فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
Audio
تصنیف "ایران هنگام کار است" سروده ملک الشعرای بهار و ساخته درویش‌خان
آواز ابوالحسن اقبال آذر


#فرهیختگان راهی به رهایی
ایران هنگام کار است
علیرضا قربانی
تصنیف "ایران هنگام کار است" سروده ملک الشعرای بهار و ساخته درویش‌خان با صدای علیرضا قربانی
‌‌آلبوم سوگواران خموش



#فرهیختگان راهی به رهایی
❤7
تصنیف "ایران هنگام کار است"
به خط ملک‌الشعرای بهار
تغییراتی که او در تصنیف داده است را در این سه صفحه می‌توان دید.
‌
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6🤬1
@shahr_ashoub
تصنیف ایران هنگام کار است
ساخته‌ درویش‌خان
سروده ملک‌الشعرای بهار
کمانچه و آواز مرحوم علی‌اصغر بهاری

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4
پیام حسن روحانی پس از امضای یادداشت تفاهم ایران و آمریکا:

• باید از دستاورد تفاهم اولیه، حراست کرد

• باید نسبت به توطئه و عهدشکنی دشمن هوشیار بود

• امروز هر ایرانی در هر گوشه دنیا، به ایرانی بودن خود می‌بالد

• رهبری نظام با صلابت و درایت و حکمت، انسجام ملت و نظام را مدیریت نمود

• نیروهای مسلح جان برکف حسرت پیروزی نظامی را بر دل دشمنان گذاشتند

• دولت خدمتگزار لحظه‌ای میدان خدمت به مردم را ترک نکرد

• همسایگان ما می‌توانند با مشارکت و تضمین این توافق، از ثمرات امنیت و توسعه مشترک منطقه بهره‌مند شوند



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7👎6❤1🔥1
یک پرونده، دو تلقی از اقتدار

حکم ۷۴ ضربه شلاق و دو سال ممنوع‌الخروجی و دو سال محرومیت از فعالیت هنری را دادگاه کیفری استان قم برای پرستو احمدی ازآن‌رو صادر کرد که این هنرمند در سال ۱۴۰۳ بدون حجاب اجباری در برابر دوربین ظاهر شده و اثر هنری‌اش را از طریق یوتیوب منتشر کرده بود.

این پرونده فقط مناقشه‌ای حقوقی یا فرهنگی نیست بلکه از امری کلان‌تر دربارۀ یکی از مهم‌ترین مناقشات ایران امروز پرده برمی‌دارد: چه کسی باید حدود سبک زندگی و پوشش و انتخاب‌های شخصی افراد را تعیین کند؟ خود افراد یا نهادهای رسمی؟ پاسخ به این پرسش هنگامی روشن‌تر می‌شود که در متن تحولات نگرشی سال‌های اخیرِ ایران قرارش دهیم.

خصوصاً پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی» یکی از مهم‌ترین دگرگونی‌های اجتماعی ایران در حوزۀ نگرش به اقتدار در زندگی روزمره رخ داده است. داده‌های پیمایشیِ طرح ارزش‌ها و نگرش‌های سال 1402 نشان می‌دهند که در تقریباً همۀ طبقات اجتماعی شهری، از تهی‌دستان و کارگران تا طبقات متوسط و صاحبان سرمایه و حتی بخش‌هایی از مقام‌ها و مدیران حکومتی، گرایش فکری غالب به سمت درجات بیش‌تری از آزادی زنان و برابری حقوقی و کاهش مداخلۀ اقتدار سنتی در حوزه‌های شخصی حرکت کرده است. اختلاف میان طبقات اجتماعی عمدتاً بر سر شدت این گرایش‌ها است نه اصل‌‌شان. به بیان دیگر، شکاف اصلی اکنون دیگر نه چندان میان طرفداران و مخالفان برابری جنسیتی بلکه عمدتاً میان کسانی است که این تحول را با شدت بیش‌تری می‌پذیرند و کسانی که با احتیاط بیش‌تری همراهی‌اش می‌کنند.

پروندۀ پرستو احمدی را از این منظر نمی‌توان به موضوع موسیقی یا حجاب فروکاست. آنچه در مرکز این پرونده قرار دارد رویارویی میان دو برداشت متفاوت از حدود اقتدار است. در یک سو، برداشتی قرار دارد که کماکان برای نهادهای رسمی حق تعیین حدود رفتار فرهنگی و اخلاقی را قائل است. در سوی دیگر نیز نگرشی قرار دارد که طی سال‌های اخیر در بخش بزرگی از جامعه گسترش یافته و بر حق انتخاب فردی دربارۀ بدن و پوشش و سبک زندگی و حضور در عرصۀ عمومی تأکید می‌کند. واکنش‌های گسترده به پروندۀ احمدی نیز بازتاب همین رویارویی است.

اما تحولات سال‌های اخیر فقط به عرصۀ فرهنگ محدود نبوده است. در حوزۀ سیاست نیز جامعه با نوعی بازتعریف رابطۀ خود با قدرت مواجه شده است. داده‌های طرح ارزش‌ها و نگرش‌های سال ۱۴۰۲ نشان می‌دهند که گرچه همۀ طبقات اجتماعی موضع سیاسیِ واحدی ندارند و گرایش‌های رقیب درون هر طبقه حضور دارند اما در بسیاری از گروه‌های اجتماعی اصولاً تردیدهای بسیار قوی نسبت به کارآمدی یا مشروعیت برخی سازوکارهای رسمی افزایش یافته است. بخشی از جامعه کماکان در میدان سیاست رسمی حضور دارد، بخشی دیگر از سیاست رسمی بسیار فاصله گرفته و گروهی نیز میان این دو وضعیت قرار دارند. بااین‌حال، وجه مشترک بسیاری از این گرایش‌ها افزایش حساسیت نسبت به حدود مداخلۀ قدرت در زندگی شهروندان است.

پروندۀ پرستو احمدی به همین دلیل در نقطۀ تلاقی دو روند مهم قرار می‌گیرد. از یک سو، ذهنیت جامعه‌ای که در عرصۀ زندگی روزمره به سمت فردیت و برابری جنسیتی و حق انتخابِ بیش‌تر حرکت کرده است. از سوی دیگر، ساختاری از اقتدار که کماکان بر حق خود برای تنظیم و کنترل بخشی از همین عرصه‌ها تأکید دارد. اهمیت سیاسی این پرونده دقیقاً از همین‌جا ناشی می‌شود. زیرا مسئله فقط اجرای یک حکم نیست بلکه مواجهۀ دو منطق متفاوت دربارۀ رابطۀ فرد و قدرت است.

اگر بخواهیم این رخداد را در متن تحولات چند سال اخیر ایران بفهمیم شاید مهم‌ترین نکته این باشد که بسیاری از منازعات کنونی دیگر صرفاً بر سر خط‌مشی‌های مشخص نیستند. مسئله بیش‌از‌پیش به اختلاف بر سر تعریف اقتدار تبدیل شده است: اقتدار تا کجا حق مداخله دارد و از کجا باید به انتخاب فردی میدان بدهد؟ به همین دلیل است که موضوعاتی مانند حجاب و موسیقی و سبک زندگی یا آزادی‌های فرهنگی به‌سرعت ابعادی سیاسی پیدا می‌کنند زیرا همگی به پرسش واحدی بازمی‌گردند.

حکم پرستو احمدی را از این زاویه می‌توان نشانه‌ای دانست از یکی از مهم‌ترین تنش‌های ایران امروز. جامعۀ ایران طی سال‌های اخیر، به‌ویژه در میان نسل‌های جدید و در بخش بزرگی از طبقات اجتماعی، به سمت گسترش خودمختاری فردی حرکت کرده است. در مقابل، بخشی از سازوکارهای رسمی کماکان بر الگوهای پیشین تنظیم فرهنگی و اجتماعی تکیه دارند. هر چه این فاصله بیش‌تر شود، احتمال تبدیل منازعات فرهنگی به منازعات سیاسی نیز متناسباً افزایش می‌یابد.

محمد مالجو


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍8❤1
جولیا بطرس، حلال و پرستو احمدی، حرام!


پرستو احمدی، خواننده، به همراه هشت نفر دیگر از دست‌اندرکاران و نوازندگان «کنسرت کاروانسرا» به ۷۴ ضربه شلاق تعزیری، دو سال ممنوع‌الخروجی و دو سال ممنوعیت از فعالیت هنری محکوم شدند.
این حکم از سوی دادگاه کیفری استان قم صادر شده و رئیس شعبه رسیدگی‌کننده، دفاعیات این نه نفر را وارد ندانسته است. اتهام مطرح‌شده علیه آنان «جریحه‌دار کردن عفت عمومی از طریق تولید و انتشار محتوای مبتذل و خلاف اخلاق در بستر فضای مجازی» عنوان شده است. ویدئوی «کنسرت کاروانسرا» در آذرماه ۱۴۰۳ در کانال یوتیوب پرستو احمدی منتشر شد و با واکنش‌های گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی همراه بود ( امتداد، ۲۸ خرداد۱۴۰۵).

پخش آهنگ‌های جولیا بطرس خواننده لبنانی که قطعات فوق العاده‌ای برای مقاومت لبنان در مقابل رژیم اسرائیل خوانده، در باغ فردوس تهران مورد توجه قرار گرفت( تابناک، ۲۵ فروردین ۱۴۰۵).

پرستو احمدی، ندای حزن‌آلود عارف قزوینی را دیگربار از دل  #مشروطیت فریاد برآورد:

از خون جوانان وطن، لاله دمیده، همین!


شلاق بر او، به مثابه شلاق بر عارف قزوینی و بر جوانان وطن است که در خون خود آرمیدند!

زخم شلاق بر او و یارانش، ردی از درد و خون بر افتخار، امجد، زری، الهه، عبداله دوامی، محمدرضا شجریان، سیما بینا، علیرضا قربانی و تمامی هنرمندانی است که بانگ عارف را فریاد زدند!

گرچه شلاق بر او، لاله‌های دمیده از خون جوانان وطن را دیگربار خونین و زخمی می‌کند؛
اما بانگ ناله بر این زخم، رساتر و شیواتر در وطن طنین‌انداز خواهد شد ...


فریبا نظری
۲۹ خرداد ۱۴۰۵



#فرهیختگان روزن آگاهی
👍20👎1
آشوب‌های داخلی نئوفرقانی‌ها
احمد جانجان اقتصاددان:

آقای جمهوری اسلامی اگه میخوای اصلاح شی باید بدونی که عنصر سرعت رو اگه قربانی اصلاحات کنی، کلکت کنده‌ست!

خیلی زود تکلیفت رو با این نئوفرقانی‌ها مشخص کن تا فتنه ۹۶ دیگه‌ای رو درست نکردن که آبان ۹۸ و ۴۰۱ و دی ۴۰۴ جلوش لنگ بندازه؛ از ما گفتن بود ...


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍9🤬1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کلیپ دکتر محمودسریع القلم:
تفاوت عجیب سهم طبقه متوسط در ایران - ژاپن - امریکا


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4🤬3
 باید حاکمیت از برخورد قاطع علی (ع) با خوارج، در مقابله با جبهه پایداری الگو بگیرد!
علی نظری روزنامه نگار

در مقطع سال‌های انتهایی دفاع مقدس اقدام شجاعانه رهبر نخست جمهوری‌اسلامی و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ به جنگ صدام علیه ایران پایان داد. جمهوری‌اسلامی در آن زمان به بهترین شکل از ظرفیت عقلانیت در مناسبات بین‌المللی سود جست. پایان جنگ ایران و عراق نشانه تصمیم هوشمندانه حاکمان وقت جمهوری اسلامی بود.

اکنون در آستانه یک پیچ تاریخی مهم هستیم. اگر جمهوری اسلامی بتواند به پروسه آمریکا ستیزی پایان دهد، با برقراری روابط دیپلماتیک با ایالات‌متحده؛ زمینه یک موفقیت بزرگ تاریخی را در انتهای دهه پنجم انقلاب اسلامی را شاهد خواهیم بود.
رهایی کشور از کمند تحریم‌های فلج‌کننده و کمرشکن پنج دهه اخیر یک مطالبه جدی جامعه ۹۰میلیونی از سران نظام جمهوری اسلامی است.

عادی‌سازی روابط تهران–واشنگتن سرآغاز روزهای خوشی برای مردم ایران را رقم خواهد زد. زیست مسالمت‌جویانه با دنیا به نفع مردم و حکومت خواهد بود.
در این مقطع فقط گروه کاسبان تحریم یا جبهه پایداری از حل مناقشه ایران و آمریکا بیمناکند.
کوتاه شدن دست کاسبان تحریم از سفره بیت‌المال همزمان با پایان تحریم‌های چند ده‌ساله، خواست اکثریت مطلق مردم کشور ۹۰میلیونی ایران است.

جمهوری‌اسلامی در دوره «رهبر سوم» مصمم است که این چالش بزرگ ستیزه‌جویی آمریکا علیه ایران را با تدبیر و درایت، دولت چهاردهم حل نماید.

نظام سیاسی در  همراهی با مردم می‌خواهد به اقدام مفید و هوشمندانه رفع تخاصم با آمریکا مبادرت ورزد تا مشکلات اقتصادی کشور و معیشت مردم بهبود یابد، مشتی سرسپرده اسراییل در قالب «انقلابیون دو آتشه» نمی‌خواهند این گام بزرگ و راهبردی جمهوری اسلامی در دوره رهبری سوم برداشته شود تا ایران یک دوره متفاوت را تجربه نماید.

جبهه پایداری که بیش از ۱۰۰ شب خیابان‌ها و میادین وطن را به نفع اغراض و امیال جناحی خویش مصادره نموده، طی چند شب گذشته بیشترین هتاکی و فحاشی را به ارکان نظام منجمله روسای سه قوه، شورای‌عالی امنیت ملی، وزارت‌خارجه و شخص رییس‌جمهور نموده است!؟

رفع تخاصم با آمریکا و رسیدن به یک توافق پایدار و حل معضل جنگ، نمی‌تواند منهای نظر رهبری سوم صورت گیرد!
تمام مصوبات شورایعالی امنیت ملی با امضای شخص رهبری قابلیت اجراشدن را دارد.
مگر می‌شود که دولت، شورایعالی امنیت ملی بدون موافقت رهبری نظام بتوانند چنین اقدام بزرگی را عملی نمایند؟

حاکمیت باید از رفتار امام اول شیعیان الگوبرداری کند. با مراجعه به تاریخ اسلام درمی‌یابیم جمعی از مسلمانان افراطی در عصر امامت علی‌بن ابیطالب با تابلوی (می‌جنگیم و سازش نمی‌کنیم) در جنگ صفین تصمیم امام علی(ع) را نپذیرفتند و حکمیت را ذلت دانستند!به امام تهمت سازشکاری زدند! شعار «لاحکم الا لله» را سر دادند! در مقطع فعلی پایداری‌چی‌ها رهبری، دولت و شورایعالی امنیت ملی را سازشکار می‌خوانند. دقیقا این رفتار همان کپی‌برداری از سیره خوارج است!

عربده‌کشی‌های جبهه پایداری با الگوبرداری از رفتار خوارج، طی این مدت در تجمعات شبانه قطعا از مصادیق اقدام علیه امنیت ملی است!
در گردهمایی اخیر جبهه پایداری علیه توافق ایران و آمریکا در یکی از شهرهای بزرگ، شعارهای رذیلانه این جماعت رییس‌جمهور را نشانه گرفت.
پایداری‌چی‌ها بی‌شرمانه شعار «توافق اگر امضا بشه مسعود باید کشته بشه» را سر دادند!

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍15👎5❤2
رشیدی کوچی: متن تفاهم‌نامه را بخوانید؛ کجا ما را مستعمره آمریکا می‌کند؟

جلال رشیدی کوچی، نماینده پیشین مجلس:

متن تفاهم‌نامه بیرون آمد. آقایان پر مدعا، دقیقا کجای این متن ما را مستعمره آمریکا می‌کند؟

آقایان فحاش، کدام بند این تفاهم‌نامه مغایر با منافع کشور بود که اتهام جاسوسی به مردان میدان نبرد و دیپلماسی زدید؟

شرم بر شما که این‌گونه به خاطر بغض‌ها و کینه‌های سیاسی، امنیت ملی را به بازی گرفتید و زمینه‌ساز توهین و فحاشی و بدبینی به حاکمیت را فراهم کردید.

روی سیاهان تاریخ شدید و امیدوارم قوه قضائیه و نهادهای امنیتی با برخورد درست و صحیح با این جماعت نشان دهند در برخوردها دوگانه عمل نمی‌کنند.


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍17👎2
اگر خفه ام هم کنند سازش نخواهم کرد و حقیقت را قربانی مصلحت نمی کنم و اما آن قوم اگر موفق شوند که مرا بر دار کشند و یا همچون عین القضات شمع آجین کنند و یا مانند جوردانو در آتشم بسوزانند، حسرت شنیدن یک آخ را هم بر دلشان خواهم گذاشت.

مذهب علیه مذهب
علی شریعتی
سالروز درگذشت دکتر علی شریعتی


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤17👎7👍3🤬1
پلیس خوب و بد
ناصر دانشفر

به گمانم بسیاری پیام شب گذشتهٔ رهبری را ویرانگر تلقی کرده‌اند و این با ظاهر قضایا جور درمی‌آید. به نظر می‌رسد، رهبر کنونی نیز چون پدر خود، تنها این جمعیت قلیل داخل خیابان را مردم می‌داند و آنها را مبعوث خوانده و طبیعی است که بدانها برای رتق و فتق امور خود محتاج باشد. پس بدیهی است که نخواهد این جماعت از پیشبرد مذاکرات ناراحت و متأثر باشند. این ذهن را بی هیچ شک و شبهه‌‌ای به این سمت و سو رهنمون می‌شود که پیام مورد اشاره تنها برد داخلی داشته و برای پا در رکاب ماندن اهل بعثت باشد.
این برداشت بعید نیست، چرا که با توجه به موضع‌ گیری‌های امثال نبویان، رسایی، ثابتی و دیگر اعضای فرقهٔ ضالهٔ پایداری، خیلی عجیب نبود که اینان چون خوارج نهروان علیه مولایشان قیام بالسیف کنند و مملکت را در این شرایط پیچیده دچار چالش کنند. از این رو، این نوشتار می‌تواند با نگاه بدبینانه، بسیار هوشمندانه نیز تعبیر شود، چرا که از غلیان خشم اینان جلوگیری کرده و مفری برای در موضع اتهام قرار گرفتن خود پیدا کرده است و به نوعی آنان را بازی داده و یا دلجویی کرده است.
اما با توجه به مفاد تفاهم‌نامه که کاملآ مطابق با منافع ملی ماست و در ان کمتر ضعف و نقصان دیده می‌شود، به گمان نگارنده تعبیر دیگری نیز می‌توان نمود. آری این تفاهم‌نامه آنقدر خوب است که آدمی هر چه فکر می‌کند، نمی‌تواند دلیل مخالفت رهبر کنونی را متوجه شود و بداند که چه نظر دیگری جز این می‌توانسته داشته باشد. تنها چیزی که به ذهن می‌رسد، تقاضای تداوم جنگ تا تنبیه کامل متجاوز و تسلیم کاخ سفید، قصاص هیئت حاکمهٔ آمریکا و گرفتن نقدی کل خسارت جنگ، علاوه بر رفع تحریم و آزادی منابع مالی کشورمان باشد که به هیچ وجه معقول نیست.
اینجاست که مرا به این تفسیر می‌رساند که شاید رهبر جمهوری‌اسلامی به این نتیجه رسیده که نباید طرف مقابل با این ذهنیت وارد گفتگو شود که بتواند خیلی چیزها را به ما تحمیل کند. از این رو برای خود نقش پلیس بد و برای رئیس‌جمهور جایگاه پلیس خوب را در نظر گرفته تا به مذاکره‌کنندگان ایالات متحده بگوید که شخص اول این مملکت، چندان هم از این تفاهم‌نامه راضی نیست و اگر قرار باشد که خلاف محتوای این سند چیزی را بخواهند، او در مقابل آن خواهد ایستاد. این راهبردی عاقلانه است، هوشمندانه آن است که نباید به طرف زیاده‌خواه درگیر مذاکره اینگونه القا شود که این سقف خواسته‌های ایران است و ما از دستاورد کنونی بسیار راضی هستیم. اگر این برداشت مطابق با واقع باشد، بنده به ایشان بابت نگاه خوبشان تبریک عرض می‌کنم و صمیمانه تشکر می‌نمایم، امیدوارم که چنین باشد.
در پایان سخنی با آقای پزشکیان دارم. آقای رئیس‌جمهور، از هر جهت که بنگرید، مسئولیت رخدادها در مذاکرات آتی به عهدهٔ شماست و یقین بدانید که از همین امروز جماعت اندک پر سر و صدا، آرامتان نخواهند گذاشت. آقا مسعود عزیز، دادن مسئولیت بدون اختیار معنا ندارد. اکنون که این موضوع اتفاق افتاده نباید کار را ساده بگیرید. گمان من این است که شما باید که خط به خط مذاکرات را شخصاً ملاحظه کنید و به تیم مذاکره‌کننده رهنمود داده، خطاهای احتمالی آنان را مکتوب گوشزد نمایید. صراحتاً به آقای قالیباف تفهیم کنید که مطلق‌العنان نیست و باید زیر نظر شما کار کند. اگر کوچکترین تخطی از فرامین شما کردند و پس از تذکر شما اصلاحی صورت نگرفت، بدون مماشات آن را به اطلاع عموم مردم برسانید.
اقای پزشکیان، روزگار سختی پیش رو دارید. این نظام با تک‌تک رؤسای جمهور خود بد تا کرده، به گمانم شما را آویزان خواهند کرد. اگر در موضع قدرت از اختیارات خود بهره نگیرید، یقین داشته باشید که در فردای پس از مسئولیت دمار از روزگارتان در خواهند آورد.
عزت زیاد

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍12❤6👎2
پروژه‌ی ناتمام توافق

توافق، فقط آغاز راه است

پس از کشاکش مرگبار جنگی که بر ایران تحمیل شد، و پس از طی کردن مسیر دشوار ایستادگی و پایمردی، اکنون پرسشی بنیادین پیش روی مردم و به‌ویژه حکمرانان قرار دارد:
آینده چه خواهد شد؟

این پرسش از آن رو اهمیت دارد که توافق، خود پایان راه نیست، بلکه سرآغازی برای مرحله‌ای تازه است. آینده—که از همین امروز آغاز می‌شود—نه پدیده‌ای تصادفی و اتفاقی، بلکه برساختی است که با عاملیت جامعه و دولت شکل می‌گیرد. «ساختن» در اینجا به معنای کنش خردمندانه، پذیرش اصلاح در ساختارها، بازنگری در سیاست‌ها و بازتعریف برنامه‌هاست.

از این رو، پرسش از آینده، در حقیقت پرسش از شیوه‌ی حکمرانی، ظرفیت‌های نهادی، و کاوش در رویکردهایی است که مسیر پیش رو را تعیین خواهند کرد. آیا قرار است سیاست‌ها بر همان پاشنه‌ی پیشین بچرخد، یا با دگرگونی و بازخوانی راهبردی و نوسازی ساختارها روبه‌رو خواهیم شد؟ آیا "هویت تقابلی"، جای خود را به "کنش تعاملی" خواهد داد؟

آینده‌ای که اکنون در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، مشروط به علل و عواملی چند است؛ عواملی که نیازمند گفت‌وگو، تحلیل دقیق و تأملات نظری‌اند.

عوامل تعیین‌کننده در کیفیت آینده:

۱. آمادگی برای پذیرش تغییر و استقبال از دگرگونی
این عامل صرفاً به «خواستن» ختم نمی‌شود، بلکه به توان روانی و نهادی برای تحمل هزینه‌های تغییر بازمی‌گردد. هر دگرگونی، گروه‌هایی را متضرر می‌کند و مقاومت‌هایی برمی‌انگیزد. آمادگی یعنی وجود اراده‌ی سیاسی برای عبور از این مقاومت‌ها، گفت‌وگوی صادقانه با منتقدان، و ایجاد «پذیرش اجتماعی» برای مسیرهای تازه. بدون این آمادگی، هر طرح اصلاحی در همان گام‌های نخست زمین‌گیر می‌شود.

۲. ظرفیت اصلاح ساختارها.
منظور از ساختار، نه فقط قوه‌ی مجریه یا قوانین بالادستی، بلکه نظام تأمین مالی، نظام آموزشی، نظام اداری و قضایی و حتی ساختار توزیع قدرت است. اصلاح ساختاری یعنی: کاهش اندازه‌ی دولت، شفافیت در فرایندها، مبارزه‌ی سیستماتیک با فساد، و ایجاد امکان برای ورود نخبگان مستقل به عرصه‌ی مدیریت. این کار نیازمند جراحی‌های بلندمدت است، نه تصمیم‌های مقطعی.

۳. چشم‌انداز راهبردی.
داشتن چشم‌انداز یعنی پاسخ به سه پرسش بنیادین:
. ایران در افق ۲۰ ساله چه جایگاهی در منطقه می‌خواهد؟
· اولویت آن «رفاه داخلی» است یا «نفوذ خارجی»؟
· مدل توسعه‌ی مطلوب، مبتنی بر منابع طبیعی است یا سرمایه‌ی انسانی و دانش‌بنیان؟
بدون این تصویر روشن، سیاست‌ها دچار نوسان، سلیقه‌ای و واکنشی می‌شوند.

۴. کیفیت ارتباط با جهان.
این عامل فراتر از روابط دیپلماتیک است. بلکه به فرونهادن تقابل‌های چندین دهه اشاره دارد که کشور به فروبستگی کشانده است. شامل تعامل سازنده با جهان، جذب سرمایه‌ی خارجی، انتقال فناوری، مشارکت در زنجیره‌های ارزش جهانی و همچنین به معنای عبور از دوگانه‌ی «همه‌ی غرب دشمن است» یا «همه‌ی غرب دوست است» و جایگزینی آن با دیپلماسی هوشمندانه‌ی مبتنی بر منافع متقابل است.

۵. جایگاه مردم در قصه‌ی آینده
آیا مردم صرفاً «تماشاگر» یا «طرف قرارداد» هستند، یا «شریک در ساختن»؟ این عامل شامل:
· افزایش مشارکت مدنی و انتخاباتی موثر
· توجه به خواست‌های نسلی (به‌ویژه نسل جوان)
· عدالت منطقه‌ای و کاهش شکاف طبقاتی
· پاسخگویی و نظارت عمومی بر عملکرد حکمرانان
هرچه نقش مردم پررنگ‌تر باشد، هزینه‌ی تحمیل تصمیمات نادرست کاهش می‌یابد و پایداری سیاست‌ها افزایش می‌یابد.

علی زمانیان، ۲۸ خرداد ۱۴۰۵

👇👇👇


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍1🔥1
👆👆👆
۶. مدیریت منابع آب، انرژی و محیط زیست.
ایران با بحران کم‌آبی، فرونشست زمین، آلودگی هوا و ناترازی انرژی روبه‌روست. آینده‌ی پایدار، بدون برنامه‌ی جامع زیست‌محیطی و گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر، ناممکن است. این عامل باید در رأس سیاست‌های توسعه قرار گیرد، نه در حاشیه.

۷. سرمایه‌ی اجتماعی و اعتماد عمومی.
شکاف میان حاکمیت و جامعه، یکی از بزرگ‌ترین موانع پیشرفت است. بازسازی اعتماد اجتماعی، نیازمند التیام زخم‌های پیشین، پذیرش نقد، عذرخواهی صادقانه در قبال خطاهای گذشته، وفای به عهد، و شفافیت در بودجه‌ریزی است. سرمایه‌ی اجتماعی همچون هوای پاک است؛ وقتی از دست برود، هیچ طرح توسعه‌ای امکان اجرا ندارد.

۸. عدالت بین‌نسلی و مسئولیت تاریخی.
آینده فقط به نسل امروز تعلق ندارد. باید پرسید: چه میراثی برای فرزندان این سرزمین باقی می‌گذاریم؟ آیا بدهی‌های ملی، تخریب محیط زیست، و وابستگی به نفت را به ارث می‌دهیم، یا آموزش باکیفیت، زیرساخت‌های مدرن، و آزادی‌های مدنی را؟ این عامل، وجدان تاریخی حکمرانان را محک می‌زند.

۹. انسجام ملی و گفت‌وگوی درونی.
در فضای چندصدایی و چندفرهنگی ایران، آینده‌ی روشن منوط به رقابت‌های سالم سیاسی، احترام به تنوع قومی و مذهبی، و حل منازعات از طریق میز گفت‌وگو است، نه حذف یا امنیتی‌کردن مخالفان. انسجام ملی یعنی «ایران برای همه‌ی ایرانیان».

۱۰. توان نظامی و بازدارندگی هوشمند.
آینده‌ی امن ایران، تنها با موشک و پهپاد تأمین نمی‌شود، بلکه نیازمند بازدارندگی ترکیبی (نظامی، سایبری، دیپلماتیک و اقتصادی) است. مدیریت بحران‌های منطقه‌ای، کاهش تنش‌های نیابتی، و افزایش شفافیت در فعالیت‌های دفاعی، می‌تواند هزینه‌های امنیتی را کاهش دهد و فضای مانور دیپلمات را گسترش دهد.

موارد ده‌گانه محقق نمی‌شود مگر این که:

. قدرت، به تمامه، شفاف و پاسخگو شود.
گستره‌ی وظایف حکومت باز تعریف گردد و رسالت حکومت، از رستگاری اخروی جامعه، به تنظیم و بهبود امور دنیوی تغییر یابد.
. مسیر اصلاح به منزله‌ی امکانی خردمندانه باز گردد.
. مشارکت مردم برای ساختن آینده به رسمیت شناخته شود.
. و در نهایت، شیوه حکمرانی به سمت دموکراسی میل پیدا کند.

علی زمانیان، ۲۸ خرداد ۱۴۰۵


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👎1🔥1
"دکتر شریعتی و اخوانِ ثالث"

اگر اشتباه‌نکنم استاد شفیعی جایی اشاره‌کردند نخستین‌بار شعرِ نیما یا اخوان را از زبانِ "علی‌آقا" شنیدم. اخوان نیز گاه در آثارِ منثورش از دکتر شریعتی نام‌برده‌است.
می‌دانیم که شریعتی جز اندیشه‌های بحث‌برانگیزِ سیاسی و تکاپوگری‌های اجتماعی‌اش، در زمینه‌ی ادبیات و نقدِ ادبی نیز مطالعاتِ پراکنده‌ای داشت. ادبیّتِ آثارِ منثورش نیز قابل‌توجه است. اشارات و استشهاد‌کردن‌های فراوانِ او به شاعرانِ زبانِ فارسی، از توجهِ جدیِ او به شعر و ادبیات فارسی فارسی حکایت‌دارد.
شریعتی به شعر و شاعرانِ امروز نیز اشاراتی دارد. او شعر نیز می‌سرود و حتی جایی در "گفتگوهای تنهایی"، به پیشگامیِ خویش در سرودنِ شعرِ نیمایی در مشهدِ دهه‌ی سی، و موضع‌گیری انجمن‌های ادبیِ مشهدِ آن روز علیهِ این نوجویی‌ها، اشاراتی‌آمده (نشرِ دیدار، ج ۱، صص ۸۰_۷۹). شریعتی خود را "قدری نویسنده، قدری شاعر، قدری متفکر، قدری سیاسی، قدری آزادی‌خواه، قدری سخنران و قدری چیزهای دیگر ازقبیلِ معلم و هنردوست و زیبایی‌شناس" معرفی‌می‌کند (همان، ۱۷۲).

گرچه در آثارِ شریعتی از نیما، شاملو، اخوان، خویی و دیگر شاعران معاصر نمونه‌هایی نقل‌شده اما او از شعرِ اخوان بیش‌تر شاهد‌می‌آورَد. برداشتِ شریعتی از نگرشِ اخوان به هستی این‌گونه است: "امید می‌گوید: آن‌چه پیدا است دنیایی پر از رنج است و نکبت، و اعتقادی هم به آن دنیای ناپیدا ندارم" (هنر، انتشاراتِ چاپخش، چ هفتم، چ ۱۳۷۸، ص ۷۷).

اشاراتِ شریعتی به جایگاهِ اخوان و شعرش:
تاآن‌جاکه جستجوکرده‌ام شریعتی ازمیانِ شاعرانِ امروز، از اخوان بیش‌تر یادکرده و به شعرش استنادکرده‌‌است. او اخوان را "شاعرِ توانا و مشهور" (شناخت و تاریخ ادیان، چاپخانه‌ی دیبا، ۲۵۳۶، ص ۱۳۳) و "شاعرِ آگاهِ زمانِ ما" خوانده‌است (بازگشت، انتشارات الهام، چ ششم، ۱۳۷۷، ص ۲۱۰). جایی نیز هنگام سخن از شاطر‌عباسِ صبوحی، از تحصیلاتِ رسمی نداشتنِ اغلبِ شاعران که سخن‌می‌گوید، می‌افزاید: نمونه‌اش "اخوان ثالث که دانشجوی هنرستان بوده‌است" (شناخت و تاریخ ادیان ص ۱۰۰).

البته شریعتی گاه آراء و اندیشه‌های اخوان را نقد نیز می‌کند. جایی، گرچه تعریفِ تمثیلیِ اخوان را از شعر (پرتوی از شعورِ نبوت ...) "یکی از بهترین شعر‌های معاصر" می‌داند!، اما می‌افزاید، به‌سببِ نداشتنِ شرایط و حدودِ منطقی‌، این "تعریفِ شعر نیست"! (شناخت و تاریخ ادیان، ص ۱۳۳).
اشارات و استشهادکردن‌های شریعتی به شعرِ اخوان نیز فراوان است:

جایی هنگامِ اشاره به انقلاب‌های بی‌ثمری که به بیراهه‌رفتند، می‌نویسد: "... بی‌ثمربوده‌اند و مثلِ "کتیبه‌"ی اخوان، هی از‌این‌رو به‌آن‌رو، از‌آن‌رو به‌این‌رو، سکه را برمی‌گردانده‌اند* و وارونه‌می‌کرده‌اند و نامش "انقلاب" (با مخاطب‌های آشنا، انتشاراتِ چاپخش، ص ۱۱۰).
در "هبوط" به بخش‌هایی از "سگ‌ها و گرگ‌ها" که البته فکرش ازآنِ شاندور پتوفی شاعرِ انقلابیِ جوان‌مرگ‌شده‌ی مجارستانی است، استنادشده: "سگانِ پرشوروشعفی که "بر آن خاکسترهای نرم" در مطبخِ ارباب گرم و نرم خفته‌اند و "از آن ته‌مانده‌های سفره" مست شده‌اند" (سروش، ۱۳۵۹، ص ۱۱۰).
شریعتی در گفتگوهای تنهایی ( ۸_۱۳۴۶) نیز بارها به شعرِ اخوان ارجاع‌می‌دهد. جایی به بخشی از شعرِ "دریچه‌ها" اشاره‌ای شده:
"نی ماه فسون نه مهر جادوکرد" (همان، ج ۲، ص ۷۷۸). جایی دیگر نیز به سطرهایی از شعرِ درخشانِ "سبز":
با تو دیشب تا کجا رفتم/ من نمی‌گویم ملائک بال‌در‌بال‌ام شناکردند/ من نمی‌گویم که بارانِ طلا آمد" (همان، ج ۲، ص ۸۷۲).
و باز جایی از همین اثر، به سطرهایی از "قصه‌ی شهرِ سنگستان"، در اشاره به استثمارِ ایران و نفت‌خواری‌های استعمارگران:
و کشتی‌ها و کشتی‌ها و کشتی‌ها ... و بردن‌ها و بردن‌ها و بردن‌ها ..." (ج ۲، ص ۹۳۹).

شعرِ اخوان چندان زمزمه‌ی جان و بر سرِ زبانِ شریعتی بوده که او گاه بخشی از آن را در کلامِ خود می‌نشانَد. مانند صفحاتی از "خودسازیِ انقلابی" که شریعتی در اشاره‌به ناگزیریِ آدمی از انتخاب از میانِ سه‌گانه‌ی "پلیدی"، پاکی" و "پوچی"، دوبار این عبارتِ اخوان در قطعه‌ی "چاووشی" را تکرارمی‌کند: "سه ره پیدا است" (انتشارات حسینیه‌ی ارشاد، بی‌تا، صص ۷_۲۲۵).

ردّ ترکیب‌ها و مفرداتِ شعرِ اخوان یا اشاره و تلمیح به آثارِ او را در آثارِ شریعتی نیز می‌توان نشان‌داد. جستجویی نکرده‌ام، اما مثلاً شاید "زنجیرِ سنگستان" در عبارتی که خواهدآمد هم‌زمان متأثّر از قطعاتِ "قصه‌ی شهرِ سنگستان" و "کتیبه‌" باشد:
"هم‌چون پرومته در زنجیرِ سنگستان" (همان، ج ۲، ص ۹۳۱). چراکه می‌دانیم مجازاتِ پرومته نیز هم‌چون زنجیریانِ "کتیبه‌" مکرّر و ابدی است.


* البته در شعرِ اخوان این "تخته‌سنگ" است که هی ازاین‌رو به‌آن‌رو می‌شود، نه "سکه"!

احمدرضا بهرام‌پور عمران



#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5👍1
صریح و صمیمی با آقامجتبی
حسین قدیانی

رهبر شهید هرگز داعیه‌ی عصمت نداشت. پس ایشان را می‌شود نقد کرد و حال که چنین است، چرا بگذارم اغیار داعیه‌دار این نقد شوند؟ من بسته به عقل ناقصم چیزی به ذهنم می‌رسد و همان را می‌نویسم. خوب یا بد توان سانسور خودم را ندارم. بماند که در مکتب چمران آموخته‌ام شرط اصلی ولایت حریت است. به نظر من خامنه‌ای بزرگ اشتباه می‌کرد که بی‌خود و بی‌جهت خود را مقابل اکثریت قرار می‌داد. جامعه خب با زیرکی این پیام را می‌گرفت.

هنوز حلاوت رأی مردم به خاتمی در جان‌ها ننشسته بود که جلدی حضرت آقا به ناطق پست و سمت و مأموریتی دیگر می‌داد. شگفتا که بعدها حتی ناطق هم تحمل نشد. مگر دلیل حقانیت امام حسین این است که حضرت در اقلیت بود؟ این چه رمز و رازی است که این همه دوست داریم با اکثریت لج کنیم؟ مگر اسم و ان‌شاءالله رسم نظام «جمهوری اسلامی» نیست؟ رهبر جدید سلام. باشد که شما هم فکر نکنید خامنه‌ای معصوم بود.

من فرزند شهید حری هستم و خطم را نه از مصباحیسم که از خون سرخ شهدای مدافع وطن می‌گیرم. اگر نظر مسؤلان را قبول کرده‌اید، دیگر «من نظر دیگری داشتم» چه صیغه‌ای است؟ مثلاً «نظر دیگرتان» چه بود؟ ادامه‌ی حالت نه جنگ، نه صلح؟ یا اصلاً ادامه‌ی جنگ؟ و آن وقت با کدام کشش و ظرفیت اقتصادی؟ به راستی چقدر دیگر باید جنگ می‌کردیم؟

هشت سال خوب بود؟ شما حتماً بهتر از من می‌دانید که در عوض موشک‌پرانی ما به پایگاه‌های خالی از سکنه‌ی یانکی‌ها، امریکا جنایت میناب و لامرد را مرتکب می‌شود. آیا قیمت جان ایران و ایرانی چقدر است؟ اگر بنا به قبول توافق است، پس انداختن شک و شبهه در ذهن ملت چرا؟ و یعنی ما نمی‌دانیم ترامپ بدعهد است؟

خب توافق است دیگر، با همه‌ی احتمالاتش. خالی کردن زیر پای مسؤلین و انداختن رادیکال‌های بی‌عقل و ضد وطن به جان‌شان چه هنری است آخر؟ اگر شما از جنگ ضربه و ضرر دیده‌اید، ملت هم دیده و ملت فقط ملت تجمعات شبانه و ملت صدا و سیمای جبلی- جلیلی نیست.

ما مسرور می‌شویم اقلاً به حرمت جوانی یک نسل از پدرتان جلوتر باشید. از مصباحیسم ضد وطن برای شما یادگار خامنه‌ای عزیز دوست درنخواهد آمد. کاش نه عمار که مار ببینیدشان. کار جماعت ایجاد فتنه به اسم بصیرت است.

با گاوی چون ترامپ هر چه کمتر شاخ در شاخ شویم، به مصلحت ملک و ملت است. آقای آسدمجتبای گرامی من همین طور که صادقانه این سطور را نوشتم، صادقانه از شما دفاع هم خواهم کرد. چه اینکه فکر می‌کنم در این متن هم در پوشش نقد مدافع‌تان بوده‌ام. جنگ نکبتی و لعنتی و حرام‌زاده است. از جنگ بدتر فرهنگ جنگ است. مرا عفو کنید.



#فرهیختگان راهی به رهایی
❤20👍4👎2
فرهیختگان pinned «صریح و صمیمی با آقامجتبی حسین قدیانی رهبر شهید هرگز داعیه‌ی عصمت نداشت. پس ایشان را می‌شود نقد کرد و حال که چنین است، چرا بگذارم اغیار داعیه‌دار این نقد شوند؟ من بسته به عقل ناقصم چیزی به ذهنم می‌رسد و همان را می‌نویسم. خوب یا بد توان سانسور خودم را ندارم.…»
داستان ملتی که لذت بردن را فراموش کرد
مصطفی داننده

آنهایی که تیمی در جام جهانی دارند و حتی بسیاری از آنهایی که ندارند، این روزها از فوتبال و هیجان جام جهانی لذت می‌برند. اما ما ایرانی‌ها، دست‌کم بسیاری از ما، دیگر آن شوق و سرخوشی گذشته را نداریم
این دومین جام جهانی است که تیم ملی نمی‌تواند ما را به وجد بیاورد. نه به این دلیل که فوتبال را کمتر دوست داریم، نه به این دلیل که اهمیت جام جهانی کمتر شده است؛ بلکه چون حالمان خوب نیست. حال بدی که از دل سال‌هایی پر از مرگ، سرکوب، ناامیدی و جنگ بیرون آمده است. حال بدی که از یک دی خونین و یک جنگ چهل‌روزه به جا مانده است.

یکی از تلخ‌ترین دستاوردهای حکومت این بوده که آرام‌آرام توان لذت بردن را از ما گرفته است. یادش بخیر؛ زمانی بود که یک دریبل ساده می‌توانست میلیون‌ها ایرانی را خوشحال کند. لایی وحید امیری به پیکه چنان ذوقی در دل ما انداخت که انگار خودمان قهرمان جهان شده بودیم. ما مردمی بودیم که با کوچک‌ترین اتفاقات هم خوشحال می‌شدیم.
برای دیدن یک فیلم ساعت‌ها در صف جشنواره فجر می‌ایستادیم و از همان ایستادن هم لذت می‌بردیم.

حتی بسیاری از ما برای شرکت در انتخابات ذوق داشتیم؛ نه از سر دلبستگی به قدرت، بلکه برای اینکه بگوییم نظرمان با نظر حاکمان یکی نیست. همان روزنه کوچک برای ابراز وجود را هم از ما گرفتند.

امروز اما به ملتی خسته تبدیل شده‌ایم؛ ملتی که زیر بار زخم‌های انباشته سال‌ها خم شده است. فرقی نمی‌کند توافقی در کار باشد یا نباشد، تحریم بماند یا برداشته شود. بعضی زخم‌ها عمیق‌تر از آن هستند که با یک خبر سیاسی درمان شوند.

زخم‌های ما شبیه زخم‌های مردی است که از نبرد با یک خرس جان سالم به در برده باشد. او زنده مانده، راه می‌رود، زندگی می‌کند؛ اما رد پنجه‌های خرس تا سال‌ها بر بدنش باقی می‌ماند. جامعه ایران هم چنین وضعی دارد. ما زنده مانده‌ایم، اما زخم‌هایمان هنوز با ما هستند.

شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا این باشد که این زخم‌ها فقط متعلق به یک نسل نیست. نسل شصتی، هفتادی، هشتادی و حتی دهه نودی‌ها، هر کدام زخمی بر دوش می‌کشند. هر نسل داستان خودش را دارد، اما درد مشترک است.

برای همین است که این روزها صدای سوت آغاز جام جهانی دیگر آن هیجان همیشگی را در دل بسیاری از ما بیدار نمی‌کند. مشکل از فوتبال نیست؛ مشکل از دل‌هایی است که سال‌هاست فرصت ترمیم پیدا نکرده‌اند.

شاید به همین دلیل است که دیگر هیچ اتفاقی ما را برای مدت طولانی خوشحال نمی‌کند. خبر خوب می‌آید، چند ساعت درباره‌اش حرف می‌زنیم و بعد دوباره به زندگی عادی برمی‌گردیم؛ به همان نگرانی‌ها، همان ترس‌ها و همان نااطمینانی همیشگی. انگار روح جمعی ما توان هیجان‌زده شدن را از دست داده است.

زمانی مردم برای آینده برنامه می‌ریختند. درباره پنج سال بعد، ده سال بعد و زندگی فرزندانشان حرف می‌زدند. امروز اما بسیاری از مردم فقط می‌خواهند از هفته بعد و ماه بعد عبور کنند. وقتی افق دید یک ملت از سال‌ها به روزها و هفته‌ها تقلیل پیدا کند، دیگر جایی برای رویا باقی نمی‌ماند.

شاید بزرگ‌ترین خسارتی که بر ما وارد شده نه اقتصادی باشد و نه حتی سیاسی. بزرگ‌ترین خسارت، فرسوده شدن امید است. امید همان سرمایه‌ای بود که باعث می‌شد مردم سختی‌ها را تحمل کنند. وقتی امید ضعیف شود، حتی بهترین خبرها هم اثر خود را از دست می‌دهند.
با این حال هنوز چیزی در ما زنده است. همین که درباره زخم‌ها حرف می‌زنیم یعنی هنوز آنها را حس می‌کنیم. جامعه‌ای که دردش را احساس می‌کند، هنوز کاملاً تسلیم نشده است. زخم نشانه آسیب است، اما نشانه زنده بودن هم هست. مرده‌ها زخم‌هایشان را احساس نمی‌کنند.

شاید روزی دوباره برسد که مردم ایران بتوانند بی‌دغدغه از یک مسابقه فوتبال لذت ببرند؛ از یک فیلم، از یک کنسرت، از یک سفر یا حتی از یک عصر معمولی تابستان. روزی که شادی دیگر احساس گناه نداشته باشد و نگرانی، سایه دائمی زندگی نباشد.

اما تا آن روز، صدای سوت آغاز جام جهانی برای بسیاری از ما بیش از آنکه یادآور فوتبال باشد، یادآور چیزی است که از دست داده‌ایم؛ توانایی شاد شدن بی‌هراس و بی‌دغدغه. و شاید هیچ ملتی سزاوار از دست دادن چنین نعمتی نباشد.



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍19❤3😢2