزانه بذرپور برگزار شد و با حضور بیش از ۹۵ درصد اعضا رسمیت یافت. همچنین پیشنهاد افزایش تعداد کرسیهای شورای مرکزی پس از رأیگیری به تصویب رسید و شمار اعضای شورا از ۱۱ به ۱۳ نفر افزایش یافت.
برگزاری این انتخابات، نخستین گام عملی در شکلدهی به ساختارهای اجرایی و نظارتی کنگره آزادی ایران تلقی میشود؛ ساختاری که بهگفته برگزارکنندگان، بر تنوع، مشارکت دموکراتیک و حضور پررنگ زنان تأکید دارد.
پروسه انتخابات به طور زنده در کانال یوتیوب کنگره آزادی ایران پخش شد و قابل دسترسی است.
مهدیه گلرو
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍2👎2❤1🤔1
دکتر مارگارت کانولی، خواهر رئیس جمهور ایرلند، هنگام عزیمت به غزه به عنوان بخشی از ناوگان جهانی سومود توسط نیروهای دریایی صهیونیستی دستگیر شد./جماران
#فرهیختگان راهی به رهایی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6🤬1
دیکتاتوریِ کلیکی
آیا ایران به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شده است؟
سعید حجاریان
جامعه ایران و متغیرهای مؤثر بر تحولات آن را میتوان ذیل چندین رهیافت توضیح داد. با ارجاع به انقلاب اسلامی، میتوان از نظریههای انقلاب گفت، به وضعیت گردش نخبگان و الگوهای توسعه ارجاع داد، و یا دست آخر به سیاستهای شبهائتلافی و آنچه در پستوهای ساخت قدرت میگذرد، اشاره کرد. اگر جملگی این رهیافتها را در یک روش طولی و زمانمند، در کنار یکدیگر قرار دهیم، به نقطهای مهم رهنمون خواهیم شد و آن اینکه نقش و کارویژه جامعه، اعم از تشکلهای رسمی، اجتماعهایِ ساختیافته و نیز هویتهای منفرد بهتدریج تحلیل رفته است و گویی ما به عصر «سیاست تودهای» پرتاب شدهایم.
میخواهم بر سر مسئله «سیاست تودهای» توقف کنم و از زاویهای بدان بپردازم و این پرسش را پیش بکشم که چرا افراد جوامع از هنجارها و ساختهای تاریخی و نهادمند عبور و عدول میکنند، و آخرالامر به تکهویتهایِ ژلاتینی تبدیل میشوند. چندی پیش، نشریه آتلانتیک در نوشتهای به بحث درباره شیوه سیاستورزی و سیاستگذاری دونالد ترامپ، رییسجمهور ایالات متحده پرداخت و توضیح داد الگوی تصمیمسازی یا دستکم شیوه جدید قاببندی آن دستخوش چه تحولی شده است. نویسنده این پارادایم جدید را ذیل مفهوم clicktatorship توضیح داده بود؛ عنوانی که میتوان آن را به «دیکتاتوریِ کلیکی» ترجمه کرد. طرفه آنکه ما درباره کشوری صحبت میکنیم که بنا به تعاریف واجد عقلانیت نهادی بوده است و در غالب موارد توانسته است پروسه تحلیل، تصمیم، و اجرا را، خاصه در زمینه روابط خارجی، با اجماع عقلهایِ منفصلِ دولت به پیش براند.
حادث شدن چنین وضعیتی در سیاست امریکا، شاید تا حد قابل توجهی معلول شخصیت رییسجمهور فعلی باشد. فردی که، در تحلیل عملکرد دولتاش و کیفیت تصمیمهای او علاوه بر سایر مؤلفهها به وجوه روانشناختی نیز توجه میشود. چنانکه سابقاً در کتابی که سیمای ترامپ را ترسیم کرده بود، «لذت آنی» (Instant gratification) متغیری تأثیرگذار در حیات اقتصادی- سیاسی خوانده شده و در جای دیگر، وجوه امپراتورگونگی ترامپ برجسته شده بود.
از نمونه امریکا و دونالد ترامپ که درگذریم، میبایست این پرسش را پیش بکشیم که آیا میتوان چنین چارچوب تحلیلی را به جامعه و ساخت قدرت ایران تعمیم داد و ادعا کرد ما هم به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شدهایم؟ در بادی امر، با توجه به نظام حکمرانی و رگولاتوری حاکم بر ارتباطات و فضای مجازی ایران باید قاطعانه گفت، خیر! اساساً بستری برای آزادی کلیک وجود ندارد که بخواهد بر فراز بر آن دیکتاتوری متولد شود. ولی زمانیکه در واقعیت میدان قدری تأمل کنیم، درمییابیم که ما نیز مدتهاست به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شدهایم. اما چرا؟
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6393
منبع: مجله آگاهی نو، شماره ۱۸، بهار ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
آیا ایران به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شده است؟
سعید حجاریان
جامعه ایران و متغیرهای مؤثر بر تحولات آن را میتوان ذیل چندین رهیافت توضیح داد. با ارجاع به انقلاب اسلامی، میتوان از نظریههای انقلاب گفت، به وضعیت گردش نخبگان و الگوهای توسعه ارجاع داد، و یا دست آخر به سیاستهای شبهائتلافی و آنچه در پستوهای ساخت قدرت میگذرد، اشاره کرد. اگر جملگی این رهیافتها را در یک روش طولی و زمانمند، در کنار یکدیگر قرار دهیم، به نقطهای مهم رهنمون خواهیم شد و آن اینکه نقش و کارویژه جامعه، اعم از تشکلهای رسمی، اجتماعهایِ ساختیافته و نیز هویتهای منفرد بهتدریج تحلیل رفته است و گویی ما به عصر «سیاست تودهای» پرتاب شدهایم.
میخواهم بر سر مسئله «سیاست تودهای» توقف کنم و از زاویهای بدان بپردازم و این پرسش را پیش بکشم که چرا افراد جوامع از هنجارها و ساختهای تاریخی و نهادمند عبور و عدول میکنند، و آخرالامر به تکهویتهایِ ژلاتینی تبدیل میشوند. چندی پیش، نشریه آتلانتیک در نوشتهای به بحث درباره شیوه سیاستورزی و سیاستگذاری دونالد ترامپ، رییسجمهور ایالات متحده پرداخت و توضیح داد الگوی تصمیمسازی یا دستکم شیوه جدید قاببندی آن دستخوش چه تحولی شده است. نویسنده این پارادایم جدید را ذیل مفهوم clicktatorship توضیح داده بود؛ عنوانی که میتوان آن را به «دیکتاتوریِ کلیکی» ترجمه کرد. طرفه آنکه ما درباره کشوری صحبت میکنیم که بنا به تعاریف واجد عقلانیت نهادی بوده است و در غالب موارد توانسته است پروسه تحلیل، تصمیم، و اجرا را، خاصه در زمینه روابط خارجی، با اجماع عقلهایِ منفصلِ دولت به پیش براند.
حادث شدن چنین وضعیتی در سیاست امریکا، شاید تا حد قابل توجهی معلول شخصیت رییسجمهور فعلی باشد. فردی که، در تحلیل عملکرد دولتاش و کیفیت تصمیمهای او علاوه بر سایر مؤلفهها به وجوه روانشناختی نیز توجه میشود. چنانکه سابقاً در کتابی که سیمای ترامپ را ترسیم کرده بود، «لذت آنی» (Instant gratification) متغیری تأثیرگذار در حیات اقتصادی- سیاسی خوانده شده و در جای دیگر، وجوه امپراتورگونگی ترامپ برجسته شده بود.
از نمونه امریکا و دونالد ترامپ که درگذریم، میبایست این پرسش را پیش بکشیم که آیا میتوان چنین چارچوب تحلیلی را به جامعه و ساخت قدرت ایران تعمیم داد و ادعا کرد ما هم به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شدهایم؟ در بادی امر، با توجه به نظام حکمرانی و رگولاتوری حاکم بر ارتباطات و فضای مجازی ایران باید قاطعانه گفت، خیر! اساساً بستری برای آزادی کلیک وجود ندارد که بخواهد بر فراز بر آن دیکتاتوری متولد شود. ولی زمانیکه در واقعیت میدان قدری تأمل کنیم، درمییابیم که ما نیز مدتهاست به دوره «دیکتاتوریِ کلیکی» وارد شدهایم. اما چرا؟
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6393
منبع: مجله آگاهی نو، شماره ۱۸، بهار ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
مشق نو
دیکتاتوریِ کلیکی
وبسایت «مشق نو» بهعنوان تریبونی برای تأمل عمیق در مسائل سیاسی، میکوشد با فراروی از سطحِ رویدادها، رویکردی تحلیلی- انتقادی را در بازخوانی مسائل ایران دنبال کند. این مجموعه در قالب یادداشتها، جستارها و گفتوگوهای عمیق، در پیِ صورتبندیِ نظریِ چالشهای اکنونِ…
❤1
حالتان از این همه تناقض و دورویی بهم نمیخورد؟
ياشار سلطانی
دیروز هتل تاریخی عامریها کاشان را بهخاطر «حجاب» پلمب کردند؛ مسافران سرگردان شدند و ۹۰ نفر از پرسنل بیکار!
اما همزمان، شبها در میدانها و مراسمهایی مثل #جان_فدا، شعار «بیحجاب هم خواهر ماست» تکرار میشود و همان زنان با آزادترین پوشش در قاب رسمی دیده میشوند.
اگر حجاب قانون است، چرا اجرای آن اینقدر مقطعی و گزینشی است؟
حالتان از این همه تناقض و دورویی بهم نمیخورد؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
ياشار سلطانی
دیروز هتل تاریخی عامریها کاشان را بهخاطر «حجاب» پلمب کردند؛ مسافران سرگردان شدند و ۹۰ نفر از پرسنل بیکار!
اما همزمان، شبها در میدانها و مراسمهایی مثل #جان_فدا، شعار «بیحجاب هم خواهر ماست» تکرار میشود و همان زنان با آزادترین پوشش در قاب رسمی دیده میشوند.
اگر حجاب قانون است، چرا اجرای آن اینقدر مقطعی و گزینشی است؟
حالتان از این همه تناقض و دورویی بهم نمیخورد؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍6🔥5
جنگ ایران چپ جهانی را دو شقه کرده است. اقلیتی کوچک هم حملهٔ آمریکا و اسرائیل را بهعنوان تجاوزی امپریالیستی محکوم میکنند و هم دولت ایران را بهعنوان یک حکومت تئوکراتیکِ سرمایهداریِ سرکوبگر. اردوگاه بزرگتری اما همزمان با محکوم کردن امپریالیسم آمریکا از جمهوری اسلامی به دلیل «ضدامپریالیست» بودنش حمایت میکند.
حمایت آشکار یا ضمنی بخش قابلتوجهی از چپ از یک حکومت تئوکراتیک شبهفاشیستی ــ حکومتی که هزاران نیروی چپ را اعدام و معترضان بیشماری را قتلعام کرده است، حکومتی که کارگران، زنان و اقلیتهای جنسی و جنسیتی را بهشدت سرکوب میکند و کوردها و دیگر ملتهای فرودست را تحت ستم استعماری نگه میدارد ــ نشانهی پدیدهایست است که فرد هالیدی آن را «ضدامپریالیسم معیوب» مینامید: نوعی ضدامپریالیسم که به آسانی باورناپذیری خود را با دیکتاتوریهای مناطق نیمهپیرامونی جهان همسو میکند؛ رژیمهایی که قادر نیستند «بدیلی ارائه دهند که از نظر سیاسی و اخلاقی بر خود امپریالیسم ارجح باشد».
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/889440/&rhash=0ceb6994783a68
عدنان فلاحی
#فرهیختگان راهی به رهایی
حمایت آشکار یا ضمنی بخش قابلتوجهی از چپ از یک حکومت تئوکراتیک شبهفاشیستی ــ حکومتی که هزاران نیروی چپ را اعدام و معترضان بیشماری را قتلعام کرده است، حکومتی که کارگران، زنان و اقلیتهای جنسی و جنسیتی را بهشدت سرکوب میکند و کوردها و دیگر ملتهای فرودست را تحت ستم استعماری نگه میدارد ــ نشانهی پدیدهایست است که فرد هالیدی آن را «ضدامپریالیسم معیوب» مینامید: نوعی ضدامپریالیسم که به آسانی باورناپذیری خود را با دیکتاتوریهای مناطق نیمهپیرامونی جهان همسو میکند؛ رژیمهایی که قادر نیستند «بدیلی ارائه دهند که از نظر سیاسی و اخلاقی بر خود امپریالیسم ارجح باشد».
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/889440/&rhash=0ceb6994783a68
عدنان فلاحی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍2👎2
اسنودن:
وقتی صحبت از دیماه میشود، حامیان جمهوری اسلامی میگویند :
«کار موساد و سیا بود؛ خودشان مردم را کشتند تا نظام را بدنام کنند».
اما همانها وقتی گزارش نهادهای مستقل و بینالمللی درباره دهها هزار کشته، زخمی و بازداشتی منتشر میشود، ناگهان همهچیز را انکار میکنند و میگویند:
«نه، فقط همان سههزار و خردهای که حکومت میگوید.»
این تناقض را چطور باید فهمید؟
اگر واقعن ماجرا آنقدر گسترده بوده که سرویسهای اطلاعاتی خارجی توانستهاند در دهها شهر عملیات انجام دهند، مردم بکشند، بانک آتش بزنند و کشور را به آشوب بکشند، پس چرا آمار تلفات و ابعاد سرکوب را کوچک جلوه میدهید؟
و اگر همهچیز محدود و جزئی بوده، پس این روایت «جنگ تمامعیار موساد و سیا» از کجا آمده است؟
نمیشود همزمان دو روایت متضاد را پذیرفت:
هم بگویید «دشمن خارجی چنین عملیات عظیمی انجام داده» و هم اصرار داشته باشید که «تقریبن اتفاق خاصی نیفتاده و آمارها اغراق است.»
حالا یک سؤال ساده اما ویرانکننده:
اگر واقعن دهها هزار نیروی آموزشدیده و مسلحِ وابسته به موساد و سیا داخل ایران فعال بودند و در خیابانها آدم میکشتند، چرا حالا که بیش از ۷۰ روز است تجمعات حکومتی هر شب در شهرهای مختلف برگزار میشود، حتا یک گزارش از حمله به این تجمعات وجود ندارد؟
چطور میشود این نیروهای ادعایی فقط وسط اعتراضات مخالفان حکومت ظاهر شوند، فقط همان مردمی را بکشند که مرگ برخامنه ای میگفتند، اما وقتی حامیان حکومت در خیابانها شعار «هل من مبارز» میدهند، ناگهان غیبشان بزند؟
اگر واقعن چنین شبکه عظیم و سازمانیافتهای وجود داشت، منطقی بود که حامیان حکومت و تجمعات حکومتی اولین هدفش باشند، نه اینکه فقط معترضان و مخالفان کشته شوند.
همین تناقض بهتنهایی کافی است تا هر آدم منصفی بفهمد با یک روایت امنیتی و تبلیغاتی طرف است، نه با حقیقت.
روایتی که ساخته شده تا مسئولیت خون مردم از دوش حکومت برداشته شود و همهچیز گردن «دشمن خارجی» بیفتد.
دستگاههای امنیتی جا سالهاست همین الگو را تکرار میکنند:
هرجا مردم معترض باشند میگویند «دشمن خارجی»،
هرجا آمار قربانیان بالا برود میگویند «دروغ و اغراق».
یعنی همزمان هم میخواهند جامعه را از «دشمن» بترسانند، هم رد خون را پاک کنند.
این دیگر تحلیل نیست؛ یک بازی تبلیغاتی و مهندسی روایت است که شما را در آن گرفتار کردهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
وقتی صحبت از دیماه میشود، حامیان جمهوری اسلامی میگویند :
«کار موساد و سیا بود؛ خودشان مردم را کشتند تا نظام را بدنام کنند».
اما همانها وقتی گزارش نهادهای مستقل و بینالمللی درباره دهها هزار کشته، زخمی و بازداشتی منتشر میشود، ناگهان همهچیز را انکار میکنند و میگویند:
«نه، فقط همان سههزار و خردهای که حکومت میگوید.»
این تناقض را چطور باید فهمید؟
اگر واقعن ماجرا آنقدر گسترده بوده که سرویسهای اطلاعاتی خارجی توانستهاند در دهها شهر عملیات انجام دهند، مردم بکشند، بانک آتش بزنند و کشور را به آشوب بکشند، پس چرا آمار تلفات و ابعاد سرکوب را کوچک جلوه میدهید؟
و اگر همهچیز محدود و جزئی بوده، پس این روایت «جنگ تمامعیار موساد و سیا» از کجا آمده است؟
نمیشود همزمان دو روایت متضاد را پذیرفت:
هم بگویید «دشمن خارجی چنین عملیات عظیمی انجام داده» و هم اصرار داشته باشید که «تقریبن اتفاق خاصی نیفتاده و آمارها اغراق است.»
حالا یک سؤال ساده اما ویرانکننده:
اگر واقعن دهها هزار نیروی آموزشدیده و مسلحِ وابسته به موساد و سیا داخل ایران فعال بودند و در خیابانها آدم میکشتند، چرا حالا که بیش از ۷۰ روز است تجمعات حکومتی هر شب در شهرهای مختلف برگزار میشود، حتا یک گزارش از حمله به این تجمعات وجود ندارد؟
چطور میشود این نیروهای ادعایی فقط وسط اعتراضات مخالفان حکومت ظاهر شوند، فقط همان مردمی را بکشند که مرگ برخامنه ای میگفتند، اما وقتی حامیان حکومت در خیابانها شعار «هل من مبارز» میدهند، ناگهان غیبشان بزند؟
اگر واقعن چنین شبکه عظیم و سازمانیافتهای وجود داشت، منطقی بود که حامیان حکومت و تجمعات حکومتی اولین هدفش باشند، نه اینکه فقط معترضان و مخالفان کشته شوند.
همین تناقض بهتنهایی کافی است تا هر آدم منصفی بفهمد با یک روایت امنیتی و تبلیغاتی طرف است، نه با حقیقت.
روایتی که ساخته شده تا مسئولیت خون مردم از دوش حکومت برداشته شود و همهچیز گردن «دشمن خارجی» بیفتد.
دستگاههای امنیتی جا سالهاست همین الگو را تکرار میکنند:
هرجا مردم معترض باشند میگویند «دشمن خارجی»،
هرجا آمار قربانیان بالا برود میگویند «دروغ و اغراق».
یعنی همزمان هم میخواهند جامعه را از «دشمن» بترسانند، هم رد خون را پاک کنند.
این دیگر تحلیل نیست؛ یک بازی تبلیغاتی و مهندسی روایت است که شما را در آن گرفتار کردهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍14👎2❤1
نشست پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم فردوسی در بنیاد ایرانشناسی تبریز
در این نشست طاهری خسروشاهی با اشاره به جایگاه حکیم فردوسی و اهمیت شاهنامه در گستره تاریخ گفت: شاهنامه از این نقطهنظر که به عنوان یک اثر ادبی مهم در تاریخ ادبیات ایران است، برای ما مهم است. به ویژه اینکه سرایندهٔ آن، فردوسی بزرگ، بیش از سی سال برای تدوین این اثر سترگ زحمت کشیده و در نهایت تنگی معاش، این اثر ماندگار را پرداخته است.
او گفت: شاهنامه نقش پررنگی در احیای هویت ایرانی و وحدت ملّی دارد.
رئیس بنیاد ایرانشناسی استان آذربایجان شرقی افزود: ما شاهنامه را در کنار دیگرویژگیهایش، به عنوان یک اثر تاریخی میدانیم و به این دلیل که شاهنامه، حاوی اطلاعات مهمی از تاریخ ایران است، برای ما اهمیت دارد.
در این همایش، دکتر بهرام آجورلو درباره تبریز و ربع رشیدی؛ بررسی پیشینه میراث مادی شاهنامه، دکتر فاطمه اروجی درباره شخصیت اسکندر در شاهنامه و دکتر داوود هاشمی درباره گذار اجتماعی شاهنامه از فرادستان به فرودستان در تبریز دوره قاجار سخنرانی کردند.
گفتنی است این نشست با اجرای آیین نقالی توسط استاد علی مداحی به پایان رسید.
از آذریها
#فرهیختگان
در این نشست طاهری خسروشاهی با اشاره به جایگاه حکیم فردوسی و اهمیت شاهنامه در گستره تاریخ گفت: شاهنامه از این نقطهنظر که به عنوان یک اثر ادبی مهم در تاریخ ادبیات ایران است، برای ما مهم است. به ویژه اینکه سرایندهٔ آن، فردوسی بزرگ، بیش از سی سال برای تدوین این اثر سترگ زحمت کشیده و در نهایت تنگی معاش، این اثر ماندگار را پرداخته است.
او گفت: شاهنامه نقش پررنگی در احیای هویت ایرانی و وحدت ملّی دارد.
رئیس بنیاد ایرانشناسی استان آذربایجان شرقی افزود: ما شاهنامه را در کنار دیگرویژگیهایش، به عنوان یک اثر تاریخی میدانیم و به این دلیل که شاهنامه، حاوی اطلاعات مهمی از تاریخ ایران است، برای ما اهمیت دارد.
در این همایش، دکتر بهرام آجورلو درباره تبریز و ربع رشیدی؛ بررسی پیشینه میراث مادی شاهنامه، دکتر فاطمه اروجی درباره شخصیت اسکندر در شاهنامه و دکتر داوود هاشمی درباره گذار اجتماعی شاهنامه از فرادستان به فرودستان در تبریز دوره قاجار سخنرانی کردند.
گفتنی است این نشست با اجرای آیین نقالی توسط استاد علی مداحی به پایان رسید.
از آذریها
#فرهیختگان
❤2
جمهوری، جمهوريت و سلطنت طلبی
https://www.zeitoons.com/117062
حسن یوسفی اشکوری
#فرهیختگان راهی به رهایی
https://www.zeitoons.com/117062
حسن یوسفی اشکوری
#فرهیختگان راهی به رهایی
سایت خبری تحلیلی زیتون
جمهوری، جمهوریت و سلطنت موروثی | سایت خبری تحلیلی زیتون
در این نوشتار کوتاه تلاش میشود که بین سه مفهوم «جمهوری»، «جمهوریت» و نیز «سلطنت» (یا پادشاهی) فرق نهاده شود و تفاوت آنها، هرچند به اشاره، تبیین شود. در نهایت نیز به یک دعوی یا استدلال برای تثبیت احیای پادشاهی و، بهطور خاص، احیای سلطنت پهلویها در ایران…
👍2
جنگ جنبشها را تضعیف میکند؟ | آصف بیات | ۵.۲
گدار
صحبتهای آصف بیات در کلاب گدار:
آصف بیات در این گفتوگو از نسبت جنگ، خیزشهای اجتماعی و امکان گذار دموکراتیک در ایران سخن میگوید؛ از جامعهای که میان استبداد داخلی و فشار خارجی گرفتار شده و در عین حال هنوز در جستوجوی راهی کمهزینه برای تغییر است. او با مرور پیامدهای جنگ، خیزشهای دیماه، رشد جریان سلطنتطلب، سیاستِ استیصال، و فرسایش جامعه مدنی، تلاش میکند توضیح دهد چرا بخشی از جامعه به ایده «رهایی از بیرون» نزدیک شد و چرا این مسیر، بهجای همگرایی، شکافهای تازهای ایجاد کرده است.
در ادامه، بحث به مسئله «گذار» میرسد؛ اینکه آیا میتوان بدون فروپاشی و خشونت گسترده، نظمی دموکراتیک را متصور شد؟ و اگر چنین امکانی وجود دارد، چه نوع قدرت اجتماعی، چه نوع سازماندهی و چه نوع همگرایی سیاسی برای آن لازم است؟ ا
#فرهیختگان راهی به رهایی
آصف بیات در این گفتوگو از نسبت جنگ، خیزشهای اجتماعی و امکان گذار دموکراتیک در ایران سخن میگوید؛ از جامعهای که میان استبداد داخلی و فشار خارجی گرفتار شده و در عین حال هنوز در جستوجوی راهی کمهزینه برای تغییر است. او با مرور پیامدهای جنگ، خیزشهای دیماه، رشد جریان سلطنتطلب، سیاستِ استیصال، و فرسایش جامعه مدنی، تلاش میکند توضیح دهد چرا بخشی از جامعه به ایده «رهایی از بیرون» نزدیک شد و چرا این مسیر، بهجای همگرایی، شکافهای تازهای ایجاد کرده است.
در ادامه، بحث به مسئله «گذار» میرسد؛ اینکه آیا میتوان بدون فروپاشی و خشونت گسترده، نظمی دموکراتیک را متصور شد؟ و اگر چنین امکانی وجود دارد، چه نوع قدرت اجتماعی، چه نوع سازماندهی و چه نوع همگرایی سیاسی برای آن لازم است؟ ا
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3
📝📝📝جهان بهمثابه اردوگاه
درونمایه پروژه ترامپیسم چیست؟
محمدرضا تاجیک
ترامپیسم، ایدئولوژی امپریالیسم متأخر است: ایدئولوژیای که هم متضمن «آگاهی کاذب» (من نمیدانم اما انجام میدهم)، و هم مستلزم «کلبیمشربی» (من میدانم، با این حال، انجام میدهم) است. این ایدئولوژی، با ایجاد تصویر و تصوری دروغین مبتنی بر «وضعیت اضطراب و تهدید و بحران، یا وضعیت استثنا»، و بهتبع آن، تعلیق وضعیتِ صلح و امنیت برای پاسداشت آن، از یکسو، و ایجاد فضایی برای انفعال آگاهی راستین، تلاش دارد جهان را به یک «اردوگاه بزرگ» و مردمان را به «هوموساکر» تبدیل نماید.
آگامبن، از همین منظر، و از رهگذر تبارشناسی و توسعه پندارهی وضعیت استثنایی، به نقد و نکوهش لیبرالدموکراسی غرب، بهویژه، ایالاتمتحده، پرداخته و تلاش میکند توضیحی برای این مسئله که چگونه کشوری با ادعای قانونمندی و دموکراسی، قانون را به بهانهی حفظ قانون، تعلیق و نادیده میگیرد و جامعه را بدل به یک اردوگاه میسازد که باید برای مدیریت و حفظ آن، بهحکم اضطرار، قانون را تعلیق کرد- تعلیقی که تداوم مییابد و برای مردمی که تبدیل به هوموساکر شدهاند عادی جلوه میکند.
«وضعیت استثنایی»، در ارتباط با قانون مرزبندی میشود و اشاره به مجموعهای از پدیدههایی چون وضعیت اضطراری، احکام اضطراری، وضعیت فوقالعاده، حکومتنظامی، اختیارات فوقالعاده و وضعیت بحرانی دارد که نقطهی اشتراک همهی آنها «عدم توازن میان حقوق عمومی و واقعیت سیاسی» و یا آنچنانکه آگامبن میگوید «تعلیق قانون و برزخ بین نظم حقوقی و زندگی» است. از نگاه آگامبن، در وضعیت استثنایی قانون تعطیل نمیشود، از بین نمیرود، جایگزین با قانونی دیگر نمیشود، قانون تعلیق میشود؛ یعنی هست، مشروع هم هست، الزام اجرایی نیز دارد، اما حاکم با توجه به شرایط استثنا، قانون را بین زمین و هوا نگه میدارد.
در این حالت، ارادهی معطوف به قدرتِ لویاتان جهانی بهمثابه قانون تعریف میشود: قانونی که قانون را معلق میکند تا آن را حفظ کند. پس، وضعیت استثنایی بیانگر وضعیتی است که در آن «از یکسو، هنجار لازمالاجراست اما زور ندارد، و از سوی دیگر، احکامی که قانون نیستند، زور قانون را کسب میکنند… وضعیتی که زور قانون بدون قانون حکمفرماست».
در این وضعیت، «استثنا تبدیل بهقاعده» میشود، و حاکم و حاکمیت دموکراتیک، در ظاهر و لوای قانون و نظام دموکراتیک که بر مبنای سامان حقوقی بههیچوجه دیکتاتوری نیست- همانگونه که فاشیسم و نازیسم از حیث حقوقی دیکتاتوری نبودند -، فراتر از قانون عمل میکند، قوانین را تعلیق میکند و از همه مهمتر «جایگاه قانونی افراد را از بیخ و بن از بین میبرد و یک هستی قانوناً نامناپذیر و غیرقابل طبقهبندی ایجاد میکند.»
کاملِِ نوشتار در Instant View:
mashghenow.com/?p=6396
#فرهیختگان روزن آگاهی
درونمایه پروژه ترامپیسم چیست؟
محمدرضا تاجیک
ترامپیسم، ایدئولوژی امپریالیسم متأخر است: ایدئولوژیای که هم متضمن «آگاهی کاذب» (من نمیدانم اما انجام میدهم)، و هم مستلزم «کلبیمشربی» (من میدانم، با این حال، انجام میدهم) است. این ایدئولوژی، با ایجاد تصویر و تصوری دروغین مبتنی بر «وضعیت اضطراب و تهدید و بحران، یا وضعیت استثنا»، و بهتبع آن، تعلیق وضعیتِ صلح و امنیت برای پاسداشت آن، از یکسو، و ایجاد فضایی برای انفعال آگاهی راستین، تلاش دارد جهان را به یک «اردوگاه بزرگ» و مردمان را به «هوموساکر» تبدیل نماید.
آگامبن، از همین منظر، و از رهگذر تبارشناسی و توسعه پندارهی وضعیت استثنایی، به نقد و نکوهش لیبرالدموکراسی غرب، بهویژه، ایالاتمتحده، پرداخته و تلاش میکند توضیحی برای این مسئله که چگونه کشوری با ادعای قانونمندی و دموکراسی، قانون را به بهانهی حفظ قانون، تعلیق و نادیده میگیرد و جامعه را بدل به یک اردوگاه میسازد که باید برای مدیریت و حفظ آن، بهحکم اضطرار، قانون را تعلیق کرد- تعلیقی که تداوم مییابد و برای مردمی که تبدیل به هوموساکر شدهاند عادی جلوه میکند.
«وضعیت استثنایی»، در ارتباط با قانون مرزبندی میشود و اشاره به مجموعهای از پدیدههایی چون وضعیت اضطراری، احکام اضطراری، وضعیت فوقالعاده، حکومتنظامی، اختیارات فوقالعاده و وضعیت بحرانی دارد که نقطهی اشتراک همهی آنها «عدم توازن میان حقوق عمومی و واقعیت سیاسی» و یا آنچنانکه آگامبن میگوید «تعلیق قانون و برزخ بین نظم حقوقی و زندگی» است. از نگاه آگامبن، در وضعیت استثنایی قانون تعطیل نمیشود، از بین نمیرود، جایگزین با قانونی دیگر نمیشود، قانون تعلیق میشود؛ یعنی هست، مشروع هم هست، الزام اجرایی نیز دارد، اما حاکم با توجه به شرایط استثنا، قانون را بین زمین و هوا نگه میدارد.
در این حالت، ارادهی معطوف به قدرتِ لویاتان جهانی بهمثابه قانون تعریف میشود: قانونی که قانون را معلق میکند تا آن را حفظ کند. پس، وضعیت استثنایی بیانگر وضعیتی است که در آن «از یکسو، هنجار لازمالاجراست اما زور ندارد، و از سوی دیگر، احکامی که قانون نیستند، زور قانون را کسب میکنند… وضعیتی که زور قانون بدون قانون حکمفرماست».
در این وضعیت، «استثنا تبدیل بهقاعده» میشود، و حاکم و حاکمیت دموکراتیک، در ظاهر و لوای قانون و نظام دموکراتیک که بر مبنای سامان حقوقی بههیچوجه دیکتاتوری نیست- همانگونه که فاشیسم و نازیسم از حیث حقوقی دیکتاتوری نبودند -، فراتر از قانون عمل میکند، قوانین را تعلیق میکند و از همه مهمتر «جایگاه قانونی افراد را از بیخ و بن از بین میبرد و یک هستی قانوناً نامناپذیر و غیرقابل طبقهبندی ایجاد میکند.»
کاملِِ نوشتار در Instant View:
mashghenow.com/?p=6396
#فرهیختگان روزن آگاهی
مشق نو
جهان بهمثابه اردوگاه
وبسایت «مشق نو» بهعنوان تریبونی برای تأمل عمیق در مسائل سیاسی، میکوشد با فراروی از سطحِ رویدادها، رویکردی تحلیلی- انتقادی را در بازخوانی مسائل ایران دنبال کند. این مجموعه در قالب یادداشتها، جستارها و گفتوگوهای عمیق، در پیِ صورتبندیِ نظریِ چالشهای اکنونِ…
❤3🤔1
🔺یک دولت و سه شرکت
🔹مسدودکردن اینترنت بینالمللی و پس از آن فروش چیزی به نام اینترنت پرو، معمایی است که پاسخش را دولت باید بدهد؛ اما هم سخنگوی دولت و هم وزیر مربوطه خود را بیخبر نشان میدهند. فروشنده اصلی اینترنت پرو، شرکت ارتباطات سیار یا همان شرکت همراه اول است. شرکتهای ایرانسل و رایتل نیز اینترنت پرو میفروشند.
🔹بنا بر اطلاعات موجود، ۸۴ درصد سهام شرکت همراه اول متعلق به شرکت مخابرات است که دولت یکی از سهامداران اصلی آن است. همچنین سهامدار اصلی شرکت ایرانسل، شرکت گسترش الکترونیک ایران است که بنیاد مستضعفان سهامدار اصلی آن است. صد درصد سهام شرکت رایتل نیز متعلق به شرکت سرمایهگذاری تأمین اجتماعی، شستاست که متعلق به سازمان تأمین اجتماعی، یعنی از زیرمجموعههای وزارت کار، تعاون و رفاه اجتماعی است. هر سه شرکت زیرساخت اینترنت مورد نیاز خود را از شرکت ارتباطات زیرساخت تأمین میکنند.
🔹چنانکه به سادگی پیداست، دولت از دو راه در فعالیت این سه شرکت مسلط است یا حضور و اطلاع دارد؛ نخست از طریق شرکت ارتباطات زیرساخت که تأمینکننده اینترنت آنهاست و دوم از طریق سهام و نمایندگانی که در این شرکتها دارد. وزارتخانههای ارتباطات، تعاون، کار و رفاه اجتماعی و دفاع در این شرکتها حضور مستقیم دارند.
یادداشت کامبیز نوروزی را اینجا بخوانید👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1104777
#فرهیختگان روزن آگاهی
🔹مسدودکردن اینترنت بینالمللی و پس از آن فروش چیزی به نام اینترنت پرو، معمایی است که پاسخش را دولت باید بدهد؛ اما هم سخنگوی دولت و هم وزیر مربوطه خود را بیخبر نشان میدهند. فروشنده اصلی اینترنت پرو، شرکت ارتباطات سیار یا همان شرکت همراه اول است. شرکتهای ایرانسل و رایتل نیز اینترنت پرو میفروشند.
🔹بنا بر اطلاعات موجود، ۸۴ درصد سهام شرکت همراه اول متعلق به شرکت مخابرات است که دولت یکی از سهامداران اصلی آن است. همچنین سهامدار اصلی شرکت ایرانسل، شرکت گسترش الکترونیک ایران است که بنیاد مستضعفان سهامدار اصلی آن است. صد درصد سهام شرکت رایتل نیز متعلق به شرکت سرمایهگذاری تأمین اجتماعی، شستاست که متعلق به سازمان تأمین اجتماعی، یعنی از زیرمجموعههای وزارت کار، تعاون و رفاه اجتماعی است. هر سه شرکت زیرساخت اینترنت مورد نیاز خود را از شرکت ارتباطات زیرساخت تأمین میکنند.
🔹چنانکه به سادگی پیداست، دولت از دو راه در فعالیت این سه شرکت مسلط است یا حضور و اطلاع دارد؛ نخست از طریق شرکت ارتباطات زیرساخت که تأمینکننده اینترنت آنهاست و دوم از طریق سهام و نمایندگانی که در این شرکتها دارد. وزارتخانههای ارتباطات، تعاون، کار و رفاه اجتماعی و دفاع در این شرکتها حضور مستقیم دارند.
یادداشت کامبیز نوروزی را اینجا بخوانید👇
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1104777
#فرهیختگان روزن آگاهی
شرق
یک دولت و سه شرکت
مسدودکردن اینترنت بینالمللی و پس از آن فروش چیزی به نام اینترنت پرو، معمایی است که پاسخش را دولت باید بدهد؛ اما هم سخنگوی دولت و هم وزیر مربوطه خود را بیخبر نشان میدهند.
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
واکنش نماینده اسپانیا به توقیف ناوگان صمود: اگر ایران یا روسیه چنین میکردند، چگونه رفتار میکردید؟!
نماینده اسپانیا در پارلمان اروپا:
اسرائیل ۲۴ ساعت است که در میانه مدیترانه کشتیهای حامل کمک و شهروندان اروپایی را «ربوده» است.
چرا هیچ اقدامی برای حفاظت از شهروندان اروپایی انجام نمیشود.
اگر ایران یا روسیه چنین اقدامی انجام میدادند، واکنش اروپا کاملاً متفاوت و شدید بود.
چون اسرائیل است، لبخند میزنید و نگاهتان را به سمت دیگر میچرخانید. شرم بر شما/ایسنا
#فرهیختگان روزن آگاهی
نماینده اسپانیا در پارلمان اروپا:
اسرائیل ۲۴ ساعت است که در میانه مدیترانه کشتیهای حامل کمک و شهروندان اروپایی را «ربوده» است.
چرا هیچ اقدامی برای حفاظت از شهروندان اروپایی انجام نمیشود.
اگر ایران یا روسیه چنین اقدامی انجام میدادند، واکنش اروپا کاملاً متفاوت و شدید بود.
چون اسرائیل است، لبخند میزنید و نگاهتان را به سمت دیگر میچرخانید. شرم بر شما/ایسنا
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤9👍1
از فتح قدرت تا مدیریت رنج
چگونه شکاف میان جامعه و اپوزیسیونِ مدنی لحظهبهلحظه عمیقتر میشود؟
از: مهدی بهرامی
آنچه امروز در فضای سیاسی ایران جریان دارد، صرفاً شکاف کلاسیک میان حکومت و مخالفانش نیست؛ در زیر این دوگانهٔ آشکار، شکاف عمیقتر و پیچیدهتری نیز درون خودِ نیروهای منتقد شکل گرفته است: شکاف میان اپوزیسیونِ گسستخواه و نوعی اپوزیسیونِ مدنیِ مهارگر؛ جریانی که چهرههایی مانند نرگس محمدی و مصطفی تاجزاده را میتوان از نمادهای برجستهٔ آن دانست؛ جریانی متشکل از بخشی از اصلاحطلبان سابق، فعالان حقوقبشری، نیروهای مدنی، ضدخشونت، صنفی و... . این نیروها نه دیگر درون ساختار قدرتاند و نه کاملاً در جنگی تمامعیار با آن؛ نه مشروعیت رسمی دارند و نه بهطور کامل از میدان عمومی سیاست حذف شدهاند. دقیقاً همین موقعیتِ بینابینی و خاکستری است که آنها را به یکی از پیچیدهترین، متناقضترین و مناقشهبرانگیزترین نیروهای سیاسی ایران معاصر تبدیل کرده است.
فهم این جریان با برچسبهای سادهای چون «مزدور»، «روزنهگشا»، «معیشتطلب»، «اصلاحطلب»، «فعال حقوق بشر» و... ممکن نیست. مسئله عمیقتر از قضاوتهای تکبعدی است. آنچه با آن روبهرو هستیم صرفاً یک انتخاب فردی، تاکتیکی یا ترفند حزبی نیست، بلکه ظهور نوعی سوژهٔ سیاسیِ جدید در بستر شکستهای انباشتهٔ تاریخی است؛ سوژهای که پس از فروریختن باورش به افقهای کلاسیکِ تغییر، سیاست را نه بهمثابهٔ فتح قدرت، بلکه بهمثابهٔ مدیریت رنج، کنترل فروپاشی و مهار خشونت بازتعریف کرده است.
این جریان محصول فرسایش تدریجی امید به پروژهٔ اصلاحات، سرکوب اعتراضات، گسترش مهاجرت، فروپاشی اعتماد عمومی و انسداد مداوم هرگونه چشمانداز تحول پایدار توسط نهادهای قدرت است. در چنین وضعیتی، به نظر میرسد بخشی از این نیروها به این نتیجه رسیدهاند که پروژهٔ دگرگونی بنیادین یا ناممکن شده، یا هزینهای چنان ویرانگر دارد که ممکن است خودِ جامعه را نابود کند. بنابراین سیاست در ذهن آنها، آرامآرام از میدان «تغییر ساختار» به میدان «کاهش خسارت» کوچ کرده است؛ از سیاستِ رهایی به سیاستِ بقا.
در این نقطه، ما با پدیدهای مواجهیم که میتوان آن را «سیاستِ مهار» نامید؛ نوعی عقلانیت سیاسی که هدفش نه پیروزی تاریخی، بلکه جلوگیری از بدترین سناریوی ممکن است. این عقلانیت را میتوان در سنت گستردهتری از سیاستِ پساانقلابی فهم کرد؛ سنتی که پس از تجربهٔ انقلابهای شکستخورده، جنگهای داخلی، فروپاشی دولتها و خشونتهای تودهای، بهتدریج هرگونه رادیکالیسم اجتماعی را نه افق رهایی، بلکه آستانهٔ فاجعه تلقی میکند. در این نگاه، مسئلهٔ اصلی دیگر عدالت یا دگرگونی نیست، بلکه ترس از فروپاشی اجتماعی، خشونت کور و جنگ داخلی است.
این جریان معمولاً سه ویژگی ساختاری دارد.
نخست، سیاست را اخلاقی میکند. یعنی مسئلهٔ اصلی دیگر نه مناسبات قدرت، بلکه خشونت، نفرت، افراط و انتقام است. در نتیجه، ساختار سیاسی از جایگاه «نظامِ تولیدکنندهٔ بحران» به یکی از «طرفهای بحران» تقلیل مییابد. در این روایت، مسئله نه خودِ نظم سیاسی، بلکه تندرویِ همهٔ بازیگران معرفی میشود. این همان نقطهای است که سیاستِ رهاییبخش جای خود را به اخلاقِ ضدخشونت میدهد؛ اخلاقی که اگرچه در سطح انسانی واجد اهمیت است، اما در سطح ساختاری اغلب به خنثیسازی تضاد سیاسی منجر میشود.
دوم، سیاست را فردی میکند. زندان، اعتصاب غذا، جایزه، نامه، بیانیه، مصاحبه و مقاومت شخصی جای سازمانیابی اجتماعی را میگیرد. به همین دلیل این چهرهها اغلب سرمایهٔ نمادین بالایی دارند، اما ظرفیت بسیج اجتماعی محدودی تولید میکنند. آنها بیشتر «وجدان اخلاقی جامعه»اند تا نیروی سازماندهندهٔ تاریخی. سیاست در اینجا از امر جمعی و ساختاری به امر اخلاقی و فردی تقلیل مییابد؛ فرآیندی که بسیاری از نظریهپردازان معاصر از آن بهعنوان فردیشدن سیاست در عصر نئولیبرال یاد کردهاند.
سوم، بحران را انتزاعی و جهانشمول میکنند. زبان این جریان عمدتاً بر مفاهیمی چون حقوق بشر، جامعهٔ مدنی، گفتوگو، دموکراسی و صلح استوار است؛ زبانی که برای نهادهای بینالمللی مشروع، قابلفهم و قابلدفاع است، اما الزاماً با تجربهٔ عریانِ فروپاشی اجتماعی در ایران همصدا نیست.
در نتیجه، بخشی از جامعه احساس میکند شدت فاجعه در این زبان رقیق میشود؛ گویی رنج تاریخی مردم به واژگانی خنثی، دیپلماتیک و جهانپسند ترجمه شده است. تناقض اصلی دقیقاً همینجاست: این افراد واقعاً هزینه میدهند. زندان میروند، محروم میشوند، تحت فشار قرار میگیرند و حتی اعتبار جهانی پیدا میکنند. مسئله بر سر جعلیبودن رنج آنها نیست.
👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
چگونه شکاف میان جامعه و اپوزیسیونِ مدنی لحظهبهلحظه عمیقتر میشود؟
از: مهدی بهرامی
آنچه امروز در فضای سیاسی ایران جریان دارد، صرفاً شکاف کلاسیک میان حکومت و مخالفانش نیست؛ در زیر این دوگانهٔ آشکار، شکاف عمیقتر و پیچیدهتری نیز درون خودِ نیروهای منتقد شکل گرفته است: شکاف میان اپوزیسیونِ گسستخواه و نوعی اپوزیسیونِ مدنیِ مهارگر؛ جریانی که چهرههایی مانند نرگس محمدی و مصطفی تاجزاده را میتوان از نمادهای برجستهٔ آن دانست؛ جریانی متشکل از بخشی از اصلاحطلبان سابق، فعالان حقوقبشری، نیروهای مدنی، ضدخشونت، صنفی و... . این نیروها نه دیگر درون ساختار قدرتاند و نه کاملاً در جنگی تمامعیار با آن؛ نه مشروعیت رسمی دارند و نه بهطور کامل از میدان عمومی سیاست حذف شدهاند. دقیقاً همین موقعیتِ بینابینی و خاکستری است که آنها را به یکی از پیچیدهترین، متناقضترین و مناقشهبرانگیزترین نیروهای سیاسی ایران معاصر تبدیل کرده است.
فهم این جریان با برچسبهای سادهای چون «مزدور»، «روزنهگشا»، «معیشتطلب»، «اصلاحطلب»، «فعال حقوق بشر» و... ممکن نیست. مسئله عمیقتر از قضاوتهای تکبعدی است. آنچه با آن روبهرو هستیم صرفاً یک انتخاب فردی، تاکتیکی یا ترفند حزبی نیست، بلکه ظهور نوعی سوژهٔ سیاسیِ جدید در بستر شکستهای انباشتهٔ تاریخی است؛ سوژهای که پس از فروریختن باورش به افقهای کلاسیکِ تغییر، سیاست را نه بهمثابهٔ فتح قدرت، بلکه بهمثابهٔ مدیریت رنج، کنترل فروپاشی و مهار خشونت بازتعریف کرده است.
این جریان محصول فرسایش تدریجی امید به پروژهٔ اصلاحات، سرکوب اعتراضات، گسترش مهاجرت، فروپاشی اعتماد عمومی و انسداد مداوم هرگونه چشمانداز تحول پایدار توسط نهادهای قدرت است. در چنین وضعیتی، به نظر میرسد بخشی از این نیروها به این نتیجه رسیدهاند که پروژهٔ دگرگونی بنیادین یا ناممکن شده، یا هزینهای چنان ویرانگر دارد که ممکن است خودِ جامعه را نابود کند. بنابراین سیاست در ذهن آنها، آرامآرام از میدان «تغییر ساختار» به میدان «کاهش خسارت» کوچ کرده است؛ از سیاستِ رهایی به سیاستِ بقا.
در این نقطه، ما با پدیدهای مواجهیم که میتوان آن را «سیاستِ مهار» نامید؛ نوعی عقلانیت سیاسی که هدفش نه پیروزی تاریخی، بلکه جلوگیری از بدترین سناریوی ممکن است. این عقلانیت را میتوان در سنت گستردهتری از سیاستِ پساانقلابی فهم کرد؛ سنتی که پس از تجربهٔ انقلابهای شکستخورده، جنگهای داخلی، فروپاشی دولتها و خشونتهای تودهای، بهتدریج هرگونه رادیکالیسم اجتماعی را نه افق رهایی، بلکه آستانهٔ فاجعه تلقی میکند. در این نگاه، مسئلهٔ اصلی دیگر عدالت یا دگرگونی نیست، بلکه ترس از فروپاشی اجتماعی، خشونت کور و جنگ داخلی است.
این جریان معمولاً سه ویژگی ساختاری دارد.
نخست، سیاست را اخلاقی میکند. یعنی مسئلهٔ اصلی دیگر نه مناسبات قدرت، بلکه خشونت، نفرت، افراط و انتقام است. در نتیجه، ساختار سیاسی از جایگاه «نظامِ تولیدکنندهٔ بحران» به یکی از «طرفهای بحران» تقلیل مییابد. در این روایت، مسئله نه خودِ نظم سیاسی، بلکه تندرویِ همهٔ بازیگران معرفی میشود. این همان نقطهای است که سیاستِ رهاییبخش جای خود را به اخلاقِ ضدخشونت میدهد؛ اخلاقی که اگرچه در سطح انسانی واجد اهمیت است، اما در سطح ساختاری اغلب به خنثیسازی تضاد سیاسی منجر میشود.
دوم، سیاست را فردی میکند. زندان، اعتصاب غذا، جایزه، نامه، بیانیه، مصاحبه و مقاومت شخصی جای سازمانیابی اجتماعی را میگیرد. به همین دلیل این چهرهها اغلب سرمایهٔ نمادین بالایی دارند، اما ظرفیت بسیج اجتماعی محدودی تولید میکنند. آنها بیشتر «وجدان اخلاقی جامعه»اند تا نیروی سازماندهندهٔ تاریخی. سیاست در اینجا از امر جمعی و ساختاری به امر اخلاقی و فردی تقلیل مییابد؛ فرآیندی که بسیاری از نظریهپردازان معاصر از آن بهعنوان فردیشدن سیاست در عصر نئولیبرال یاد کردهاند.
سوم، بحران را انتزاعی و جهانشمول میکنند. زبان این جریان عمدتاً بر مفاهیمی چون حقوق بشر، جامعهٔ مدنی، گفتوگو، دموکراسی و صلح استوار است؛ زبانی که برای نهادهای بینالمللی مشروع، قابلفهم و قابلدفاع است، اما الزاماً با تجربهٔ عریانِ فروپاشی اجتماعی در ایران همصدا نیست.
در نتیجه، بخشی از جامعه احساس میکند شدت فاجعه در این زبان رقیق میشود؛ گویی رنج تاریخی مردم به واژگانی خنثی، دیپلماتیک و جهانپسند ترجمه شده است. تناقض اصلی دقیقاً همینجاست: این افراد واقعاً هزینه میدهند. زندان میروند، محروم میشوند، تحت فشار قرار میگیرند و حتی اعتبار جهانی پیدا میکنند. مسئله بر سر جعلیبودن رنج آنها نیست.
👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2