امروز نوزدهم تیرماه، روزنامه اطلاعات، صدساله شد.
روزنامه اطلاعات قدیمیترین روزنامه در حال انتشار ایران است. این روزنامه در ابتدا هنگام ظهر منتشر میشد
اولین شماره روزنامه اطلاعات شامگاه یکشنبه ۱۹ تیر ۱۳۰۵ بهچاپ رسید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
روزنامه اطلاعات قدیمیترین روزنامه در حال انتشار ایران است. این روزنامه در ابتدا هنگام ظهر منتشر میشد
اولین شماره روزنامه اطلاعات شامگاه یکشنبه ۱۹ تیر ۱۳۰۵ بهچاپ رسید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5👍2
مصطفی تاجزاده، چمچاره غیرقابل حذف نظام!
گروه سیاسی سایت هموطن
یازده سال از آن روز سیاه که به گفته فخرالسادات محتشمیپور، یک دو جین مامور در مقابل خانهاش در یاس ریسه شده و چنان که گویی بخواهند؛ مثلا پابلو اسکوبار را در مخفیگاه تابستانیاتش دستگیر کنند، میگذرد. نمایشی سخیف، مبتذل و پر از ایجاد ترحم در ذهن هر بینندهای! نمایشی زرد به مانند هزاران نمایش سخیف از سوی عملگان ظلم که به جای ایجاد حس اقتدار در حتی میان حامیان خود، حس استیصال و زبونی را در میان افکار عمومی ایجاد کرد و اکنون، خروجیاش هم پیش روی هر بیننده و شهروند نظارهگری به چشم میخورد.
حالا اما سید مصطفی تاجزاده، بیش از یک دهه است که در زندان روزگار گذرانده و در راه آنچه به آن باور داشته، آزادمردانه مو سفید کرده است. بی آنکه بخواهد، آخی بگوید و آهی بکشد و دست آخر، این مرد گفتوگوی حال حاضر وطن است که داغ هر توبه و عجز و لابهای را به دل دیکتاتور و سایر عمله و قبیلهایهایش گذاشته است.
همو که اخیرا و در پی صدور حکم جدید پنج ساله در میانه سیرک مبتذل ای ایران بخوان و رونمایی بدلی و ماکیاولیستی از تندیس داریوش و کوروش و شاپور ساسانی از سوی حکومت در میادین شهرهای جنگ زده این مملکت، بازجوها به خانوادهاش گفتند که نخواهند گذاشت تا او «آزاد» شود. آنقدر حکم میدهند و زندانش را تمدید میکنند که رنگ بیرون رو به چشم نبیند!
متن کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
گروه سیاسی سایت هموطن
یازده سال از آن روز سیاه که به گفته فخرالسادات محتشمیپور، یک دو جین مامور در مقابل خانهاش در یاس ریسه شده و چنان که گویی بخواهند؛ مثلا پابلو اسکوبار را در مخفیگاه تابستانیاتش دستگیر کنند، میگذرد. نمایشی سخیف، مبتذل و پر از ایجاد ترحم در ذهن هر بینندهای! نمایشی زرد به مانند هزاران نمایش سخیف از سوی عملگان ظلم که به جای ایجاد حس اقتدار در حتی میان حامیان خود، حس استیصال و زبونی را در میان افکار عمومی ایجاد کرد و اکنون، خروجیاش هم پیش روی هر بیننده و شهروند نظارهگری به چشم میخورد.
حالا اما سید مصطفی تاجزاده، بیش از یک دهه است که در زندان روزگار گذرانده و در راه آنچه به آن باور داشته، آزادمردانه مو سفید کرده است. بی آنکه بخواهد، آخی بگوید و آهی بکشد و دست آخر، این مرد گفتوگوی حال حاضر وطن است که داغ هر توبه و عجز و لابهای را به دل دیکتاتور و سایر عمله و قبیلهایهایش گذاشته است.
همو که اخیرا و در پی صدور حکم جدید پنج ساله در میانه سیرک مبتذل ای ایران بخوان و رونمایی بدلی و ماکیاولیستی از تندیس داریوش و کوروش و شاپور ساسانی از سوی حکومت در میادین شهرهای جنگ زده این مملکت، بازجوها به خانوادهاش گفتند که نخواهند گذاشت تا او «آزاد» شود. آنقدر حکم میدهند و زندانش را تمدید میکنند که رنگ بیرون رو به چشم نبیند!
متن کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
هموطن
مصطفی تاجزاده، چمچاره غیرقابل حذف نظام!
یازده سال از آن روز سیاه که به گفته فخرالسادات محتشمیپور، یک دو جین مامور در مقابل خانهاش در یاس ریسه شده و چنان که گویی بخواهند؛ مثلا پابلو اسکوبار را در مخفیگاه تابستانیاتش دستگیر کنند، میگذرد.
❤9
۱۸ تیر روز دانشجو
یکی از علل عقبماندگی جامعه ایران از نظر من ناتوانی در «ماندن در گذشته» و «سرگرم شدن به حال» و «بیاعتنایی به آینده» و ناتوانی از آفریدن گفتارهای نو، روزهای نو، داستانهای نو، و قهرمانان نو است. یکی از شاهدهای آن همین ماندن ما در «زمان شاه» است. ما هنوز در «زمان شاه» ماندهایم و همه چیز را با آن مقایسه و توجیه میکنیم.
ما هنوز «۱۶ آذر» را روز دانشجو میشماریم و حال آنکه آنچه «پس از انقلاب» بر دانشگاه رفته است در تمام تاریخ تقریبا یک صد ساله آن بیهمتا بوده است. «دانشگاه» از هنگام تأسیس خود تا انقلاب هرگز «دشمن» نبود. اما با انقلابی که «دانشگاه» آغاز کرد و «اخوندها» غاصب آن شدند دانشگاه در مفهوم خود تبدیل به «دشمن» شد و «علم عقلی» در برابر «علم نقلی» قرار گرفت و آنچه بر مجموعه دانشگاه در کلیت آن از دانشجو تا استاد و خود علم و پژوهش و تحقیق رفت داستانی است که هنوز تاریخ آن نوشته نشده است. ۱۸ تیر نخستین روز خونین دانشگاه در دوره زمامداری «ولی فقیه» نبود، اما یکی از خونینترین روزهای آن بود که هرگز نباید بر آن خاکستر فراموشی پاشید. یاد تمامی شهیدان و ناپدیدشدگان این روز خونین ماندگار باد. «۱۶ آذر را فراموش کن، ۱۸ تیر را به خاطر بسپار».
محمدسعید حنایی کاشانی
پنجشنبه، ۱۹ تیر، ۱۴۰۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
یکی از علل عقبماندگی جامعه ایران از نظر من ناتوانی در «ماندن در گذشته» و «سرگرم شدن به حال» و «بیاعتنایی به آینده» و ناتوانی از آفریدن گفتارهای نو، روزهای نو، داستانهای نو، و قهرمانان نو است. یکی از شاهدهای آن همین ماندن ما در «زمان شاه» است. ما هنوز در «زمان شاه» ماندهایم و همه چیز را با آن مقایسه و توجیه میکنیم.
ما هنوز «۱۶ آذر» را روز دانشجو میشماریم و حال آنکه آنچه «پس از انقلاب» بر دانشگاه رفته است در تمام تاریخ تقریبا یک صد ساله آن بیهمتا بوده است. «دانشگاه» از هنگام تأسیس خود تا انقلاب هرگز «دشمن» نبود. اما با انقلابی که «دانشگاه» آغاز کرد و «اخوندها» غاصب آن شدند دانشگاه در مفهوم خود تبدیل به «دشمن» شد و «علم عقلی» در برابر «علم نقلی» قرار گرفت و آنچه بر مجموعه دانشگاه در کلیت آن از دانشجو تا استاد و خود علم و پژوهش و تحقیق رفت داستانی است که هنوز تاریخ آن نوشته نشده است. ۱۸ تیر نخستین روز خونین دانشگاه در دوره زمامداری «ولی فقیه» نبود، اما یکی از خونینترین روزهای آن بود که هرگز نباید بر آن خاکستر فراموشی پاشید. یاد تمامی شهیدان و ناپدیدشدگان این روز خونین ماندگار باد. «۱۶ آذر را فراموش کن، ۱۸ تیر را به خاطر بسپار».
محمدسعید حنایی کاشانی
پنجشنبه، ۱۹ تیر، ۱۴۰۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤17
خامنهای؛ پایان و تداوم
این نوشته پیجوی شرطهای امکان خامنهای و خامنهایمآبی است. شرطهای امکان که دگرگون نشوند، پدیدهی دیروز به صورتی امروزین درمیآید و فردا زیر عنوانی دیگر ظاهر میشود.
https://www.radiozamaneh.com/894312
محمدرضا نیکفر
#فرهیختگان راهی به رهایی
این نوشته پیجوی شرطهای امکان خامنهای و خامنهایمآبی است. شرطهای امکان که دگرگون نشوند، پدیدهی دیروز به صورتی امروزین درمیآید و فردا زیر عنوانی دیگر ظاهر میشود.
https://www.radiozamaneh.com/894312
محمدرضا نیکفر
#فرهیختگان راهی به رهایی
Radiozamaneh
خامنهای؛ پایان و تداوم
محمدرضا نیکفر ـ از خامنهای چه به جا مانده است؟ آیا منش او در فرمانروایی، با مرگ او به پایان رسیده است؟ این منش چیست؟ شرطهای امکان آن، فراتر از ویژگیهای فردی، چه بودهاند؟
❤4
در دفاع از علم
هر کسی میخواهد در علوم اجتماعی در ایران کار کند، باید در کنار کار علمی مبارزهای بیوقفه علیه ایدئولوژی و ایدئولوژیسازی از علم انجام دهد. در کشورهای مرجع علوم انسانی، آلمان، فرانسه، انگلستان و آمریکا نیز فضای ایدئولوژی وجود دارد اما در مقابلش نهاد علم بسیار قدرتمند است. در فرانسه که بیشتر آن را میشناسم معمولاً دو فضای نسبتاً متمایز را میتوان از هم تفکیک کرد: فضای نهادهای دانشگاهی و فضای رسانهای و روشنفکری. این دو فضا از یکدیگر متمایزند. شما شاید به راحتی بتوانید در فضای روشنفکری با دو سه تا کتاب مشهور شوید ولی نهادهای اصلی دانشگاهی به روی ایدئولوژی و سروصدای سیاسی نسبتاً بسته هستند. دانشگاه نهاد علم است و در نهاد علم ارزش نهایی «عینیت» است نه غلبه سیاسی. تمایز اصلی علم و ایدئولوژی هم همین است: در علم هدف غایی «عنیت» است، در ایدئولوژی «غلبه سیاسی». نهادهای استخواندار دانشگاهی در فرانسه میتوان گفت کم وبیش از ایدئولوژی رها است. کار علمی بر مبنای روش علمی انجام میگیرد و در نهایت این «جامعه علمی» است که تصمیمهای نهایی را درباره هنجارهای علوم اجتماعی میگیرد، نه احزاب و گروههای سیاسی یا بدتر از همه دولت. البته روشن است که جریانهای سیاسی سعی میکنند فشار بیاورند و منطق خود را تحمیل کنند ولی در نهایت دانشگاه به طور نسبی منطق مستقل خود را حفظ کرده است، دستکم دانشگاههای مهم و اصلی.
در ایران متأسفانه فضای ایدئولوژیک بسیار فربه است و دانشگاه بسیار ضعیف و مقهور فضای ایدئولوژی. «میدان علوم اجتماعی» در معنایی که پییر بوردیو به کلمه میدان میداد هنوز خودبنیاد نشده است. نتیجه این است که بحثهای بزرگ در میان اهالی علوم اجتماعی در نهایت بحثهایی سیاسی است و هدف غلبه سیاسی است. آن چه مهم نیست «عینیت» است. حرفهایی از قبیل «الان خوبه اینجوری فکر کنیم»، «برای دموکراسی مفیده»، «اینجوری نگو به نفع این یا اون میشه» دقیقاً بحثهایی ایدئولوژیک است و کشنده علم و بیطرفی ارزشی.
بنابراین اهالی علوم اجتماعی باید در برابر این سیاسیسازی از علوم اجتماعی مقاومت کنند. باید بیرحمانه از علم در برابر ایدئولوژی دفاع کرد. «سیاسیترین» نبرد دانشمندان علوم اجتماعی در ایران نبردی برای ارزش غایی علم است.
بابک مینا
#فرهیختگان روزن آگاهی
هر کسی میخواهد در علوم اجتماعی در ایران کار کند، باید در کنار کار علمی مبارزهای بیوقفه علیه ایدئولوژی و ایدئولوژیسازی از علم انجام دهد. در کشورهای مرجع علوم انسانی، آلمان، فرانسه، انگلستان و آمریکا نیز فضای ایدئولوژی وجود دارد اما در مقابلش نهاد علم بسیار قدرتمند است. در فرانسه که بیشتر آن را میشناسم معمولاً دو فضای نسبتاً متمایز را میتوان از هم تفکیک کرد: فضای نهادهای دانشگاهی و فضای رسانهای و روشنفکری. این دو فضا از یکدیگر متمایزند. شما شاید به راحتی بتوانید در فضای روشنفکری با دو سه تا کتاب مشهور شوید ولی نهادهای اصلی دانشگاهی به روی ایدئولوژی و سروصدای سیاسی نسبتاً بسته هستند. دانشگاه نهاد علم است و در نهاد علم ارزش نهایی «عینیت» است نه غلبه سیاسی. تمایز اصلی علم و ایدئولوژی هم همین است: در علم هدف غایی «عنیت» است، در ایدئولوژی «غلبه سیاسی». نهادهای استخواندار دانشگاهی در فرانسه میتوان گفت کم وبیش از ایدئولوژی رها است. کار علمی بر مبنای روش علمی انجام میگیرد و در نهایت این «جامعه علمی» است که تصمیمهای نهایی را درباره هنجارهای علوم اجتماعی میگیرد، نه احزاب و گروههای سیاسی یا بدتر از همه دولت. البته روشن است که جریانهای سیاسی سعی میکنند فشار بیاورند و منطق خود را تحمیل کنند ولی در نهایت دانشگاه به طور نسبی منطق مستقل خود را حفظ کرده است، دستکم دانشگاههای مهم و اصلی.
در ایران متأسفانه فضای ایدئولوژیک بسیار فربه است و دانشگاه بسیار ضعیف و مقهور فضای ایدئولوژی. «میدان علوم اجتماعی» در معنایی که پییر بوردیو به کلمه میدان میداد هنوز خودبنیاد نشده است. نتیجه این است که بحثهای بزرگ در میان اهالی علوم اجتماعی در نهایت بحثهایی سیاسی است و هدف غلبه سیاسی است. آن چه مهم نیست «عینیت» است. حرفهایی از قبیل «الان خوبه اینجوری فکر کنیم»، «برای دموکراسی مفیده»، «اینجوری نگو به نفع این یا اون میشه» دقیقاً بحثهایی ایدئولوژیک است و کشنده علم و بیطرفی ارزشی.
بنابراین اهالی علوم اجتماعی باید در برابر این سیاسیسازی از علوم اجتماعی مقاومت کنند. باید بیرحمانه از علم در برابر ایدئولوژی دفاع کرد. «سیاسیترین» نبرد دانشمندان علوم اجتماعی در ایران نبردی برای ارزش غایی علم است.
بابک مینا
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍3❤1
اعتراف به ناهماهنگی و خطا، خطا نیست
مجید مرادی
بند ۵ تفاهمنامه اسلام آباد که ایران را موظف به تسهیل تردد در تنگه هرمز میکند قطعا افاده حصر نمیکند و از این گذشته، حق حاکمیت سلطنت عمان بر آبهای سرزمینی و سواحل خود را از بین نمیبرد و اساسا توافق و تفاهم دو طرف بر سلب حق طرف ثالث، هیچ اعتباری ندارد.
آتشبازی هفته گذشته و زدن سه نفتکش قطری و سعودی و عمانی، گذشته از زیان و عدمالنفع مادی چند میلیارد دلاری به شهادت شماری از نیروهای ارتش و سپاه منجر شده است.
اگر نیروهای خودسر پشت این هجوم بودهاند هم اعتراف شفاف به ناهماهنگی و هم تعهد به عدم تکرار آن و هم تنبیه سخت نیروهای خودسر ضروری ست. ایران باید پای کلام خود بایستد. تفاهمنامه اسلامآباد هرچند در حد توافق نهایی نیست اما قرارداد است و به قرارداد باید پای بند بود و از تفسیرهای غلط متون حقوقی پرهیز کرد. عرصه بینالملل دست شورای نگهبان نیست که با برداشتها و تفسیرهای دلبخواهی و سلیقهای خود از قانون امثال علی لاریجانی را هم رد صلاحیت میکند و کسی بازخواستش نمیکند. تفسیرهای پادگانی از بند ۵ تفاهمنامه اسلامآباد ممنوع!
ببینید در همین سه چهار روزه با شلیک به چند نفتکش چه بلایی بر سر اقتصاد ایران آوردهاید؟! جواب این همه آشوب و هراس و تاوان خون نظامیان شهید را که در جریان پاسخ ارتش آمریکا کشته شدهاند چه کسی خواهد داد؟!
#فرهیختگان روزن آگاهی
مجید مرادی
بند ۵ تفاهمنامه اسلام آباد که ایران را موظف به تسهیل تردد در تنگه هرمز میکند قطعا افاده حصر نمیکند و از این گذشته، حق حاکمیت سلطنت عمان بر آبهای سرزمینی و سواحل خود را از بین نمیبرد و اساسا توافق و تفاهم دو طرف بر سلب حق طرف ثالث، هیچ اعتباری ندارد.
آتشبازی هفته گذشته و زدن سه نفتکش قطری و سعودی و عمانی، گذشته از زیان و عدمالنفع مادی چند میلیارد دلاری به شهادت شماری از نیروهای ارتش و سپاه منجر شده است.
اگر نیروهای خودسر پشت این هجوم بودهاند هم اعتراف شفاف به ناهماهنگی و هم تعهد به عدم تکرار آن و هم تنبیه سخت نیروهای خودسر ضروری ست. ایران باید پای کلام خود بایستد. تفاهمنامه اسلامآباد هرچند در حد توافق نهایی نیست اما قرارداد است و به قرارداد باید پای بند بود و از تفسیرهای غلط متون حقوقی پرهیز کرد. عرصه بینالملل دست شورای نگهبان نیست که با برداشتها و تفسیرهای دلبخواهی و سلیقهای خود از قانون امثال علی لاریجانی را هم رد صلاحیت میکند و کسی بازخواستش نمیکند. تفسیرهای پادگانی از بند ۵ تفاهمنامه اسلامآباد ممنوع!
ببینید در همین سه چهار روزه با شلیک به چند نفتکش چه بلایی بر سر اقتصاد ایران آوردهاید؟! جواب این همه آشوب و هراس و تاوان خون نظامیان شهید را که در جریان پاسخ ارتش آمریکا کشته شدهاند چه کسی خواهد داد؟!
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍8❤1
Telegram
آرشیو
وضعیت حکمرانی در ایران ، از نگاه میرزا آقاخان کرمانی..
وضع حکمرانی ایران، همیشه عامل جدایی ملت و دولت گردیده و به همین علت «ترقی و تنزل و ضعف و قوت دولت ایران تابع شخص رهبر یا پادشاه» بوده است...
اگر رهبران کشور دانا و کاردان بودند، کشور را به مقامی بلند رسانیدهاند و هرآینه، ناتوان و بیکاره، مملکت را به خرابی و پریشانی کشانیدهاند..
و این خود سببی دارد:
این جبلت از دیرباز، در نهاد قوم ایرانی مرکوز گردیده که همه چیز، حتی تغییرات فصول سال و ازمنه را به رهبران و پادشاهان نسبت دهند و خرابی و آبادانی را بسته به اراده آنان دانند..
این تصور خود نتیجهٔ اعتقاد مقدسی بود که ایرانیان، شاه و رهبر را خدای روی زمین و اطاعت و بلکه پرستش او را، وظیفه مقدس و بندگی خود میدانستند...
بر اثر آن بدبختیها را به پای گناهکاری و روسیاهی خود، نزد یزدان پاک میگذاشتند و خویشتن را سزاوار آن عقوبتها میپنداشتند..
گمان میبردند که این ایزدیکاری است و هورمزد چنین خواسته است که ایران، خراب گردد و مردم در بیم و پریشانی بمانند، مگر اینکه خداوند، از نو زردشت را بفرستد و آن بنیاد را براندازد...
اثر مهم تاریخی که از این تصور دینی و مذهبی روییده، اینکه ایرانیان، جمهور مردم را «هیچ وقعی ننهاده و منشأ اثر و قدرتی» نمیشمرده، افراد را «ابداً در تغییرات ملکیه ذیمدخل ندانسته و گمان نمیکردند که ملت «در دنیا به قدر ذرهای میتوان منشا اثری» باشد...
سبب عدم ترقی ملت ایران همین «اعتقاد باطل» بود که خود را، «در حقوق مملکت حصهدار» نمیدانستند..
نتیجه غایی این کیفیات، همان شد که اوضاع مملکت و ترقی و تنزل دولت، پیوسته تابع احوال رهبران و پادشاهان باشد و حال آنکه قدرت سایر ملل، علاوه بر کاردانی رئیس مملکت، بنیاد دیگر داشته که «مجلس سنا و قانون حکمت و اتحاد عموم اهالی ملت در منافع و خسارات باشد.
لاجرم اگر ضعفی در شخص رهبر و یا شاه حاصل بشود، اتحاد ملت برای عدم تاثیر آن، مقاومت تواند کرد.
حیف که این گونه اتحاد، هرگز در ملت ایران پیدا نشد.»
از کتاب: اندیشههای میرزاآقاخان کرمانی
فریدون آدمیت سال ۱۳۵۷، ص ۱۷۱_۱۷۲
#فرهیختگان روزن آگاهی
وضع حکمرانی ایران، همیشه عامل جدایی ملت و دولت گردیده و به همین علت «ترقی و تنزل و ضعف و قوت دولت ایران تابع شخص رهبر یا پادشاه» بوده است...
اگر رهبران کشور دانا و کاردان بودند، کشور را به مقامی بلند رسانیدهاند و هرآینه، ناتوان و بیکاره، مملکت را به خرابی و پریشانی کشانیدهاند..
و این خود سببی دارد:
این جبلت از دیرباز، در نهاد قوم ایرانی مرکوز گردیده که همه چیز، حتی تغییرات فصول سال و ازمنه را به رهبران و پادشاهان نسبت دهند و خرابی و آبادانی را بسته به اراده آنان دانند..
این تصور خود نتیجهٔ اعتقاد مقدسی بود که ایرانیان، شاه و رهبر را خدای روی زمین و اطاعت و بلکه پرستش او را، وظیفه مقدس و بندگی خود میدانستند...
بر اثر آن بدبختیها را به پای گناهکاری و روسیاهی خود، نزد یزدان پاک میگذاشتند و خویشتن را سزاوار آن عقوبتها میپنداشتند..
گمان میبردند که این ایزدیکاری است و هورمزد چنین خواسته است که ایران، خراب گردد و مردم در بیم و پریشانی بمانند، مگر اینکه خداوند، از نو زردشت را بفرستد و آن بنیاد را براندازد...
اثر مهم تاریخی که از این تصور دینی و مذهبی روییده، اینکه ایرانیان، جمهور مردم را «هیچ وقعی ننهاده و منشأ اثر و قدرتی» نمیشمرده، افراد را «ابداً در تغییرات ملکیه ذیمدخل ندانسته و گمان نمیکردند که ملت «در دنیا به قدر ذرهای میتوان منشا اثری» باشد...
سبب عدم ترقی ملت ایران همین «اعتقاد باطل» بود که خود را، «در حقوق مملکت حصهدار» نمیدانستند..
نتیجه غایی این کیفیات، همان شد که اوضاع مملکت و ترقی و تنزل دولت، پیوسته تابع احوال رهبران و پادشاهان باشد و حال آنکه قدرت سایر ملل، علاوه بر کاردانی رئیس مملکت، بنیاد دیگر داشته که «مجلس سنا و قانون حکمت و اتحاد عموم اهالی ملت در منافع و خسارات باشد.
لاجرم اگر ضعفی در شخص رهبر و یا شاه حاصل بشود، اتحاد ملت برای عدم تاثیر آن، مقاومت تواند کرد.
حیف که این گونه اتحاد، هرگز در ملت ایران پیدا نشد.»
۲۷ تیرماه، سالروز قتل میرزاآقاخان کرمانی نویسنده و روشنفکر و از نمونههای ممتاز نسل اول ملیگرایان سکولار.
میرزا آقاخان را میتوان در کنار میرزا فتحعلی آخوندزاده، از بنیانگذاران ناسیونالیسم نوین ایرانی دانست.
پس از کشته شدن ناصرالدینشاه، دولت عثمانی، احمد روحی، خبیرالملک و میرزا آقاخان را که در طرابوزان زندانی کرده بود، به ایران تحویل داد.
در سال ۱۳۱۴ هجری قمری، مطابق با ۱۸ ژوئیه ۱۸۹۶ میلادی، محمدعلی میرزا، ولیعهد، آنان را به اتهام بابی بودن در باغ شمال تبریز سربرید و سرها را پر از کاه کرده به تهران فرستاد.
از کتاب: اندیشههای میرزاآقاخان کرمانی
فریدون آدمیت سال ۱۳۵۷، ص ۱۷۱_۱۷۲
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤6👍2😢1
راه سوم و جنگ و صفبندیهای داخلی، وظایف جامعهی مدنی، دورنما و چشمانداز نسبی
گفتگو با کیوان صمیمی
به کوشش: امین احمدی
جریان راه سوم مواضع توامان ضدسلطه جهانی و دخالت بیگانگان و استبداد داخلی دارد. هم با پذیرش سرمایهداری جهانی مخالف است و هم سلطه جریانهای غارتگر داخلی را بر مناسبات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی کشورمان را نفی میکند. و اینکه راست جهانی بیشتر از آنکه مخالف حکومت فعلی حاکم باشد، مخالف یک حاکمیت ملی و دموکراتیک بر ایران است. کیوان صمیمی در این گفتگو میکوشد تا نگاه جریان راه سوم را از ورای بیش از ۵۰سال تجربه عینی سیاسی، در مواجهه با آنچه از دیماه ۱۴۰۴ تا به امروز بر ایران گذشته، بازگو نماید.
1️⃣ آیا جنگ چهل روزه قابل پیشگیری بود؟ عوامل و ریشه های جنگ و چرایی رسیدن به این نقطه از نظر شما چه بوده است؟
درباره قابل پیشگیری بودن جنگ، فکر می کنم باید به جنگ دوازده روزه و حتی عقبتر یعنی ترورهای اسرائیل از دانشمندان هسته ای، اسماعیل هنیه و ...و دیگر ضرباتی که به ایران وارد کرد بازگشت. همچنین به راه انداختن جنگ هشت ساله به همراه ایالات متحده با تحریک و تشویق صدام به حمله باید توجه داشت.این رودیدادها همگی سلسله وار به یکدیگر مربوط است و نمی توان فقط بر این جنگ چهل روزه تمرکز کرد و بی ارتباط دیگر وقایع چهل و اندی سال اخیر آنرا دید و تحلیل کرد.
به نظر من پیشگیری از جنگ اخیر از ۲۲ بهمن ۵۷ آغاز می شود. سخنان آیت الله خمینی و دیگر حاکمان به علاوه فضای ضداسرائیلی و ضد آمریکایی جامعه انقلابی مبنی بر نابودی اسرائیل،مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل و خصومت نظام جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل ریشه های وقوع جنگ چهل روزه است.البته ذکر این نکات به این معنی نیست که موقعیت ژئوپلتیک ایران در نظر گرفته نشود. در هر صورت ایران برای اسرائیل یک شاخی بود و هست اما دیپلماسی یعنی اینکه با توجه به مقدورات و با وجود فضای تنش، میبایست مدیریت صورت میگرفت و به رغم اینکه ایران خطری برای اسرائیل بوده و هست این خطر و تهدید به جنگ کشیده نشود.
به عنوان نمونه در بعد از دوم خرداد فضایی ایجاد شد که به دنبال تعدیل شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل و فضای خصومت در روابط بینالملل جمهوری اسلامی بود اما هسته سخت قدرت و تندروهای حاکم نگذاشتند این فضا پا گرفته و علیه سیاستهای تنش زدای خاتمی کارشکنی کردند. وقایع ۸۸ و آنچه در ادامه پیش آمد، مهر خاتمتی بر سیاست تنش زدایی با جهان بود.
اگر یک سیاست ملی حاکم میشد، جمهوری اسلامی می توانست اختلافات و تنشها با غرب و اسرائیل را کاهش دهد. در نهایت میتوان گفت که ریشه جنگ چهل روزه برخوردهای ایدئولوژیک با حکومت ایدئولوژیک،سلطه گر و تمامیت خواه اسرائیل بود و اسرائیل در مقاطع مختلف از اول انقلاب تاکنون تلاشهایی برای تجزیه و نابودی ایران به کمک آمریکا انجام داد.این جنگ قابل پیشگیری بود اگر جلوی سیاستهای تخاصم و ایدئولوژیک علیه اسرائیل در این چهل و هفت سال گرفته میشد و البته این مساله انکار تجاوز و تخاصم اسرائیل با ایران نیست.....
متن کامل:
https://cutt.ly/wywnJegu
#فرهیختگان روزن آگاهی
گفتگو با کیوان صمیمی
به کوشش: امین احمدی
جریان راه سوم مواضع توامان ضدسلطه جهانی و دخالت بیگانگان و استبداد داخلی دارد. هم با پذیرش سرمایهداری جهانی مخالف است و هم سلطه جریانهای غارتگر داخلی را بر مناسبات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی کشورمان را نفی میکند. و اینکه راست جهانی بیشتر از آنکه مخالف حکومت فعلی حاکم باشد، مخالف یک حاکمیت ملی و دموکراتیک بر ایران است. کیوان صمیمی در این گفتگو میکوشد تا نگاه جریان راه سوم را از ورای بیش از ۵۰سال تجربه عینی سیاسی، در مواجهه با آنچه از دیماه ۱۴۰۴ تا به امروز بر ایران گذشته، بازگو نماید.
1️⃣ آیا جنگ چهل روزه قابل پیشگیری بود؟ عوامل و ریشه های جنگ و چرایی رسیدن به این نقطه از نظر شما چه بوده است؟
درباره قابل پیشگیری بودن جنگ، فکر می کنم باید به جنگ دوازده روزه و حتی عقبتر یعنی ترورهای اسرائیل از دانشمندان هسته ای، اسماعیل هنیه و ...و دیگر ضرباتی که به ایران وارد کرد بازگشت. همچنین به راه انداختن جنگ هشت ساله به همراه ایالات متحده با تحریک و تشویق صدام به حمله باید توجه داشت.این رودیدادها همگی سلسله وار به یکدیگر مربوط است و نمی توان فقط بر این جنگ چهل روزه تمرکز کرد و بی ارتباط دیگر وقایع چهل و اندی سال اخیر آنرا دید و تحلیل کرد.
به نظر من پیشگیری از جنگ اخیر از ۲۲ بهمن ۵۷ آغاز می شود. سخنان آیت الله خمینی و دیگر حاکمان به علاوه فضای ضداسرائیلی و ضد آمریکایی جامعه انقلابی مبنی بر نابودی اسرائیل،مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل و خصومت نظام جمهوری اسلامی با آمریکا و اسرائیل ریشه های وقوع جنگ چهل روزه است.البته ذکر این نکات به این معنی نیست که موقعیت ژئوپلتیک ایران در نظر گرفته نشود. در هر صورت ایران برای اسرائیل یک شاخی بود و هست اما دیپلماسی یعنی اینکه با توجه به مقدورات و با وجود فضای تنش، میبایست مدیریت صورت میگرفت و به رغم اینکه ایران خطری برای اسرائیل بوده و هست این خطر و تهدید به جنگ کشیده نشود.
به عنوان نمونه در بعد از دوم خرداد فضایی ایجاد شد که به دنبال تعدیل شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل و فضای خصومت در روابط بینالملل جمهوری اسلامی بود اما هسته سخت قدرت و تندروهای حاکم نگذاشتند این فضا پا گرفته و علیه سیاستهای تنش زدای خاتمی کارشکنی کردند. وقایع ۸۸ و آنچه در ادامه پیش آمد، مهر خاتمتی بر سیاست تنش زدایی با جهان بود.
اگر یک سیاست ملی حاکم میشد، جمهوری اسلامی می توانست اختلافات و تنشها با غرب و اسرائیل را کاهش دهد. در نهایت میتوان گفت که ریشه جنگ چهل روزه برخوردهای ایدئولوژیک با حکومت ایدئولوژیک،سلطه گر و تمامیت خواه اسرائیل بود و اسرائیل در مقاطع مختلف از اول انقلاب تاکنون تلاشهایی برای تجزیه و نابودی ایران به کمک آمریکا انجام داد.این جنگ قابل پیشگیری بود اگر جلوی سیاستهای تخاصم و ایدئولوژیک علیه اسرائیل در این چهل و هفت سال گرفته میشد و البته این مساله انکار تجاوز و تخاصم اسرائیل با ایران نیست.....
متن کامل:
https://cutt.ly/wywnJegu
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
🔴راه سوم و
جنگ و صفبندیهای داخلی، وظایف جامعهی مدنی، دورنما و چشمانداز نسبی 🔷گفتگو با کیوان صمیمی ▪️به کوشش: امین احمدی @iranfardamag 🔻جریان راه سوم مواضع توامان ضدسلطه جهانی و دخالت بیگانگان و استبداد داخلی دارد. هم با پذیرش سرمایهداری جهانی مخالف است و هم سلطه…
👍4
هاله قدسی غیبت
احمد علوی
https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/128505/
#فرهیختگان روزن آگاهی
احمد علوی
https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/128505/
#فرهیختگان روزن آگاهی
ایران امروز
«هاله قدسی غیبت» و گریز از شفافیت و پاسخگویی
احمد علوی - مجتبی خامنهای در شرایطی مبهم و بطور پنهانی بر کرسی ولایت نشست. تا پیش از جلوس بر اریکه ولایت، یک سخنرانی یا نوشتار یا گفتگوی از او در رسانههای عمومی خود رژیم منتشر نشده است. مجتبی در مدت طولانی دستیار پدرش بود و طبعا مستقیم یا غیر مستقیم در…
🔥3👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کشف دستنوشته ۱۱۱ ساله معمارباشی قاجار؛ حلقهای گمشده در تاریخ معماری ایران
دفترچهای ۲۹۰ صفحهای از «میرزا جعفرخان معمارباشی»، از معماران برجسته عصر قاجار، که پس از ۱۱۱ سال در زیرزمین یک خانه کشف شد رسالهای برای معماران و بنّایان است و پژوهشگران آن را نخستین متن شناختهشدهٔ نظریه معماری ایرانی میدانند.
این اثر ارزشمند توسط سیمرغنامه دیجیتالسازی شده و نسخهٔ با کیفیت از تمامی صفحات آن روی وبگاه سیمرغنامه در دسترس پژوهشگران و علاقهمندان قرار گرفته است.
https://simurghnameh.com/artwork/e03b6063-198c-49cc-90a4-e788b9201bc5/1
#فرهیختگان روزن آگاهی
دفترچهای ۲۹۰ صفحهای از «میرزا جعفرخان معمارباشی»، از معماران برجسته عصر قاجار، که پس از ۱۱۱ سال در زیرزمین یک خانه کشف شد رسالهای برای معماران و بنّایان است و پژوهشگران آن را نخستین متن شناختهشدهٔ نظریه معماری ایرانی میدانند.
این اثر ارزشمند توسط سیمرغنامه دیجیتالسازی شده و نسخهٔ با کیفیت از تمامی صفحات آن روی وبگاه سیمرغنامه در دسترس پژوهشگران و علاقهمندان قرار گرفته است.
https://simurghnameh.com/artwork/e03b6063-198c-49cc-90a4-e788b9201bc5/1
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤14
تفاوت دنیای شعار با دنیای مسئولیت!
یاسر عرب
آقای سید علی خمینی فرمودهاند: [کشور درحال جنگ است هر کس مذاکره کند برای صلح با آمریکا؛ خائن است! مداحهای ما کار خودشان را درست انجام دادند و در میدانها خوب ظاهر شدند. باید از آنها تشکر کنیم. آن مسئولی که بخوابد و در فکر انتقام رهبر شهید نباشد، باید به وجدان خودش شک کند!]
احمد آقای زید آبادی در واکنش به چنین موضعگیری ایشان نوشته است:
[مرحوم آیتالله خمینی وقتی که به نتیجه رسید ادامهٔ جنگ هشت ساله به نفع کشور نیست، یکتنه وارد میدان شد و برغم اصرارهای قبلیاش مبنی بر تداوم جنگ تا سرنگونی صدامحسین، به تعبیر تلخ خودش "جام زهر" را خورد تا نوشدارویی برای کشور و مردم باشد.
او پس از پذیرش قطعنامهٔ ۵۹۸ به هیچکدام از توصیههای مربوط به نادیده گرفتن مفاد آتشبس به دلیل ضعف عراق بر اثر فشارهای بینالمللی، وقعی ننهاد و بر لزوم پایبندی کامل به آنچه متعهد شده بود، تأکید کرد.
نوهٔ آن مرحوم اما امروز چیزهایی گفت که هم تناقضآلود بود و هم شرایط را برای تصمیمگیران کشور در این وضعیت وانفسا دشوارتر کرد.]
چند نکته حاشیهای:
١.مرحوم آیتالله روحالله خمینی نیز در جوانی و میانسالی سرِ پرشوری داشت، از فراز منبر فریاد میزد: «ای علمای اسلام، به داد اسلام برسید» و دیگران را به کنش و مقاومت فرا میخواند. اما سالها تجربه، مسئولیت اداره کشور و مواجهه با واقعیتهای سخت جنگ، او را در واپسین سالهای عمر به تصمیمی رساند که خود آن را «نوشیدن جام زهر» نامید. تصمیمی که نه از سر اشتیاق، بلکه از سر تشخیص ضرورت و مصلحت کشور اتخاذ شد.
این مهمترین تفاوت دنیای شعار با دنیای مسئولیت است. تجربه بعلاوه مسئولیت پذیری انسان را به تصمیمهایی میرساند که در روزگار آرمانخواهی حتی تصورشان نیز دشوار بود!
٢.در سیاست، میان کسی که پشت بلندگو ایستاده و کسی که مسئول امضای تصمیمهاست، فاصلهای عمیق وجود دارد. پشت بلندگو میتوان آرمانیترین شعارها را سر داد، اما در جایگاه تصمیمگیری، هر انتخاب با جان انسانها، اقتصاد، امنیت و آینده یک ملت گره میخورد. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که هرگز مسئولیت سنگین اجرایی نداشتهاند، نسخههایی میپیچند که در عالم عمل دوام نمیآورد.
٣. یکی از ریشههای ناکامیهای تاریخی ما همین است که فرهنگ سیاسیمان بیش از آنکه مسئولیت را تشویق کند، دنبال رو خطابه بوده و خطیب را تشویق کرده!
خطیب هم، هیچگاه هزینه تصمیم سازیاش را نمیپردازد... اما سیاستمدار، فرمانده یا دولتمرد، باید پاسخگوی تکتک پیامدهای تصمیم خود باشد. به همین دلیل، در تاریخ معاصر ایران بارها دیدهایم کسانی که در مقام منتقد، رادیکالترین نسخهها را میپیچیدند، اما همانها وقتی خود در جایگاه تصمیم قرار گرفتند، به انتخابهایی رسیدند که پیشتر خودشان آن را نکوهش میکردند!
٤.جامعهای که این تفاوت را نفهمد، مدام شیفته کسانی میشود که هیچ مسئولیتی ندارند و مدام کسانی را که زیر بار مسئولیت ناچار به انتخابهای دشوارند (نوعا بین بد و بدتر)، به خیانت یا ترس متهم میکند.
در چنین فضایی چرا بلندگو از تجربه معتبرتر نشود و چرا شعار، جای قضاوت مسئولانه را نگیرد؟
٥. نوشتن نکته پنجم به دردسرش نمیارزد!
#فرهیختگان روزن آگاهی
یاسر عرب
آقای سید علی خمینی فرمودهاند: [کشور درحال جنگ است هر کس مذاکره کند برای صلح با آمریکا؛ خائن است! مداحهای ما کار خودشان را درست انجام دادند و در میدانها خوب ظاهر شدند. باید از آنها تشکر کنیم. آن مسئولی که بخوابد و در فکر انتقام رهبر شهید نباشد، باید به وجدان خودش شک کند!]
احمد آقای زید آبادی در واکنش به چنین موضعگیری ایشان نوشته است:
[مرحوم آیتالله خمینی وقتی که به نتیجه رسید ادامهٔ جنگ هشت ساله به نفع کشور نیست، یکتنه وارد میدان شد و برغم اصرارهای قبلیاش مبنی بر تداوم جنگ تا سرنگونی صدامحسین، به تعبیر تلخ خودش "جام زهر" را خورد تا نوشدارویی برای کشور و مردم باشد.
او پس از پذیرش قطعنامهٔ ۵۹۸ به هیچکدام از توصیههای مربوط به نادیده گرفتن مفاد آتشبس به دلیل ضعف عراق بر اثر فشارهای بینالمللی، وقعی ننهاد و بر لزوم پایبندی کامل به آنچه متعهد شده بود، تأکید کرد.
نوهٔ آن مرحوم اما امروز چیزهایی گفت که هم تناقضآلود بود و هم شرایط را برای تصمیمگیران کشور در این وضعیت وانفسا دشوارتر کرد.]
چند نکته حاشیهای:
١.مرحوم آیتالله روحالله خمینی نیز در جوانی و میانسالی سرِ پرشوری داشت، از فراز منبر فریاد میزد: «ای علمای اسلام، به داد اسلام برسید» و دیگران را به کنش و مقاومت فرا میخواند. اما سالها تجربه، مسئولیت اداره کشور و مواجهه با واقعیتهای سخت جنگ، او را در واپسین سالهای عمر به تصمیمی رساند که خود آن را «نوشیدن جام زهر» نامید. تصمیمی که نه از سر اشتیاق، بلکه از سر تشخیص ضرورت و مصلحت کشور اتخاذ شد.
این مهمترین تفاوت دنیای شعار با دنیای مسئولیت است. تجربه بعلاوه مسئولیت پذیری انسان را به تصمیمهایی میرساند که در روزگار آرمانخواهی حتی تصورشان نیز دشوار بود!
٢.در سیاست، میان کسی که پشت بلندگو ایستاده و کسی که مسئول امضای تصمیمهاست، فاصلهای عمیق وجود دارد. پشت بلندگو میتوان آرمانیترین شعارها را سر داد، اما در جایگاه تصمیمگیری، هر انتخاب با جان انسانها، اقتصاد، امنیت و آینده یک ملت گره میخورد. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که هرگز مسئولیت سنگین اجرایی نداشتهاند، نسخههایی میپیچند که در عالم عمل دوام نمیآورد.
٣. یکی از ریشههای ناکامیهای تاریخی ما همین است که فرهنگ سیاسیمان بیش از آنکه مسئولیت را تشویق کند، دنبال رو خطابه بوده و خطیب را تشویق کرده!
خطیب هم، هیچگاه هزینه تصمیم سازیاش را نمیپردازد... اما سیاستمدار، فرمانده یا دولتمرد، باید پاسخگوی تکتک پیامدهای تصمیم خود باشد. به همین دلیل، در تاریخ معاصر ایران بارها دیدهایم کسانی که در مقام منتقد، رادیکالترین نسخهها را میپیچیدند، اما همانها وقتی خود در جایگاه تصمیم قرار گرفتند، به انتخابهایی رسیدند که پیشتر خودشان آن را نکوهش میکردند!
٤.جامعهای که این تفاوت را نفهمد، مدام شیفته کسانی میشود که هیچ مسئولیتی ندارند و مدام کسانی را که زیر بار مسئولیت ناچار به انتخابهای دشوارند (نوعا بین بد و بدتر)، به خیانت یا ترس متهم میکند.
در چنین فضایی چرا بلندگو از تجربه معتبرتر نشود و چرا شعار، جای قضاوت مسئولانه را نگیرد؟
٥. نوشتن نکته پنجم به دردسرش نمیارزد!
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍11❤3🔥2
انسجام ملی زیر فشار تحرکات انحرافی
علی ربیعی
از درون جنگی ظالمانه و نابرابر با قدرتهای سلطهگر و خونریز که با از دست دادنهای جبران ناپذیر و شهادت رهبری همراه بود، انرژی وحدتبخشی در میان ایرانیان پدید آمد که نوع مصرف آن برای آینده کشور مهم و سرنوشتساز است. انحراف در جهت مصرف این انرژی عظیم، یکی از تهدیدات سرنوشت ملت است. ملتها پس از جنگ، سرنوشت متفاوتی را تجربه کردهاند. حاکمیت و دولتهای هوشمند، توانستند سرنوشتی توام با توسعه و قدرت ملی را برای جامعه خود رقم بزنند.
این روزها شاهد ایجاد انحرافاتی توسط گروهی _آگاهانه یا ناآگاهانه، اعتقادی یا غیراعتقادی_ تحت تاثیر نمیدانم چه جریانی، که بعدها مشخص خواهد شد! در دستاوردهای بزرگ جنگ هستیم که نمونههای از آن را میتوان در تلاشهایی برای تغییر جهت مبارزه و حمله به سمت داخل -مدیران ومسئولان درگیر در مقاومت- و تحریک افکار عمومی علیه آن ها دید.
هرچند در حافظه تاریخی ایرانیان، شواهد دیگری از این دست موارد ثبت است. از این جمله میتوان به تئوری "دشمنِ غریب و بعید داعش" اشاره کرد که تنها به مسلمانکشی منجر شد و در خلال آن حتی یک تیر هم به سوی دشمنان بیانی از سوی خودشان (از جمله اسراییل) شلیک نشد. در نمونهای دیگر تئوری سازمان مجاهدین خلق که "بهشتی، دشمن نزدیک و آمریکا دشمن دور" منجر به شهادت و از دست رفتن یکی از خاصترین اندیشمندان اسلامی یعنی دکتر بهشتی شد و در نهایت سرنوشت این گروه هم مجاورت در کنار صدام و آمریکا شد.
در طی چند دهه اخیر، همواره با حساسیت، تحولات و تغییرات ارزشی جامعه را به وسع خود رصد کردهام. با آنکه ایران جامعهای متکثر و متنوع با کوهانههای جمعیتی با ارزشهایشان است، معتقدم اکثریت عظیم و قابل توجه ایرانیان همواره با هر گرایشی، به شکلی منسجم در مقابل متجاوزین ایستادهاند. لذا در این میان، باید حرف همه آنهایی که به فراخوانهای همسو با دشمن به خیابان نیامدند، به خصوص آنان که زیر بمبها و موشکهای دشمن در خیابان فریاد همبستگی سر میدادند (که ایران قدردان حضور امیدبخششان است)، را شنید.
اما اینک باید عمیقاً نگرانِ تلاشهایی بود که میخواهند جهت افکار عمومی را از مسائل اصلی، تمرکز بر دفاع ملی و گرفتن حق جامعه از نظام سلطه منحرف کرده و به سمت منازعات و تقابلهای داخلی سوق دهند.
به باور من، انتقال کانون تنش از مسئلهی اصلی به درگیریهای درونی، یکی از شناختهشدهترین الگوهای فرسایش همبستگی اجتماعی است. این روند، اگر بهموقع فهم و مهار نشود، میتواند اعتماد عمومی را تخریب کند، شکافهای پنهان را فعال سازد و جامعه را درگیر نوعی خودفرسایی جمعی کند؛ وضعیتی که در آن، انرژی اجتماعی بهجای مقاومت و بازسازی، صرف بدبینی، حذف و تقابل میشود.
از تخریب مدیرانی که چه در میدان، چه در معیشت و چه در دیپلماسی برای احقاق حق فعالند تا سنگپرانی به این افراد و تحریک فضای داخلی را نباید رفتاری بیاهمیت یا صرفاً هیجانی تلقی کرد. اینها نشانههای خطرناکی از تولید شکاف و تضعیف انسجاماند. هنوز هم خاطره تلخ "مُهر پراکنی" به سوی شهید لاریجانی در اذهان زنده است. عجیب است که چشمهایشان را به روی این حقیقت واضح میبندند که دشمن چگونه "پزشکیان"، "قالیباف" و... را تا مرز شهادت پیش راندند و تنها لطف خدا بود که با گشوده شدن یک روزنه، از شهادت حتمی نجات یافتند ولی همچنان در معرض ترور و شهادت قرار دارند.
هر صدایی که جامعه را از تمرکز بر تهدیدهای واقعی منحرف و به سمت خصومتهای داخلی سوق دهد، عملاً به فرسایش وحدت ملی کمک میکند؛ حتی اگر خود را در پوشش خیرخواهی یا حساسیت اجتماعی عرضه کند.
در برهههای حساس، بزرگترین خطا آن است که جامعه در دام سناریوهای تنشزا گرفتار شود و سرمایهی اجتماعی خود را در میدان بدگمانی و تسویهحسابهای درونی هدر دهد. امروز، بیش از همیشه، حفظ هوشیاری نسبت به پروژههای شکافآفرین و دفاع از انسجام اجتماعی، یک مسئولیت ملی است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی ربیعی
از درون جنگی ظالمانه و نابرابر با قدرتهای سلطهگر و خونریز که با از دست دادنهای جبران ناپذیر و شهادت رهبری همراه بود، انرژی وحدتبخشی در میان ایرانیان پدید آمد که نوع مصرف آن برای آینده کشور مهم و سرنوشتساز است. انحراف در جهت مصرف این انرژی عظیم، یکی از تهدیدات سرنوشت ملت است. ملتها پس از جنگ، سرنوشت متفاوتی را تجربه کردهاند. حاکمیت و دولتهای هوشمند، توانستند سرنوشتی توام با توسعه و قدرت ملی را برای جامعه خود رقم بزنند.
این روزها شاهد ایجاد انحرافاتی توسط گروهی _آگاهانه یا ناآگاهانه، اعتقادی یا غیراعتقادی_ تحت تاثیر نمیدانم چه جریانی، که بعدها مشخص خواهد شد! در دستاوردهای بزرگ جنگ هستیم که نمونههای از آن را میتوان در تلاشهایی برای تغییر جهت مبارزه و حمله به سمت داخل -مدیران ومسئولان درگیر در مقاومت- و تحریک افکار عمومی علیه آن ها دید.
هرچند در حافظه تاریخی ایرانیان، شواهد دیگری از این دست موارد ثبت است. از این جمله میتوان به تئوری "دشمنِ غریب و بعید داعش" اشاره کرد که تنها به مسلمانکشی منجر شد و در خلال آن حتی یک تیر هم به سوی دشمنان بیانی از سوی خودشان (از جمله اسراییل) شلیک نشد. در نمونهای دیگر تئوری سازمان مجاهدین خلق که "بهشتی، دشمن نزدیک و آمریکا دشمن دور" منجر به شهادت و از دست رفتن یکی از خاصترین اندیشمندان اسلامی یعنی دکتر بهشتی شد و در نهایت سرنوشت این گروه هم مجاورت در کنار صدام و آمریکا شد.
در طی چند دهه اخیر، همواره با حساسیت، تحولات و تغییرات ارزشی جامعه را به وسع خود رصد کردهام. با آنکه ایران جامعهای متکثر و متنوع با کوهانههای جمعیتی با ارزشهایشان است، معتقدم اکثریت عظیم و قابل توجه ایرانیان همواره با هر گرایشی، به شکلی منسجم در مقابل متجاوزین ایستادهاند. لذا در این میان، باید حرف همه آنهایی که به فراخوانهای همسو با دشمن به خیابان نیامدند، به خصوص آنان که زیر بمبها و موشکهای دشمن در خیابان فریاد همبستگی سر میدادند (که ایران قدردان حضور امیدبخششان است)، را شنید.
اما اینک باید عمیقاً نگرانِ تلاشهایی بود که میخواهند جهت افکار عمومی را از مسائل اصلی، تمرکز بر دفاع ملی و گرفتن حق جامعه از نظام سلطه منحرف کرده و به سمت منازعات و تقابلهای داخلی سوق دهند.
به باور من، انتقال کانون تنش از مسئلهی اصلی به درگیریهای درونی، یکی از شناختهشدهترین الگوهای فرسایش همبستگی اجتماعی است. این روند، اگر بهموقع فهم و مهار نشود، میتواند اعتماد عمومی را تخریب کند، شکافهای پنهان را فعال سازد و جامعه را درگیر نوعی خودفرسایی جمعی کند؛ وضعیتی که در آن، انرژی اجتماعی بهجای مقاومت و بازسازی، صرف بدبینی، حذف و تقابل میشود.
از تخریب مدیرانی که چه در میدان، چه در معیشت و چه در دیپلماسی برای احقاق حق فعالند تا سنگپرانی به این افراد و تحریک فضای داخلی را نباید رفتاری بیاهمیت یا صرفاً هیجانی تلقی کرد. اینها نشانههای خطرناکی از تولید شکاف و تضعیف انسجاماند. هنوز هم خاطره تلخ "مُهر پراکنی" به سوی شهید لاریجانی در اذهان زنده است. عجیب است که چشمهایشان را به روی این حقیقت واضح میبندند که دشمن چگونه "پزشکیان"، "قالیباف" و... را تا مرز شهادت پیش راندند و تنها لطف خدا بود که با گشوده شدن یک روزنه، از شهادت حتمی نجات یافتند ولی همچنان در معرض ترور و شهادت قرار دارند.
هر صدایی که جامعه را از تمرکز بر تهدیدهای واقعی منحرف و به سمت خصومتهای داخلی سوق دهد، عملاً به فرسایش وحدت ملی کمک میکند؛ حتی اگر خود را در پوشش خیرخواهی یا حساسیت اجتماعی عرضه کند.
در برهههای حساس، بزرگترین خطا آن است که جامعه در دام سناریوهای تنشزا گرفتار شود و سرمایهی اجتماعی خود را در میدان بدگمانی و تسویهحسابهای درونی هدر دهد. امروز، بیش از همیشه، حفظ هوشیاری نسبت به پروژههای شکافآفرین و دفاع از انسجام اجتماعی، یک مسئولیت ملی است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍6❤1👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ایران در نهایت تنهاست
ولی نصر استاد دانشگاه جانز هاپکینز و مشاور سابق باراک اوباما در کتاب «بر لبه تنهایی؛ روایت کلان راهبرد امنیت ملی ایران»، معتقد است که سیاست خارجی ایران بیشتر از آنچه مبتنی بر ایدئولوژی انقلابی باشد مبتنی بر ضروریات و الزامات منطقهایست.
او همچنین معتقد است که انقلاب اسلامی ساختار حکومت در ایران را تغییر داد اما جنگ تحمیلی منجر ظهور جمهوری اسلامی به عنوان یک نظام سیاسی شد. کلان راهبرد این نظام سیاسی این است که «ایران در نهایت تنهاست».
حال پس از تجربه دو جنگ تحمیلی دیگر، اعتقاد به این کلان راهبرد تشدید شده است، اما هنوز پاسخ به یک سوال باقی مانده است؛ چگونه میتوان توده مردم را با این کلان راهبرد همراه کرد؟
به گفته سرگی بارسقیان، روزنامهنگار و نویسنده کتاب بر لبه تنهایی از آن دست کتابهای «چه میشود» است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
ولی نصر استاد دانشگاه جانز هاپکینز و مشاور سابق باراک اوباما در کتاب «بر لبه تنهایی؛ روایت کلان راهبرد امنیت ملی ایران»، معتقد است که سیاست خارجی ایران بیشتر از آنچه مبتنی بر ایدئولوژی انقلابی باشد مبتنی بر ضروریات و الزامات منطقهایست.
او همچنین معتقد است که انقلاب اسلامی ساختار حکومت در ایران را تغییر داد اما جنگ تحمیلی منجر ظهور جمهوری اسلامی به عنوان یک نظام سیاسی شد. کلان راهبرد این نظام سیاسی این است که «ایران در نهایت تنهاست».
حال پس از تجربه دو جنگ تحمیلی دیگر، اعتقاد به این کلان راهبرد تشدید شده است، اما هنوز پاسخ به یک سوال باقی مانده است؛ چگونه میتوان توده مردم را با این کلان راهبرد همراه کرد؟
به گفته سرگی بارسقیان، روزنامهنگار و نویسنده کتاب بر لبه تنهایی از آن دست کتابهای «چه میشود» است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3🔥3👎2👍1
مولانا عبدالحمید: مذاکره و گفتوگو بهترین راه نجات کشور است
مولانا عبدالحمید، امامجمعه اهلسنت زاهدان، در خطبههای نماز جمعه ۱۹ تیرماه با اشاره به پیامدهای جنگ اخیر، تأکید کرد که بهترین راه برای حفظ کشور و جلوگیری از خسارتهای بیشتر، حلوفصل مسائل از طریق مذاکره و گفتوگو است.
وی با بیان اینکه گرانی و تورم «کمر مردم را شکسته است»، گفت جنگهای امروزی ویرانگرتر از گذشتهاند و کشور ایران که سالها با تحریم مواجه بوده، بیش از دیگران از تبعات اقتصادی جنگ آسیب دیده است.
عبدالحمید با اشاره به خسارات انسانی و تخریب زیرساختهای نظامی و اقتصادی کشور، این جنگ را برای ایران بسیار پرهزینه توصیف کرد و گفت مردم دیگر توان تحمل خسارتهای بیشتر، بهویژه در حوزه معیشت و اقتصاد را ندارند.
امامجمعه زاهدان از مسئولان خواست از رویکردهای احساسی و تنشزا پرهیز کرده و اختلافات را از مسیر گفتوگو حل کنند. او تأکید کرد نباید افرادی که از مذاکره و گفتوگو حمایت میکنند مورد حمله و تخریب قرار گیرند.
وی همچنین خواستار بازنگری در سیاستهای داخلی و خارجی شد و گفت مسئولان باید هم اختلافات با کشورهای دیگر و هم نارضایتیهای گسترده داخلی را حلوفصل کنند و به مطالبات مردمی که در اعتراضات به خیابان آمدند رسیدگی شود.
مولانا عبدالحمید در بخش دیگری از سخنان خود، آزادی زندانیان سیاسی و شنیدن دیدگاههای آنان را از اقداماتی دانست که میتواند به کاهش تنشها و افزایش همبستگی ملی کمک کند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
مولانا عبدالحمید، امامجمعه اهلسنت زاهدان، در خطبههای نماز جمعه ۱۹ تیرماه با اشاره به پیامدهای جنگ اخیر، تأکید کرد که بهترین راه برای حفظ کشور و جلوگیری از خسارتهای بیشتر، حلوفصل مسائل از طریق مذاکره و گفتوگو است.
وی با بیان اینکه گرانی و تورم «کمر مردم را شکسته است»، گفت جنگهای امروزی ویرانگرتر از گذشتهاند و کشور ایران که سالها با تحریم مواجه بوده، بیش از دیگران از تبعات اقتصادی جنگ آسیب دیده است.
عبدالحمید با اشاره به خسارات انسانی و تخریب زیرساختهای نظامی و اقتصادی کشور، این جنگ را برای ایران بسیار پرهزینه توصیف کرد و گفت مردم دیگر توان تحمل خسارتهای بیشتر، بهویژه در حوزه معیشت و اقتصاد را ندارند.
امامجمعه زاهدان از مسئولان خواست از رویکردهای احساسی و تنشزا پرهیز کرده و اختلافات را از مسیر گفتوگو حل کنند. او تأکید کرد نباید افرادی که از مذاکره و گفتوگو حمایت میکنند مورد حمله و تخریب قرار گیرند.
وی همچنین خواستار بازنگری در سیاستهای داخلی و خارجی شد و گفت مسئولان باید هم اختلافات با کشورهای دیگر و هم نارضایتیهای گسترده داخلی را حلوفصل کنند و به مطالبات مردمی که در اعتراضات به خیابان آمدند رسیدگی شود.
مولانا عبدالحمید در بخش دیگری از سخنان خود، آزادی زندانیان سیاسی و شنیدن دیدگاههای آنان را از اقداماتی دانست که میتواند به کاهش تنشها و افزایش همبستگی ملی کمک کند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍16👎1