فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
صلح، منطق قرآن است آقای خمینی!
مجید مرادی

حجة الاسلام سید علی خمینی: هرکس بخواهد مذاکره کند برای اینکه با آمریکا به صلح برسد او خائن است.

مایه تأسف است که گوینده این کلمات نمی‌داند که مذاکره دو طرف جنگ اگر هدفی جز دست یابی به صلح داشته باشد اساسا بیهوده و وقت تلف کنی ست و دوم این که قرارداد صلح را با دشمن می‌بندند نه با دوست. اگر دشمن نباشد که اصلا صلح معنا ندارد و بین دوستان که جنگی و نزاعی نیست تا پای صلح به میان آید.

میان زن و شوهر تا زمانی که رابطه‌شان بر پایه دوستی و مهربانی (جعل بینکم مودة ورحمة) است نیازی به صلح ندارند اما هنگامی که کدورت و تیرگی پدید آمد باید میانشان صلح برقرار کرد تا صفحه تیرگی زدوده شود. رابطه دو کشور مانند عراق و ایران هم ۸ سال عداوت آمیز و جنگی بود و ده‌ها هزار نفر از دو طرف کشته شدند اما با همان رژیم بعثی صدام حسین هم به صلح رسیدیم و اسیران را تبادل کردیم و پای مردم دو کشور به خاک یکدیگر باز شد.

برخی رهبران سیاسی مانند صدام حسین و ترامپ احمقانه اقدام به تجاوز به خاک ایران کردند و با مقاومت ملت و نظامیان ایران پی به خطای خود بردند و از در صلح در آمدند. به حکم قرآن «صلح بهتر است» حتی اگر احتمال بازگشت دشمن به جنگ را بدهیم باید با تقویت بنیه دفاعی خود او را در موقعیت صلح نگه داریم و به او بفهمانیم که اگر بازگردید ما هم باز می‌گردیم. (ان عدتم عدنا).

سیدعلی خمینی صلح را با تسلیم یکی پنداشته است در حالی که صلح به معنای تسلیم نیست. با صدام حسین هم صلح کردیم اما هیچ‌کدام تسلیم دیگری نشدیم. عراق و کویت هم صلح کردند اما کویت غرامت های خود را هم گرفت. ایران هم باید بر دریافت غرامت و رفع محاصره و تحریم پای بفشرد. اگر سیدعلی خمینی هم یک روز جنگ ایران و عراق را دیده بود می‌دانست که جنگ چقدر بد است.

اجازه دهیم اکنون که در جنگ شکست نخوردیم در صلح برنده باشیم و در فضای صلح به دنیا بفهمانیم که در این دو جنگ اخیر هم دشمنان ما متجاوز بوده‌اند و کشور ما مظلوم بوده است.

اکنون رئیس‌جمهور و رئیس مجلس و همه اعضای شعام دنبال صلح هستند و ملت ایران پشت آنان ایستاده است. چه کسی می‌تواند بگوید همه آنها خائنند؟! تفاهم‌نامه ایران و آمریکا هم به صلح نظر دارد و نه تداوم جنگ. سرنوشت ملت ایران را نباید در خطابه‌ها به بیراهه برد. مگر دوباره قرار است تا رفع فتنه از همه جهان و تا آخرین نفر بجنگیم؟! اگر چنین است پس انا لله و انا الیه راجعون!


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍19👎2
تا کجا می‌توان دوام آورد !
جعفر بخشی بی نیاز


وضعیت سیاسی امروزِ کشور بیش از آنکه یک بحرانِ مدیریت‌ پذیر باشد به فرسایشِ تدریجیِ اعتماد بدل شده است. ما در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که هر روز یک پرسشِ بنیادینِ تازه ؛ همچون خنجری بر پیکره‌ی امنیتِ روانی جامعه فرود می‌آید. این فضای نامعلوم دیگر نه یک وضعیتِ گذرا بلکه به بخشی از زیستِ روزمره‌ی مردم تبدیل شده است. فضایی که در آن افق‌هایِ روشن برای آینده جای خود را به بقایِ روزانه داده‌اند.‌ پرسشِ اصلی این است که به راستی تا کجا می‌توان دوام آورد. تاریخِ سیاسیِ جوامع نشان می‌دهد که صبرِ عمومی منبعی نامحدود نیست. آنچه امروز شاهد آن هستیم ؛ نه یک سکوتِ رضایت‌ مندانه که نوعی سنگینیِ قبل از طوفان یا به تعبیر دقیق‌تر نوعی استیصالِ جمعی ست.

وقتی پاسخِ سیاست‌ گذار به بحران‌های اقتصادی و اجتماعی یا سکوت است یا انکار و یا ارائه راهکارهای مُسکن‌ وار ؛ پیوندِ میانِ ملت و دولت از مجرایِ مسئولیت‌ پذیری» به مجرایِ فاصله‌ گیری تغییر ماهیت می‌دهد. وضعیتِ پیچیده و نامشخصی که در آن گرفتاریم ؛ خود به یک استراتژیِ بقا برای برخی نهادهای تصمیم‌ گیر تبدیل شده است. استراتژی‌ای که تصور می‌کند با تداومِ ابهام می‌توان کنترلِ وقایع را در دست گرفت. اما حقیقت این است که ابهامِ طولانی‌ مدت بزرگترین تهدید برای امنیتِ ملی ست. وقتی مردم ندانند فردا صبح با چه نرخِ تورمی ؛ چه محدودیتی و چه آشفتگیِ اداری مواجه می‌شوند قدرتِ برنامه‌ ریزی برای زندگی را از دست می‌دهند. این فقدانِ قدرتِ برنامه‌ ریزی ؛ مستقیماً به فروپاشیِ اجتماعی و گسستِ میانِ شهروند و حاکمیت می‌انجامد. پاسخ به این پرسش که این وضعیت تا کجا ادامه خواهد داشت در گروی یک تغییرِ پارادایم است.

تا زمانی که حکمرانی پاسخگویی را به عنوان تنها راهِ برون‌ رفت از این بن‌ بست نپذیرد این روند در چرخه‌ای از بحران‌های متوالی تکرار خواهد شد. ما امروز با فشردگیِ زمان مواجهیم. آنچه پیش‌تر در دهه‌ها رخ می‌داد اکنون در ماه‌ها و روزها تجربه می‌شود. این نامعلومی بیش از هر چیز ریشه در عدمِ تقارنِ میانِ واقعیت‌هایِ سختِ جامعه و تصمیماتِ انتزاعیِ پشتِ درهای بسته دارد. تا زمانی که فاصله‌ی میانِ صدایِ کفِ جامعه با اتاق‌هایِ فکرِ رسمی به اندازه‌ی یک اقیانوس باشد پرسش‌های مردم بی‌ پاسخ مانده و این سیاستِ بلاتکلیفی همچون خوره ریشه‌های انسجام ملی را خواهد جوید. دوام آوردن مردم حالا دیگر یک فضیلتِ اخلاقی نیست که بتوان تا ابد به آن تکیه کرد ؛ یک مکانیسمِ دفاعی ست که در حالِ اتمامِ ظرفیت است. پرسشِ جدیِ امروز نه چگونه دوام آوردن بلکه چگونه متوقف کردنِ این سقوطِ آزادِ اعتماد است. اگر ساختارِ سیاسی به فوریت ؛ پیامی از جنسِ واقع‌ گرایی و اصلاحاتِ ملموس به جامعه مخابره نکند نامشخص بودنِ آینده خود به یقینِ در فروپاشی بدل خواهد شد.


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍5❤3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یک نمونه از کارهایی که میتونن با خرمشهر بکنن و نمی‌کنند
ویدیو با هوش مصنوعی ساخته شده
-Rada-

#فرهیختگان راهی به رهایی
😢6👍5
مناظره‌ای درباره مفهوم «طبقه»، به همت موسسه رویش دیگر و مرکز پیشبرد فلسفه برای کودکان و جوانان یارا

لینک مشاهده ویدئو:
https://youtu.be/mzgBrL7oZZM

پیشینه موضوع: در نشست بزرگداشت یدالله موقن، موسی اکرمی منتقد دعاوی موقن درباره اسطوره‌ای بودن تفکر مارکس بود و شهرام اتفاق در دفاع از موقن، به سراغ «نظریه طبقاتی مارکس» رفت‌ و آن را مصداق بارزی از چنین تفکری دانست.
موسی اکرمی تعریف طبقه از سوی مارکس را هنوز بهترین تعریف در جامعه‌شناسی و اقتصاد سیاسی و علوم سیاسی و فلسفه‌ی تاریخ دانست.
جذابیت این بحث برای مخاطبان سبب شد تا طرفین توافق کنند که مناظره‌ای درباره «نظریه طبقاتی مارکس» برگزار شود. بنابراین این مناظره در تداوم مباحث جلسه پیشین است.

برگزار شده به تاریخ جمعه ۵ تیرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۸ تا ۲۱؛
با حضور:
موسی اکرمی، استاد تمام گروه فلسفه علم دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛
شهرام اتفاق، پژوهشگر توسعه و اقتصاد سیاسی؛


میزبان:
محمدرضا واعظ: محقق فلسفه علم دانشگاه بُن آلمان و مدیر مسئول موسسه رویش دیگر


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤1👍1
🍀✍️
خطای محاسباتی در برابر موازنه واقعی قوا؛
فتانه هویدا

پیام قابل تامل رزمنده ایرانی در جزیره هرمز:
ما الان تو جزیره هرمز قرار داریم. دمای هوا پنجاه و پنج درجه و میزان رطوبت نود درصد.
اینه که زیر اسپلیت بشینی و چند شب زحمت بکشی تا سر کوچت بری، نیست. جنگیدن تو میدون نبرد معادلاتی داره، سختی‌هایی داره که تا نیای داخل میدون، تا نیای تو گود مشخص نمی‌شه
بچه‌ها صد و بیست روزه تو این گرما و تو این رطوبت دارن مبارزه می‌کنن و با کنسرو سرد زیر چادرهایی که زیر یه درخته، یعنی گرما رو باز داره، نمی‌خوابن؛ از خستگی غش می‌کنن.
این سختی‌ها رو به جان می‌خرن. پس وقتی می‌خواهیم راجع به جنگ حرف بزنیم، حواسمون باشه که چی داریم می‌گیم.


با اعلام آتش‌بس و آغاز گفت‌وگوها برای رسیدن به یک تفاهم، بسیاری امیدوار بودند که سایه جنگ از سر مردم ایران دور شود. اما با نقض آتش‌بس، بار دیگر نگرانی از آغاز مرحله‌ای تازه از درگیری‌ها زنده شد. من مخالف ادامه جنگ هستم و افرادی مانند من در ایران کم نیستند. با این حال، مخالفت با جنگ به معنای نادیده گرفتن این واقعیت نیست که بازیگران مختلف، هر یک با انگیزه‌ها و محاسبات متفاوت، ممکن است تداوم جنگ را در راستای منافع خود ببینند.
این بازیگران از یک جنس نیستند و نباید با یکدیگر خلط شوند. برخی دولت‌اند، برخی در ساختار قدرت حضور دارند و برخی در جایگاه اپوزیسیون قرار گرفته‌اند؛ اما وجه مشترک برخی از آنان این است که ادامه بحران را با اهداف سیاسی، امنیتی یا ایدئولوژیک خود سازگار می‌بینند. از جمله می‌توان به دولت اسرائیل اشاره کرد که ادامه فشار نظامی را در چارچوب دکترین امنیتی خود توجیه می‌کند؛ همچنین بخشی از جریان‌های تندرو در داخل ایران که در مواردی بر تداوم رویارویی تأکید دارند؛ و نیز بخشی از مخالفان جمهوری اسلامی، از جمله گروهی از حامیان رضا پهلوی، که بر این باورند تشدید جنگ یا فشار خارجی می‌تواند زمینه تغییر نظام سیاسی را فراهم کند. البته این به معنای آن نیست که همه افراد این جریان‌ها دیدگاهی یکسان دارند. ولی هر سه طیف بر طبل جنگ می کوبند.
آنچه این وضعیت را برای من نگران‌کننده می‌کند، بیش از هر چیز یادآوری یک تجربه تلخ تاریخی است؛ تجربه جنگ دوم ایران و روس در دوره فتحعلی‌شاه. مقصود از این مقایسه، یکسان دانستن بازیگران دو دوره نیست، بلکه توجه به یک الگوی تکرارشونده در تاریخ است: خطای محاسباتی در برابر موازنه واقعی قوا.
در آستانه جنگ دوم ایران و روس، گروه‌های مختلف با انگیزه‌های متفاوت از ادامه جنگ حمایت کردند. حکومت قاجار در پی بازپس‌گیری سرزمین‌های از دست‌رفته بود، برخی فرماندهان و درباریان به پیروزی امیدوار بودند و شماری از علما، از جمله سیدمحمد مجاهد، با صدور فتوای جهاد و تشویق مردم به نبرد، فضای عمومی را به سود جنگ تقویت کردند. اما پرسش مهم این است که آیا همان اندازه که مردم به جنگ فراخوانده شدند، درباره توان واقعی ایران، برتری نظامی روسیه و پیامدهای احتمالی شکست نیز سخنی گفته شد؟
ایرانیان در آن جنگ از نظر شجاعت، فداکاری و انگیزه دفاع از میهن چیزی کم نداشتند. شکست ایران ناشی از کمبود شجاعت نبود، بلکه نتیجه نادیده گرفتن شکاف عمیق در موازنه قوا بود؛ شکافی که در سازمان نظامی، تجهیزات، آموزش، منابع مالی و توان صنعتی دو کشور وجود داشت. شجاعت، هرچند فضیلتی بزرگ است، اما نمی‌تواند جایگزین موازنه واقعی قدرت شود.
نتیجه آن خطای محاسباتی روشن است. جنگ، برخلاف امید بسیاری از حامیانش، نه تنها سرزمین‌های از دست‌رفته را به ایران بازنگرداند، بلکه با شکست نظامی و انعقاد عهدنامه ترکمانچای، بخش دیگری از قفقاز نیز از ایران جدا شد. برخی مورخان نیز معتقدند اگر انگلستان برای پایان دادن به جنگ میانجی‌گری نمی‌کرد ــ آن هم بیش از آنکه از سر دلسوزی برای ایران باشد، به دلیل نگرانی از امنیت هندوستان و مهار نفوذ روسیه ــ احتمال پیشروی بیشتر ارتش روسیه در خاک ایران وجود داشت.
در حافظه عمومی، بیشترین انتقادها متوجه حکومت قاجار است و این انتقادها نیز بی‌دلیل نیست؛ زیرا تصمیم نهایی برای ورود به جنگ بر عهده حکومت بود. با این حال، نقش دیگر بازیگرانی که با تشویق، تبلیغ یا خوش‌بینی، فضای جنگ را تقویت کردند، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. تاریخ معمولاً تصمیم‌گیرندگان را به خاطر می‌آورد، اما کمتر از مشوقان جنگ و حتی کمتر از رزمندگانی یاد می‌کند که جان خود را در میدان نبرد از دست دادند.
از این رو، شاید مهم‌ترین درس جنگ دوم ایران و روس برای امروز، نه دشمن‌شناسی، بلکه شناخت محدودیت‌های خود و پرهیز از خطای محاسباتی باشد.
👇👇👇


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5
👆👆👆
هرگاه شور سیاسی، احساسات، امید به دستاوردهای بزرگ یا آرزوهای ایدئولوژیک جای ارزیابی واقع‌بینانه از موازنه قوا را بگیرد، خطر آن وجود دارد که کشور وارد مسیری شود که پایانش با تصورات آغازین تفاوتی عمیق داشته باشد.
این سخن به معنای نفی حق دفاع از کشور یا پذیرش هرگونه فشار خارجی نیست؛ بلکه یادآوری این حقیقت است که دفاع موفق، پیش از هر چیز، به شناخت دقیق توان خود، توان رقیب و پیامدهای هر تصمیم نیاز دارد. تاریخ نشان داده است که آغاز جنگ آسان‌تر از پایان دادن به آن است و نخستین قربانی هر خطای محاسباتی، مردم عادی هستند؛ مردمی که امنیت، جان، معیشت و آینده‌شان بهای اصلی تصمیم‌هایی را می‌پردازند که در اتاق‌های قدرت یا در فضای هیجان سیاسی گرفته می‌شود.
قضاوت با شما.
" مانا باشید"
حکم تاریخ

#فرهیختگان روزن آگاهی
👍4
بیانیه‌ای در غیاب مردم

بیانیۀ ۱۸ تیر ۱۴۰۵ درعین‌حال که بر بسیج عاطفی و ایدئولوژیک پیرامون مفاهیمی چون شهادت و انتقام تکیه می‌کند حامل یک پیام روشن نیز هست: تحقق دموکراسی در ایران نه‌فقط از همیشه دسترس‌ناپذیرتر شده بلکه بیش از هر زمان دیگری نیز به ضرورتی حیاتی بدل شده است. هنگامی که افق سیاسی ملت به ادامۀ راه و تحقق انتقام تقلیل می‌یابد امکان مداخلۀ آگاهانه و انتخاب‌گرانۀ شهروندان در تعیین مسیر جمعی نیز عملاً به حاشیه رانده می‌شود.
 
این بیانیه در واقع طرحی برای تداوم وضعیت موجود ارائه می‌دهد: استمرار تقابل، تعمیق بسیج ایدئولوژیک، و تمرکز هرچه بیش‌تر تصمیم‌گیری در ساختارهای بسته و غیرپاسخ‌گو. این جهت‌گیری فقط یک موضع سیاسی نیست بلکه بر کیفیت زندگی روزمره و افق آیندۀ آحاد جامعه نیز مستقیماً بیش‌ترین تأثیرها را می‌گذارد. دموکراسی را از این منظر نمی‌توان به سطح مطالبه‌ای انتزاعی فروکاست بلکه باید شرطی اساسی برای جلوگیری از فرسایش فزایندۀ زیست جمعی تلقی‌اش کرد.
 
دموکراسی در این معنا یعنی حق شهروندان برای مشارکت واقعی در تصمیم‌گیری دربارۀ مسیرهایی که سرنوشت‌شان را رقم می‌زند. تحقق چنین حقی، پیش از هر چیز، مستلزم شکستن انحصار قدرت سیاسی است. اما این انحصار بدون اتکا به یک بنیان مادی پایدار نمی‌ماند. تمرکز قدرت سیاسی، در سطحی عمیق‌تر، بر تمرکز ثروت استوار است، مشخصاً ثروتی که در قالب انفال در اختیار نهادهای غیرانتخابی قرار گرفته است.

مسئله صرفاً عدم نظارت یا فقدان پاسخ‌گویی نیست. مسئله این است که این منابع عظیم اساساً خارج از هر گونه نظارت دولتی یا مردمی در اختیار کانونی متمرکز از قدرت قرار دارد. همین تمرکز بی‌واسطۀ ثروت است که امکان بازتولید مداوم انحصار قدرت سیاسی را فراهم می‌کند، قدرتی که نه از پایین تغذیه می‌شود و نه به پایین پاسخ می‌دهد. در چنین وضعیتی، تصمیم‌گیری دربارۀ منابع و نتیجتاً دربارۀ مسیر کلی جامعه از دسترس ارادۀ جمعی خارج می‌شود و در سطحی محدود و غیرانتخابی به تثبیت می‌رسد.

تمرکز ثروت و تمرکز قدرت دو روی یک سکه‌اند. تا زمانی که این منابع کلان در یک نقطه متمرکز باقی بمانند، هر گونه تلاش برای توزیع قدرت سیاسی یا گسترش مشارکت دموکراتیک با مانعی ساختاری مواجه خواهد بود. ازاین‌رو دموکراسی نه‌فقط به معنای اصلاح سازوکارهای سیاسی بلکه به معنای بازپس‌گیری امکان تصمیم‌گیری دربارۀ منابع و بازگشایی‌شان به روی ارادۀ همگانی است. بدون چنین گسستی، حق تعیین سرنوشت نه در اختیار مردم بلکه کماکان در قبضۀ همان کانون متمرکز قدرت باقی می‌ماند.

محمد مالجو


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍14❤2👎1
مرزها بی قرارند، دارها برقرار
مجتبی نجفی

آقای مجتبی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی ایران از انتقام از ترامپ حرف زده و گفته است این انتقام خواست مردم است. آقای علی خمینی نوه روح الله خمینی از طرف به من به عنوان ملت ایران گفته  ما با آمریکا پدرکشتگی داریم. جالب اینجاست او به کودتای سی و دو علیه مصدق اشاره کرده  و به کشته شدن رهبر جمهوری اسلامی رسیده. پدربزرگ او و بسیاری از همفکرانش در قائله کودتای سی و دو طرفدار کاشانی بودند، همو که از وقوع کودتا ابراز خشنودی کرد و گفت شاه برود عمامه ما هم رفته.

من به عنوان عضوی از ملت ایران از شما می‌خواهم از جانب من حرف نزنید، خطاب من به شما هم هست مرا مصادره نکنید. من مخالف جنگم اما به جای جنگ خواستار مذاکره و تفاهم ام. مانند من هم میلیونها ایرانی هستند که جنگ نمی‌خواهند، چونكه تورم، ناامنی و خطر از دست رفتن خاک و آینده ایران را نمی‌خواهند. آنها هم نمی‌خواهند مصادره شوند. اگر جنگ نمی‌خواهند به این معنی نیست که انتقام می‌خواهند، در کنار جنگ، ديکتاتوری هم نمی‌خواهند.

دیکتاتوری یعنی چی؟ یعنی همین کار شما بدون نظرخواهی از من و میلیونها "من" دیگر، یکی می‌گويد مردم انتقام می‌خواهند و یکی هم می‌گويد هرکس از مذاکره و مفاهمه با آمریکا حرف بزند، خبیث است.  من نه انتقام می‌خواهم نه تداوم جنگ، می‌خواهم " امید عربی" آن صیاد جوان روستای کوهستگ شهرستان سیریک دیگر کشته نشود و برای سفره خانواده‌ اش نان بیاورد. می‌خواهم دیگر جنوب ایران بمباران نشود چرا که هر زخمی  بر تن ایران، زخم من است و ما "حمله به جنوب"  نداریم، "حمله به  ایران" داریم و اگر خاک ایران مشاع است و "ایران برای همه ایرانیان" است یعنی زخمهای هر ایرانی در گوشه گوشه این خاک باید زخم و رنج همه ایرانیان باشد و "مشاع بودن ایران"  یعنی ما در درد و رنج همه ایرانیان شریک باشیم و امروز سهم مردم جنوب کشورم حملات گاه و بیگاه هواپیماهای متجاوز خارجی و کشته شدن این صیاد جوان است و شما هم نه پدافند درست حسابی دارید نه امکانات مناسب برای بازدارندگی.

اما میدان شعار شما بسیار فراخ است و زبان رجزخوانی شما نقطه ندارد. یکی از انتقام می‌گوید یکی مذاکره را خباثت و خیانت. اما اجازه بدهید در این بازی زبانی شما، من دلنگران صیاد نان آور خانه باشم، نگران عادی شدن حملات گاه و بیگاه هواپیماهای متجاوز به خاک کشورم و تداوم خشونت و ناامنی. دارها برقرارند و مرزها بی قرار، این سرنوشت شوم از   نفس همزمان جنگ و دیکتاتوری است که در بحبوحه  انتقام خواهی و مذاکره ستیزی شما آنچه قربانی می‌شود ایران است و ایرانی. ما جنگ نمی‌خواهیم،  دیکتاتوری نمی‌خواهیم،  خشونت و بی آیندگی ایران، عادی شدن تجاوز به مرزها و کشته شدن شهروندان ایرانی را چه در هجوم هواپیماهای متجاوز خارجی چه در زندانها و پای دارها نمی‌خواهیم.


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤20👍17🤔1
Audio
گویی پدرم هنوز نرفته

سروده نزار قبانی بعد از وفات پدرش



#فرهیختگان روزن آگاهی
❤6🕊2
فرهیختگان
رهام  سعادتی کرج. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴ ۴۶ #فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
آیدا حیدری
تهران. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴
۴۷
#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
😢42❤2🔥2
امنیت رنگین کمانی
علیرضا بهشتی شیرازی

پس از صد و سی و چند روز و به دنبال یک هفته سوگواری، رهبر پیشین کشور به خاک سپرده شد. کسانی که ده سال بعد این خبر را می‌خوانند شاید  بپرسند چرا این قدر دیر؟
جواب معلوم است: تا شرائط امنیتی لازم برای حضور پرشکوه مردم فراهم شود.
سپس احتمالاً سوال می‌کنند  چرا طی مراسمی این قدر طولانی و پرخرج؟ پاسخ ظاهراً با قدرت‌نمائی نظام برای دشمنان خارجی سروکار دارد. پای امنیت که به میان بیاید دیگر هیچ هزینه‌ای اسراف نیست (مثلا). اگرچه نه آن همه تاخیر و نه این همه قدرت‌نمائی افاقه نکرد و آمریکا در میانۀ این مراسم  موج گسترده حملاتش را از سر گرفت. چرا؟

چرا اجتماع مردم اهواز روی پل این شهر ترامپ را از ادامۀ حمله منصرف کرد، ولی تجمعات وسیع‌تر در مصلا و خیابان‌های تهران و شهرهای مذهبی تأثیر عکس گذاشت، یا لااقل چنان اثری نداشت؟

زیرا بر روی آن پل رنگین‌کمانی از سلائق مردم حاضر شده بود، کما اینکه در آغاز اجتماعات شبانه این ویژگی تا حدودی به چشم می‌خورد. این طور نبود که آمریکائی‌ها قدرت آتش کافی یا بی‌رحمی لازم را برای انهدام پل اهواز و به همراه آن  قتل تمامی حاضران آن صحنه نداشته باشند. اخیراً دو خبرنگار روزنامه نیویورک تایمز طی کتابی جنجالی پشت پردۀ سیزده ماه نخست دولت ترامپ را فاش کرده‌اند. در این اثر آنان توضیح می‌دهند که مقامات کاخ سفید با تصاویر چنین صحنه‌هائی مثل فیلم‌های سکسی حال می‌کنند: «سنتکام (مسئول عملیات در خاورمیانه) و فرماندهی آفریقا مرتباً فیلم‌هائی از حملات حملات پهپادی خود علیه گروههای اسلام‌گرای مسلح در سومالی، سوریه و یمن برای هگست، وزیر جنگ آمریکا می‌فرستادند و او اگر از ویدئویی به صورت خاص خوشش می‌آمد به دستیارش می‌گفت: "این را باید به رئیس‌جمهور نشان بدهیم."  ... یکی از مقامات آمریکایی که این ویدئوها را دیده است، آنها را "فیلم‌های سکسی هگست" توصیف می‌کرد.» (رژیم چنج، جاناتان سوان، مگی هابرمن، فصل 28، قسمت سه )

در عین حال  مقابله با یک ملت در تمامیت آن عملی نیست. مردم ما هزاران سال است که در این سرزمین روزگار می‌گذرانند و قرار است تا هزاران سال دیگر به این زندگی ادامه دهند. آمریکا چاره‌ای جز کنار آمدن با این واقعیت ندارد. البته این به شرطی است که حرف از  ملت ایران در تمامیت آن باشد و نه بعضی سلایق.

حاکمان ما ظاهراً به این نکته مهم توجه ندارند. به مسیری که طی دو ماه گذشته دنبال شد توجه کنید. هر شب عده‌ای به بهانۀ قدرت‌نمائی در برابر بیگانه جوری پرچم‌کشان کاروان‌های موتوری‌شان را به حرکت در می‌آوردند که انگاری شهر را فتح کرده‌اند. در  میادین اصلی مغازه‌ها می‌بستند و زندگی عادی از جریان می‌افتاد تا یک سلیقه جولان دهد. در فاصله یک کیلومتری یکی از این میادین آرایشگری که معمولاً پیشش اصلاح می‌کنم می‌گوید از زمان جنگ گوئی شب‌ها گرد مرگ در کوچه‌ها می‌پاشند. پیشتر بیشترین مراجعه را آخر وقت داشت، به صورتی که ساعت ده شب به زور می‌توانست در مغازه را ببندد، اما الان از هفت به بعد هیچ خبری نیست. چرا؟ آیا همه رفته‌اند گردهمائی شبانه، یا فطرتاً از اینکه خیابان به تسخیر یک سلیقه در آید احساس امنیت و راحتی ندارند، لذا احتیاطاً در خانه می‌مانند؟

از حدود دو ماه پیش یا بیشتر دیگر مخاطب آن خانم یا آقائی که کنار خیابان پرچم تکان می‌داد نه استکبار جهانی، بلکه اعضای خانواده و نزدیکان خودش بود، تا  بگوید خارج از جمع شما من در اقلیت نیستم. در آغاز پیام‌ این بود که «ما نیز هستیم»، تا اینکه کم‌کم، خصوصاً در هفته اخیر ادعا می‌شود «فقط مائیم که هستیم»؛ از جمله به ادعای خبرگزاری فارس طی یک هفته اخیر ۴۵ میلیون نفر در مراسم تشییع شرکت کردند. جل الخالق. تازه خیلی‌ها شمال رفته بودند، والا ۱۴۵ میلیون نفر شرکت می‌کردند. آیا ملت فقط همین‌هائی هستند که این یک هفته به خیابان آمدند؟ یا اگر حداقلی از فرصت فراهم شود هنوز سلایقی دیگر وجود دارند که بدون ترابری وسیع نیرو از شهرستان‌ها و پذیرایی‌های پرخرج بتوانند میدان را از این هم‌ پرتر کنند؟

صحنه‌ای که حاکمیت آراست ظاهراً توجه جهان را جلب کرد، اما به جای آنکه بیگانگان را سر جایشان بنشاند پایه‌های امنیت کشور  متزلزل شد، به صورتی که حالا از جانب کویت هم خیال‌مان آسوده نیست. چرا؟ چون به نام خداوند رنگین کمان است که کشور امنیت پیدا می‌کند.
ای کاش  دست‌اندرکاران این حقیقت را در یابند.
کلمه


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍17❤8
‍ بیانیه نهضت آزادی ایران: ضرورت عفو عمومی و توقف احکام حبس و اعدام

بسمه تعالی

خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلینَ (آل عمران ۱۳۴ )
گذشت را پیشه کن، به نیکویی بکوش و از جاهلان دوری نما

یکی از تبعات منفی اجتماعی جنگ گسترده و خسارت باری که از جانب امریکا و اسرائیل به کشور تحمیل شد کاستن از توجه به فاجعه ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴ در زیر آوار مصائب برآمده از آن بود. جامعه مدنی ایران که هنوز نگران بازگشت نفیر شوم جنگ است، فرصت نکرده ابعاد این فاجعه خونین را ارزیابی کند و به درستی و کفایت به قربانیان، آمران و عاملین داخلی و خارجی واقعه بپردازد. زنجیره‌ای از غفلت‌ها، تصورات واهی و رشته‌ای از بی رحمی‌ها، قدرت طلبی های شخصی و گروهی و نادیده گرفتن منافع ملی، منجر به کشتاری شد که هر عددی بر آن نهاده شود باز هم در ابعاد متفاوت شرم‌آور و بی‌نظیر است.

در تحلیل چگونگی شکل گیری وقایع ۱۸ و ۱۹ دیماه نباید از توجه به ریشه‌های بحران غفلت کرد. از یک سو حاکمیت با نادیده گرفتن خواست اکثریت و انکار عزم ملی برای تغییری که بارها به زبان‌های متفاوت بیان شده بود، وجدان عمومی را آزرد و باعث شد تا کسانی که خود را محذوف می‌دیدند و از نابسامانی‌های اقتصادی و اجتماعی به جان آمده‌اند مجبور شوند صدای خود را رساتر فریاد بزنند. از طرف دیگر صدا و سیمایی که باید تریبون ملی باشد خواسته‌های جمع کوچکی را نمایندگی کرد و باعث شد فرصت میدان‌داری برای رسانه‌های وابسته به بیگانگان فراهم آید. در این میان هزینه تمام کوتاهی‌های رسانه‌ای، اقتصادی، سیاسی، امنیتی و جناحی از جیب مردان و زنانی پرداخت شد که به امید شنیده شدن صدایشان در خیابان حاضر شدند. بسیاری جان و سلامتی خود را باختند و سوگ و سوز برجای گذاشتند و عده‌ای گرفتار حکم اعدام و حبس‌اند.

نهضت آزادی ایران نقد حاکمیت را بخشی از حقوق شهروندی می‌داند که حق تک‌تک شهروندان کشور است . ایران ملک مشاع ایرانیان است و همه آنها فارغ از جنسیت، زبان، دین و مرام سیاسی حق مشارکت در سرنوشت و آینده خود را دارند.

نهضت آزادی ایران ضمن یادآوری نگاه قرآنی و اخلاقی پیشه کردن گذشت، عمل به نیکی و پرهیز از جهل و خشونت و توجه به جایگاه کرامت انسانی، هشدار می‌دهد که بسیاری از احکام قضایی عطف به شرایط بحرانی و جنگی، در روندی شتاب‌زده و ابهام‌آمیز و دور از مراقبت ‌های ضروری قضایی صورت پذیرفته‌ و از شاخص‌های دادرسی عادلانه برخوردار نیست.

نهضت آزادی ایران در شرایط فعلی توقف اعدام‌ها و عفو عمومی بازداشت شدگان و محکومین سیاسی و عقیدتی حوادث دیماه ۱۴۰۴ را ضروری دانسته و آنرا طلیعه‌ای برای نیل به وفاق ملی پس از ناکامی دشمن در دستیابی به اهدافش از طریق جنگ و حمله نظامی می‌داند. کشور در آستانه تحولات جدیدی قرار دارد و برای گام نهادن در این مسیر مام وطن به همه فرزندان خود نیازمند است.
 
 
نهضت آزادی ایران
۲۰ تیرماه ۱۴۰۵


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍17❤4👎1🤔1
علایی: در جنگ ۱۲ روزه نمی‌خواستند رهبری را بزنند/ تفاهم یا منجر به توافق طولانی مدت می‌شود، یا جنگ/ چرا ایران نتوانسته فرماندهان اسرائیلی را ترور کند؟

سردار حسین علایی، فرمانده اسبق نیروی دریایی سپاه:

بالای سر تهران ماهواره‌های تاکتیکی گذاشته‌اند و اطلاعات را رصد می‌کنند. همین الان که آتش‌بس است، حدس می‌زنم هواپیماهای مختلف آمریکایی و اسراییلی در فضای هوایی ایران مشغول جاسوسی هستند.

ارزیابی من این بود که هم رهبری و هم بیت رهبری را می‌زنند؛ به شمخانی گفتم و او این‌ها را می‌دانست.

من معتقد به حضور افراد جاسوس آنها در دستگاه‌های کشوری نیستم. سهم بُعد انسانی در نفوذ را کم می‌دانم.

در جنگ ۱۲ روزه نمی‌خواستند رهبری را بزنند؛ می‌خواستند رهبری را به تسلیم وادار کنند. در جنگ ۴۰ روزه تصمیم گرفتند جنگ را با ترور رهبری آغاز کنند.

نفوذ ایران در اسرائیل، در آن حدی که اطلاعات سطح بالا پیدا کنیم، نیست. ایران چنین تشکیلاتی شبیه موساد ندارد که بخواهد فرماندهان اسرائیلی را ترور کند.

این تفاهم یا منجر به توافق طولانی مدت خواهد شد یا ممکن است همین بهانه‌ای برای جنگ جدید شود و این خطر است/ خبرآنلاین


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍9❤2
روایت کارشناس اسرائیلی از تلاش حداکثری تل‌آویو برای شکست مذاکرات ایران و آمریکا

«دنی سیترینوویچ» کارشناس امنیتی اسرائیلی: با وجود خسارت قابل‌توجهی که به برنامه هسته‌ای ایران وارد شده، این برنامه از بین نرفته است.

تهران همچنان بخش‌های مهمی از توانمندی هسته‌ای خود را حفظ کرده و نبود بازرسان آژانس در کنار تصاویر ماهواره‌ای که ظاهراً از ازسرگیری فعالیت‌ها در برخی سایت‌ها حکایت دارد، مایه نگرانی جدی است.

بازگرداندن بازرسی‌های بین‌المللی و اعمال محدودیت‌های مؤثر بر برنامه هسته‌ای ایران باید همچنان در اولویت باشد؛ حتی اگر این اقدام به‌طور ناخواسته به تقویت سیاسی حکومت ایران منجر شود.

جلوگیری از اشاعه تسلیحات هسته‌ای باید بر تلاش برای تضعیف حکومت اولویت داشته باشد.

در خصوص تنگه هرمز، تهران ممکن است آماده حفظ آزادی کشتیرانی باشد، اما تنها در صورتی که واشنگتن از به چالش کشیدن آنچه ایران «اختیار خود بر عبور و مرور دریایی در تنگه» می‌داند، خودداری کند؛ به‌ویژه اگر آمریکا بر این اصرار نداشته باشد که نفتکش‌ها از آبراه مجاور عمان عبور کنند، نه از مسیری که ایران در پی اعمال کنترل بر آن است.

به نظر می‌رسد سفر امروز عراقچی به عمان با هدف دستیابی به تفاهم‌هایی درباره نحوه مدیریت آینده تردد دریایی و در نتیجه کاهش احتمال مداخله مستقیم آمریکا در این اختلاف انجام شده است.

هنوز مشخص نیست که دولت ترامپ به یک راهبرد منسجم در قبال ایران دست یافته باشد. واشنگتن اکنون در آستانه یک تصمیم‌گیری حساس قرار دارد: یا می‌تواند همچنان اختلاف بر سر تنگه هرمز را در اولویت قرار دهد؛ اقدامی که خطر تحت‌الشعاع قرار گرفتن و حتی شکست دیپلماسی هسته‌ای به‌دلیل اختلافات دریایی را در پی دارد؛ یا اینکه مدیریت تنگه هرمز را عمدتاً به کشورهای منطقه واگذار کرده و تمرکز دیپلماتیک خود را بر دستیابی به یک توافق هسته‌ای با تهران بگذارد. دنبال کردن همزمان هر دو هدف، احتمالاً روزبه‌روز دشوارتر خواهد شد.

ترامپ پیش‌تر هشدار داده بود که اگر آسیبی به او وارد شود، از قبل دستور انجام یک پاسخ قاطع و گسترده علیه ایران را صادر کرده است. بنابراین، اظهارات اخیر او بیش از آنکه نشان‌دهنده تغییری اساسی در سیاست باشد، ادامه همان مواضع گذشته است.

دلیلی وجود ندارد که تردید کنیم ایران همچنان در پی انتقام‌گیری ترور رهبر معظم است؛ موضوعی که برای ارزیابی آن نیازی به اطلاعات محرمانه نیست.

اسرائیل احتمالاً از این تهدیدها به‌عنوان شاهدی بیشتر برای متقاعد کردن دولت ترامپ استفاده خواهد کرد تا نشان دهد هرگونه توافق با جمهوری اسلامی در نهایت محکوم به شکست است.

بسیاری از سیاست‌گذاران در واشنگتن بر این باورند که اسرائیل تمام تلاش خود را برای جلوگیری از شکل‌گیری توافق میان آمریکا و ایران به کار خواهد گرفت؛ برداشتی که همچنان بر بحث‌ها و تصمیم‌گیری‌ها در داخل دولت آمریکا سایه انداخته است.
روایت جهان


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤2👍2
تنگه هرمز را به چه قیمتی باید بسته نگه داشت؟

محمدتقی فاضل میبدی

آقای دکتر پزشکیان‌!
این روزها صداهایی علیه مذاکره و دیپلماسی دولت بلندشده ‌‌وصداوسیما در پخش و نشر آن هیچ کوتاهی نمی کند. و در خیابان عده ای پرچم به دست، آن صداها را همراهی می کنند.

آقای رئیس جمهور! برای نجات کشور و این اقتصاد ورشکسته و رفع تحریم‌ها و نجات سفره های خالی مردم راهی جز مذاکره و سیاستی که در پیش گرفته ای وجود ندارد.

اگر بزعم آقایان به اصطلاح دلسوز! فسادی در مذاکره باشد، فساد در جنگ و تحریمها افسد و افسق است.

در دو روزگذشته با تخریب چند پل و برخی زیرساخت‌ها و۱۶ شهید چه مقدار خسارت و فلاکت بر کشور وارد شد!؟
با کدام بودجه اینها بازسازی می شود؟ در این جنگ‌هایی که امسال داشتیم چه دست آوردی برای کشور و مردم وجود داشت؟ جز کشتار و تخریب‌ و شهادت نخبگان کشور!

برخی حضرات که با بیان تند و تلخ خود دولت را به انتقام و خونخواهی دعوت می کنند، خودشان درخانه های آن چنانی و در کنار اندوخته های چند همتی راحت خزیده اند. و درد ملت را احساس نمی کنند. چرا درحین مذاکره و تشییع پر رونق جنازه رهبری در عراق، باید به کشتی گاز مایع قطری موشک شلیک شود؟

تنگه هرمز را به چه قیمتی باید بسته نگه داشت؟ چرا کشورهای حوزه خلیج فارس را علیه ایران بسیج کرده ایم؟ چیزی که اسرائیل سال‌ها به دنبالش بود. و نمی توانست.

بدتر از این، چرا در تشییع جنازه رهبری و مراسم پس از آن باید اختلافات داخلی را در چشم جهانیان و یا بدخواهان بروز دهیم و علیه مقامات عالیه کشور شعار دهیم و‌احیانا سنگ پرانی!!

ملت ایران کی و کجا تا این حد خشن بوده است که باید شعار مرگ بر این و‌آن از دهانش نیفتد؟
این ادبیات  ازکجا وارد فرهنگ ملتی شد که شعارش مدارا و مروت بوده؟

آقای پزشکیان! سیاستی را که در پیش گرفته ای قاطعانه دنبال کنید. ملت از جنگ و‌ تورم و گرانی سخت خسته است. و امیدی برای فردای خودنمی  بیند.

جناب رئیس جمهور!  همانطور که در سفر اخیرتان به قم مراجع و طلاب روشن‌اندیش شما را درگفتار همراهی کردند، و بر کارتان انگشت صحت گذاشتند، در عمل  نیز  چنین خواهدبود.

این نوشته به معنای خوش‌بینی مطلق به نظام آمریکا نیست، ولی تا کنون در این چهل هفت سال تجربه کرده ایم که این سیاست خصمانه نه جنگ و نه صلح، که عاقبت به جنگ می انجامد، راه علاج و رفع دشواری نیست.

درنهایت این معدود افراد پرغوغا راه به جایی نمی برند اگر باصلابت و صولت راه دیپلماسی را پیش گیرید.
به قول وحشی بافقی:
مادرخت افکن نه ایم آنها گروه دیگرند/
با وجود صد تبر یک شاخ بی برگ نشکنیم/



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍14❤2🔥1🤔1
سیدعلی خمینی را به هرمز بفرستید

آقای سید علی خمینی چنان برعلیه صلح داد سخن داده که به هرکسی که از صلح هم دم بزند تاخته و مذاکره برای صلح را خیانت خوانده است. مذاکره برای صلح است نه برای جنگ. مگر کسی برای اینکه صلح نکند مذاکره می کند؟
دامن زدن به سطحی نگری ‌و گسترش فضای هیجانی با منطق وخرد وتدبیر سازگار نیست.
بد نیست ایشان ‌و کسانی که همانند ایشان سخن می‌گویند به یکی از جزایر ایرانی همانند بوموسی بروند ‌و مدتی درسنگرها با رزمتدگان همنشین شوند و آنگاه همین شعارهای تند را تکرار کنند. خوب است به سواحل جنوبی بروند ‌و زندگی بر باد رفته صیادان را ببینند. خوب است به اقتصاد درهم شکسته جزایر ایرانی بیاندیشند. درهم شکسنگی اقتصاد کشور حتما برای همانند ایشان اهمیتی ندارد. کاش مجبور بودند برای در آوردن لقمه‌ای نان همنشبن کارگران مملکت شوند. این همه شعار هیچ اعتباری خلق نمی‌کند. سخن رزمنده ای که از هرمزگان و زندگی در چادر و گرمای بالا ورطوبت زیاد به گوش ایشان و همانند ایشان نرسیده است؟

اسدالله ترکاشوند
۲۱تیر ماه ۴۰۵


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍41❤1🤔1
الاخبار نوشت:
"خامنه‌ای" حتی در مرگ هم پیروز شد!

با آغاز مراسم تشییع رهبر پیشین ایران، سید علی خامنه ای، چند روز پیش، رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ در گفت‌وگویی با وب‌سایت «اکسیوس» گفت که این مراسم را دنبال می‌کند و افزود: «همه آنجا بودند و ما می‌توانستیم همه آن‌ها را نابود کنیم، اما این کار را نکردیم چون دیگر کسی برای مذاکره باقی نمی‌ماند.» او اشاره کرد که از دیدن گریه برخی ایرانیان در تشییع‌جنازه شگفت‌زده شده، چرا که تصور می‌کرد مردم از خامنه ای «متنفرند»، پیش از آنکه ادعا کند این اشک‌ها «ممکن است ساختگی باشند».

اما جمهوری اسلامی، برخلاف میل ترامپ، به خبرنگاران خارجی ویزا داده بود تا مراسم تشییع را از نزدیک پوشش دهند، با شماری از شرکت‌کنندگان گفت‌وگو کنند و خود شاهد نشانه‌های اندوه، خشم و وفاداری باشند.
در همین راستا، روزنامه «واشنگتن پست» در گزارشی نوشت که دو ماه پس از حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، مراسم تشییع شهید خامنه ای «هدف خود را محقق کرد»، چرا که جمعیت عظیمی را به خود جذب کرد و نشان‌دهنده برنامه‌ریزی و تدابیر امنیتی کافی بود که مانع از وقوع هرگونه حادثه خطرناک شد. به نوشته همین منبع، حرکت‌های گسترده مردمی در ایران طی روزهای اخیر، به‌جای آنکه از «دینامیک‌های جدید» در سیاست ایران خبر دهد، نشان داد که «پایگاه اصلی نظام همچنان قدرتمند است».

در همین حال، حضور مقامات ارشد ایرانی که بسیاری از آنان برای نخستین‌بار پس از آغاز جنگ، علنی ظاهر شدند، به تقویت «فراخوان‌های انتقام‌جویانه‌ای که در سراسر مراسم طنین‌انداز بود» کمک کرد. برخی از این صداها حتی به‌طور مستقیم خواستار ترور رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ و نخست‌وزیر رژیم اشغالگر بنیامین نتانیاهو، به قصد انتقام شدند.

حضور مقامات ارشد ایرانی به تقویت فراخوان‌های «انتقام‌جویانه» دامن زد

به نوشته «واشنگتن پست»، خبرنگاران از قول شرکت‌کنندگان در تشییع نقل کردند که «ضروری است مردم در برابر تجاوز، متحدتر باشند»، در حالی که برخی دیگر گفتند ماه‌ها منتظر این رویداد بوده‌اند تا «عزاداری» را به‌درستی تجربه کنند و مرشد فقید را «پدر، بلکه فراتر از آن» توصیف کردند و از اینکه دیگر نمی‌توانند «او را دوباره ببینند» ابراز اندوه کردند.

از سوی دیگر، شبکه «سی‌ان‌ان» در گزارشی نوشت که با وجود جنگی پرهزینه با دو تا از قدرتمندترین ارتش‌های جهان و دهه‌ها دشواری اقتصادی طاقت‌فرسا، «تهران هیچ تلاش یا هزینه‌ای را برای برگزاری تشییع باشکوه خامنه ای، همراه با نمادهای دینی، دریغ نکرد». این گزارش، تاریخ انتخاب‌شده برای تشییع را به جشن‌های دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا مرتبط دانست و افزود که مقامات ایرانی «یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های لجستیکی در تاریخ جمهوری اسلامی» را به راه انداختند و برای برگزاری تشییع و مدیریت میلیون‌ها زائری که انتظار می‌رفت به شهرها و اماکن مقدس در سراسر ایران و عراق برای بدرقه آیت‌الله سرازیر شوند، کارمندان دولت، دانشگاه‌ها، اتحادیه‌های کارگری، آتش‌نشانان، نظامیان، امدادگران و حتی هیئت‌های عزاداری مذهبی را بسیج کردند.

به نوشته همین منبع، نباید از «نماد‌پردازی احتمالاً عامدانه در انتخاب تاریخ‌ها» غافل شد، چرا که پیکر خامنه ای در روز دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا بر زمین قرار داشت، در حالی که روز دیگری از مراسم تشییع با یادبود یک مناسبت بزرگ شیعی درگذشت یکی از شخصیت‌های مذهبی تاریخی مصادف شد. به‌طور کلی‌تر، این مراسم به‌گونه‌ای برگزار شد که بیشتر شبیه یک رژه پیروزی بود که از سه شهر ایرانی و دو مکان مقدس در عراق همسایه عبور می‌کرد، تا این پیام ثابت شود که «این مرد حتی در مرگ نیز در این نبرد شکست نخورده است». این شبکه از قول سینا طوسی، پژوهشگر ارشد غیرمقیم در «مرکز سیاست بین‌الملل»، نقل کرد که «عملیات ترور، خامنه ای را از نظر نمادین در مرگش بسیار قدرتمندتر از زمان حیاتش کرده است. اکنون خامنه ای به‌عنوان یک مرجع دینی شهید به تصویر کشیده می‌شود، شبیه امامان شیعه مورد احترام که به شهادت رسیدند و صحت جهان‌بینی‌شان از طریق نحوه مرگشان به اثبات رسید».

در همین حال، روزنامه «فایننشال تایمز» از قول حارث حسن، پژوهشگر عراقی در «مرکز عربی پژوهش و مطالعات سیاست‌ها»، نوشت که نظام ایران «تلاش می‌کند قدرت‌نمایی کند تا بگوید محور مقاومت وابسته به آن نه‌تنها توانست در برابر این تهدید وجودی مقاومت کند، بلکه از دل آن قدرتمندتر بیرون آمد». حسن اشاره کرد که ایران و متحدانش «نشان می‌دهند که همچنان تأثیرگذارند و پروژه منطقه‌ای‌شان هنوز از حمایت برخوردار است، نه‌فقط از سوی ایرانیان، بلکه از سوی اعراب و مسلمانان شیعه در سراسر منطقه».



#فرهیختگان راهی به رهایی
👎13❤9🤔2👍1