فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
اندوه سایه‌های ترور و ضرورت بیداری عقلی
علی رضا معینی

در پهنه‌ی زمان، که تاریخ همچون رودخانه‌ای خروشان از دل کوه‌های تقدیر می‌گذرد و سرنوشت ملل را در موج‌های خویش می‌آشوبد، پدیده‌ای شگفت و تلخ رخ نموده است: موفقیت‌های پی‌درپی رژیم صهیونیستی در سایه‌زدن بر جان مقامات و دانشمندان ایرانی. این ترورها قلب هر ایرانی آزاده‌ای را به درد می‌آورد و اندوهی عمیق بر جان می‌نشاند؛ اندوه از دست رفتن انسان‌هایی که می‌توانستند چراغ دانش و پیشرفت این مرز و بوم را فروزان‌تر نگه دارند.

اما اکنون وقت سوگواری صرف نیست. اینک زمان عبرت‌آموزی است و بستن حفره‌ها و خلأهایی که دشمن از آن‌ها بهره برده. آنچه در این تأمل کوتاه می‌آید، نه توجیه خشونت، بلکه نگاهی واقع‌بینانه و عقلی به علل این کامیابی‌ها است، تا در پرتو عقل و تدبیر، راهی برای صیانت از جان و دانش این سرزمین گشوده شود.

علل کامیابی دشمن

رژیم صهیونیستی با تکیه بر سازمان جاسوسی موساد و شبکه‌ای پیچیده از نفوذی‌ها و همکاران بالقوه در دل ایران، به این موفقیت‌ها دست یافته است. این شبکه نه از روی معجزه، بلکه از رهگذر بهره‌برداری دقیق از ضعف‌های درونی ما شکل گرفته: فساد مالی و اداری که اعتماد را زایل کرده، اختلافات جناحی که وحدت اطلاعاتی را متلاشی ساخته، و غفلت از اصول اولیه‌ی امنیت عملیاتی.

دانشمندان و مقامات گاه بدون حفاظت کافی یا با روتین‌های قابل پیش‌بینی، در معرض رصد ماهواره‌ای، سایبری و انسانی قرار گرفته‌اند. فناوری‌های نوین، از پهپادهای هوشمند و سلاح‌های دورکنترل تا عملیات سایبری پیچیده، برتری فنی را به آنان بخشیده است. اما ریشه‌ی اصلی در عامل انسانی است: جذب افراد ناراضی یا فریب‌خورده از درون سیستم با وعده‌های مالی یا ایدئولوژیک. نفوذ در حلقه‌های نزدیک به مراکز حساس، استخراج اسناد محرمانه و ایجاد جو بی‌اعتمادی و ترس در میان نخبگان، برنامه‌های ما را سال‌ها عقب انداخته است.
این کامیابی‌ها ریشه در پوسیدگی امنیتی دارد: غفلت از غربالگری مداوم نیروهای کلیدی، عدم تمرکز بر ضدجاسوسی عمیق، و فاصله گرفتن از آن عقلانیت جمعی که در آن دانش و قدرت در خدمت سعادت انسانی است، نه قربانی شدن در رقابت‌های کور. رژیم‌های بسته با سرکوب نقد درونی، خود بستر نفوذ دشمن را فراهم می‌کنند؛ زیرا جایی که صدای منتقد خاموش شود، صدای جاسوس رساتر می‌گردد.

توصیه‌ها برای پیشگیری

برای بستن این خلأها، باید به ریشه بازگشت. نخست، تقویت وحدت درونی و کاهش شکاف‌های جناحی که امنیت ملی را قربانی می‌کند. دوم، بازسازی دستگاه اطلاعاتی بر پایه‌ی شایسته‌سالاری واقعی، غربالگری مداوم و آموزش‌های عمیق ضدجاسوسی. سوم، سرمایه‌گذاری جدی در فناوری‌های بومی رصد و حفاظت، از هوش مصنوعی دفاعی تا پروتکل‌های امنیتی شخصی برای نخبگان.

مهم‌تر از همه، ایجاد فضایی برای نقد سازنده و مشارکت نخبگان مستقل در سیاست‌گذاری است؛ زیرا نظامی که از عقل جمعی جامعه‌اش بهره نگیرد، در برابر هوش دشمن آسیب‌پذیرتر خواهد بود. تقویت حس تعلق ملی و عدالت اجتماعی، بهترین سپر در برابر فریب دشمن است. و بالاخره، دیپلماسی هوشمندانه که انزوای کشور را بشکند و فشارهای خارجی را کاهش دهد.

سخن پایانی

این ترورها فریادی است برای بیداری. تاریخ به ما می‌آموزد که قدرت‌های ظاهراً شکست‌ناپذیر، اغلب از درون فرو می‌پاشند. اکنون وقت عبرت‌آموزی و بستن حفره‌ها و خلأهاست. اگر با تأمل عقلی و اصلاح درونی به میدان آییم، نه تنها از جان عزیزان صیانت خواهیم کرد، بلکه دانش و عزت این سرزمین را در افق‌های بلندتر به پرواز در خواهیم آورد. عقل، یگانه چراغ راه در این تاریکی‌هاست و ما مکلفیم آن را فروزان نگه داریم.

#فرهیختگان روزن آگاهی
🤬4👍3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اين ويدئو تصوير کوچکی‌ست از این که تحريم‌ها چه بلايي برسر كشور در این ۴۷سال آورده است‌..

تحریمی که بر اثر سیاست‌های سرتاپا اشتباه و غلط مقامات ناکارآمد و کم‌سواد بر ایران اعمال می‌شود!


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍10❤1😱1😢1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
می‌خواستند پرونده‌های علیه نیروهای امنیتی در ۱۴۰۱ را مختومه اعلام کنند

محمدهادی ذاکرحسین، دبیر کمیته بررسی اعتراضات ۱۴۰۱ در وزارت کشور، در گفتگو با انصاف‌نیوز گفت که آن سال گروهی اصرار داشته‌اند که پرونده‌های علیه مأموران «حافظ امنیت» به کل مختومه اعلام شود.

گزارشی از این مصاحبه را در سایت انصاف‌نیوز و فیلم کامل را در کانال آپارات و یوتیوب انصاف ببینید.

#فرهیختگان راهی به رهایی
😱5❤1🔥1
قطع مصاحبه قالیباف؛
وقتی جنگِ قدرت وارد فاز «روایت‌خواری» می‌شود

حمید آصفی

این اتفاق، دعوای قالیباف و صداوسیما نیست. این، نشانه عبور منازعات درون بلوک قدرت از مرحله «اختلاف سیاسی» به مرحله روایت‌بلعیدگی است.

سال‌ها تصور می‌شد که جناح‌های جمهوری اسلامی بر سر سیاست، اقتصاد یا انتخابات با هم درگیرند. اما امروز میدان اصلی نزاع، جای دیگری است؛ مالکیت روایت.
هر جناح، پیش از آنکه به حذف رقیب فکر کند، می‌خواهد روایت رقیب را مصادره یا عقیم کند. این همان چیزی است که می‌توان آن را روایت‌خواری قدرت نامید.

قالیباف امروز موضوع بحث نیست؛ او فقط آخرین ایستگاه این روند است. دیروز نوبت اصلاح‌طلبان بود، بعد فعالان مدنی، سپس روزنامه‌نگاران و اکنون بخشی از خود بلوک قدرت. ماشین حذف، توسعه پیدا کرده است؛ آن‌قدر که دیگر میان «غیرخودی» و «خودی» هم توقف نمی‌کند.

قطع مصاحبه، اگر در متن حملات چند ماه گذشته بخشی از جریان‌های تندرو به قالیباف خوانده شود، معنای سیاسی تازه‌ای پیدا می‌کند.
این دیگر یک سانسور ساده نیست؛ اعلام مالکیت بر روایت مذاکرات است. هرکس روایت را در اختیار بگیرد، بخشی از قدرت را نیز تصاحب کرده است. به همین دلیل است که نزاع امروز، نزاع بر سر میکروفن است، نه فقط بر سر میز مذاکره.
در جمهوری اسلامی، سال‌ها رقابت بر سر نهادهای قدرت جریان داشت؛ مجلس، دولت، قوه قضائیه. اما اکنون رقابت وارد مرحله تازه‌ای شده است؛ آنتن‌سالاری. یعنی کسی که آنتن را کنترل می‌کند، لزوماً نیاز ندارد قدرت رسمی بیشتری داشته باشد؛ زیرا او تعیین می‌کند چه چیزی دیده شود، چه چیزی شنیده شود و چه چیزی اصلاً وجود نداشته باشد.

از همین منظر، قطع مصاحبه قالیباف، حتی اگر با انگیزه‌ای غیرسیاسی رخ داده باشد، در افکار عمومی معنایی کاملاً سیاسی پیدا می‌کند؛ زیرا در بستری از بی‌اعتمادی، هر سکوت به «روایت» تبدیل می‌شود و هر حذف، به «اعتراف».
قدرتی که بیش از اندازه روایت را کنترل می‌کند، ناخواسته روایت علیه خود تولید می‌کند. این همان پارادوکس روایت‌انحصار است.

جمهوری اسلامی سال‌ها کوشید مخالفان را از میدان روایت بیرون براند؛ اما اکنون مسئله دیگری شکل گرفته است؛ خودبلعیدگی روایی. بلوک قدرت، روایت خودش را هم تاب نمی‌آورد. این نشانه اقتدار نیست؛ نشانه رقابت فرساینده‌ای است که در آن، هر جناح می‌کوشد نه فقط رقیب، بلکه حافظه سیاسی او را نیز حذف کند.

قالیباف در این میان نه قهرمان است و نه قربانی؛ او فقط نشانه‌ای از مرحله جدید این منازعه است. فردا ممکن است نوبت چهره دیگری باشد. مسئله افراد نیستند؛ مسئله ساختاری است که رقابت سیاسی را به روایت‌کشی تبدیل کرده است.


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3🤔2👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یکی از گوهربار ترین سخنان که ارزش چند بار شنیدن را دارد،


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍12❤3
مسئولیت اجتماعیِ «واکنش به نقد»
در نقدِ «حق پاسخ‌ندادن به نقد»

دوست و پژوهشگر ارجمند، فرهاد شفتی، در یادداشت کوتاهی که به مناسبت نشست معرفی کتاب «گفت‌وگو آیین حق‌جویی» منتشر کرده‌اند، از حق «پاسخ‌ندادن به نقد» دفاع می‌کنند. هسته استدلال اصلی ایشان به صورت خلاصه بدین قرارند: ۱) دو رأی اصلی و نقدِ «قابل‌تأمل» در کنار هم به حق‌جویی جمعی کمک می‌‌کنند. ۲) نقد «مردود» است، اما جریان گفت‌وگوی جمعی در فضای مجازی برقرار است و نیازی به پاسخ نیست. ۳) گاهی گفت‌وگوی بیش از حد و پاسخ به نقد به آزرده‌دلی می‌انجامد که مطلوب فرد نیست.

دراین یادداشت کوتاه میخواهم نقدی! براین تقریر بنویسم ونشان دهم که تببین دوست گرامی به ساحت اجتماعیِ معرفت کمتر نظر دارد.بنیان تحلیل ایشان برنگاه اول‌شخصِ صاحب‌نظر است. یعنی گرچه به ابعاد جمعی هم نظر کرده و برخی استدلال‌ها در دفاع از غیرضروری‌بودنِ پاسخ به نقد را برآن استوار کرده (استدلال اول و دوم)، اما همهٔ آنها از منظر اول‌شخص خودِ فرد است و ابعاد را بیشتر در خود می‌کاود. درحالی که بستر بحث فرافردی است ومی‌باید ازمنظری ثالث هم ماجرا را ببینیم. به نظر من از این زاویه پاسخ به نقد ضرورت بیشتری می‌یابد. استدلال‌هایم به تفکیک بدین شرح‌اند:

۱) تاریخ علم و معرفت حاکی از تغییر پارادایم‌هاست. پیش ازگذر به پارادایم‌جدید، مابا انباشت ایده‌ها ونقدها بر پارادایم قبلی مواجهیم، تا زمانی که بالاخره مقاومت پارادایم قبلی بشکند و رد ‌شود. همان نکتهٔ باریک‌بینانه‌ای که توماس کوهن در ساختار انقلاب‌های علمی به ما یادآور شد. پس بسیار پیش می‌آید که در تاریخ معرفت، مابا انباشت نقدها مواجهیم. این نکته ما را متوجه دو واقعیت می‌کند: اولاً اینکه علم و معرفت فرآیندی جمعی است و نه فردی. در ثانی اینکه اولْ مسئولِ گرداندن چرخ علم با توجه‌کردن به نقدهای انباشته، خود صاحب فکر و فرضیه است. تاریخ به ما نشان داده، فرضیه‌هایی که اول از همه خود صاحب‌فکر با ملاحظهٔ نقدها، شجاعانه دست به تجدیدنظر در آن زده، زودتر و بهتر پخته شده‌اند و هزینه‌های نظری و عملیِ به‌مراتب‌ کمتری را رقم زده‌اند. از این جهت بی‌اعتنایی به نقدها، به‌ویژه ‌زمانی که مواجه با انباشت نقدها هستیم، هم نامسئولانه است و هم ضدعلمی.

۲) اخلاقِ باور منظری فردی است. اما به نظر من، ساحت اجتماعی هم دارد. وقتی ایده‌ای همچون نکتهٔ اول، در سطح انباشت نقدها قرار دارد، اخلاقِ باورِ، جمعی و ایده در سطح همگانی سبک‌سنگین می‌شود. وقتی صاحب اصلیِ فکر به این وضعیت بی‌اعتناست و به‌ویژه آنکه ایدهٔ خود را به صورت مکرر به نحوی بیان می‌کند که گویی نقدی وارد نشده، به اخلاق باور جمعی و نشر آن آسیب می‌رساند. خاصه هنگامی که صاحب‌نظر در جایگاه معلم یا اندیشمند صاحب‌نفوذی در سطح اجتماع است و ایده‌های او طرفدارانی پیدا کرده و خصلت‌هایی را ترویج می‌دهد. این جدای از آن است که جامعه خود به ایده‌های متقابل نظر کند. (استدلال اول و دوم جناب شفتی)

۳) تمرکز استدلال جناب شفتی بر «پاسخ» صریح به نقدهاست. به همین دلیل مثلاً در استدلال سوم به کدورت دلِ ناشی از جدال پی‌درپی اشاره می‌کند. در حالی که پاسخ شکل‌های گوناگون دارد که می‌تواند غیرمستقیم و ضمنی باشد. از این جهت من به جای پاسخ از «واکنش به نقد» سخن می‌گویم. صاحب فکر می‌تواند نقدهای وارد را از «آنِ خود» کند و در نظریهٔ خود هضم. به نحوی که بدون پاسخ مستقیم، به مخاطبان نشان دهد که ایدهٔ او توانا در پاسخ به نقدهاست. یا نه، ناتوان است و او مسئولانه و عالمانه تقریری نو از آن عرضه می‌کند که خلل‌های پیشین را ندارد؛ بی‌آنکه به صراحت به خاستگاه تغییر که نقدها بودند، اشاره کند. به گمانم صفای باطن این اعتنا و توجه علمی کم از صفای باطنِ سکوت در برابر نقدها و بیان مکرر ایده‌های قبلی بدون توجه به نقص‌ها نباشد. در اولی فروتنی موج می‌زند و در دومی تکبر.

۴) «واکنش به نقد» به موضوع هم وابسته است. برخی موضوعات شخصی‌تر و تخصصی‌ترند و برخی موضوعات، جمعی‌تر و عامیانه‌تر. بی‌اعتنایی به نقدها یا سکوت در برابر آنها در شاخهٔ علمی‌ای محض یا موضوعی انتزاعی، پذیرفتنی‌‌تر است تا موضوعی جمعی و عمومی و حادّ. گاهی ایده در موضوعی حساسیت‌برانگیز، چنان است که نتایج اجتماعی مهمی را در اذهان و اعیان! سبب می‌شود. و همزمان هم نقدها، وارد و در خور تأمل است. در چنین موقعیتی که شامل بسیاری از منازعه‌های فکری به‌ویژه در فضای اجتماعیِ ایران است، صاحب‌فکر از همه بیشتر مسئول است که چه در رد و چه در قبول به نقدها واکنش نشان دهد. بی‌اعتنایی او خاصه وقتی که نقدها وارد است، غیرمسئولانه است و می‌تواند به خسارت‌های فردی و بحران‌های اجتماعیِ بسیار منجر شود. او در این وضعیت شبیه خودروسازی است که به جهت نقص فنی در تولیدی خاص، باید اطلاعیه بزند و خودروها را برای اصلاح فرابخواند.

علی سلطانی

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍1
عکسی از "آلن دلون" در کنار "بهروز وثوقی" در تهران مربوط به دهه‌ی ۵۰ از سفرِ او به ایران

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤7🕊3👍2
‍ ✔️جابه‌جایی تدریجی مرزهای سیاست در حزب دموکرات
✍️سهند ایرانمهر


در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها در ایالت کلرادو، ملات کیروس، نامزد دموکرات‌های متمایل به جریان چپ که پیشتر به دلیل مواضع انتقادی خود علیه اسراییل از کاردر یک شرکت خصوصی حقوقی برکنار شده بود ، در یک حوزه حزب دموکرات در شهر دنور، موفق شد نماینده باسابقه کنگره ( با ۱۵ دوره حضور در مجلس نمایندگان آمریکا) را در رقابت درون‌حزبی شکست دهد و عملاً نامزد رسمی حزب برای انتخابات نهایی کنگره شود. انتخابات مقدماتی حزب دموکرات در سال‌ها و به ویژه در ماه‌های اخیر شاهد روندی قابل توجه است به نحوی که در برخی حوزه‌های شهری، نامزدهای نسل جدید و چپ‌گراتر موفق شده‌اند سیاستمداران قدیمی‌تر و میانه‌روتر حزب را کنار بزنند. این نتیجه و نتایج دیگر، رویدادی اتفاقی نیست و از نگاه برخی تحلیلگران نشانه یک تغییر آرام اما مهم در داخل خود حزب دموکرات است که چند ویژگی مهم دارد:

اول، نگاه این جریان به اسرائیل و خاورمیانه نسبت به جریان اصلی حزب دموکرات صریح‌تر و انتقادی‌تر است. در گذشته، بیشتر سیاستمداران دموکرات در این موضوع با احتیاط و در چارچوب سیاست رسمی آمریکا حرف می‌زدند، اما نسل جدید راحت‌تر و مستقیم‌تر از سیاست‌های اسرائیل انتقاد می‌کند و آن را به چالش می‌کشد.

دوم، این نگاه فقط محدود به سیاست خارجی نیست. در ذهن این جریان، مسئله اسرائیل و جنگ و مداخله نظامی آمریکا به یک تصویر بزرگ‌تر وصل می‌شود به دیگر سخن ، این گروه می‌گوید همان منطقی که در داخل آمریکا باعث تبعیض نژادی، فقر یا خشونت پلیسی می‌شود، در سیاست خارجی هم خودش را در قالب جنگ و حمایت نظامی نشان می‌دهد. به همین دلیل، بحث عدالت نژادی، مخالفت با نظامی‌گری و نقد سیاست خارجی در یک چارچوب واحد کنار هم قرار می‌گیرند.

سوم ، شیوه کار انتخاباتی این جریان متفاوت است. در گذشته، سیاست در آمریکا بیشتر از طریق شبکه‌های حزبی، افراد بانفوذ و کمک‌های مالی بزرگ پیش می‌رفت. اما این نسل جدید بیشتر بر کار محلی تکیه دارد؛ یعنی سازمان‌دهی در سطح محله‌ها، دانشگاه‌ها، اتحادیه‌های کوچک و شبکه‌های داوطلبی. به‌جای اتکا به «نخبگان سیاسی»، بیشتر روی انرژی از پایین و شبکه‌های اجتماعی و فعالیت‌های میدانی حساب می‌کنند و در نتیجه این تغییر، شکل رقابت انتخاباتی را هم عوض کرده است.

چهارم، در برخی موارد این جریان وارد حوزه‌هایی شده که قبلاً در سیاست آمریکا حساس و تقریباً غیرقابل بحث تلقی می‌شد. یعنی موضوعاتی در سیاست خارجی که معمولاً سیاستمداران اصلی حزب با احتیاط از کنار آن عبور می‌کردند، حالا مستقیم‌تر و بدون آن محدودیت‌های قدیمی مطرح می‌شوند. همین موضوع باعث اختلاف جدی در داخل حزب دموکرات شده است.

با وجود این چهار ویژگی که اشاره کردم مهم است که بدانیم این جریان هنوز کل حزب دموکرات را در دست نگرفته است. بیشتر موفقیت‌های آن در شهرهای بزرگ و حوزه‌هایی است که از قبل هم دموکرات‌ها در آن‌ها قوی بوده‌اند و در مناطق رقابتی که نتیجه انتخابات تعیین‌کننده است، هنوز سیاستمداران میانه‌رو دست بالا را دارند. بنابراین، آنچه امروز می‌بینیم یک تغییر تدریجی در داخل یک بخش از حزب دموکرات است نه همه حزب و نه همه مناطق.

درباره افق آینده این جریان نیز نگاههای متفاوتی وجود دارد، ترامپ همه آنها را درعبارت «کمونیست» یک کاسه می‌کند، لابی اسراییلی و جریان راست نگران گسترده شدن آن است و تحلیلگران هم معتقدند اگر این جریان یک جریان لحظه‌ای نباشد و به اصطلاح پابگیرد عملا دو جریان متفاوت در حزب دموکرات را ایجاد خواهد کرد که نگاه متفاوتی به اقتصاد و سیاست در امریکا دارد .


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3🔥1
ما را از هم متنفر کردند
مصطفی داننده

ما از هم متنفریم، و شاید این بزرگ‌ترین دستاورد جمهوری اسلامی در تمام این سال‌ها باشد.

حکومت فقط اقتصاد را ویران نکرد، فقط سیاست را به بن‌بست نکشاند و فقط آزادی را محدود نکرد، بزرگ‌ترین خسارتش را در جایی وارد کرد که دیرتر دیده می‌شود: در رابطه‌ی میان انسان‌ها.

سال‌ها به بذر نفرت آب داد، با دوگانه‌سازی، با تقسیم مردم به خودی و غیرخودی، مؤمن و نامؤمن، انقلابی و ضدانقلاب، وطن‌دوست و خائن. هر اختلافی را به دشمنی تبدیل کرد و هر تفاوتی را به میدان جنگ. نتیجه این شد که امروز بسیاری از ما، پیش از آنکه حرف همدیگر را بشنویم، از هم بدمان می‌آید. پیش از آنکه انسان روبه‌رو را ببینیم، او را در یکی از اردوگاه‌های ذهنی خود قرار می‌دهیم و قضاوتش می‌کنیم.

نفرت، بزرگ‌ترین درخت این سرزمین شده است. درختی که ریشه‌هایش در سیاست است، اما شاخه‌هایش تا خانه‌ها، خانواده‌ها، دوستی‌ها و حتی آینده‌ی کشور کشیده شده است.
ساختن یک اقتصاد ویران شاید سال‌ها زمان ببرد. بازسازی نهادهای سیاسی نیز دشوار است. اما درمان جامعه‌ای که اعتمادش را از دست داده و به نفرت خو گرفته، شاید از همه سخت‌تر باشد.

اگر روزی قرار باشد ایران دوباره ساخته شود، نخستین آجر آن نه در مجلس گذاشته می‌شود و نه در دولت؛ بلکه در دل مردمی که یاد بگیرند دوباره به هم اعتماد کنند و پیش از قضاوت، یکدیگر را بشنوند.
هیچ جامعه‌ای ذاتاً از خودش متنفر نیست. نفرت، محصول سال‌ها ترس، تحقیر، تبلیغات و بحران است. وقتی هر روز به مردم گفته می‌شود که همسایه‌شان دشمن است، منتقد خائن است، معترض مزدور است و متفاوت بودن جرم است، کم‌کم جامعه زبان گفت‌وگو را فراموش می‌کند و فقط زبان حذف را به یاد می‌آورد.

امروز کافی است یک نظر سیاسی، یک سبک زندگی، یک پوشش یا حتی یک واژه، با باورهای ما متفاوت باشد، بسیاری از ما به جای پرسیدن، حمله می‌کنیم.

انگار همه در میدان جنگ زندگی می‌کنیم، نه در یک کشور مشترک.

شاید تلخ‌ترین موفقیت جمهوری اسلامی این باشد که بسیاری از مردم، بدون آنکه متوجه باشند، همان شیوه‌ای را در برابر یکدیگر به کار می‌برند که سال‌ها خود قربانی آن بوده‌اند. برچسب می‌زنند، تحقیر می‌کنند، حذف می‌کنند و از شکست طرف مقابل لذت می‌برند. گویی نفرت، از حکومت به جامعه سرایت کرده است.
این چرخه، حتی اگر حکومت تغییر کند، خودبه‌خود متوقف نخواهد شد. حکومت‌ها را می‌توان عوض کرد، اما فرهنگی که سال‌ها با نفرت تغذیه شده، یک‌شبه درمان نمی‌شود.اگر قرار باشد هر کس فقط به انتقام فکر کند، فردا نیز اسیر همان دیروزی خواهیم بود که از آن گریخته‌ایم.
بزرگ‌ترین پیروزی زمانی خواهد بود که درخت نفرت، هرچقدر هم تنومند باشد، دیگر آب نخورد؛ نه از حکومت، نه از رسانه‌ها و نه از خود ما


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤13👍8😢4👎2
عکسی از "لهستانی‌ها در بدو ورود به ایران"، وقتی هیتلر به روسیه حمله کرد و تأمینِ مایحتاجِ لهستانی‌ها برای شوروی مشکل شد حدود ۱۱۰۰۰۰ نفر آواره‌ی لهستانی در دو نوبت در بهار سال ۱۳۲۱ و عمدتاً از بندرانزلی وارد ایران شدند، از این تعداد ۸۵۰۰۰ نفر سربازانی بودند که برای خدمت در جبهه‌ی مُتفقین به آفریقای جنوبی و هند اعزام شدند و ۳۱۰۰۰ نفر که عمدتاً زنان و کودکان بودند در ایران اسکان داده شدند، لهستانی‌ها در بدو ورود به ایران در اردوگاه‌هایی سکونت یافتند که برای آن‌ها در نظر گرفته شده بود.

هنرواره


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤8😢6
کتاب یادداشت‌های هوشنگ سیحون که به تازگی انتشارات رهسپاران منتشر کرده، دیدگاه‌ها و نظرات یکی از مهم‌ترین و اثرگذاراترین معماران معاصر و صاحب سبک ایران است که دوازده سال پیش در خرداد ۱۳۹۳ در ونکوور در غربت تبعید درگذشت.
aasoo.org/fa/articles/5405

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5
عکسی از "پابلو پیکاسو در حال تکمیل تابلوی نقاشی معروفش گرنیکا" در سال 1937، در دوران جنگ جهانی دوم و زمانی که پاریس به اشغال نیروهای نازی درآمده بود یکی از افسران نازی به کارگاه پیکاسو رفت و با تابلوی غول‌پیکرِ گرنیکا مواجه شد. او از پیکاسو پرسید: "این کارِ شماست؟" پیکاسو هم جواب داد: "نه، کارِ شماست...!"

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤7